Habitación en Roma (2010)

Had toch wat meer van deze 'kamer in Rome' verwacht. Vooral met (daarin) twee vrouwen die niet van elkaar af kunnen blijven. Dat belooft veel, maar lost wat minder in. Helaas.

Het deed me zo weinig. Regisseur Medem laat het allemaal nogal sentimenteel overkomen, maar dit werkte voor mij niet helemaal. Twee vrouwen die hun hart wat luchten, tussendoor wat seks hebben - ondersteund door steeds weer dezelfde muziek. Bij vlagen érg sfeervol, zo'n hotelkamer is gewoon een prima fundament als setting, maar het verhaal is té graatmager en weinig boeiend.

Hier had toch meer mee gedaan kunnen worden (zie de schitterende poster), maar Medem doet dat helaas niet. Gelukkig vermaakt de film best prima, maar bijzonder is (/ vond) ik het niet.

Twee prachtige, naakte vrouwen die elkaar in een hotelkamer dik anderhalf uur zitten op te winden dan wel bevredigen. Dat kan toch niet snel gaan vervelen zou je denken, maar dan heb je nog niet met meneer Medem rekening gehouden die er een nogal onzinnig 'Wie ben ik' spelletje tussendoor gooit.

Call me oppervlakkig maar ik laat de diepere lagen, metaforen en art-house geneuzel wat er wellicht in zit, graag aan anderen over.

Twee naakte vrouwen maken nog geen goede film ook de sexscenes gaan al heel snel vervelen, ga dan voor het veel meer subtiele Viola di Mare (2009)

Ik zal niet ontkennen dat de film een aantal pluspunten heeft, zoals de erg mooie Yarovenko, een knap getroffen erotisch geladen sfeer en fraai camerawerk, maar het geheel is te gekunsteld en arty-farty. Mooie momenten worden afgewisseld door pretentieus geneuzel. Het gegeven is ook te dun om de volle speelduur te kunnen boeien. Met afstand de minste film van regisseur Medem tot nu toe.

Aan het balkon van een hotelkamer in Rome wapperen twee vlaggen. Die van Europese Unie en die van Rome. De nationale vlag op een derde vlaggenstok ontbreekt. Binnen in de kamer markeren twee schilderijen het toneel en evoceren rijke associaties met de Griekse oudheid en de Renaissance. Twee jonge vrouwen betreden de hotelkamer en eisen hun plek in de Europese cultuurgeschiedenis op.

In Habitación en Roma bouwt Medem voort op de duif-havik dichotomie uit Caótica Ana die in wezen een gepolitiseerde tegenstelling is tussen de containerbegrippen mannelijk en vrouwelijk. Medem gebruikt ze voor cultuurkritiek, maar waar in zijn vorige film veel woede doorklinkt, krijgt hier idealisme ruim baan.

Het mannelijke - hier in de vorm van Max (Maximus ), een beminnelijk mens, al gaat ook van hem uiteindelijk enige dreiging uit - wordt vriendelijk doch resoluut de deur gewezen. De kijker echter heeft in de film geen andere keuze dan toeschouwer te zijn: de camera verlaat de kamer nooit en het zijn de twee jonge vrouwen die het toneel betreden en weer verlaten, waarmee trouwens een voyeurisme-verwijt al niet meer opkomt, nog los van het feit dat de fijnzinnige cameravoering daar ook geen aanleiding toe geeft.

Medem maakt veel gebruik van muziek, waarbij het ook loont om op flarden tekst te letten. Ook wie de context van de woorden "Dies Irea" of "Libera me" niet precies kent, zou kunnen voelen dat er meer gebeurd dan je aan handeling ziet. Mooi ook hoe in "Libera Me" verschillende culturen naadloos vervlochten zijn. De online wereldkaart (leuke vondst trouwens) wordt "op zijn kop" getoond, met een soortgelijk vervreemdend effect dat je krijgt als je naar een platte kaart kijkt waarin Europa niet meer in het midden staat. Sowieso ziet Medem zijn wereld wat breder dan Domodossola, Monchau en Venlo. Je mag ook minstens van een Spanjaard verwachten dat hij een iets ruimer beeld heeft van dit deel van de Europese geschiedenis.

