L'Armée des Ombres (1969)

En in iets mindere mate maar toch zeker de moeite: "Le Doulos".

Absoluut briljante film over het Franse verzet tijdens de tweede wereld oorlog. Vooral heel sfeervol. Komt met name door het gebruik van kleur in de donkere kamertjes en kelders, maar ook door de rest van het camerawerk. Briljant geacteerd ook, in een steengoed verhaal. Moet je gezien hebben deze film. 4,5 sterren.

Enigzins verschillend van zijn crimefilms, maar ook weer erg kenmerkend door zijn sublieme stijl, een welverdiende 4,5* en deze mag ook in de top250 van mij!

Knappe film, meer een soort van neutraal verslag over het de Franse Résistance dan een gekleurd heldenverhaal zoals we er (te)veel kennen. De film blinkt dan ook uit in de stoïcijnse kalmte waarmee alles voorgebracht wordt, de onderdrukte gevoelens van personages die zelf bijna niet meer de hoop koesteren die ze hun vaderland zouden moeten geven...Blikken, uitgestreken gezichten en korte boodschappen, handelingen uit het dagelijkse leven van deze verzetstrijders, vloeien samen tot beelden waarover een mijmerende voice-over -wat is Frans toch een heerlijk poëtische taal! - zweeft. En wanneer iemand de film zou verwijten van te weinig spanning of gruwel te bevatten, zou de film toch nog maar eens moeten kijken want de donkere, sobere en desolate beelden stralen zo'n sterke dreiging uit dat je het meerendeel van de film aan je stoel vastgenageld zit. De rust, die veelzeggende stiltes kunnen allemaal ineens losbarsten zoals het onweer dat steeds op de loer ligt... Ik moet wel bekennen dat er ook wat minder interessante momenten waren, maar de acteerprestaties van een monumentale Ventura en een grootse Signoiret zorgen ervoor dat ook die momenten íets hebben.

Erg goed 4*

Ik snap al die lyrische reacties op deze film eigenlijk niet zo goed...
Het is zeker geen slechte film, maar ik ken toch een héél aantal oorlogsfilms opnoemen die vele malen beter zijn dan deze.
De film deed me eigenlijk vrij weinig, ik kon mij totaal niet inleven in de personages, en ik vond het verhaal op sommige stukkenbijvoorbeeld toen dat ene lampie de groep verliet en vervolgens de boel veraade bij de Gestapoeen beetje warrig en soms ook zéér ongeloofwaardig de hoofdpersoon die zomaar even beslist dat hij 's-nachts terug wil naar Frankrijk en vervolgens diezelfde avond daar wordt gedropt, zonder enige parachute training
De sfeer vind ik dan wel knap gedaan, de donkere kleuren doen je imo meer inleven in de oorlogssfeer, en de acteerprestaties zijn ook zeker dik in orde .

Al met al dus geen slechtte film, maar ik ben blij dat ik er niet meer dan 11 euri voor betaald heb .

Mee eens. 3,5

Het duurde lang eer ik mij in de film begaf,

De film is qua afstandelijkheid duidelijk verwant aan andere films van Melville zoals: Le Cercle Rouge, Un Flic en Le Samourai. Het kleurengebruik is gedempt, in de overtuiging dat zoiets ' sobers ' uitstekend aan zou sluiten bij de treurige aanloop naar de 2de wereldoorlog en de verschrikkingen ten tijden van de 2de wereldoorlog. Af en toe brengt Melville zulke taferelen boeiend in beeld. Vooral zijn spel met mise en scene viel mij soms op, zoals toen men op die berg stond en uitkeek over een grauw stadje dat opgelicht werd door zonneschijn, terwijl men zelf in de schaduw stond.

De film werkt vooral naar 3 belangrijke momenten toe. Zo zijn wij getuigen van de voorbereiding en uitvoering van een ontsnapping, die moeilijk verloopt. Het 2de belangrijke moment is een zelfde soort actie waarin enkele leden van een verzetsgroep een kameraad proberen te ontzetten. en vervolgens begint het lange wachten, waarna de filosofische vraagstelling van Nietzsche zijn intrede doet:

'' waarheden zijn illusies, waarvan men vergeten is dat ze illusies zijn."

De waarheid dat iemand je geholpen heeft om te overleven telt niet meer. Het einde van Army in the Shadows viel dan ook bijzonder rauw op mijn dak. Hard, kil en meedogenloos. Samen met die ontsnappingsscene met het touw een van de mooiste scenes uit Melville `s oeuvre. Jammer alleen dat het tussen deze scenes door allemaal wat te lang sleept.

