Pontypool (2008)

Bijzonder vreemde film die zich bijna afspeelt op een locatie. Toch blijf je gebiologeerd kijken! En dit terwijl er vaak niets te zien is. Je krijg veel informatie vanuit derde persoon. Je verbeeldingskracht moet daarom flink werken! Ook de reden van het transformeren naar een zombie is redelijk uniek. Toch overtuigd de film voor mij niet helemaal! Er zitten nogal wat slapstick momenten in! Op die momenten faalt de film! Deze beginnen naar dat de dokter zijn intrede doet. En ook ik sluit me aan bij degene hieronder dat die dokter erg irritant is! Om af te sluiten in de stijl van de film: Taal = Virus Virus= Taal Een must- see (ook al vind je het naar afloop niets)

Ik ben bij deze film terechtgekomen vanwege het concept van filmen in één locatie, wat vaak een beklemmende sfeer oplevert. Ik had een thriller verwacht, maar het voelde meer als een alternatieve b-horror. Nu zeg ik meteen dat ik niet van de horror/zombies ben, dus was voor mij geen positief punt.
De spanning rondom de telefoongesprekken zijn het interessantste. Je hoort het, je voelt het bijna, maar ziet niks. Het acteerwerk laat nogal wat te wensen over en dat is toch wel belangrijk is zo'n kleine setting met weinig karakters. Eigenlijk wordt je daarom nergens echt meegetrokken, wat toch zeker de bedoeling zal zijn.
De oorzaak van het virus is erg vergezocht in een poging origineel te zijn.
Saai wordt het niet, maar boeiend helaas ook niet.

Deze eens bekeken en toch wel een opmerkelijke, maar toch wel originele zombiefilm. De film speelt zich grotendeels in en radiostudio af, maar weet toch redelijk te boeien.

De cast deed het niet slecht.

De film moet het zeker niet hebben van grootse taferelen, want die zijn er niet echt, het is dus zeker geen standaard zombiefilmpje geworden.

'k vond het niet mis, maar vind toch wel één kijkbeurt voldoende, daarvoor gebeurde er toch iets te weinig. Blijf zeker hangen tot na de aftiteling, want er volgt nog iets, maar het was wel iets speciaals

Aparte low-budget-film, zich bijna geheel afspelend op één enkele locatie: een radiostudio tijdens een soort van uitbraak van wat in eerste instantie lijkt op massahysterie. Maar al snel blijkt het te gaan om een zombie-uitbraak, die zich verspreidt via taal. Nu heb ik een hoop Doctor Who gekeken en ben ik wel bekend met rare ideeën, maar dit is me er ook eentje. Voor een film waarin toch bijzonder weinig gebeurt heb ik toch wel redelijk geboeid gekeken, met na ruim een uur zowaar tien minuutjes echte zombies. Prima acteerwerk ook, maar uiteindelijk was het feit dat (behalve bovenstaande tien minuten) echt alles uit verhalen uit de tweede hand te horen is en niet te zien is, toch wel een beetje vermoeiend. En de uiteindelijke oplossing van onze DJs, tja, dat vond ik ook wel wat vergezocht. Alsnog complimenten voor hoe op één locatie en met voornamelijk suggestie (al was dat studiomeisje wat op een gegeven moment ging flippen ook goed gedaan) toch een hoop gedaan kan worden. Een voldoende kan ik er wel aan kwijt, maar niet heel veel meer.

“Now, in our top story of today, a big, cold, dull, dark, white, empty, never-ending blow my brains out, seasonal affective disorder freaking kill me now weather-front, that'll last all day - or maybe - when the wind shifts later on, we'll get a little greenhouse gas relief from the industrial south. HAIL MARY, yea though I walk - we go to Ken Loney - in the Sunshine chopper.”

"It's always brighter above the clouds Grant!”

Hier kom ik echt uit met hele gemengde gevoels. Aan de ene kant vind ik dit echt een waardeloze film waar ik helemaal niks mee heb. Vooral het eerste half uur, misschien wel de eerste veertig minuten wel echt heel saai te noemen. Het verhaal kwam maar niet binnen, het was echt een berg aan dom gelul en ik kon er gewoon niet mee uit de voeten. Toch vond ik de momenten dat deze film horror bevatte, wel weer heel tof. Het concept vond ik wel geinig, en ik heb echt het gevoel dat ze hier te weinig mee hebben gedaan eigenlijk.

Ik kon hier gewoon niet veel mee. Sfeer is er niet echt, en ik ben niet zo van dit soort films waar eigenlijk mee gedaan word met woorden dan met beeld. Ik wou veel meer horror zien en ik denk dat het concept wel gewoon daar goed voor was. Het eerste uur verziekte het voor mij echt, dat laatste beetje weet de film deels te redden maar, niks voor mij op deze manier.

Herziening brengt geen wijzigingen in het oorspronkelijke cijfer. Met Pontypool mikt regisseur Bruce McDonald erg op de kracht van zijn castleden en de originele invalshoeken van het concept, maar het claustrofobische effect dat mijn medecollega's op MovieMeter hebben ervaren komt bij mij niet door. Een hoop slappe dialogen en gedoe in het eerste uur op die manier dat simpelweg niet aanslaat, waardoor er binnen deze film bitterweinig te beleven valt. Het tempo wordt opgeschroefd in het laatste halfuur, het acteerwerk is degelijk en McDonald zet een lekker grauwe look neer, maar dat alles kan niet verhullen dat merendeel van dit geheel niet al te interessant voor de dag komt.