Sin Nombre (2009)

Rauw, grimmig drama, bijzonder goed gespeeld en in beeld gebracht. Het onvoorspelbare script ontvouwd zich op zeer natuurlijke wijze en de film voelt nergens onecht of gekunsteld aan. Hard en meedogenloos, maar ook subtiel aangrijpend en poëtisch. Een indrukwekkende debuutfilm van regisseur Fukunaga.

De uitzichtloosheid van Centraal Amerika. Aan de ene kant illegale immigranten die naar een betere toekomst verlangen in Amerika. Aan de andere kant een jonge man, die in de wereld van geweld van de Mara-bendes leeft. Twee politiek-sociale realiteiten die elkaar ontmoeten op een trein die hen naar een betere toekomst zou moeten brengen.

Met een professionele stijl en een manier van vertellen die ik niet van een beginnend regisseur zou verwachten, brengt Sin Nombre een droevig verhaal over mensen die smachten naar een betere toekomst. Dit is absoluut en met stip een aanrader.

Zoveelste film die de miserie in Zuid-Amerika aanklaagt, maar wel eentje die dit iet of wat origineel benadert. Ik had toch nog nooit een film gezien waarin de Mara Salvatrucha als zodaning wordt afgebeeld. Best een stelletje weners.

Het geheel is best fris.Sin Nombre heeft dan ook twee prestigieuze prijzen (regie en fotografie) weggekaapt op het Sundance FilmFestival 2009, al dan niet terecht, maar het verhaaltje is toch net iets te aanwezig, te dramatisch, om mij echt volledig te overtuigen. Het had voor mij allemaal net iets rauwer gemogen.

Hoe dan ook, knappe cinematografie, knappe acteerprestaties, mooie dames, leuke sfeer, leuk filmpje.

3.5*

Een grimmige roadmovie

Sin Nombre is een film die een triest en rauw beeld schept van de schrijnende situatie in Latijns-Amerika. Mensen die hun dromen achternagaan en hun benarde levenssituatie willen ontvluchten moeten een prijs betalen, en soms is dat de hoogst mogelijke.

Wat me zo opvalt aan deze film is de ingetogen manier waarop de gevoelens van de hoofdpersonages worden overgebracht. Nergens wordt het oversentimenteel of fake, maar altijd integer, echt.

Film geeft ook een inkijk in het leven van de Mara's, en dat is allesbehalve een pretje. Gasten die spreken over broederschap en respect, maar er hun hand niet voor omdraaien om hun eigen broeders in elkaar te slaan, te verraden en zelfs te vermoorden.

Acteurs komen stuk voor stuk echt over, alsof ze allen net van de straat zijn geplukt en op de set zijn gezet.

Voeg bij de prima acteerprestaties nog een prachtige cinematografie en goeie muziek en je krijgt een prima film.

Enige minpuntje was het nogal abrupte einde.

Goede rauw realistische film. Maar itt rauw realisme vh Oostblok, heeft de film veel warmte, in de beelden en in de personages, hoe geweldadig ook. Je zou kunnen zeggen dat het geweld hier met liefde wordt toegepast. Als eerste inwijding wordt je 13 tellen in elkaar geschopt, en dan hoor je erbij en krijg je een kusje. Bijna vertederend.

Rauw, realistisch drama dat zich afspeelt in Zuid-Amerika. Het verhaal combineert op een mooie wijze een vluchtelingenverhaal en een bende-verhaal. Geen vals sentiment aanwezig in deze film. De onbekende acteurs doen het goed. De relatie tussen Sayra en Casper had wel wat meer screentime mogen hebben. Mooi einde ook, waarbij er toch nog een sprankje hoop is voor Sayra als ze haar stiefmoeder aan de lijn krijgt.

Niet de eerste film over bendegeweld. Maar wel de eerste die ik zie over Mexico. En dan gekoppeld aan de vluchtelingen naar de VS. Paar sterke punten zijn de treinscenes, de acteurs (goede casting) en de tekening van het bende- en vluchtelingenleven.

