L'Armée des Ombres (1969)

Zondermeer een erg goede film.

Wel een heel trieste en deprimerende film, die weinig hoop geeft. Ik vond het vaak erg moeilijk om naar te kijken. Beangstigend. Het eindigt ook erg wrang.

Ik had erg moeite met de grauwe kleurtinten. Versterkt het toch al loodzware verhaal, maar ik vond het wat TE.

Ik moest erg wennen aan het hoofd van Lino Ventura. Wat een raar spitting image hoofd heeft die man. Hij speelt erg goed, dat zeker. Heel aparte acteur, maar dat komt wellicht voornamelijk door z'n uiterlijk.

Paul Meurisse is een charismatische baas. Kleine maar bijzondere rol. Erg mooie en 'geloofwaardige' rol.

Het meest onder de indruk was ik van Simone Signoret. Zo'n krachtige uitstraling. Ze hoeft geen woord te zeggen en je bent al geboeid.

Oh ja, ook leuk om de vader van Vincent Cassel te zien spelen.

Geen film die ik gauw nog eens wil zien. Komt in het rijtje met Idi i Smotri. Hoewel laatstgenoemde 10x gruwelijker is, vind ik de sfeer in Armée des Ombres bijna net zo deprimerend.

Ruime 3,5 sterren.

Visueel grauwe en sombere film maar teglijk ook zeer, zeer fraai om te aanschouwen. De kleuren lijken wel weg te zijn gezogen uit de beelden en geven de grimmige stemming van een land in oorlogstijd uitzonderllijk treffend weer. Ook de compesitie van de beelden spreekt voor een regisseur die zijn zaakje goed uitdenkt. De veelal mooi uitgebalanceerde beelden lijken geen grammetje vet te veel aan het lijf te hebben alles lijkt functioneel en overdacht. Visueel is dit een van de mooiste films die ik de laatste tijd heb mogen zien daarnaast kent de film enkele ijzingwekkende scenes die psychologisch behoorlijk diep gaan en inktzwart zijn. Echter wordt deze nagenoege perfectie verstoort door zaken uit het plot die mij niet lekker zitten. Misschien is er best een redelijk verklaring voor maar nu bijna een week verder komen bepaalde zaken me nog steeds als wat vreemd over.

Ten eerste vind ik het vreemd dat een verzet zo te werk kan gaan, bijna alle leden van het verzet sneuvelen of worden door de eigen gelederen geëxecuteerd daartegenover staat dat er in de hele film maar geloof ik 1 dode duitser te zien is. Lijkt me niet de meest efficiënte manier van werken als je de strijd wil winnen. Maar goed dit kritiekpunt kan ikzelf nog wel door de vingers zien want misschien wil Melville wel een heel ander verhaal vertellen, over de constante druk waaronder de leden moeten opereren, over de persoonlijke offers die gemaakt worden.

Maar dan nog, heel eigenaardig vond ik dat de film notabene begint met Gerbier die naar het gevang wordt gebracht, hij ontsnapt en vermoord daarbij zelfs een duitse soldaat. Je zou zeggen dat Gerbier dus zeker bekend moet zijn bij de bezetter en dat hij dat zelf en de andere van het verzet dat ook moeten weten. Echter driekwart van de film gaat Gerbier gewoon z'n gang en dan plotseling door het zien van een fotootje wordt ontdekt dat hij gezocht wordt en is er een hoop paniek in de tent en willen de andere leden dat hij onderduikt. Beetje vreemde ontwikkeling.

Iets anders waar ik niet de vinger op kan leggen is het verraad van Jardie. Waarom verraad hij zijn eigen kameraden en zelfs zijn eigen broer? Dit kwam voor mij totaal out of the blue en zonder enige motivatie en dat terwijl dit een belangrijk keerpunt is in de film.

Toch is L' Armee des Ombres een zeer indrukwekkende film die de kijker nergens een beetje lucht of ontsnapping gunt wat dat betreft is de boodschap en het thema perfect verweven met de film. Ik zit een beetje in m'n maag met bepaalde punten (met name uit het plot) waardoor de film nu niet hoger komt dan een goede 4* Maar mijn interesse in Melville als regisseur is zeer zeker gewekt. Op naar de volgende!