Wie in de bijna twee uur die de film duurt alleen maar seks, bloot en mooie meiden ziet...

Seks is er al vrij snel, het echte jezelf bloot geven is dan nog maar net begonnen. Medem gebruikt hiervoor een kat-en-muis spel dat de film spanning geeft, maar het is toch vooral de lyriek van het moment die de film bijzonder maakt. Fraai in beeld gebracht, sensueel, nooit plat, en vooral heel erg warm door Medems feminiene empathisch vermogen waarmee hij de interactie tussen de vrouwen zoveel meer nuance en rijkdom meegeeft dan "twee meiden hebben een nacht seks met elkaar".

Wat hier verder pretentieus aan moet zijn? Medem's dramaturgie is theatraal, doet aan opera denken (alle Cupido-handelingen, muziekgebruik) en is zelfs waar hij intellectueel is, in de eerste plaats zinnelijk.

Twee zielen, uit de uiteinden van Europa, ontmoeten elkaar. Beide zijn zij door het leven beschadigd en beide zullen in hun ontmoeting zichzelf hervinden en er rijker uitkomen - Loving strangers, twee woorden die in het luidruchtigste deel van een imaginaire tijdgeest als onverenigbaar verklaard lijken te worden. Medem durft te dromen met het naïeve idealisme van een klein kind dat weet dat liefde de wereld redt.

Kitsch? Vast wel, maar die is me in deze vorm vele malen liever dan cynisme.

Ik verwachtte zoiets als een voyeuristische film in stijl van softcore fotograaf David Hamilton.

Maar regisseur Julio Medem heeft een aangename verrassing in petto. Habitación en Roma is een heel mooie, gevoelige film over een one night-stand van twee beeldschone jonge vrouwen: de Spaanse lesbienne Alba (Elena Anaya) en de Russische hetero Natasha (Natasha Yarovenko).

De vrouwen hebben elkaar tijdens hun laatste avond in Rome bij toeval ontmoet in een bar. Na enig aarzelen gaat Natasha met Alba mee naar haar hotelkamer. Daar ontwikkelt zich niet alleen een hartstochtelijk liefdesspel, maar ook een kat-en-muis spel over wie ze zijn. Is wat ze elkaar vertellen over hun leven de waarheid of zijn het leugens?

Wanneer Natasha aan Alba vraagt dat het gebeuren van die nacht binnen de muren van de hotelkamer blijft, wordt dit door regisseur Medem gestand gedaan: de camera verlaat nooit de hotelkamer, vanwaar ook de intro en de slotscène gefilmd worden.

Het indringende dialogen, de prachtige opnamen en de schoonheid van de veelal naakte vrouwen (vooral Natasha Yarovenko is een plaatje!) maakt dit tot een heel opmerkelijke film, waarop ten onrechte het label 'softporno' geplakt wordt.

Jammer dat met het ochtendgloren ook een einde komt aan een in alle opzichten boeiende film, die maar weinig onderdoet voor Medem's vroegere werken (Los Amantes de Círculo Polar; La Ardilla Roja; Lucía y el Sexo).

Heel bijzonder, heel mooi.

Ik vond de naaktheid tijdens deze film iets te veel opgedrongen.

Dan kwam er een dialoog maar vond de regisseur dat er wel 4 tepels tijdens de dialoog te zien moesten zijn, dit deed naar mijn mening af aan de film.

Misschien een film voor mensen die van geschiedenisles houden en dan het liefst naakt.

Er zaten ook wel mooie stukjes diepgang in hoor, vooral in de kleine dingen die 2 mensen met elkaar

kunnen delen, wat echt iets tussen hun is.