Komen we meteen bij het zwakke punt van de film en dat is het rechtvooruit-plot waarin geen scene teveel zit. Dat werkt bij sommige films goed, maar bij deze eigenlijk niet zo. De scene waarin Smiley en Caspar voor het eerst in dat bendehok aankwamen was bijvoorbeeld heel sterk in sfeertekening, maar meteen staat alles in de scene in dienst van het plot. Geef me even de tijd om voeling te krijgen met de sfeer. Juist iets dat de film waarmee deze natuurlijk, ondanks de verschillen, vergeleken wordt, Cidade de Deus zo sterk deed.

3.0*

Gewoon een goede film...

Maar mishandeld/geweldadige/bendegeweld... dit is niet mooi...

En de leeftijd 12 jarige vind ik heel jong voor de geweldadige...

Het is al goed dat de laatste slot geslaagd is...

Zeker goed geacteerd werk....

Zeker aanrader!

Ja en nee.

Het verhaal is just ok. Helaas zitten er weinig wendingen in, weinig ruimte voor verassingen en raasde als een trein door de film. Het plot vierde hoogtij want zoals ik al eerder ergens las (zie het al - starbright boy) wijkt de film nergens van het plot af en het wordt gewoon verteld zonder ditjes of datjes. Had helaas ook geen binding met de personages, geen van alleen zelfs. Dat kwam mede doordat het begin ook wat gehaast verteld wordt en niet echt rustig opbouwt. Als er iets meer tijd in de relatie van Casper besteed was, deed het mij ook misschien wat meer dat ze plotsklaps gedood werd door die bendeleider. Nu was het meer zo van, ok jammer....

Dan dat liefdesverhaaltje wat begon op de trein. Dat meisje wordt bijna verkracht en wordt in mum van tijd verliefd op een aanhanger van haar verkrachter die vervolgens door iedereen wordt gehaat. Ok, hij redt haar, maar het voelde gewoon niet zo heel authentiek. Had misschien ook wat meer tijd nodig.

Dat is een beetje de grootste reden tot negativiteit: het ging gewoon wat te snel allemaal. Met een half uurtje aan achtergrond en aanleiding had het me ongetwijfeld veel meer geraakt. Nu leek het soms wat afgeraffeld her en der.

Verder wel een paar ijzersterke scenes. Ja toch wel het kijken waard, maar er had (veel) meer ingezeten.

Degelijk in beeld gebracht, fijne natuurlijke kleuren, muziek die nergens uit de bocht vliegt en een treinreis die de schrijnende omstandigheden belichaamt. Wat dat betreft zit het allemaal solide en beheerst in elkaar. Het harde bendeleven kan er op zich nog wel mee door, maar enkele dramatische ontwikkelingen blijven wat hangen in het luchtledige. Fukunaga krijgt daar maar weinig cement tussen de stenen. De manier waarop hij de levens van Sayra en Casper in elkaar verweeft, verloopt dan ook niet al te soepel, waarna het slot overtuigingskracht mist. Zelfs een beetje vals. Ruwe bolster, gladde pit.

Deels geslaagde film, met een grauwe uitstraling en een vrij eenvoudig verhaal.

De film bevat veel scènes die heel dicht bij de werkelijkheid komen - althans, zo voelt het. Het stuk waarin Smiley door het verblijf van de Mara-bende wordt begeleidt is één van de sterkste en sfeervolste scènes van het eerste gedeelte.

Sin Nombre is fijn om te volgen. Het is geen roadmovie in de puurste vorm, maar er passeren hier en daar mooie plaatjes van de grillige landschappen aldaar. Het camerawerk zelf is schitterend bij vlagen; mooi geschoten en een paar bekwame kneepjes tillen het niveau omhoog.

Voor de rest omvat Sin Nombre weinig bijzonders. Het einde zie je van mijlenver aankomen. Letterlijk in dit geval. Het sprankje hoop dat Sayra overhoudt aan het telefoontje - allemaal mogelijk gemaakt door Casper (Willy voor vrienden) - is een erg fijne gedachte.