Absoluut briljante film over het Franse verzet tijdens de tweede wereld oorlog. Vooral heel sfeervol. Komt met name door het gebruik van kleur in de donkere kamertjes en kelders, maar ook door de rest van het camerawerk. Briljant geacteerd ook, in een steengoed verhaal. Moet je gezien hebben deze film. 4,5 sterren.

Knappe film, meer een soort van neutraal verslag over het de Franse Résistance dan een gekleurd heldenverhaal zoals we er (te)veel kennen. De film blinkt dan ook uit in de stoïcijnse kalmte waarmee alles voorgebracht wordt, de onderdrukte gevoelens van personages die zelf bijna niet meer de hoop koesteren die ze hun vaderland zouden moeten geven...Blikken, uitgestreken gezichten en korte boodschappen, handelingen uit het dagelijkse leven van deze verzetstrijders, vloeien samen tot beelden waarover een mijmerende voice-over -wat is Frans toch een heerlijk poëtische taal! - zweeft. En wanneer iemand de film zou verwijten van te weinig spanning of gruwel te bevatten, zou de film toch nog maar eens moeten kijken want de donkere, sobere en desolate beelden stralen zo'n sterke dreiging uit dat je het meerendeel van de film aan je stoel vastgenageld zit. De rust, die veelzeggende stiltes kunnen allemaal ineens losbarsten zoals het onweer dat steeds op de loer ligt... Ik moet wel bekennen dat er ook wat minder interessante momenten waren, maar de acteerprestaties van een monumentale Ventura en een grootse Signoiret zorgen ervoor dat ook die momenten íets hebben.

Erg goed 4*

Het duurde lang eer ik mij in de film begaf,

De film is qua afstandelijkheid duidelijk verwant aan andere films van Melville zoals: Le Cercle Rouge, Un Flic en Le Samourai. Het kleurengebruik is gedempt, in de overtuiging dat zoiets ' sobers ' uitstekend aan zou sluiten bij de treurige aanloop naar de 2de wereldoorlog en de verschrikkingen ten tijden van de 2de wereldoorlog. Af en toe brengt Melville zulke taferelen boeiend in beeld. Vooral zijn spel met mise en scene viel mij soms op, zoals toen men op die berg stond en uitkeek over een grauw stadje dat opgelicht werd door zonneschijn, terwijl men zelf in de schaduw stond.

De film werkt vooral naar 3 belangrijke momenten toe. Zo zijn wij getuigen van de voorbereiding en uitvoering van een ontsnapping, die moeilijk verloopt. Het 2de belangrijke moment is een zelfde soort actie waarin enkele leden van een verzetsgroep een kameraad proberen te ontzetten. en vervolgens begint het lange wachten, waarna de filosofische vraagstelling van Nietzsche zijn intrede doet:

'' waarheden zijn illusies, waarvan men vergeten is dat ze illusies zijn."

De waarheid dat iemand je geholpen heeft om te overleven telt niet meer. Het einde van Army in the Shadows viel dan ook bijzonder rauw op mijn dak. Hard, kil en meedogenloos. Samen met die ontsnappingsscene met het touw een van de mooiste scenes uit Melville `s oeuvre. Jammer alleen dat het tussen deze scenes door allemaal wat te lang sleept.

De acteerprestaties zijn geweldig en dan met name van Simone Signoret die de stralingskracht van een hoogspanningsmast bezit. Ze eist gelijk alle aandacht op als zij in beeld is. De muziek klonk ook lekker. 3,5*

Behalve een paar jaar terug Le Samurai (die ik nodig moet herzien) heb ik nog niets van Melville gezien. Deze had ik al tijden liggen. Vandaag was het moment.

Wat ik al begin te herkennen bij Melville is een zekere gestileerde soberheid. Zowel in de grauwe kleuren, als in de ingetogen acteerstijl, als in de weinige muziek, als in de beperkte, maar uitermate mooi gebruikte voice over zit dat. Zelfs spannende scenes die in andere films stevig omkleed zouden worden zoadat we weten dat het het hoogtepunt van de film is trekken hier opmerkelijk ingetogen voorbij. Dat zorgt voor een paar effecten: De film wordt nergens heroisch, blijft mede door het kleurgebruik grauw en scenes die heftig zijn vallen haast nog kouder op je dak.