De acteerprestaties zijn geweldig en dan met name van Simone Signoret die de stralingskracht van een hoogspanningsmast bezit. Ze eist gelijk alle aandacht op als zij in beeld is. De muziek klonk ook lekker. 3,5*

Behalve een paar jaar terug Le Samurai (die ik nodig moet herzien) heb ik nog niets van Melville gezien. Deze had ik al tijden liggen. Vandaag was het moment.

Wat ik al begin te herkennen bij Melville is een zekere gestileerde soberheid. Zowel in de grauwe kleuren, als in de ingetogen acteerstijl, als in de weinige muziek, als in de beperkte, maar uitermate mooi gebruikte voice over zit dat. Zelfs spannende scenes die in andere films stevig omkleed zouden worden zoadat we weten dat het het hoogtepunt van de film is trekken hier opmerkelijk ingetogen voorbij. Dat zorgt voor een paar effecten: De film wordt nergens heroisch, blijft mede door het kleurgebruik grauw en scenes die heftig zijn vallen haast nog kouder op je dak.

Een film waar ik even moest inkomen, want Melvilles stijl is even wennen, maar daarna vond ik het genieten.

4.0*

Na Le Samourai weer een hele mooie Melville. Ik begin gefascineerd te raken door deze regisseur.

Na twee films herken ik al een visuele stijl die mij heel erg aanspreekt. De somberheid die we te zien krijgen is er eentje van uitzonderlijke pracht en past perfect bij de setting en tijd waarin de film zich afspeelt. Ook de binnenshots zijn weer een plaatje met die geschilferde muren en grijze tinten.

Verder is L'Armee des Ombres wel een film die wat complex over kan komen. Er is moeilijk een vaste lijn te ontdekken en we worden geintroduceerd aan een boel karakters en locaties.

De film speelt zich dan wel af in een tijd waar het moeilijk is alles op een rijtje te kunnen zetten en helemaal in de rol als verzetsstrijders waar je elke dag in angst en onzekerheid moet leven. In dit perspectief is de vertelwijze te verklaren.

Toch beviel mij de vertelwijze van Le Samourai meer.

Hoe simpeler een verhaal hoe meer tijd je hebt het visuele aan de aandacht te brengen vaak.

Bij L'Armee des Ombres heb ik een paar geweldig mooie shots kunnen ontdekken maar worden ze te snel afgekapt om verder te gaan met het verhaal. Erg zonde.

Melville slaagt er in ieder geval wel in boeiende karakters te creëeren en focust zich niet teveel op het plot dus een doodzonde wil ik het niet noemen.

De hoofdrol van Ventura is een fantastische en de bijrollen zijn allemaal erg zorgvuldig ingevuld. Perfecte casting.

De film verdient zonder meer een extra puntje voor de erg mooie soundtrack. Betoverend en een reden om van een kleine 4* een dikke 4* te geven aan dit sterk werkje van een regisseur die mij gelukkig nog meer te brengen heeft.

Een van de betere films over het verzet, zo niet de beste die ik tot nu toe zag. Grimmige en duistere film, dat een paar geweldige scenes bevat. Het geweten dat mee kan spelen bij cruciale beslissingen en het snel handelen daarin. Melville weet 2,5 uur spanning en sfeer vast te houden, visueel is het een pareltje. Dit is een klein meesterwerkje.

4,5*

En Jean-Pierre Cassel is/was Vincent's vader, even in het kader van de 'weetjes'.

De film is overigens voor slechts €6,99 bij bv. bol.com te vinden.

Na er veel over gehoord te hebben.

Maanden geleden gekocht en gezien, en was zeer onder de indruk.

Mooie sfeer, spannend en boeiend.

Durf wel te zeggen dat dit een van de beste films is die ik de afgelopen jaren heb gezien.

Ontzettend saai en onsamenhangend, erg afstandelijk en koel. Deze film deed me helemaal niks.

Ik vond het een mooie film. Goed geacteerd, mooie beelden en goed acteerwerk. Het feit dat alle kleuren nogal grauw zijn zorgt er voor dat de oorlogssfeer versterkt wordt.

Ik miste wel drama in de film. Door het ontbreken hiervan had ik het moeilijk om bij het verhaal te blijven.

3*

Mijn tweede Melville, na eerst Le Samouraï, en alweer een sterke.

Visueel valt het op door het gebruik van grauwe, sobere kleuren, decors en lokaties en een cameravoering welke simpel en nonchalant oogt, maar waaruit oog voor zaken als compositie, … blijkt. Het geheel is registrerend gefilmd zonder te oordelen welke een uitstekende keuze is.