3,5*

Best indrukwekkende film die zich afspeelt in het Midden-Amerika van vandaag de dag.

Een helaas maar al te realistisch verhaal met thema's als jeugd bendes en vluchtelingenproblematiek. Mooie plaatjes worden niettemin geschoten door de cameraman van dienst. Ook het acteerwerk is in orde. De vrouwelijke hoofdrolspeler heb ik weleens vaker aan het werk gezien. De rest van de crew is nieuw voor me maar doet het ook prima.

Wat ik wel opvallend vind aan deze film is dat het heel duidelijk de hardheid en hopeloosheid van de mensen in deze landen laat zien maar toch zit het allemaal in een sentimenteel jasje. Ik heb na het kijken van deze film nog wat na gegoogled over dit soort bende's en er kwam inderdaad een heleboel terug in de film.

Het verhaal van Sin Nombre is heel indrukwekkend en word op een prettige manier verteld. Toch vind ik dat er weinig spanningsopbouw was. Een voorbeeld hiervan is als Willy en Sayra in de auto op de vrachtwagen zitten en de bende is ze aan het opwachten. Je ziet ze een seconde zoeken en dan is het al duidelijk dat ze er niet in zitten. Je krijgt als kijker niet de tijd om je te verwonderen of ze in de auto zitten ja of nee. Of het moment dat vader van de trein valt. Dat was ook met een seconde gebeurd en je krijgt ook niet echt goed de reactie van de zoon te zien want je bent alweer verder naar het volgende shot.

Toch is dit niet een reden om een lage beoordeling te geven. Ik vind de tegenstelling van de rauwheid in het verhaal en het sentimentele tintje erom heen heel knap in balans gehouden. Daarnaast worden er een heleboel schitterende beelden voorgeschoteld, komt de liefde tussen Willy en Martha Marlene hele erg mooi en sterk over en krijg je een kans om een beetje wat mee te krijgen van de hopeloosheid van deze mensen.

Best een degelijke film, maar ik had er stiekem iets meer van verwacht.

De film is op sommige momenten bikkelhard en daarin zit zeker het sterke gedeelte van de film. Sommige scènes worden niet mooier gemaakt dan ze zijn en dat is op zich wel boeiend om te zien. Verder ziet de film er visueel soms ook erg mooi uit, waarbij vooral de treinrit er op dat gebied duidelijk bovenuit steekt.

Het grote probleem van de film zit hem vooral in de personages die ik niet altijd even goed uitgewerkt vind. Het liefdesverhaal vond ik soms ietwat ongeloofwaardig, tenminste de tijd waarbij het meisje alweer verliefd wordt op een ander. Daarnaast deden de personages mij niet zo heel veel. Dat Smiley uiteindelijk Willy dood, was op zich best een sterke scène, maar gevoelsmatig deed mij het totaal niets. En zo had ik de gehele film in feite geen binding met de personages. Ik keek van een afstand toe, maar de film kwam nooit echt dichtbij.

Ondanks dit minpunt is het verder wel een aardige film om te zien. Er gebeurt van alles en ik heb me geen seconde verveelt, maar impact maakt de film eigenlijk nooit en dat is eigenlijk wel jammer, want voor mij gevoel had er anders meer in gezeten.

3,0*

Bij de zomerse temperaturen deze eens bekeken en 'k vond hem wel goed. Vlot verfilmd, een boeiend verhaal/roadmovie en de onbekende cast deed het ook erg goed. De film komt realistisch over en toont de harde werkelijkheid in Zuid-Amerika. Ook de speelduur was goed, niet te lang en niet te kort. Het einde was hard, maar passend bij de film.

Een aanrader.

Sfeervol filmpje, dat zich helaas te weinig op het gangsterleven focust. 3,5*

Film weet mij nergens te overtuigen.

