Kairo (2001)

Deze film draaide op het Rotterdamsfilm festival. Ik wou er erg graag heen, maar de twee mensen voor ons hadden de laatste kaartjes bemachtigd!! "Gelukkig" draaide hij ook in groningen, toen hadden we gereserveerd, maar we waren net te laat met ophalen en toen waren ze al doorverkocht!! Balen!! Nu heeft een vriend hem naar nederland gehaald, dus kan ik hem eindelijk zien binnenkort!

Waarom wil je deze film zo graag zien dan?

Het verhaal klinkt leuk, de plaatjes die ik ervan heb gezien zagen er goed uit..

En ik hou gewoon erg van japanse films.

In japanse films zit vaak een bepaalde sfeer die ik heel gaaf vind. Tenminste niet zo "gejaagd" als de meeste hollywood films en vaak maken ze heel goed gebuik van kleuren.

Deze film wordt ook geremaked met Kirsten Dunst. Ik vond dat het orgineel eerder op de site moest staan dan de remake.

Kirsten Dunnst is o.k.!

Het begin van de film is erg sterk en de sfeer beklemmend maar gaandeweg wordt het nogal langdradig en een vage boel .....

mooie plaatjes (let ook op de lucht!), maar trage boel verder. ik viel er bij in slaap, en mijn mede-festivalgangers ook, hoorde ik naderhand. desalniettemin is me er vrij veel van bijgebleven wat toch wel weer voor de film spreekt, maar op een gegeven moment werd het te vergezocht imo.

De scarefactor is dus ook wel hoog (alhoewel het meer de sfeer is) maar de film bloedt dood op het eind...

Bedoel je trouwens Snowblood Apple?

Ik heb 'm gisteren gezien. De film begon sterk en eindigde cool met apocalyptisch Tokyo maar de fragmentarische opvolging van de scenes, de vele loze scenes, het matige acteerwerk en het gebrek aan talent van de regisseur maken dat ik slechts 2 * geef.

Ik zou nu wat uitspraken moeten herzien, omdat ik altijd zo overenthousiast over Oosterse films ben, maar zie daar niet de noodzaak toe, sinds er nog genoeg geweldige films uit die contreien komen.

Ja ik bedoelde Snowblood Apple

Oke, ik dacht dat ie Amerikaans was

Gisteren nog eens bekeken en ik verhoog 'm naar vier sterren.

Het uitgangspunt vind ik toch erg origineel - niet weer een horror waarin een clubje tieners bedreigd wordt door één of andere bloeddorstige maniak.

Kurosawa haalt in Pulse een totaal andere oerangst naar boven : eenzaamheid.

In zijn universum leeft de mens alleen als een individu zowel voor als na zijn dood: een bodemloze put van eenzaamheid waar geen einde aan komt.

Door moderne communicatievormen als het internet en mobiele telefonie isoleert de mensheid zich meer en meer - deze isolatie verspreidt zich als een olievlek over de mensheid.

Dit hele uitgangspunt was me bij de eerste kijkbeurt niet helemaal duidelijk maar duh....wat een beklemmende film is dit...

De sfeer die geschapen wordt wordt geleidelijk aan duisterder en duisterder mede door het prachtige camerawerk en de huiveringwekkende soundtrack.

De manier waarop de 'slachtoffers' verdwijnen is erg mooi en hoogst origineel gedaan en dan heb ik het nog niet eens over de ghost-website (die schijnt bij het uitbrengen van de film ook echt on-line geweest te zijn ).

Oh ja, mijn vorige berichten bij deze film gaan dus niet meer op... ....en nou wil ik Akarui Mirai wel eens zien!

zo had ik het helemaal niet eens bekeken!
mijn initiele menig hierover is dat ik het minder vond worden toen het van een lokaal verschijnel naar iets globaals werd.
maar zoals jij het neerzet, maakt het wel meer sense.
de eenzaamheid zag ik nl. ook meer als de onmacht van de figuren. iig niet zozeer als de hoofdthema.
maar het valt nu wel op z'n plaats.


atmosferisch was het helemaal top.
lange, trage shots van donkere hoeken is dus echt een van de [weinige] dingen waar ik rillingen van krijg, dus dat zegt genoeg.