Maarja over het algemeen vind ik de film toch wat 'goedkoop'overkomen qua acteer prestaties, de verhaallijn en het overtollig naakt.

Fraai visueel drama (die neigt naar een artistieke erotische film, zeer fraai in beeld gebracht overigens) die eigenlijk puur en alleen draait om de vrouwen lba (gespeeld door Elena Anaya) en Natasha (gespeeld door Natasha Yarovenko). Buiten de man Enrico Lo Verso (hele kleine rol overigens) spelen er geen anderen personen mee in deze film. Hoewel de film eigenlijk best simpel is, namelijk alles speelt zich vrijwel af in een mooie hotelkamer, wist het verhaal me toch te boeien. Dat kwam natuurlijk in eerste instantie door de fraaie dames Elena Anaya (mooi borsten) en vooral de Russische Natasha Yarovenko met haar prachtige lichaam (beide dames pareren overigens vrijwel continue bloot in deze film). Maar ook het verhaal vond ik best interessant en wist me ook te boeien, vooral door de chemie, onthullingen en dialogen tussen beide dames. Natasha: "Do you have a vibrator, i'll come beter if you put something inside me", lba: "I don't use virbrators and you won't need one", waarna Natasha met de suggestie komt om de kleine wijnfles te gebruiken

Doordat het hele verhaal zich alleen afspeelt in een hotelkamer en de film bijna twee uren duurt zitten er helaas ook soms wat saaie stukjes in (met name op het einde). Maar goed door de fraaie dames valt dat eigenlijk in het niet. Trouwens de muziek paste ook mooi bij het verhaal.

P.S. best maf een Spaanse film die zich afspeelt in Italië en beide dames (waarvan eentje Russisch is) praten ook nog eens Engels.

Van Medem mag je veel verwachten. Qua concept leek het echt mijn ding maar de uitvoering van Medem laat zeer te wensen over. Het begon zoals ik verwachtte erg fijn. Sfeervol, minimalistisch, erg fijne chemie tussen de twee vrouwelijke leads en aangename speelse conversatie. Dat verandert al snel als het kat- en muisspel in werking treedt en dat haalt heel de film onderuit. Volledig willekeurig en zie ook totaal geen artistieke visie hierachter.

Allemaal leuk en aardig, twee naakte vrouwen die in een hotelkamer los gaan. Al wordt hun "romance" naarmate de film vordert steeds ongeloofwaardiger. Dat wordt ook prima geillustreerd door de reviews hier, het gaat dan voornamelijk over het naakt of hoe opgewonden ze hier van worden, iets inhoudelijks is er niet te vinden. Cinematografie ook te conventioneel. Tegen het einde aan maakt Medem het helemaal bont, geen flauw idee wat ie daar nou mee wou. Die Alba is ook helemaal krankjorum.

Nooit leuk van een koude kermis thuis komen van een film waar je veel van verwacht. Platvloers, vlak en vervelend. Een slechte lesbische take op Before Sunrise en filmtechnisch heeft het ook vrij weinig te bieden.

Romantisch rillen.

Romantisch filmpje over twee aantrekkelijke lesbiennes die een wilde nacht beleven tijdens een vakantie. De film doet menigmaal wat thrillerachtig aan, maar het ware rillen komt niet door het mysterie dat de twee elkaar opdringen, maar wordt vooral veroorzaakt door de erotische verwikkelingen. De film kent een vrolijke ondertoon en doet enigszins charmant aan.

Goed.

Ik denk dat ik de film vooral niet zo geslaagd vond omdat ik te weinig sympathie en medeleven had met de hoofdpersonages. De verhaaltjes over hun leven boeiden mij niet echt, hun lachmomentjes waren eerder irritant dan grappig. Anders had ik de film wel beter gevonden denk ik. Het naakt en de seks in de film was onmisbaar gezien het plot. Visueel was de film wel erg goed, en de muziek ook erg leuk, maar uiteindelijk voelde alles toch iets te afstandelijk aan om het echt te waarderen.