Te veel scenes zijn te kort en missen diepgang of spanning. Werkelijk alle personages zijn vlak. Het drietal familieleden dat met Sayra meevlucht blijven van begin tot einde drie vrijwel niet te onderscheiden vreemdelingen. Het speerpunt van de film, de relatie tussen Sarya en Casper, wordt onvoldoende uitgediept en komt vrij ongeloofwaardig tot stand; Waarom Sarya een bendelid in vertrouwen en bescherming neemt, is vanuit het weinige wat we van haar te weten krijgen, haast niet te verklaren. Dat zij in haar positie als vluchteling afstand neemt van haar familie en ervoor kiest om met Casper mee te gaan, lijkt me nog minder geloofwaardig.

Film bevat wel mooie beelden en persoonlijk heb ik mij absoluut niet geërgerd aan de acteerprestaties, die ik over het algemeen redelijk tot goed vond. Muziektechnisch was ik her en der niet echt te spreken. De sfeer van de muziek vond ik bij tijd en wijle totaal niet bij de scenes passen.

Het helpt helaas ook niet mee dat ik werkelijk niks met dat hele bende-gebeuren heb. Elke keer dat het woord 'homie' in een zin ter sprake kwam had ik dan ook moeite om mijn lach te bedwingen. In dat genre kan ik een Cidade De Deus een stuk beter verteren, waarin voornoemde mij totaal niet heeft gestoord. Als film over vluchtelingen in Midden-Amerika, door de redelijk originele setting, nog een krappe voldoende waard.

Een rauwe Mexicaanse roadmovie. In het begin was het wat moeilijk inkomen voor mij, maar gaandeweg kwam ik er meer en meer in. Erg degelijk.

Keiharde film over illegale migranten en gewelddadige jeugdbendes in Midden-Amerika. Beide thema’s zijn interessant genoeg om daar afzonderlijke films over te maken. Door ze samen te brengen in één verhaal, worden ze naar mijn gevoel allebei een beetje tekort gedaan. Helaas zitten er nogal wat gaten in het scenario, dat van toevalligheden en onwaarschijnlijkheden aan elkaar hangt. Hoe is het mogelijk dat de bendeleden na een achtervolging van bijna 3000 km dwars door Mexico precies op de juiste plaats en precies op het juiste moment hun prooi aan de Amerikaanse grens vinden? De grafische beelden van de geweldcultuur in de bende, maakt de film niet per se beter.
Best aardige vertolkingen van Paulina Gaitán (Trade, 2007) en Cesar Flores.

Beetje gemengde gevoelens bij deze op zich goede film. Het vertelt in feite twee verschillende verhalen, enerzijds het misdaadverhaal van de bendes (de maras), anderzijds het emigratiedrama. De verhalen zijn in de film aan elkaar verbonden, en in het echt ook aangezien hun kansloze bestaan de mensen vaak richting het een of het ander zal drijven, en de emigranten zelf ook doelwit van bendes zijn.

Deze mix maakt wel dat de film twee tegenstrijdige stijlen heeft, enerzijds hard en misdadig met actie en een redelijke vaart, anderzijds de meer rustige en dramatische aanpak van het emigratiedrama. De mix hier vind ik wat minder gelukt. De Braziliaanse film Tropa de Élite (2007) en het vervolg (alletwee aanraders) hebben ook zo'n mix tussen actie/misdaad en drama, en daar pakt die mix erg goed uit en krijg je een spannende film die bovendien heftige emoties oproept. Bij Sin Nombre vond ik dat minder werken.

De film La Jaula de Oro (2013) (aanrader!) is zeer vergelijkbaar maar kiest voor de dramatische kant met een rustig tempo en laat Sin Nombre ver achter zich. Voor wie juist meer actie en misdaad wil lijkt me Sin Nombre wel de betere keus.

Een ruime 3* voor Sin Nombre.

Vrij basic, maar wel gewoon solide uitgevoerd.

Wist niet zo goed wat te verwachten hiervan, had mijn hoop eigenlijk gevestigd op een Cidade de Deus achtig ding, maar louter de beginfase van deze film deelt daar diffuse overeenkomsten mee. Maar ach, het keek in een ijltempo weg en het sfeertje zit er lekker in.