hoe heet die film dan? en staat die ook op deze site?

ik heb m wel gekocht maar nog niet gekeken

Het overkomt me niet vaak dat ik weinig snap van een film, maar ik moet zeggen dat ik met Pulse erg veel moeite heb om alles op een rijtje te krijgen.Ten eerste neem ik aan dat we met een post-apoctalyptisch tokyo te maken hebben aangezien we het laatste uur van de film geen ziel op straat zien, de lucht zeer donker is en we dat vliegtuig zien neerstorten. Ten tweede hoe heeft dit te maken met de eenzaamheid en het distantieren van elkaar dmv technologie met zelfmoord tot gevolg waarvan ik dacht dat dat de main theme van de film was. Ik denk zelf dat de post-apoctalyptische wereld de wereld van de doden is en dat meisje op het schip een soort van medium? Misschien dat iemand me kan helpen, ik kom er niet uit. Verder is dit een fantastische film. Sfeervol en op momenten ZEER angstaanjagend. Heerlijk dat een film je zo aan het denken kan zetten, ben ook een groot liefhebber van Lynch. Japanse horror is nog lang niet op z'n retour.

Enigzins een tegenvaller. Zaker na cure te hebben gezien, die wist me aangenaam te verassen. Op zich was het allemaal wel sfeervol. Maar het gehele geestgebeuren kon me niet echt boeien. De film kabbelt maar wat door en er gebeurt vrij weinig: iedere keer maar wachten tot de volgende geest-encounter. Cure was ook een kalme film waar niet heel veel actie inzat maar daar werden in de loop van de film iedere keer nieuwe vragen opgeroepen, was daar veel gemotiveerder om te zien wat er ging gebeuren, vond die film een meer absurde meer aansprekende sfeer hebben.
Het uitgangspunt is wel orgineel en op het einde slaat het nog een andere weg in maar toen was ik al verloren. Moet wel zeggen het hele japanse-geest gebeuren mij sowiso niet echt aanspreekt en zo dus ook niet in deze film.

Kijk nog erg uit om Bright Future van Mr. Kurosawa te zien maar deze film is niet echt mijn ding. 2.5*

Ik vraag me af hoe je dit hebt kunnen missen de eerste keer dat je de film zag, het ligt er wel zo dik bovenop! Bovendien wordt het ook nog eens letterlijk gezegd in de film.

Ik vond het allemaal nogal een saaie bedoening. Shots die veel te lang doorgaan, personages die onlogische dingen doen en de film zelf gaat ook nog eens veel te lang door. Bovendien (en dat is natuurlijk funest voor een horror/thriller) was de film verre van eng of spannend. Zeker tegen het eind wordt alles onduidelijker en nog langdradiger.

Het slechtste aan deze film vond ik trouwens het audio gedeelte! De score is niet erg mooi en wordt bovendien op verkeerde momenten ingezet en staat dan ook nog eens veel te hard. Dit moet natuurlijk wel want anders overstemt het die godsgruwelijk irritante achtergrondgeluiden die je de hele! film! lang! hoort niet. Alsof elke locatie naast een vierbaans snelweg lag.

