Kairo (2001)

zo had ik het helemaal niet eens bekeken!
mijn initiele menig hierover is dat ik het minder vond worden toen het van een lokaal verschijnel naar iets globaals werd.
maar zoals jij het neerzet, maakt het wel meer sense.
de eenzaamheid zag ik nl. ook meer als de onmacht van de figuren. iig niet zozeer als de hoofdthema.
maar het valt nu wel op z'n plaats.


atmosferisch was het helemaal top.
lange, trage shots van donkere hoeken is dus echt een van de [weinige] dingen waar ik rillingen van krijg, dus dat zegt genoeg.

Het overkomt me niet vaak dat ik weinig snap van een film, maar ik moet zeggen dat ik met Pulse erg veel moeite heb om alles op een rijtje te krijgen.Ten eerste neem ik aan dat we met een post-apoctalyptisch tokyo te maken hebben aangezien we het laatste uur van de film geen ziel op straat zien, de lucht zeer donker is en we dat vliegtuig zien neerstorten. Ten tweede hoe heeft dit te maken met de eenzaamheid en het distantieren van elkaar dmv technologie met zelfmoord tot gevolg waarvan ik dacht dat dat de main theme van de film was. Ik denk zelf dat de post-apoctalyptische wereld de wereld van de doden is en dat meisje op het schip een soort van medium? Misschien dat iemand me kan helpen, ik kom er niet uit. Verder is dit een fantastische film. Sfeervol en op momenten ZEER angstaanjagend. Heerlijk dat een film je zo aan het denken kan zetten, ben ook een groot liefhebber van Lynch. Japanse horror is nog lang niet op z'n retour.

Ik vraag me af hoe je dit hebt kunnen missen de eerste keer dat je de film zag, het ligt er wel zo dik bovenop! Bovendien wordt het ook nog eens letterlijk gezegd in de film.

Ik vond het allemaal nogal een saaie bedoening. Shots die veel te lang doorgaan, personages die onlogische dingen doen en de film zelf gaat ook nog eens veel te lang door. Bovendien (en dat is natuurlijk funest voor een horror/thriller) was de film verre van eng of spannend. Zeker tegen het eind wordt alles onduidelijker en nog langdradiger.

Het slechtste aan deze film vond ik trouwens het audio gedeelte! De score is niet erg mooi en wordt bovendien op verkeerde momenten ingezet en staat dan ook nog eens veel te hard. Dit moet natuurlijk wel want anders overstemt het die godsgruwelijk irritante achtergrondgeluiden die je de hele! film! lang! hoort niet. Alsof elke locatie naast een vierbaans snelweg lag.

Mijden als de pest: 1,5*

Ook al zijn Aziatische horrorfilms een beetje saai, ze blijven me steeds boeien. Eergister heb ik Pon gezien en gister Pulse, en ik moet zeggen: zo slecht was ie nou ook weer niet. Het oogt soms allemaal een beetje saai maar er zitten soms very creepy momenten in. OA die geesten die op de beeldschermen verschijnen of die schimmen die op iemand afkomen. Wat helemaal spannend is en ook goed gemaakt is die momenten dat het geluid soms wegvalt en alles stil is en dat die geesten dan op een creepy manier in het Japans fluisteren: Help me. Dat was wel een geslaagde uitwerking.

Wat ik wel heel dom vond van die kerel was op dat moment dat ie benzine in een jerrycan moest pomen en die dop ervanaf viel en die behekste kamer inrolde, dat ie dan nog zo gek is om die behekste kamer in te gaan om effe zo'n stom doppie te pakken, wat vind ie nou belangrijker? dat doppie of zijn leven? maarja, je moet wat verzinnen om iemand te laten beheksen in een film.

Aan het einde blijkt de film ineens een Sience Fiction te zijn omdat de straten dan uitgestorven zijn, alle auto's zijn ondploft en als je de donkere skyline van Tokyo ziet dan zie je allemaal rookwolken en dan zie je ineens een Britse WOII bombervliegtuig neerstorten. Het is was alsof er een oorlog was geweest. Zouden die eenzame geesten dan mensen geweest zijn die in die ^^oorlog^^ gestorven zijn? Beetje vreemd allemaal.

Geen horror waarbij je helemaal verstijft van de angst(hoewel je soms wel je adem inhoud) maar het weet je wel te boeien.

3,5*

Wel kut dat die Yanks weer een fokking remake hiervan gaan maken.

