Pit and the Pendulum (1961)

Naar een verhaal van Edgar Allan Poe. Die naam is meestal een kwaliteitsgarantie en ook nu is het scenario van bovengemiddeld niveau. Behoorlijk macaber bovendien, al blijft Corman betrekkelijk braaf in de uitwerking. In andere films uit dezelfde periode zoals bv. Les Yeux Sans Visage en Peeping Tom zie je toch net dat ietsje meer durf. Dan kunnen we hier van een gemiste kans spreken.

Wel weet Corman aan de hand van knappe decors en kostumering een geheel eigen universum te scheppen. Niet helemaal mijn favoriete stijl, maar het past wel bij de sfeer die aan de hand van het scenario gecreëerd wordt. Deed me soms wel wat aan Mario Bava denken.

Ook van de partij is de schatplichtige overacting van Price. De wortels van het expressionisme zijn nog duidelijk zichtbaar in zijn mimiek en zijn stemtimbre, wat nogal raar aanvoelt met momenten. Desondanks draagt hij de film en slaagt hij erin de aanwezige dramatiek perfect te belichamen.

Vakkundig gemaakt is Pit and the Pendulum dus wel, al is hij naar mijn idee te traag en te braaf. De versie van Stuart Gordon heb ik nog niet gezien, maar zijn reputatie kennende verwacht ik toch een iets wredere film.

Sfeervolle en bij vlagen kleurrijke jaren zestig horror die me doet terugdenken aan de tijd van opnemen op VHS omdat je ergens had gelezen dat er een martelwerktuig in voorkomt.

Die is er ook, en hoe. Vooral een van de laatste scenes - de pendulum - is stilistisch door het kleurbegruik, wat simpele beeldvervormings-effectjes en het hypnotiserende gedreun van een trom. Geen gore (uiteraard), puur ambiance.

Sowieso knap hoe met de beperkte middelen de sfeer is neergezet met het kasteel en de kelders. Een aantal shots van buitenaf zijn gedateerd, maar dat heeft wel z'n charme, om het positief te benaderen. De soundtrack is ook effectief en gelukkig niet te overheersend.

Het verhaal begint als een soort klucht met het bijbehorende opzichtige toneelstuk-acteerwerk, waarna het mysterie van de familie steeds groter wordt. Een boeiend plot met een lekker korte speelduur, en een ongenadig einde voor enkelen.

Elizabeth die levend wordt opgesloten, en dat terwijl ze dood veinsde te zijn (ook levend begraven) voor Nicholas, een hoge prijs die ze moet betalen voor haar ontrouw en aanzet tot zijn gekte.
Het laatste shot is dan ook heerlijk confronterend en memorabel.

En Vincent Price.. is priceless.

Nadat ik aangenaam verrast was door Tales of Terror van Roger Corman en natuurlijk met Vincent Price, wilde ik meer van zijn Poe-adaptaties zien. The Pit and the Pendulum is echter niet zo consistent goed. Het lijdt vooral zwaar onder alle acteurs die niet Vincent Price heten. Hij is zoals meestal met dit materiaal weer zeer levendig, maar de rest is gewoon een stelletje extreem houterige b-acteurs. Daardoor zat ik toch vooral minstens de helft van de film te kijken naar stijve personages die van droog het script zaten op te lezen en zo het verhaal uit de doeken te doen. Dat maakt het bij vlagen saai. Tales of Terror had toch echt voordeel bij Peter Lorre en Basil Rathbone in de bijrollen.

Aan de andere kant, wanneer de horror komt stelt het weer niet teleur. Echt spannend vond ik het niet worden, maar het is wel sfeervol gebracht en het wereldje van Poe spreekt me op een macabere manier wel aan. De verrassend artistieke openingscredits, de flashbacks, de finale en het laatste shot mogen er absoluut zijn en dat soort scènes smaken naar meer.

Het is een beetje een typisch euvel van veel b-films: veel moeite in een paar hoofdscènes steken en de rest vooral als opvulling gebruiken. Het maakt ze al snel onevenwichtig. In ieder geval weet Corman kwaliteit te leveren op de momenten dat het echt moet.

3*

The Pit and the Pendulum is best sfeervol maar mist iets memorabels. De score is in tegenstelling tot bijvoorbeeld The Haunted Palace inwisselbaar en de plot had best wat spannender gemogen. Desalniettemin is het wel weer genieten van het kleurenpalet en decors, maar in dit geval is dat niet genoeg voor een bovengemiddeld cijfer.

