Le Fils (2002)

De eerste film die ik van de broertjes Dardenne zag en als ze allemaal zo goed zijn als deze dan hebben we de Coen's van Europa in huis.
Het verhaal in de film is redelijk voorspelbaar (ik had al zo het idee dat de timmerman met zijn zoon of de verkrachter van zijn kind te maken zou krijgen; het bleek dan de moordenaar van zijn zoon te zijn.), maar desondanks weet het verhaal je constant te blijven boeien, doordat je je blijft afvragen wat de timmerman van plan is met de jongen.
Wat mij betreft een verrassend goede schets van de dader-slachtoffer situatie, met vooral een uitstekende rol van de timmerman, die er meen ik in België ook een prijs voor kreeg.
4* en maar eens snel gaan uitkijken naar andere films van deze Belgische broers.

Mooie film maar wel erg traag. Dit verhaal kon ook in een half uur verteld worden. Toch blijven kijken en geen spijt van gehad. Tegen het eind ga je je wel afvragen wat Olivier gaat doen. Werd wel een beetje moe van die camera die constant iedereen op de huid zit en geen seconde stil staat. Werkelijk fantastisch spel van Olivier Gourmet. Leuk telegrambericht ook.

3,5*

En daar zit de kracht van filmhuis cinema.

Een personage wat toch contact wil leggen met de jongen en hem dingen wil leren. In diens blikken zie je dat hij zijn woede verborgen houdt en de hele film aan het worstelen is met die ene belangrijke zin die hij onvermijdelijk gaat zeggen. Ook mooi hoe hij geen lichamelijk contact (in de vorm van een hand) wil en tevens wat eten van die paar francs weigert te betalen, maar voor de rest wel met het hem omgaat en hem wil leren. Zelf weet hij ook niet echt waarom.

Mooie karakterstudie en een mooie film. 4 sterren

(zie nu dat op dit moment Rosetta en Le Fils precies hetzelfde gemiddelde hebben)

Minimalistische film over het gewone leven van een getergde man

Eens werkte hij in het houtbedrijf van zijn broer, maar nu leert timmerman Olivier probleemjongeren een vak in een sociale werkplaats. Gedecideerd en heel precies gaat hij te werk en die precisie brengt hij ook zijn vier leerlingen bij. Totdat een vijfde leerling, de zestienjarige Francis, plots zijn hele leven overhoop gooit.

De film Le fils (de zoon) van de Waalse broertjes Dardenne toont hoe Olivier vanaf de dag van Francis' komst geobsedeerd is door de jongen. Hij volgt precies wat hij doet, sluipt hem achterna, bespiedt hem. Wat de relatie tussen de twee is, blijft lang onduidelijk. Wel is duidelijk dat Francis iets losmaakt over Oliviers verleden.

De Dardennes volgen Olivier met een losse camera, helemaal in Dogma-stijl. Je kijkt voortdurend over de schouder van Olivier mee naar wat er zich afspeelt in de werkplaats. Je zit Olivier letterlijk op de huid, maar moet wel gissen naar zijn drijfveren. Dat geeft de film met zeer weinig middelen een ondraaglijke spanning mee. Met name de rusteloosheid die zich van Olivier meester maakt wordt door de cameravoering heel letterlijk overgebracht doordat je als kijker bijna misselijk wordt van het geschommel en gewiebel van het beeld.

Le fils is een kleine film over een groot persoonlijk drama. Het verhaal wordt heel langzaam uitgewerkt waardoor je het gevoel hebt bijna real time met Olivier mee te leven. De kracht zit 'm in de spanning in de film. Niet louter een thriller-spanning (wat gebeurt er? wat betekent dit?) maar vooral ook een spanning in het handelen van het hoofdpersonage. Olivier zit met een levensgroot dilemma in zijn houding tegenover de jonge Francis. Aan alles in de man is merkbaar dat hij heen en weer geslingerd wordt tussen verschillende gevoelens en emoties.

Liefst 103 minuten trekken de Dardennes uit voor een snel verteld verhaal. En dat doen ze ook nog eens in een zeer sobere en minimalistische stijl. Gewoner dan timmerman Olivier kan een filmkarakter bijna niet zijn. Acteur Olivier Gourmet zet een geweldige prestatie neer door deze getergde man zo levensecht neer te zetten. Zijn spel en de hele film zijn onwaarschijnlijk realistisch en naturel.