Naast een eenvoudige doch zeer sterke vertelwijze, worden ook de hoofdpersonages sterk geportretteerd, met Lino Ventura als uitblinker, waardoor het ook inhoudelijk gezien kan boeien. Minpunt is wel het zwakkere tweede uur (vanaf de 'bevrijding van Feliz) waar het verhaal teveel aandacht krijgt en de personages naar de achtergond verdwijnen.

Op naar de volgende Melville.

Een meesterwerk is Army in the Shadows helaas niet geworden, maar een sterke film is het wel degelijk. De reden dat het geen meesterwerk is, is dat sommige momenten er te weinig ritme in de film zit. Er is iets teveel sprake van overgangen, waardoor het niet echt een geheel is en sommige delen minder interessant zijn.

Maar ondanks dat minpunt, is verder alles bovengemiddeld goed. Melville is zijn tijd duidelijk vooruit qua camerawerk. De donkere en grauwe sfeer is de gehele film duidelijk aanwezig, wat een meerwaarde is. Het hoogtepunt van de film is voor mij het laatste half uur. In dat half uur werd ik werkelijk de film ingezogen en werd het mij pas duidelijk welke onmogelijke keuzes gemaakt moesten worden in die tijdsperiode.

Er is nogal wat aan te merken op deze Melville maar de man is zo'n genie met zijn camerawerk dat de film toch voor de gehele duur fascineert. Eigenlijk is het voornaamste minpunt dat de sterke scènes (bijv. de eerste ontsnapping of de moord op de verrader) wel erg afsteken tegen de rest. Kortom, de rest is een stuk minder indrukwekkend.

Deze film vandaag weer eens herzien. Film liet wel een goed beeld zien onder welke gevaren de Franse verzetsstrijders zich destijds blootstelden en dat er soms ook rigoureuze beslissingen moesten worden genomen. Maar ondanks dat het allemaal op feiten gebaseerd zou zijn wist deze film mij toch niet helemaal te boeien. Er zaten te weinig indrukwekkende scènes in die film die best wel een half uur korter had mogen zijn.

3,5*

Gangsterfilms liggen me beter dan oorlogsfilms, misschien een verklaring waarom ik deze Melville ietsje minder vind. Zijn stijl is nochtans weer duidelijk herkenbaar in L'Armée Des Ombres, maar hier werkte de afstandelijkheid toch wat minder voor mij. De prent blijft boeien en er wordt aardig geacteerd, maar verder dan 3* kom ik deze keer niet.

L'Armée des Ombres is bijna een meesterwerk, maar wordt geplaagd door een ietwat saai middenstuk (geen idee waarom dat gedoe met die vliegtuigen en het parachutespringen erin moest) en, wat Co Jackso al eerder aangaf, omdat het zelden als een geheel aanvoelde. Pas op het einde, toen ik wist waar alles naartoe geleid had, had ik een beetje het gevoel dat er toch iets van opbouw en continuïteit was. Niettemin voelt het toch een beetje als een film die van gebeurtenis naar gebeurtenis loopt, zonder al te veel dat het verbind. Een verhaallijn had misschien wonderen gedaan.

Evengoed is er genoeg boeiends te vinden. Het stikt van de spannende scènes, zoals de ontsnapping in dat wachtkamertje ergens aan het begin, de wurgmoord, Gerbier die een maand lang in een hutje moet verblijven, het rennen (of niet rennen) voor de nazikogels en het schokkende einde. Bijna alles komt zeer geloofwaardig over, danzij Melville's stijlvolle, maar tegelijkertijd ingetogen regie. Bijna, want dat touw dat plotseling verschijnt in die scène waarin Gerbier wegrende voor de nazikogels is wel erg onwaarschijnlijk. Een andere verhaalminpuntje was het onduidelijke vertrek van Jean-Francois.

Maar dergelijke kleine zwaktes doen er niet aan af dat het een bijzonder intense film is, met waarschijnlijk de meest zwarte blik op het verzet tijdens de tweede wereldoorlog ooit. Het schaduwleven van de verzetsstrijders vraagt om absolute geheimhouding van hun hele persoon en het minste verraad wordt bestrafd. Daarmee werd het verzet bijna een maffia-organisatie. Daarbij zien we de helden hier ook weinig berijken. Het was zo moeilijk om in Frankrijk verzet te plegen dat er weinig gebeurde. Vandaar dat de personages hier vooral bezig lijken te zijn met elkaar bevrijden of af te maken, in plaats van de Duitsers te dwarsbomen. Ik wist het niet, maar dit schijnt historisch vrij accuraat te zijn. Melville zat zelf in het verzet en ik vraag me af in hoeverre hij bij dit soort praktijken betrokken was.