3*

"...the agony of my soul found vent in one loud, long and final scream of despair." Aldus de schrijver Poe himself.
De tweede Corman Poe film en wederom een prent waar ik erg van heb kunnen genieten. Price glanst in zijn dubbelrol en met name op het einde komt hij heerlijk krankzinnig over.
Verder slaagt Barbara Steele ook weer in haar rol. Geen enkele andere vrouwelijke actrice heb ik in deze mate tegelijkertijd woest aantrekkelijk alsook angstaanjagend gevonden. Die eerste keer dat ze in beeld verschijnt onder Nicholas' zijn ogen, met een manische blik in haar ogen zijn naam roepend, liep er een rilling over mijn rug. Brr, hoe kan zo'n mooie vrouw zo eng zijn. Wederom sterk spel van haar, maar ik moet eerlijk toegeven dat zij mij tot op heden nog nooit teleurgesteld heeft.
Verder slaagt Corman er hier gewoon erg goed in om een gotische horrorfilm neer te zetten. Qua sfeer en uiterlijk haast net zo goed dan een sterke Hammer film. Ja, soms zie je dat het lowbudget is, maar ook dat heeft in dit geval wel zijn charmes.
De soundtrack is inderdaad nog het minst indrukwekkende van het geheel, maar slecht kan ik het ook niet noemen. Het zorgt wel voor een redelijke sfeer, maar weet inderdaad nergens indrukwekkend te worden.
Een klein smetje op een voor de rest mooie en sfeervolle film. Op naar de volgende Corman/Poe verfilming!

Alhoewel deze misschien iets minder is als de vorige film die ik zag met Vincent Price: House of Usher (1960). Is het toch een zeer mooie en spannende film. Vooral de eindscene waarnaar de titel verwijst is bloedstollend en knap gedaan. Nadeel van deze film was dat de andere acteurs toch betrekkelijk van een minder kaliber waren. Leuk was het feit dat er werd geëxperimenteerd met verschillende belichting. Hierdoor creëerde ze dan flashbacks van het verleden.

Ik was al heel lang benieuwt naar deze film uit de stal van Roger Corman. Mischien dat de verwachtingen daardoor wat te hoog waren, want Pit and the Pendulum is toch iets minder dan de andere Poe-verfilmingen met Vincent Price.

Sfeervol is het zeker. De mistmachines en maté-paintings worden weer van stal gehaald en het kasteel en de Pendulum zien er erg gaaf uit. Corman heeft het ook netjes opgenomen en de soundtrack had slechter gekund. Het is vooral het verhaal en het feit dat de film er meer als een uur over doet om echt interessant te worden. Op het concept van de dodende slinger heeft de film helemaal niets te maken met het verhaal van Edgar Allen Poe, het heeft onderhand meer van doen met Premature Burial. Ik had me er nog zo op verheugd om Pice als hoofd inquisiteur te zien, maar hij is hier een soort erfgenaam. Veel bloed vloeit er ook niet, helaas kukelen de sukkels hun dood te gemoed in een ravijn.

Een sfeervol filmpje en leuk om gezien te hebben, maar niet echt memorabel.

Mooie opbouwende spanning en een prachtige sfeervolle film locatie, de korte speelduur werkt ook positief in het geval van deze film.

Vincent Price zoals gewoonlijk weer op dreef en duidelijk weer degene die de film draagt.

Een film die zeker niet te voorspelbaar is en die een leuke finale heeft! Het begin van de film lijkt wel even nodig te hebben om echt interessant en mysterieus te worden maar na pak en beet 20 minuten zit je er helemaal in.

Dat eindshot vergeet ik niet snel meer, briljant gewoon!

Deze filmpjes gaan erin als zoete koek.

3,5*

Sfeervolle Gotische horrorfilm van Roger Corman. Alles aan deze film ademt Edgar Allan Poe. Het prachtige kasteel, de dreigende zee en niet te vergeten Vincent Price, de ideale acteur voor dit soort rollen.

Smaakvolle jaren 60 horror zoals ik hem graag zie.