Een film waar ik even moest inkomen, want Melvilles stijl is even wennen, maar daarna vond ik het genieten.

4.0*

Na Le Samourai weer een hele mooie Melville. Ik begin gefascineerd te raken door deze regisseur.

Na twee films herken ik al een visuele stijl die mij heel erg aanspreekt. De somberheid die we te zien krijgen is er eentje van uitzonderlijke pracht en past perfect bij de setting en tijd waarin de film zich afspeelt. Ook de binnenshots zijn weer een plaatje met die geschilferde muren en grijze tinten.

Verder is L'Armee des Ombres wel een film die wat complex over kan komen. Er is moeilijk een vaste lijn te ontdekken en we worden geintroduceerd aan een boel karakters en locaties.

De film speelt zich dan wel af in een tijd waar het moeilijk is alles op een rijtje te kunnen zetten en helemaal in de rol als verzetsstrijders waar je elke dag in angst en onzekerheid moet leven. In dit perspectief is de vertelwijze te verklaren.

Toch beviel mij de vertelwijze van Le Samourai meer.

Hoe simpeler een verhaal hoe meer tijd je hebt het visuele aan de aandacht te brengen vaak.

Bij L'Armee des Ombres heb ik een paar geweldig mooie shots kunnen ontdekken maar worden ze te snel afgekapt om verder te gaan met het verhaal. Erg zonde.

Melville slaagt er in ieder geval wel in boeiende karakters te creëeren en focust zich niet teveel op het plot dus een doodzonde wil ik het niet noemen.

De hoofdrol van Ventura is een fantastische en de bijrollen zijn allemaal erg zorgvuldig ingevuld. Perfecte casting.

De film verdient zonder meer een extra puntje voor de erg mooie soundtrack. Betoverend en een reden om van een kleine 4* een dikke 4* te geven aan dit sterk werkje van een regisseur die mij gelukkig nog meer te brengen heeft.

Een meesterwerk is Army in the Shadows helaas niet geworden, maar een sterke film is het wel degelijk. De reden dat het geen meesterwerk is, is dat sommige momenten er te weinig ritme in de film zit. Er is iets teveel sprake van overgangen, waardoor het niet echt een geheel is en sommige delen minder interessant zijn.

Maar ondanks dat minpunt, is verder alles bovengemiddeld goed. Melville is zijn tijd duidelijk vooruit qua camerawerk. De donkere en grauwe sfeer is de gehele film duidelijk aanwezig, wat een meerwaarde is. Het hoogtepunt van de film is voor mij het laatste half uur. In dat half uur werd ik werkelijk de film ingezogen en werd het mij pas duidelijk welke onmogelijke keuzes gemaakt moesten worden in die tijdsperiode.

Gangsterfilms liggen me beter dan oorlogsfilms, misschien een verklaring waarom ik deze Melville ietsje minder vind. Zijn stijl is nochtans weer duidelijk herkenbaar in L'Armée Des Ombres, maar hier werkte de afstandelijkheid toch wat minder voor mij. De prent blijft boeien en er wordt aardig geacteerd, maar verder dan 3* kom ik deze keer niet.

L'Armée des Ombres is bijna een meesterwerk, maar wordt geplaagd door een ietwat saai middenstuk (geen idee waarom dat gedoe met die vliegtuigen en het parachutespringen erin moest) en, wat Co Jackso al eerder aangaf, omdat het zelden als een geheel aanvoelde. Pas op het einde, toen ik wist waar alles naartoe geleid had, had ik een beetje het gevoel dat er toch iets van opbouw en continuïteit was. Niettemin voelt het toch een beetje als een film die van gebeurtenis naar gebeurtenis loopt, zonder al te veel dat het verbind. Een verhaallijn had misschien wonderen gedaan.

Evengoed is er genoeg boeiends te vinden. Het stikt van de spannende scènes, zoals de ontsnapping in dat wachtkamertje ergens aan het begin, de wurgmoord, Gerbier die een maand lang in een hutje moet verblijven, het rennen (of niet rennen) voor de nazikogels en het schokkende einde. Bijna alles komt zeer geloofwaardig over, danzij Melville's stijlvolle, maar tegelijkertijd ingetogen regie. Bijna, want dat touw dat plotseling verschijnt in die scène waarin Gerbier wegrende voor de nazikogels is wel erg onwaarschijnlijk. Een andere verhaalminpuntje was het onduidelijke vertrek van Jean-Francois.