Temidden van de Aziatische horrorboom is Kairo niet veel meer dan een slap aftreksel van de eindeloos gerecycleerde genreformule. Alleen veel saaier dan we al gezien hebben met bijvoorbeeld Ringu of Ju-On. De stereotiepe plot draait als vanouds om geesten die aan mensen verschijnen en hen vervolgens het leven zuur maken. Hoewel dit concept al tot in den treure toe herhaald werd, is dit niet de grote doodsteek van Kairo. Het gebrek aan spanning en scares en de uiterst irritante ruis op de geluidsband doen deze film de das om. Het eerste deel van Kairo is nog aanvaardbaar, vooral ook omdat de visuele inkleding weer eens wat anders is dan we gewend zijn, maar na het uur verzandt de film in een vervelend vehikel dat zich tergend traag naar de eindmeet sleept. Tijdverspilling, want in dit genre zijn al betere films gemaakt.

Vakkundig gemaakte horror, toch heb ik zelden zo'n lange twee uur meegemaakt en was ik opgelucht toen het voorbij was, de maatschappijkritische ondertoon ten spijt. De vele typische geestverschijningen op beeldschermen en muren worden eerder saai dan verontrustend. Alleen het schokkerige verspringen van die beelden hebben wel iets.

Het camerawerk is oke, en visueel is het ongekend duf en contrastloos. Dat brengt weliswaar een onheilspellende sfeer met zich mee, maar dat voelt als een lege huls wanneer het onheil zelf vervolgens teleurstelt. Ook de creepy geluidsband is opvallend, alleen ook daarvoor geldt dat het vaak niet gepaard gaat met spanning. Pas aan het einde veert de film op met de geest en later de verlaten stad.

Wat ik echt heel leuk vond was het feit dat in de beginscènes, als de drie jongeren in de plantentuin (of wat de neuk ze daar ook deden) praten over waar Taguchi is en hoe vreemd het hele verhaal is, dat hun stemmen dan heel erg lijken alsof ze gedubbed zijn. Het deed mij denken aan een wat ouder soort pc game, waar je een mysterie in moet oplossen en doelloos lijkend op voorwerpen moet klikken.

Nu wat meer ontopic. De film begint ijzersterk en weet dat goed het eerste uur vol te houden. Het tweede uur is wat langdradiger en sommige scenes die goed hadden kunnen werken, werden helaas te lang uitgerekt en verloren daardoor effectiviteit.

Acteerwerk was wisselend maar hield wel stand. Muziek is prettig sfeervol. Camerawerk en kleurgebruik zijn een natte Japanse horror-arthouse film droom in mijn ogen. Blijft toch erg fijn om naar te kijken. Het moraal van het verhaal is nú oud nieuws (internet wil ons dichter bij elkaar brengen, maar sluit ons juist af van elkaar), maar werkt toch op de emotie.

*3,5

doei

Me ook eens aan deze gewaagd, maar 'k had het toch allemaal iets griezeliger verwacht. Het tempo lag ook niet super hoog.

Het is zeker geen slechte film, maar 'k had er toch meer van verwacht.

Deze film duurde voor mijn gevoel eindeloos lang en dat is natuurlijk niet positief. Het verhaal vond ik gewoonweg niet interessant. Dat gedoe met die geesten vond ik maar niks. Verder oogde de film o.a. door die grauwe kleuren ontzettend lelijk. Het enige wat ik mooi vond waren die beelden aan het einde van het apocalyptische Tokyo en het vliegtuig dat je zag neerstorten.

2.0*

Zwak en te vaag. Vond dit zeker geen spannende film. Integendeel zelfs. Het begin was nog beklemmend maar je hebt het wel snel gezien daarna. Het gaat nauwelijks een kant op.
De emmer is vol.. er zijn teveel zielen in het rijk der doden (althans luidt de theorie in de film) en ze kruipen op allerlei manieren binnen in de wereld der levenden. De voelbare transitie van een wereld van leven naar een apocalyptische conclusie is over de twee uur nog het beste wat ik uit de film kon halen. De vlakke personages die doelloos rondlopen in de film, de lelijke regie en het ontbreken van een leuk(er) plot trekken de film naar een onvoldoende.

Deze film bezit een spookverhaal, geplaatst in de modernere tijd van het internet. Het is geconcentreerd rond een vreemde website die de verontrustende vraag stelt: 'Wil je een geest ontmoeten?' Het is een langzame film, en in de film gebeurt er niet gek veel. Het baseert zich meer ​​kritische op de negatieve effecten van technologie. En op het fenomeen dat bekend staat als Hikikomori, 'acute sociale terugtrekking' in het bijzonder. Helaas werken de versmelting van filosofie, de effecten van het internet op de samenleving en een zero-charismatisch cast alle tegen de film. Als er wel iets gebeurt was dat ook zeker niet slecht! Het apocalyptisch beeld aan het einde van de film over Japan en de rest van de wereld, was zelf erg verontrustend. Maar een horror film hoort kijkers in spanning te houden of bang maken, Echter kiest men er hiervoor om constant de zinloze boodschap 'we zijn alleen, zelfs in de dood', te herhalen. Dit is echt te traag, met meerdere scènes van mensen die gewoon staan ​​te wachten op dingen. Eigenlijk is de eerste anderhalf uur tergend, en de laatste act helpt niet dan ook echt veel meer.Ook weet ik nog steeds niet zeker wat de spoken en computers met elkaar verbond? Jammer maar ik verveelde me nogal met de film.