Aardige setting, mooi gefilmd, helaas blijft het daarbij en zit er geen diepere laag onder, of een verrassend plot.

Ook zijn de karakters met hun geheimpjes niet bijster interessant, ook al suggereert de film van wel. Aanvankelijk komen de hoofdpersonen vrij naturel over, maar op den duur krijgen ze toch iets gekunselds.

Kortom er mist iets in deze film die het echt interessant had kunnen maken.

De thema song; Loving Strangers, kwam me ook wel de neus uit na een tijdje. Wel een goede samenvatting van de film, meer is het niet.

Julio Medem wordt beter met de tijd. Ik had van hem al Terra en Lucia y el sexo gezien. Net als bij die titels is er een hoop naakt, maar hier komt dat nog meer tot z'n recht. Het verhaal gaat over een koppel dat zich even wil doen verliezen in een one night stand. En omdat het fysieke primeert, diepen ze ook zelf verhalen op. Verhalen, geïnspireerd door Griekse tragedies en de renaissance. Gaandeweg zetten ze meer en meer hun hart open naar elkaar, met het jammerlijke besef dat aan dit mooie verhaal een einde komt.

Je kan de film wat vergelijken met Before sunrise, op een wat meer erotische manier. Regisseur Medem verrast me hier toch dat hij mooi inspeelt op de schilderijen, sterke shots en prachtige muziek. Een topfilm is het niet, maar zeker een goed onderhouden sfeerfilm met veel passie. Ik hoop nog meer films van de man te zien.

Dit is bij uitstek nu een film die niet meer dan een goede 20 minuten moet duren. Mooie beelden (dat eerste lange shot al, maar ook de sfeervolle en soms felle belichting), mooie muziek die goed past bij de beelden, twee mooi vrouwen naakt door het beeld; vooral mooi dus. Maar verder ook volstrekt oninteressant en dan duurt het ding dik 100 minuten waarbij ook diezelfde muziek die steeds terugkeert gaat irriteren. Jammer, maar wel weer een voorbeeld dat film toch altijd ook steunt op inhoud. 2,0*

Eigenlijk is dit meer een vrouwenfilm voor lesbiennes. Vooral het lichaam van de mooie Natasha Yarovenko zal mij als man bijblijven. Ze lijkt trouwens goed op de al even mooie tennister Sharapova. Twee onbekenden vertellen en delen elkaars diepste geheimen en leugens gedurende een stomende nacht tot de morgen aanbreekt en ze ieder terug hun weg opgaan. Een beetje mager qua verhaal voor een film die 100 minuten duurt. Heel mooi gefilmd dat wel, goed en gevoelig geacteerd, maar niks voor mij. Vanwege mooie Natasha toch nog 3 sterren

De dames zijn mooi en weelderig in beeld. Maar het verhaal is te dun, en de film is veel te lang, en de soundtrack irriteert door het teveel herhalen van de theme song 'Loving Strangers'. Dan verliest Medem zich ook nog eens in een surrealistisch gedoetje dat me verkeerd schiet.

Regiemisser, wat mij betreft. Het gegeven belooft meer dan er uit komt, de spanning tussen de dames en de dialogen zijn allebei wat onder de maat, en een richting ontbreekt te veel - wat wou Medem hier nou precies mee vertellen, vraag ik me af.

Teleurstellend, al met al. Voor wat betreft de kracht van het verhaal of de pracht van de beelden, in het ouvre van Tinto Brass zitten een paar werkjes waar dit nog niet in de buurt komt. En die vergelijking maak ik niet licht.

Soft erotische film over twee vrouwen in Rome. De eerste scene is al bepaald niet veelbelovend. Dit gaat een lange saaie film worden. Niet veel later gaan de vrouwen ook nog praten en daarmee wordt de film niet veel boeiender. Al valt het allemaal op zich ook nog wel mee. En het zijn wel mooie vrouwen. Maar vooral de belichting in deze film verdient een compliment.