Maar dergelijke kleine zwaktes doen er niet aan af dat het een bijzonder intense film is, met waarschijnlijk de meest zwarte blik op het verzet tijdens de tweede wereldoorlog ooit. Het schaduwleven van de verzetsstrijders vraagt om absolute geheimhouding van hun hele persoon en het minste verraad wordt bestrafd. Daarmee werd het verzet bijna een maffia-organisatie. Daarbij zien we de helden hier ook weinig berijken. Het was zo moeilijk om in Frankrijk verzet te plegen dat er weinig gebeurde. Vandaar dat de personages hier vooral bezig lijken te zijn met elkaar bevrijden of af te maken, in plaats van de Duitsers te dwarsbomen. Ik wist het niet, maar dit schijnt historisch vrij accuraat te zijn. Melville zat zelf in het verzet en ik vraag me af in hoeverre hij bij dit soort praktijken betrokken was.

Nog wat complimenten voor de geweldige sets en cinematografie, evenals de perfecte cast waaronder Lino Ventura in de hoofdrol, Paul Meurisse (korte maar krachtige rol) en met name Simone Signoret.
3,5*, met misschien een kans op verhoging.

Bijzonder fraaie film, erg stijlvol en bij vlagen spannend. Ook de muziek vond ik vaak wel erg sterk, visueel zitten er hele mooie stukken in. En een paar grootse scenes maken het toch echt wel de moeite waard. Neem alleen al die ontsnapping op het begin, en de scene vuur het vuurpeloton, geweldig.

Minpuntje vond ik het wat langdradige verhaal, halverwege vond ik het allemaal ook een beetje rommelig en moeilijker te volgen.

3.5*

De 3e film die ik zag van Jean-Pierre Melville en wederom kan ik hier vier sterren aan kwijt. L'Armée des Ombres is een prima film, die op sommige momenten ontzettend spannend is en daarnaast uitstekend acteerwerk bevat. Lino Ventura zet een erg goede hoofdrol neer en verder was ik vooral onder de indruk van Simone Signoret. Haar rol is een stuk kleiner, maar in die kortere tijd weet ze enorm te overtuigen.

Ik kan de kritiek op de opbouw van de film van sommigen hier op zich wel begrijpen. In het middengedeelte van de film lijkt het af en toe ietwat van de hak naar de tak te springen, maar echt storend vond ik dat niet en bovendien heeft ook dat gedeelte van de film nog wel het nodige te bieden. De regie en aankleding van de film is bijna net zo stijlvol als bij Le Samourai en je kunt op sommige momenten ook duidelijk zien dat deze film van dezelfde regisseur is.

De film kent echt een paar ontzettend sterke scènes. Vooral het moment dat Gerbier letterlijk moet rennen voor zijn leven tijdens de executie en daarbij schijnbaar uit het niets bevrijd wordt, was echt een geweldig moment. Ook de verkleedpartij als zuster en assistenten met een ziekenauto, was erg mooi gedaan. En laat ik dan ook nog niet het indrukwekkende einde vergeten. Ja een erg goede film dus, die van hetzelfde niveau is als Melville’s andere films die is zag en dat is behoorlijk hoog. Ja, een erg fijne film dus.

4,0*

Indringende film die op ongekende wijze verbeeldt hoeveel moed het vergde om in het verzet mee te doen. Tot zelfs het uitschakelen van eigen kameraden aan toe. Als kijker raak je behoorlijk betrokken bij de personages uit L'armee des ombres. Het tempo is rustig, wat vanwege de spanning alleen maar goed werkt, en de verhaallijn is ondergeschikt aan de karakteruitwerking. Verder fraaie muziek en duistere cinematografie. Een goeie film dus, een van de beteren over het verzet in WO II. Toch geef ik op oorlogsgebied de voorkeur aan literatuur.