Mijden als de pest: 1,5*

ik heb deze film 2 weken na Kyua (Cure) bekeken, een andere film van Kurosawa. beide films hebben met elkaar gemeen dat ze erg ontoegankelijk zijn voor het grote publiek. Kurosawa doet weinig of geen moeite om uitleg te geven bij wat er te zien is, 't is aan de kijker om de lamp te zien branden, een gevolg van deze aanpak is wel dat zijn films langer in de gedachten blijven hangen. ik kan me echter voorstellen dat bepaalde mensen deze film na een 15tal minuten voor bekeken houden omdat ze geen idee hebben waarover het nu eigenlijk gaat (zie reacties hierboven). beide films zijn ook erg sfeervol, in het geval van Kairo een echt zwarte/donkere sfeer, dit is dus absoluut geen feel good movie, wel integendeel. de horror zit hem ook niet in gore of schrikeffecten, deze ontbreken totaal in deze film. in hoeverre deze film origineel is? uitgangspunt van Kurosawa voor deze film is de oprukkende vereenzaming tgv gebrek aan communicatie door het oprukkende internet, GSM-gebruik edm. het zijn Geesten die zich via het internet als een virus verspreiden die proberen deze mensen in een eeuwigdurende eenzaamheid gevangen te houden. dit virus lijkt zich snel over de hele wereld te verspreiden, enkel in Latijns-Amerika zijn er nog enkele levende mensen op het einde van de film ik denk dat Kurosawa misschien wel een punt heeft, maar super origineel vind ik dit uitgangspunt nu toch ook niet. maar soit, de film heeft een boodschap, wat toch positief is. het acteerwerk in deze film is wel duidelijk minder dan in Kyua. de film kent ook nauwelijks dialogen, maar dat hoort gewoon bij deze film denk ik, waar elke persoon er alleen voor staat en zich afzonderd van zijn medemens. een ander minpuntje is dat het soms moeilijk te volgen is daar er nogal veel over-en-weer gesprongen wordt tussen verschillende personages (die natuurlijk allemaal erg op elkaar lijken). alles bij elkaar valt deze film dus wel een beetje tegen, toch zeker in vergelijking met Kyua (persoonlijk heb ik het ook niet zo voor die geestverhaaltjes, Kyua was een sterke psychologische thriller, toch wel meer spek voor m'n bek), maar Kairo blijft toch wel de moeite waard om te bekijken, zeker ook omdat het je stof tot nadenken geeft, dit lijkt steeds het geval bij Kurosawa films en dit maakt van hem toch een interessant filmmaker. er komt dus een remake van deze film, een film die het wel eens goed zou kunnen doen bij het grote publiek. ik denk dat het onderwerp van deze film het grote publiek zou kunnen aanspreken, in een Hollywood versie zal het ons allemaal wel wat vriendelijker & toegankelijker voorgeschoteld worden veronderstel ik. maar of die film dezelfde donkere sfeer zal uitstralen valt erg te betwijfen. eigenlijk lijkt deze film ook wel een beetje op een Kurosawa versie van Ring.

3 sterren

Net gezien en hoewel ik het verhaal niet voor de volle 100% snap was het toch een voldoende. Af en toe toch nog aardig spannend, alleen soms idd wat saai.

3*

Vind het trouwens wel mooi gedaan hoe in de aziatische films je het ongeluk echt ziet gebeuren. Hier zag je bijvoorbeeld het meisje dat zelfmoord pleegde ook echt op de grond ploffen. In Amerika en dergelijke zie je de camera altijd wegdraaien of zo. Dan geef ik dit toch de voorkeur.

Een film waarin een vreemde beklemmende sfeer heerst.

Origineel verhaal, mooi verfilmd en zeer zeker de moeite waard om te zien.

Ik geef deze film 4,5*

Tja het blijven meesters in de suspense onze japanse vrienden. Weer zo'n juweel van bovenste plank. Neem wat extra slaap voor je hem kijkt, slapen erna kan wat lastig zijn voor een poosje

vreemd, ook hier is mijn tekst er uit gehaald net als bij Ring 0????

leuke film ja..ahum

bepaalde films blijven aardig lang in je hoofd spoken. Pulse/Kairo is daar één van. geen schrik effecten of gore...niks hiervan. de totale eenzaamheid maakt het zo eng. donkere kamers waar verder weinig gebeurt, maar er hangt een vreemde en duistere sfeer.

ik kan het niet precies beschrijven maar na het zien van deze film krijg je gewoon een raar gevoel. er blijven zoveel vraagtekens staan...en vooral mysterieus. ergens kan je de gebeurtenissen niet plaatsen. waarom worden die mensen, die in aanraking zijn geweest met een geest, zo verschrikkelijk depri?

zullen ze misschien weten dat ze aan de andere kant een beter leven hebben. nou ja, in ieder geval vond ik dit een bijzondere film met een sinistere atmosfeer. die andere film Cure had ook zo'n vergelijkbare sfeer. wel anders qua verhaal uiteraard maar de manier van filmen komt overheen. nogal logisch natuurlijk!

in Pulse vond ik alleen de Audio niet echt super. het leek wel of de stemmen extra duidelijk waren opgenomen. elke kreun of zucht hoorde je vrij luid. ook was er in de ene scene een kabaal van heb ik jou daar, en in de andere scene weer totale stilte. ergens versterkt dit toch wel de sfeer in de film.

ik ben benieuwd hoe de remake gaat worden van Pulse. bij Ring en Grudge was de stap minder groot omdat de films goed te begrijpen waren. een film als Kairo is een stuk minder toegankelijk voor de westerse kijkers en zal de remake ook wel een hele andere sfeer uitademen dan het origineel. typisch hollywood achtig lijkt me.

