Les Regrets (2009)

Deze film vanavond in de sneak preview in Lux gezien. Geen onaardige film maar als drama compleet mislukt, maar als komedie - zeker in de laatste 45 minuten - zonder meer geslaagd, want ik heb wat afgelachen om die architect die als een puber achter zijn jeugdliefde Maya aanjoeg. Waarom deze hilarische film hier op Movie Meter onder het genre drama vermeld staat is mij eigenlijk een raadsel. Misschien heeft nog niemand van de crew deze film gezien. In Frankrijk staat deze film in ieder geval onder het genre "Cómedie Dramatique", ofwel 'dramatische komedie' en hier kan ik het alleen maar mee eens zijn.

3,0*

Ik heb me vaak afgevraagd waarom Valeria Bruni-Tedeschi gecast wordt voor niet de minste rollen. Ze acteert slecht en heeft een benepen, onprettige stem. Nu heb ik de indruk, dat deze kenmerken haar sterke punten zijn geworden. Zij onderscheidt zich hierdoor van andere actrices, en, belangrijker: ze speelt doorgaans fragiele vrouwen van wie je geen hoogte kunt krijgen. Het 'slechte acteren' vertaalt zich dan in de kwetsbaarheid van de vrouw die ze speelt. De rol in Les Regrets is haar mijns inziens op het lijf geschreven. (Nu lees ik overigens op imdb.nl dat ze de zus is van Carla Bruni, Sarkozy's liefje. Apart.)

Wat me aanspreekt in deze film is de wreedheid die je er, als je wilt, in kunt zien, (en ik wil dat )

Ik denk dat Maya, deels onbewust, wraak wil nemen op de man die haar vijftien jaar geleden plotseling verliet en haar intens heeft doen lijden. Haar handelen is voor een groot deel manipulatief. De man laat zich vangen als een vis waarna zij hem hulpeloos op het droge laat spartelen door hem plotseling te laten vallen. Zij laat hem lijden zoals hij haar destijds.

Minpuntje vind ik het laatste deel, "drie jaar later", wat de film bijna tot een klucht maakt, en ook de scène in de drogisterij is over the top.

4*

Mij bleef de film boeien en Yvan Attal speelde naar mijn mening zeer overtuigend.

Een aanrader voor degene van dit genre.

Valeria Bruni Tedeschi als Maya zet een goede rol neer ook de rest doet het goed maar het personage wat ze neerzet is een werkelijk super moeilijke vrouw die echt niet wat ze wilt ( Net als de meeste vrouwen trouwens )

Vrij sterk en goed geacteerd drama over een man die liefde en passie niet van elkaar weet te onderscheiden.

* 3,50

Cédric Kahn lijkt vooral een film over onbedwingbare passie te willen maken, maar heeft daar een paar plotwendingen voor nodig die het geheel nogal melodramatisch maken. Door de karakterontwikkeling van Mathieu (Yvan Attal) krijgt de passie een vreemde bijsmaak. De schijnbare boodschap over passie gaat verloren in het plot en in de problemen van het hoofdpersonage. Het kan nooit de bedoeling zijn geweest van de regisseur dat de sympathie zich (tijdens de film) verplaatst van de hoofdpersonen naar de vrouw van Mathieu. De film mist hierdoor uiteindelijk wat "punch". De muziek van Philip Glass en de soundtrack van Nina Simones 'Sinnerman' ten spijt.

Een wispelturige vrouw die een man tot wanhoop drijft. Verhaal schiet niet echt op/valt in herhaling. Prima geacteerd, begon me alleen vreselijk te irriteren aan het geklef van dhr. Lievin..

Geen goede Franse romantiek film...

Beetje saai...

Man loopt achteraan voor zijn jeugdvriendin...

Maar niet netjes over twee vrouwen... pfff.

Niets voor mij.

Geen aanrader...

2 sterren!

Wow, wat een mooie film was dit zeg. Ik vond het acteerwerk echt supersterk. De onderliggende spanningen kwamen zo sterk naar boven. Bijvoorbeeld het moment dat ze elkaar voor het eerst zien, terwijl ze naar elkaar kijken van over de straat en het moment dat hij voor het eerst naar haar huis rijdt. Je voelt hoe ongelovelijk spannend hij het vind om haar weer voor het eerst te zien en te spreken.

De actrice die Maya neerzette vond ik ook heel erg goed. Haar mimiek was vooral heel sterk. Het moment dat ze in de trein zit als ze van Mattheu is weggelopen vond ik haar gezicht zo sprekend. De liefdesscènes waren wat flauwtjes. Het ging allemaal wel erg vlug. En ik irriteerde me eraan dat ik niet wist waarom Maya opeens van gedachte veranderde. Ik vond dat wel zo snel gaan dat het een beetje onrealistisch overkwam. Het einde voelde ook een beetje afgeraffeld.

Toch geef ik wel een hoge waardering want er zaten hele sterke scène's in qua acteerwerk en chemie. De autorit nadat ze voor elkaar gekozen hadden vond ik bijvoorbeeld heel mooi om te zien. Het open einde .... tja ..... ook al ben ik toch wel heel benieuwd wat Mattheu nou gekozen zou hebben, toch vind ik het wel bij deze film passen.