Het eerste halfuur van de film volgt de camera bijna uitsluitend de bewegingen, vooral het hoofd dan, van Olivier en pas heel langzaam wordt er één en ander duidelijk.

Ben nooit echt "in" de film geraakt.

Heb van de gebroeders Dardenne, voor mij althans, beter werk gezien.

.

Niet echt de meest toegangelijke film, maar wel een mooie en goede! De spanning tussen instructeur (fenomenaal gespeeld overigens!) en het jonge broekie is tijdens de gehele film voelbaar. Wel jammer is de schuddende camera, waarvan ik de meerwaarde niet van zag.

Sterk staaltje leegte.

Bij dit soort films vind ik het altijd jammer om "saai", "sloom" en dergelijke reacties te lezen. Want die mensen zijn gewoon met de verkeerde intentie begonnen als je het mij vraagt.

Het kroop mij na een tijdje wel onder de huid hoor. Buitengewoon interessant uitgangspunt ook en erg sterk uitgevoerd. Weinig spraak, maar duidelijke lichaamstaal (goed geacteerd). Er wordt een zekere spanning gecreëerd zonder muziek en mét lange shots.. geweldig en erg knap gedaan.

Ik had geen verwachtingen, maar gewoon begonnen te kijken en blij deze film gezien te hebben.

Duidelijke 4*. Had hoger kunnen zijn, maar op de één of andere manier weegt de leegte mee in het cijfer.

Ik vond het erg moeilijk om een uitgesproken over deze film op te maken. Enerzijds was de camerastijl mooi en tamelijk origineel (zelden is de camera meer dan een halve meter verwijderd van Olivier, de hoofdpersoon) en de acteerprestatie van Olivier Gourmet is om niet te vergeten.

Anderzijds was het teveel van hetzelfde. Veel plankjes die gezaagd worden en ander gehobby in een loods met wat gedragsgestoorde kiddo's. Vandaar deze lauwe 3*. Mijn kennismaking met de Dardenne-broers en het was wel ongeveer zoals ik verwacht had. De film pretendeert meer te zijn dan het uiteindelijk waar maakt en dat is vooral in dit soort films erg jammer, want het verhaal en de moraal die de film overbrengt, verdient beter dan deze uitwerking.

Lastige film om te beoordelen dit en ook eentje waar ik een beetje gemengde gevoelens aan overgehouden heb.

Allereerst valt op dat het een erg stille film is. Niet alleen wordt er weinig in gesproken, maar daarnaast is er ook nauwelijks een soundtrack aanwezig. Dat vereist veel kunde van de acteurs, omdat hun niet verbale acteerwerk nu extra in de gaten loopt.

Het acteerwerk is trouwens erg goed. In sommige scènes voelde je echt de spanning tussen de man en de jongen en daarnaast ga het soms ook een onbehaaglijk gevoel. Het camerawerk is ook goed, want doordat er erg dicht op de huid wordt gefilmd, had ik echt soms bijna het idee dat ik in de film zat, dat is altijd wel lekker bij het kijken van een film.

Het is alleen jammer dat de uiteindelijke afloop mij niet zo heel veel deed. Ik had er weinig gevoel bij, wat op zich wel jammer is, want dan had er een nog hogere score in het verschiet gezeten. Ik twijfel tussen drie sterren, of een halfje meer. Mijn gevoel geeft echter aan voor de laatste optie te gaan en wie ben ik om mijn gevoel te negeren.

3,5*

Als geen ander weten de gebroeder Dardenne met hun indringend camerawerk de toeschouwer te betrekken bij hun films.

Met minimale middelen bouwen ze een verhaal op dat alsmaar boeiender wordt. Het weinig zeggende einde is in dit geval echter een beetje een afknapper.

Niet zo goed als L'Enfant (2005) en Le Silence de Lorna (2008), maar nog altijd meer dan de moeite waard.