Pulse blijft, samen met A tale of two sisters, Cure, The eye, Audition en Ring 0, een film om nooit te vergeten. dit is ook de reden waarom ik zo gek ben van de aziatische chinema. topfilms..vaak een ijzersterke sfeer die geen Hollywood film kan evenaren. laat de remake van pulse maar komen, kunnen we weer vergelijken.

Hier sluit ik me volledig bij aan.

Pulse, of om verwarring met de Amerikaanse remake te voorkomen, 'Kairo', is een duistere, onheilspellende film met een niet minder dan briljante enscenering die me soms letterlijk kippenvel bezorgde - iets dat tot nu toe slechts een handjevol films is gelukt.

De soundtrack vind ik juist ijzersterk, daar deze -door onverwacht in te zetten of te stoppen- ten volle bijdraagt aan de bevreemdende atmosfeer. Het meest te spreken ben ik echter over het volledig achterwege blijven van een zogenaamd sfeerverhogende score tijdens schokkende scènes. De stilte en het horen van alleen de 'natuurlijke' geluiden zorgen voor een bijzondere en rauwe realiteitsbeleving, die -voor mij verrassend genoeg- veel effectiever en enger is dan in veel bombastische Amerikaanse horrorfilms.

Soms lange, trage maar daardoor boeiende scénes vol opbouwende spanning onderscheiden Kairo van het steeds irritanter wordende Hollywood-videoclip-filmgebeuren. Eindelijk eens een (horror-)film zonder hippe camerastandpunten, knetterende muziek, en een ADHD-opwekkende flitsmontage. Regisseur Kurosawa toont ondubbelzinnig aan dat je ook -of juist?- zonder deze opsmuk een zeer intrigerende film kunt maken.

Hoewel het gissen blijft naar het 'hoe' in Kairo, is de boodschap -de toenemende eenzaamheid leidt uiteindelijk tot de ondergang van de mensheid- glashelder. Goed dat de film zichzelf niet probeert te verklaren (dat is ook nauwelijks mogelijk als de geestenwereld zo'n grote rol speelt) en dat Kurosawa je zoveel mogelijk de verwarring van de hoofdrolspelers over het gebeuren laat meemaken. Het script kan hierdoor nogal vaag en onsamenhangend overkomen maar naar mijn mening is dit juist de bedoeling geweest.

De Amerikaanse remake heb ik nog niet gezien, maar ik heb het sterke gevoel dat deze niet in de buurt kan komen van Kairo - althans, zeker niet kwa sfeer en mystiek.

4 *

alleen één ding bleef mij storen na de 3e keer dat ik deze film gezien heb. en dat is de scène waarin(spoilers!):

die gast op het einde die dop van de benzinetank gaat ophalen. Michi zei nog tegen hem "betreed geen kamers waar rood tape op zit". meneer wilde niet luisteren. tijdens het aftappen van benzine rolde de dop van de tank de donkere kamer in.

en wat doet hij...juist...hij loopt naar binnen! een beetje vergezocht in het plot. zo'n dop is zo onbelangrijk! en waarom verdwijnen er in een vrij korte tijd zoveel mensen zonder dat de regering of wie dan ook een hand uit steekt. een onderzoek bijvoorbeeld?

Prachtige film. Wel een moeilijke, ik heb sommige stukken (leve de techniek!) een paar keer moeten terugkijken om de film in zijn geheel te kunnen bevatten.

Wat vooral indruk op me heeft gemaakt is dat van elke scene iets dreigends uitgaat en dat de regisseur met uiterst sobere middelen een maximum aan effect bereikt. De angstaanjagende definitie van het voortleven in de dood als een staat van eeuwigdurende eenzaamheid deed me denken aan de regels "de nooit aflatende angst dat de dood het einde niet is" uit De Overtocht van Marsman. Deze film is een ode aan Het Leven.