De Japanse culthorrorfilm Kairo verscheen in 2001 op het witte doek en bezorgde in die tijd menig kijker slapelozen nachten, maar zou vervolgens uit de spotlight verdwijnen. Nu, ruim twintig jaar en enkele horrorfilms later, stoffen verschillende media de film weer af. Is Kairo met zijn voortdurende suspense één van de engste films ooit gemaakt?

Sommige films zijn zo iconisch, vernieuwend, origineel of ronduit legendarisch dat ze voor altijd een plekje in ons brein zullen houden; anderen maken wel indruk, maar worden naarmate de tijd vordert naar de achtergrond verdrukt. De Japanse culthorrorfilm Pulse is zo'n titel. De film, die in 2001 op het witte doek verscheen, viert dit jaar zijn twintigste verjaardag en wordt de laatste jaren weer regelmatig door de media behandeld. Redacteuren leggen uit 'waarom Pulse de ultieme internethorrorfilm blijft,' claimen dat 'het de engste horrorfilm is die je in 2020 kunt bekijken' en lichten één iconische scène uit de rolprent uit die volgens hen bewijst dat 'suspense even effectief is dan de gebruikelijke jumpscares.' Putten moderne films als Hereditary en Unfriended nog altijd uit bepaalde aspecten van de Japanse titel?

Kairo

Kairo, in het Engels uitgebracht onder de naam Pulse, vertelt het verhaal van jonge Michi, die werkzaam is voor een klein computerbedrijfje in Tokio. Op een dag probeert ze tevergeefs haar collega Taguchi te bereiken. Als Michi bij hem langs gaat, vindt ze hem verhangen aan het plafond. Niemand begrijpt waarom de normaal zo vrolijke Taguchi zijn eigen leven nam. Wanneer een vreemd beeld wordt gevonden op Taguchi's harde schijf, raken Michi's collega's één voor één de ban van de afbeelding. Uit angst om zelf aangetast te worden, slaat Michi op de vlucht. Ze loopt Ryosuke tegen het lijf, een universiteitsstudent wiens vrienden eveneens onder de betovering vielen van het beeld. Ze ontdekken dat een zich razendsnel verspreidend computervirus de oorzaak is voor het vreemde gedrag van hun omgeving.

Bijna meteen doet deze omschrijving aan de film Unfriended denken. In deze film worden zes Skypende vriendinnen belaagd door een geest die ook hen één voor één van het leven doet beroven. Toeval? Daar hoef je niet vanuit te gaan. Kairo beschreef in 2001 al, toen het internet en de bijbehorende manieren van communiceren nog in de kinderschoenen stond, dat dit op den duur een giftige invloed op de samenleving zou hebben. Want is de geest die zich in de computers van de hoofdrolspelers bevindt niet gewoon een symbool voor het Japanse fenomeen "hikikomori," een vorm van acute sociale terugtrekking waaraan in 2019 nog zo'n half miljoen inwoners van Japan leidden? Het is niet voor niets dat er in de taal een woord is bedacht voor een eenzame dood. "Kodokushi" noemen ze het wanneer iemand helemaal in zijn eentje sterft en pas na lange tijd gevonden wordt. 

Suspense

Niet alleen inhoudelijk is de film het afstoffen waard, maar ook filmtechnisch vormt de rolprent van Kiyoshi Kurosawa een inspiratie voor moderne regisseurs als bijvoorbeeld Ari Aster en Robert Eggers. Kurosowa keek naar Ringu en besloot de langzame, relatief schrikloze horror drie jaar later nog verder uit te werken. Vaak zien we shots waarin het hoofdpersonage van voren wordt gefilmd terwijl er op de achtergrond schimmen bewegen, niet zelden in slow-motion. Herditary van Aster heeft zulke scènes en ook in The VVitch worden we op dit soort technieken getrakteerd. Het onheilspellende gevoel dat Alfred Hitchcock in zijn tijd passend "suspense" noemde komt in Kairo tot een kookpunt in één specifieke scène, die misschien wel bekender is dan de film zelf. Deze scène is hieronder te bekijken.

113 Zelfmoordpreventie
Praten over zelfmoordgedachten kan anoniem via de chat op www.113.nl of bel 113 (gebruikelijke telefoonkosten) of 0800-0113 (gratis).