Aan mij ligt het dus niet dat ik Kurosawas oudere films beter vond dan zijn recentere. Want ik greep vandaag terug op een oudere en werd weggeblazen. Door de consistente en tegelijk minimale sfeertekening. Maar vooral door de kwetsbare menselijkheid en gevoeligheid van het geheel. Deze overtreft Bright Future voor mij duidelijk en is mijn favoriet van Kiyoshi Kurosawa. Fantastische film.

Meh.

Ik kan veel tijd en moeite steken om mijn recensie te openen met een inhoudelijke "analyse" over wat ik niet goed vond aan de film, maar ik zou graag eerst gewoon willen zeggen waarom ik het werkelijk helemaal niks vond, dan draai ik daar niet in ieder geval niet omheen. Dat is dat ik deze film gewoon door en door oersaai vind.

Ik kwam er werkelijk niet doorheen. Deze trage, lange horrorfilm kent niettemin een interessant uitgangspunt die degelijk wordt uitgeplozen en een verrassend einde kent. In het begin hadden de onheilspellende en vervreemdende beelden nog wel mijn aandacht, maar zoals wel vaker met dit soort mysterieuze horrorfilms ging het verhaal me na enige tijd vervelen.

Vooral omdat ik de film audiovisueel niet te pruimen vond. Soms nog aardige camerabewegingen, maar in zijn geheel is het tegen oersaaie settings aankijken zonder maar een beetje kleur. Zelfs de prachtige Aziatische omgeving wordt nauwelijks gebruikt. Ze zijn waarschijnlijk steeds huizen ingelopen die pas net zijn gebouwd, want de deprimerende en lege sfeer maakt op mij de verkeerde indruk. In plaats van dat ik de verdrietige atmosfeer moet voelen, voelde ik vooral... niets.

Personages zijn ook niet interessant genoeg en de dreigingen niettemin. Het enige dat de geesten nog wat verontrustend maakt is dat de film erg goed knutselt met schaduw en licht, waardoor het feit dat je niet alles kan zien juist goed werkt. Soms wil de film onder je huid kruipen en de finale kon ik waarderen, daardoor krijgt de film ook nog een 2,0*.

Verder, tja, kwam ik er nauwelijks doorheen. Het verhaal mag dan misschien wel inhoud kennen, maar deze op een interessante manier presenteren is een andere taak. Erg saaie vormgeving, saaie settings en spanning die alleen optreedt tijdens vervreemdende beelden. Als het van de opbouw zelf moet komen valt de film namelijk ook gewoon plat.

Hier had ik wel wat meer van verwacht. Vrij teleurstellend resultaat voor me. Het kon misschien ook aan de DVD liggen, maar voor een film van amper 20 jaar oud vond ik het opvallend dat de beeldkwaliteit ook niet geweldig was. Kan misschien een stukje authenticiteit zijn om het tijdperk van begin de nineties weer te geven zijn, maar toch.

Ik vond de film ook niet bepaald sfeervol. Eerder kil en afstandelijk met die lelijke donkere kamers of betonnen bunkers waar het computerlokaal zich lokaliseerde. Ook de personages kwamen nauwelijks uit de verf waardoor het je niets kon schelen wat er met hen gebeurde.

Het beklemmende gevoel die ik het begin van de film nog had, smolt als sneeuw voor de zon naarmate de film vorderde. Niet te best dus voor een horrorprent. De ideeën erachter mogen dan wel prima zijn, de uitwerking zelf was maar matig. Jammer...

Heel leuk deze Japanse techno horror uit de vroege jaren van het millennium. Het is nostalgisch om terug te kijken op de vroege internet avonturen en hoe daar naar gekeken werd. Er was nog geen sprake van social media maar in deze film gaat het toch al over de existentiële eenzaamheid en het gebrek aan connectie op een menselijk niveau. Een film met een effectieve naargeestige sfeer en creepy beklijvende beelden. Het heeft een traag tempo maar heeft me geen seconde verveeld, ook dankzij de interessante (hoewel niet helemaal te begrijpen) plot en goede acteerprestaties.