Lichte tegenvaller, deze film over verzetstrijders van Melville. In sfeer is het een sobere film geworden, geen spat heroïek komt er aan te pas. Het klinische kleurgebruik van hem (grijs en vooral veel donker) doet maar saai aan, terwijl ik dat in Le Samouraï juist zo cool vond. Beetje flauw wellicht, want de insteek van de film is juist dat klinische, maar het deed me dus echt niks. Af en toe had L'armée des ombres nog wel aardige indrukwekkende scenes, maar over het algemeen kan ik niet meer geven dan een gemiddelde score.

Matige film over een aantal leden van het Franse verzet ten tijde van de tweede wereldoorlog. Vanwege het ontbreken van een duidelijke verhaalstructuur werd het geheel nogal langdradig. Desalniettemin zitten er wel een paar goeie scenes tusssen. Somber in beeld gebracht met weinig kleur.

Deze komt bij mij op de plank bij Band of Brothers en nog een tiental oorlogs-/verzetsfilms waarvan ik vind dat ze verplichte kost zouden moeten zijn. Een eerbetoon aan mannen en vrouwen die de moed hadden zich te verzetten en te vechten tegen de Duitse agressor. Of deze film op waarheid berust weet ik niet; de suggestie wordt wel gewekt. Een waardig monument voor het Franse verzet, zonder een spoortje romantiek, boeiend tot het einde.

Bijzonder trage en onevenwichtige film over het Franse verzet, waarin elke vorm van opwinding of spanning veelal ontbreekt. Gelet op de zware rolbezetting en de kwaliteit van de andere films van Melville een regelrechte teleurstelling. Goed dat Simone Signoret meedoet, want die speelt zoals altijd gewoon Signoret en daar is weinig mis mee.

Ik heb begrepen dat Melville tijdens de oorlog zelf in het verzet gezeten heeft en wellicht hebben zijn ervaringen daar hem parten gespeeld bij het maken van deze veel te afstandelijke film.

Dit is typisch zo'n film waarvan 'Jan Modaal' hem zou afdoen als "oersaai", maar waar de cinefielen onder ons om een of andere reden toch (erg) geïnteresseerd in kunnen worden.

Het eerste kwartier vond ik geweldig schoon, daarna had ik het af en toe wat moeilijker. Ik had meermaals het gevoel dat ik ergens iets van het verhaal gemist had (?), maar waarschijnlijk kwam dit gewoon door de eerder onconventionele wijze van het voorstellen van een verhaal (in die zin dat het niet gewoon één duidelijk afgelijnd verhaal was maar veeleer een weergave van gebeurtenissen van een aantal spilfiguren in het Franse verzet). Desondanks was er iets in mij dat graag naar de film bleef kijken. Dat kan alleen maar een compliment voor de regisseur betekenen.

Het viel mij hier bijzonder op hoe alles zo mooi en juist in beeld gebracht werd. Nergens bijzonder 'experimenteel' ofzo, en toch viel het mij op. Geweldige kleuren, geweldige beelden, mooi in beeld brengen van de gebeurtenissen.

Ik ben normaal gezien altijd wel te vinden voor een sterk (duidelijk afgelijnd) verhaal, maar hier kon ik me wel tevreden stellen met wat ik kreeg, ... denk ik ...?

Moeilijk om te beoordelen...

Saaie en langdradige film zonde van mijn tijd geweest

Smullen geblazen. Verzetsdrama (met de nadruk op het laatste) zonder toeters en bellen. Wie het moet hebben van een opwindend en geromantiseerd verhaaltje met helden en zo, kan deze maar beter links laten liggen. Er zit geen greintje avontuur of glamour in de film. Melville doet het met een soort grauwe realiteit van enkele schaduwen die hun lot al hebben geaccepteerd.

Opererend in bleke, vale kleuren die elkaar uitsluitend het hoognodige vertellen. Zoals bij de kapper. Af en toe dat Melville een kalme voice-over inzet om de versteende mentaliteit van Gerbier te accentueren. Ventura's ijzige blikken en hardvochtige beslissingen doen de rest. De scène met de verrader gaat door merg en been. Praktisch en doelmatig. Dan maar met een doekje.

Melville neemt de tijd voor deze ijskoude wereld, z'n enscenering is imponerend (het stoeltje heeft niet voor niks de poster gehaald) en de timing van de verder best fraaie muziek is perfect. Als het hachelijk wordt is het stil en zo staan ook bij de kijker alle zintuigen op scherp. De reactie van Mathilde wanneer ze hoort over Lepercq, zegt alles over deze ingetogen, sobere parel.