Goed

Wat verhaal betreft blijf je toch wat op je honger zitten. De trage opbouw is op zich geen kritiekpunt, maar na een uur of zo wordt het pas interessant. Qua spanning valt het ook tegen. Daarentegen zijn er natuurlijk ook wel positieve punten te melden zoals de bijzondere sfeer, het mysterieuze kasteel, de mooie decors en de cast. Het slot is ook sterk. 6,5/10

Adultery!

Het zal de meeste mensen wel niet ontgaan zijn maar gisteren was het Halloween en hoewel dat op zich dit jaar een Halloween in mineur is, is het wel één van de weinige speciale dagen waar je eigenlijk nog hetzelfde als andere jaren kunt doen: gewoon eens een lekker griezelavondje doen. Uiteindelijk terecht gekomen bij een trio aan uiteenlopende films (deze Pit and the Pendulum, het Italiaanse The Iguana with the Tongue of Fire en Jason Goes to Hell: The Final Friday) waarbij Pit and the Pendulum de eerste in rij was.

Ik waag dus nog eens een poging tot iets van Roger Corman die vooral met The Terror in de mist ging maar met The Raven en The Little Shop of Horrors nog wel toffe dingen maakte. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat Pit and the Pendulum superieur is aan eender welke andere film die ik tot nu toe van de regisseur heb gezien. Misschien een beetje een traag tempo en ik kan me absoluut niet meer herinneren hoe het originele verhaal van Edgar Allan Poe ging (al vind ik dat wel één van zijn weinige echt goede verhalen trouwens maar kan me niet echt voorstellen dat je daar een volledige film uit weet te puren) maar wat Corman hier op het scherm tovert.. Het is genieten. De setting is sowieso al erg geslaagd, doet me zowat aan een combinatie van het beste werk van Hammer en Mario Bava denken, maar ook qua plot zit hier genoeg fijn materiaal in. Het mysterie rond de dood van Elizabeth, het langzaamaan doordraaien van Nicholas en natuurlijk de climax waar de film zijn titel aan ontleent.

Dat eindshot met die doodsbange blik van Elisabeth is ook echt wel één van de meest memorabele eindshots in dit soort films. Zo zitten er eigenlijk sowieso wel een aantal erg fijne visuele dingetjes in deze Poe-verfilming. Die switch in kleurgebruik om de flashbacks aan te duiden, een aantal leuke camerastandpunten en gewoon een geweldige aankleding. Laat het ook maar aan Vincent Price over om je volledig mee te sleuren in dat tijdperk. Sowieso één van mijn favoriete acteurs maar dat timbre in zijn stem, de manier waarop hij zijn zinnen uitspreekt en de combinatie met die waanzinnige blik in zijn ogen.. Heerlijk! Price draagt de film maar dat betekent niet dat de rest niet de moeite is. Barbara Steele is misschien een beetje onderbenut als Elizabeth maar weet toch een indruk achter te laten en ook John Kerr lijkt ook even op gang te moeten komen maar overtuigt uiteindelijk over de hele lijn.

Een goed begin van de avond alleszins. Corman op zijn best, Price op zijn best en Poe op zijn best. Meer kun je eigenlijk niet vragen. Misschien toch eens wat meer op zoek gaan naar deze combinatie, want Corman heeft maar liefst 8 Poe-verfilmingen op zijn naam staan waarvan er 7 met Price zijn, enkel The Premature Burial is met Ray Milland in plaats van Price. Afgaande op The Raven en Pit and the Pendulum kan dat wel eens tot het beste van ieders werk horen.

4*

Een oude klassieker van Vincent Price is altijd leuk om te zien, ondanks dat dit niet zijn beste rol is. Pit and the Pendulum profiteert vooral van een sfeervol decor, waardoor zeker de spookachtige elementen goed voor de dag komen. Eenmaal de uiteindelijke insteek duidelijk wordt, hangt er een zeker gevoel van teleurstelling (vanwege gebrek aan originaliteit) in de lucht, maar het levert gelukkig een noemenswaardige finale op. Jammerlijk is het slechte acteerwerk van de bijpersonages en dat regisseur Roger Corman de spanningsboog niet echt kan opkrikken, maar dit soort beknopte horrorfilms worden in de huidige generatie erg gemist. De soms experimentele montage pakt lelijk uit, maar de opleuking en detaillering zijn memorabel genoeg om het eindresultaat op een voldoende te laten landen.