Jammer dat er niet wat meer aandacht naar het hele bende gebeuren uitging; zo'n Mexicaanse bende is immers weer eens wat ander dan de Afro-Amerikaanse gangbangers, of de quasi-coole maffiabobo's. Het roadmovie element wat voorts intrede doet - hoe typisch het ook uitgewerkt wordt - vermaakt niettemin ook wel evenzeer. Onder andere te danken aan de naturel acterende hoofdpersonages, voor wie je gaandeweg toch wel sympathie opwekt.

Daarnaast zijn dit soort Latijns-Amerikaanse filmpjes steevast doorspekt met een lekker broeierig sfeertje, goed geschikt voor de zomerdagen derhalve. Stilistisch had daar best wat ijveriger op ingespeeld mogen worden, maar ach.

Wel nog een redelijk verrassend einde overigens. Had alweer verwacht dat er volop aan de sentimentkaart getrokken zou worden, maar Fukunaga blaast de film zowaar op een ietwat klinische manier uit. Al bij al genoeg voor 3,0* sterretjes in ieder geval. Leuk tussendoortje.

Illegalen...maar dan anders.

Een rauwe roadmovie met een vleugje romantiek. De harde realiteit van overleven in een bende gevolgd door de vlucht op de trein wordt erg sfeervol gepresenteerd.

De twee hoofdpersonages zijn sympathiek waardoor het geen moeite kost je in te leven in het verhaal en mee te leven. Prima wereldfilm.

Een film die een somber beeld geeft van de vluchtelingen uit Zuid Amerikaanse landen naar de VS en de bendes die elkaar en de vluchtelingen het leven zuur maken.

Met name de bende waarvan Casper (Willy) deel uit maakt is een machocultuur geregeerd door angst en disrespect voor het leven. De walgelijkheid wordt sterk in beeld gebracht.

Er wordt prima geacteerd.

Sin Nombre geeft een vermeend beeld over vluchtelingenproblematiek maar dit is slechts een subplot. In essentie gaat het natuurlijk om het toetreden en de gevolgen hiervan als men deel wilt uitmaken van de Mara Salvatrucha, vaak afgekort tot MS-13 of MS. Aangezien de film allerlei thema's wilt mengen vond ik het wat rommelig en tekort doen aan het een of het ander. Had mijns inziens meer ingezeten.

Film over een groep vluchtelingen die met een trein dwars door Mexico moeten om de Verenigde Staten te bereiken. Twee vluchtelingen worden in het bijzonder gevolgd. Allebei met hun eigen motieven maar wel met hetzelfde doel. Een treurige en keiharde film. Maar ook een film die wel weet te raken en te ontroeren. Ook al is de afloop zoals te verwachten.

Ik plaats deze film toch onder La Jaula de Oro (Film, 2013), maar dat wil niet zeggen dat deze Sin nombre niet voldoet. Integendeel, best een sterke film die ook een mooie blik werpt op de vluchtelingenproblematiek vanuit Zuid-Amerika naar de grenzen van de VS. Doordat verschillende grenzen van weinig stabiele landen moet doorkruist worden, is het een werkelijke jungle. Je krijgt een mooie inkijk hoe zo'n lange reis kan verlopen. Enkel de sterksten en de meest gefortuneerden overleven.

De film bestaat uit twee grote plots die later in de film in elkaar overvloeien. Straatbendes in Latijns-Amerika zijn machtig en sterk georganiseerd. Het is vaak voor de onschuldige omwoners een reden om veiligere oorden op te zoeken. Maar ermee stoppen als lid is eveneens een code die je beter niet verbreekt. Bendelid ben je tot de dood. Nog anderen zoeken gewoon een betere toekomst voor zichzelf en hopen dit te vinden in The American Dream.

Sterke en rauwe film, zoals gezegd. Prima acteerwerk ook en een verhaal dat onderhoudend en boeiend is. Zeker aan te bevelen.