'Le Samouraï' blijft de beste Melville, ook na het zien van deze prent. Goede film deze 'L'Armée des Ombres', maar ik had meer verwacht. De film ademt een zeer trieste sfeer en kent best wel boeiende karakters. Dat is ook maar goed, wat verhaaltechnisch deed het me niet altijd zo veel. Misschien komt dat ook door de opbouw of de onsamenhangendheid. De stijl van Melville bevalt me in ieder geval wel. Heb naar een goede film zitten kijken, met een paar spannende en sterke scènes, maar had gehoopt op meer.

Ventura in het verzet

Ik had L'Armée des Ombres indertijd eigenlijk een beetje blind aangeschaft. De DVD was sowieso spotgoedkoop, maar de voornaamste reden van aanschaf was Lino Ventura. Zo'n klassebak uit de Franse cinema wiens films niet altijd even simpel te vinden zijn. Het was pas later dat me opviel dat hij dit keer onder regie van Jean-Pierre Melville speelde. Een mooie meevaller aangezien mijn kennismaking met de regisseur, Le Samouraï, een heerlijke film was. Weliswaar even tijd moeten vrijmaken vanwege de lange speelduur, maar hier dan toch eindelijk eens voor kunnen gaan zitten.

Vind Le Samouraï nog net een tikkeltje beter trouwens, maar voor de rest zijn het allebei enorm sterke films. Het interessante aan L'Armée des Ombres is dat het geen heroïsch beeld van het verzet oproept. Geen ultieme ontsnappingspogingen die alle wetten van de logica tarten, één reddingspoging wordt simpelweg geannuleerd omdat een dokter zijn toestemming niet wilt geven om de patiënt te verhuizen, maar gewoon een stel mensen die tegen wil en dank in een oorlog zijn beland. Geen bordkartonnen personages, iets wat nog eens geweldig wordt versterkt met de interne monoloog van Gerbier, en een oerdegelijk plot. Ben normaal absoluut ook geen fan van 'en met dat personage gebeurde dat en na de gebeurtenissen overkwam dat personage nog dat' opsommingen aan het einde van de film maar ik merkte dat het me bij Gerbier en de zijnen effectief wel raakte. Sowieso is de stijl van Melville wel ideaal voor deze film. Hoewel het natuurlijk moeilijk is om al echt van een lijn te spreken terwijl ik nog maar 2 films uit het oeuvre van Melville heb gezien, is er iets enorm herkenbaars aan de film. Die grijstinten, dat koele van de personages, ... Erg leuk.

Ondertussen mijn 6e film die met Lino Ventura zie en hij heeft me eigenlijk nog geen enkele keer teleurgesteld. Hier en daar duikt hij wel eens op in een mindere film (Cadaveri Eccellenti schiet me zo meteen te binnen) maar als acteur is hij altijd heerlijk op dreef. Hier is dat niet minder waar en Ventura trekt de film naar zich toe. Die scène met het executiepeloton waar hij met zichzelf palavert of hij gaat lopen of niet.. Heerlijk gebracht door Ventura. Het zou echter verkeerd zijn om te zeggen dat hij de enige spilfiguur is in het geheel aangezien acteerkanon Simone Signoret ook uitmuntend is. Verder nog sterke bijrollen van Paul Meurisse en Jean-Pierre Cassel.

Zonde eigenlijk dat Melville zo vroeg gestorven is. Hij heeft weliswaar wel een deftig oeuvre achtergelaten, maar volgens mij zit de kans er wel in dat hij één van mijn favoriete regisseurs gaat worden. Moet maar eens achter Le Cercle Rouge gaan, lijkt me ook nog wel een uitstekende film te zijn.