Redelijk Frans drama dat het vooral moet hebben van het overtuigende acteerwerk. Vooral de actrice die de vrouw van het hoofdpersonage speelde vond ik erg sterk. Grote nadeel is echter dat het verhaaltje voor deze speelduur veel te summier is. Langdradigheid ligt voortdurend op de loer en alleen vanwege het uistekende acteerwerk geef ik toch een voldoende.

De film beoogt zeker niet om grappig te zijn.

Van oorsprong is de term 'komedie' slechts de tegenhanger van een 'tragedie'. Het ging dan bijvoorbeeld om theater met een happy-end. Zo heeft ook Dantes De goddelijke komedie niets met humor van doen.

Vond het zelf als drama wel een redelijke film, maar zeker geen hoogvlieger.

Goed drama over mensen die verliefd zijn en het daardoor niet meer weten. Mooi en heftig in beeld gebracht. Sommige scene's waren helaas wat over de top maar dat haalt de film niet naar beneden.

De wanhoop van Mathieu spatte van het beeldscherm af. Oeh, wat haat ik zulke eindes trouwens. Maar mooie film.

De zus van Carla... Zo kom je weer wat te weten op een dinsdagavond

Best goede film, ouderwetse 3 weken verder, 3 jaar later structuur. Zie je bijna nooit meer...

Aardig drama, dat helaas nergens echt bij het strotje grijpt.
Kabbelt verder best aangenaam voort, een beetje zo typisch Frans afspraken in cafeetjes en barretjes.
Ex-geliefden die elkaar na 15 jaar weer ontmoeten en de passie die weer oplaait, al zijn ze beiden inmiddels getrouwd met een ander.
Soms wat vreemde scenes zoals die over-the-top-scene in de drogist (hoewel die best geslaagd is) en als er dan ook nog iemand met een kettingzaag rond gaat lopen!!!
Beetje onevenwichtig, enkele zeer geslaagde stukken, maar in een volgende scene wordt het hem dan weer net niet.

Over the top, welzeker.

Maar dat past wel prima in het verhaal. Tenslotte "in het echt" stellen mensen zich ook af en toe volstrekt absurd aan. Misschien niet iedereen, en ook niet elke dag - maar het gebeurt zeker wel, lees de krant er maar op na... of kijk naar deze film. En een open einde vind ik het zeker ook niet, het einde is zo duidelijk als het maar zijn kan. Dat we de details niet te zien krijgen - haast een opluchting! - doet daar niets aan af.

Valeria Bruni-Tedeschi is misschien niet de beste actrice sinds de Griekse Oudheid, maar als oorzaak van het ontsporen van Yvan Attal vind ik haar toch zeker niet ongeloofwaardig. Waar het tijdens de film nog wel wat moeilijk te accepteren is dat Yvan ontspoort - tenslotte, Arly Jover is wat mij betreft echt veel leuker, mooier en aantrekkelijker. Maar het punt is juist de idioterie en de wreedheid - dat woord heeft Fuentes al gebruikt, en ik vind het precies goed van toepassing.

Waar de film misschien nog wat sterker in had kunnen zijn is als de tegenstelling tussen de twee vrouwen wat meer uitgespeeld was. En de scène met de kettingzaag vind ik een vergissing.

Goeie film waarin twee ex-geliefden elkaar na vijftien jaar tegen het lijf lopen, als ze beiden met een ander getrouwd zijn. De onderhuidse spanningen van deze buitenechtelijke relatie komen goed over (vooral door het uitstekende acteerwerk). Meeslepend en een paar intense scenes.

Graag gezien. Verteld als een thriller, de montage en score met steeds nerveuze, zenuwslopende, haastige situaties (trein halen, man komt thuis, vrouw komt op bezoek) waardoor het koppel geen rust vindt (slechts in één scene - in het hotel in bad - komt er eventjes romantiek bij kijken). Is overwegend verteld in het standpunt van Attal en dat is jammer. Daardoor blijft het personage van Bruni Tedeschi oppervlakkig. Bij Attal is het duidelijk wat hij wil en waarom. Bij haar niet. De scene waar ze naar Barcelona rijden en plots verandert Bruni Tedeschi van mening. Er wordt geen verklaring gegeven. Het maakt haar onbegrijpelijk, misschien irrationeel. We voelen dus ook minder voor haar terwijl ze ook een slachtoffer is van deze amour fou. Ook zij kan het niet stoppen. We weten ook niet hoe haar huishouden (man en kind) reageert of wat ze weten. De scene met de kettingzaag lijkt dan misschien over the top maar volgens mij in de toon van de volledige sequentie (Attal slaat door en misschien hallucineert hij dus die kettingzaag). Eenmaal de passie ons in de greep houdt, is de wereld rondom ons onbestaande. Gênante situaties (zoals op het einde, de climax in feite op straat) zijn dan ook een logisch gevolg. De personages hadden wel iets evenwichtiger getekend mogen worden en zijn de respectievelijk partners van Attal en Bruni Tedeschi wel zeer naief. Maar passie kan destructief zijn en dat wordt door de cineast en voormalige Cahiers Du Cinema redacteur Kahn zeer knap geportretteerd.