Nog wat complimenten voor de geweldige sets en cinematografie, evenals de perfecte cast waaronder Lino Ventura in de hoofdrol, Paul Meurisse (korte maar krachtige rol) en met name Simone Signoret.
3,5*, met misschien een kans op verhoging.

Ondanks de soldaat van oranje-thematiek is dit eigenlijk weer een pure gangsterfilm van Melville.Dezelfde personages,dezelfde koppen,dezelfde sfeer.Wat een pré is natuurlijk!

Dat deze film moreel ambigu zou zijn is totale quatsch:alle verzetsstrijders die ook werkelijk uitgroeien tot karakters,zijn nobel en goed.Ook diegenen die wat domme dingen doen.De moffen en collaborateurs zijn standaard demonische types die puur dienen als zwarte achtergrond.

Zoals reeds gememorerd heeft deze film een geweldige sfeerschepping dankzij de grauwe kleuren en het camerawerk dat ervoor zorgt dat je de personages continu ahw op de huid zit.Net als JPM's gangsters zitten de verzetsstrijders opgesloten in hun eigen wereldje van paranoia,achtervolging en verraad en kunnen ze zich geen seconde van zwakte veroorloven,terwijl het gepraat wordt beperkt tot het uiterste.De regenjassen en fedora's waar iedereen in rondloopt maken helemaal dat je denkt een ouderwets JPM noirtje te zien.

Ik moet echter toegeven dat imho de status van geniaal meesterwerk die hij vrij recent gekregen heeft,net wat overdreven is.Als we Wiki moeten geloven,spelen hierbij trouwens ook non-filmische motieven een rol.

Komt deze film op maandag met NL ondertiteling?

Ja

Argh, klote dat ik naar school moet morgen. Binnenkort maar is ergens scoren.

ben hem nu aan het opnemen (lekker ouderwets op VHS ) werd me anders toch een beetje te laat. Ik ga nu lekker slapen en morgen ofzo eens kijken hoe deze film is

Gisteren deze film bekeken!
Ik miste zoals meer mensen ook een verhaallijn maar toch bleef ik geboeid door een aantal pittige maar geweldige scenes, waarvan de hoogtepuntjes toch de wurging en de ren scene waren!
De film begint en eindigt natuurlijk ook prachtig!

Nou begreep ik in de gauwigheid even niet wie de persoon was die gewurgd werd? Was dat de jongen die ook in de barak in het werkkamp zat? Aangezien hij verraad had gepleegd!?!
Of was dit een heel ander persoon?

Bijzonder fraaie film, erg stijlvol en bij vlagen spannend. Ook de muziek vond ik vaak wel erg sterk, visueel zitten er hele mooie stukken in. En een paar grootse scenes maken het toch echt wel de moeite waard. Neem alleen al die ontsnapping op het begin, en de scene vuur het vuurpeloton, geweldig.

Minpuntje vond ik het wat langdradige verhaal, halverwege vond ik het allemaal ook een beetje rommelig en moeilijker te volgen.

3.5*

Deze film zit nu in moviemeter pakket service.

De 3e film die ik zag van Jean-Pierre Melville en wederom kan ik hier vier sterren aan kwijt. L'Armée des Ombres is een prima film, die op sommige momenten ontzettend spannend is en daarnaast uitstekend acteerwerk bevat. Lino Ventura zet een erg goede hoofdrol neer en verder was ik vooral onder de indruk van Simone Signoret. Haar rol is een stuk kleiner, maar in die kortere tijd weet ze enorm te overtuigen.

Ik kan de kritiek op de opbouw van de film van sommigen hier op zich wel begrijpen. In het middengedeelte van de film lijkt het af en toe ietwat van de hak naar de tak te springen, maar echt storend vond ik dat niet en bovendien heeft ook dat gedeelte van de film nog wel het nodige te bieden. De regie en aankleding van de film is bijna net zo stijlvol als bij Le Samourai en je kunt op sommige momenten ook duidelijk zien dat deze film van dezelfde regisseur is.

De film kent echt een paar ontzettend sterke scènes. Vooral het moment dat Gerbier letterlijk moet rennen voor zijn leven tijdens de executie en daarbij schijnbaar uit het niets bevrijd wordt, was echt een geweldig moment. Ook de verkleedpartij als zuster en assistenten met een ziekenauto, was erg mooi gedaan. En laat ik dan ook nog niet het indrukwekkende einde vergeten. Ja een erg goede film dus, die van hetzelfde niveau is als Melville’s andere films die is zag en dat is behoorlijk hoog. Ja, een erg fijne film dus.

4,0*