Ahrg wat flauw van de Dardenne brothers dat ze die confrontatie waar je de hele film op zit te wachten gewoon open laten! Maar ja aan de andere kant is die genadeloosheid ook wel weer de kracht van de film en zou een dergelijke confrontatie misschien weer over-sentimenteel worden en een beetje een soap-gehalte krijgen. Voortreffelijke hoofdrollen. Je kon gewoon voelen wat ze voelen zonder dat ze het uiten. Heel knap gedaan.

Een typsiche gebroeders Dardenne-film die vaak een vrij beladen thema aanhalen onder het mom van oerdegelijk sober regiewerk. Nog niet ontgoocheld geweest door een film van de gebroeders Dardenne, maar echt omvergeblazen werd ik nog nooit. Degelijk zonder meer, ook deze Le fils.

Boeiend en gedurfd uitgangspunt en een onderwerp dat je doet nadenken over reïntegratie van (jong)criminelen in de maatschappij. Je moet het maar doen om als vader een jongere te begeleiden die verantwoordelijk was voor de dood van je kind en je hele leven overhoop zette (echtscheiding etc). Wat mij betreft ook niet zo realistisch om vandaag de dag dergelijke contacten te onderhouden tussen dader en slachtoffer zonder opvolging van justitie of medeweten van beide partijen.

Een uitstekende Olivier Gourmet, zoals steeds. Wederom een film die het moet hebben van stiltes en de gedachten van de personages. Deze stiltes gaven een een extra kracht aan de film en gaven een beklemmende sfeer tussen de personages. Je verwacht een explosie van woede op een bepaald moment, maar niets is minder waar.

Met soberheid werd opnieuw een indringende film gemaakt. Less is more! Gedurende de hele film zit je met een spanning van wat er aan de hand is. De climax is schokkend, maar wordt sereen aangepakt.

"Hyperrealistisch", zo benoemde het inleidende commentaar op Canvas deze film. Maar het karikaturale Waalse beeld van lelijke, nooit lachende mensen en afgeragde omgeving ligt er stiekem wel een beetje dik bovenop.

Daarnaast ben ik het met een aantal eerdere comments eens over de speelduur: ook in deze stijl is het niet noodzakelijk om zo lang nietszeggend te blijven. Toch brengt de regie iets extra's en het acteerwerk is zeker sterk.

Blij dat ik de synopsis niet van tevoren gelezen heb want gezien de titel van de film dacht ik in het begin dat Olivier's verloren zoon bij hem kwam werken. Het ligt toch even wat anders. Zoals de Dardennes eigen is portretteren ze "gewone" levens, zonder enige opsmuk. Ondanks die bijna registrerende werkwijze weten ze enorm veel spanning naar het scherm te brengen, terwijl de personages de hele film door volstrekt geloofwaardig blijven in hun acties. Een naturel, onderkoeld staaltje acteerkunst van Gourmet en Marinne.

Misschien niet de makkelijkste Dardennes -al vond ik het ook wel weer meevallen qua ontoegankelijkheid- maar wederom een sterke film van hun hand.

Deels sociaal maar vooral ook een psychologisch drama dat me goed bevallen is. Waar ik me in voorganger Rosetta platgeslagen voelde door een lam scenario vind ik hier echt wel (schrijnende) diepgang, en terug op het niveau van La Promesse. De interactie tussen Olivier Gourmet en Morgan Marinne is meesterlijk, en dan vooral in de zwijgende scenes. Stilzwijgende communicatie die helemaal overkomt, alsof je erbij staat en zelf deelneemt. Wel had ik zoals sommige users hier zeker in het begin toch wel last van de schokkerige camera die op de huid plakte van Oliver Gourmet, in de mate dat je zijn zweet bijna kon ruiken, ook ik werd er bijna misselijk van. Gelukkig was het verhaal sterk genoeg om me hierover te zetten. Moet alleszins niet heel veel moeite gekost hebben om dit te filmen; vooral niet letten op de kadrering/fotografie en verder wordt de kijker connaisseur van het achterhoofd van Olivier Gourmet.

Het einde was me in eerste instantie te abrupt en te open maar in tweede instantie leek het me niet ongepast en ook zelfs een positieve noot voor wat de toekomstige relatie van de personages van Gourmet en Marinne betreft.