4*

Een film die hulde brengt aan het Franse verzet. Een sombere film van Melville : de huilende wind, kale bomen en grijsblauwe kleuren geven de tijden van oorlog een gevoel van troosteloosheid mee. Ik stond vooral versteld hoe ver die mannen bereid waren te gaan om hun idealen te verdedigen en hun strijd te voeren. Heroiek in het veelvoud in het geval van Jean François, die zich gevangen laat nemen en martelen om de bijna dode Felix te gaan redden van de Duitsers. . Een zinloze onderneming maar het illustreert mooi hoe vastberaden de strijd gevoerd wordt. De ontsnappingsscène met Ventura uit handen van de Duitsers vond ik daarentegen zeer onrealistisch. Met de salvo's die werden geschoten leek het me onmogelijk dat hij dit kon overleven.

Een scène die me zo bijblijft is wanneer Gerbier in Londen een pub binnenstapt waar de mensen blijven dansen ondanks er buiten een heftig bombardement aan de gang is. De werkelijkheid wordt plots heel surrealistisch en ik denk dat met leven in tijden van oorlog dit gevoel vaak voorkomt.

Het lot van Mathilde is wrang en staat symbool voor de opoffering die het verzet gebracht heeft voor het vaderland. Weer een interessante film van Melville en net als alle andere films van hem geef ik hem een 3,5*.

L'Armee des Ombres is een sober, ingetogen portret van het Franse verzet. Verwacht geen uitgebreide actiescenes,of zelfs maar heroiek; natuurlijk zijn deze verzetsmensen dappere mensen die alles opgeven en hun leven in de waagschaal stellen voor vrijheid, maar de film toont een onglamoureus (en ik vermoed vrij realistisch) beeld van de verzetsactiviteit. De continue angst voor de Gestapo en voor verraad, de noodzaak om soms ook mede-verzetsstrijders te vermoorden, het eigenlijk geheel opgeven van een normaal bestaan, ook ter bescherming van hun dierbaren - uiteindelijk zijn het gewone mensen die een beetje tegen wil en dank in deze situatie beland zijn. In traag tempo en zonder een echt overkoepelende verhaallijn zien we in een grauw, grijs Frankrijk het verzet in actie, maar dit maakte het af en toe ook wel tot een moeizame zit. Het is interessant , fraai met ook behoorlijke sterke scenes en acteerwerk, maar tevens langzaam en de verregende, deprimerende beelden van het eenzame, beklemmende verzetsleven leidden tot een zware kijkbeurt. Maar zeker voor herkijking vatbaar, en een intrigerende kennismaking met Melville.

De derde film van Melville die ik heb bekeken en waarschijnlijk ook de laatste. Zijn stijl bevalt mij gewoon niet echt. In deze film wordt het verhaal nogal afstandelijk gebracht en het tempo is erg traag. Het verhaal is op zich wel onderhoudend genoeg, het acteerwerk zeer gedegen en de sfeerzetting goed. Voor een keertje daarom wel een kijkbeurt waard, al zijn er genoeg betere oorlogsfilms.

Dit is wel een heel sombere film over het verzet in de Tweede Wereldoorlog. Naar het einde kwam ik er pas goed in om eerlijk te zijn. Le Samourai was ook al wel een trage film, de stijl van Melville vind ik op zich wel intrigerend. Qua verhaal is vrij dun en vond ik soms wat van de hak op de tak springen. Introducties van de personages verliepen ook niet zo goed, de film was bijna gedaan voor ik goed wist wie nu wie was. Het is wel zot hoe Melville je aandacht toch weet te behouden ondanks dat het soms echt traag is. Behoorlijk uniek hoe hij stilte en dode scènes toch bijna boeiend weet te maken, ik zeg niet altijd maar toch vaak.

Een film over een Franse verzetsgroep tijdens de tweede wereldoorlog. Het is een grote productie vol met details die er mooi uit zien. Er zitten ook vaak boeiende en soms zelfs spannende momenten in de film. Maar de samenhang van de verzetsgroep, hoe ze met elkaar communiceren en wat hun doelen zijn blijft vaag en is slecht uitgewerkt. Daardoor blijf je constant denken van wat zal er nu weer gaan gebeuren en wanneer is de film nou eigenlijk afgelopen. En dat maakt het allemaal toch niet sterk.

Indrukwekkende film over het Frans verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog ten tijde van het Vichy regime. Oorlog is geen pretje en deze film heeft een rauwe realistische inslag. Het geeft weer hoe een stel verzetslieden moeten overleven in harde omstandigheden en beslissingen moeten nemen die hartverscheurend zijn. Enerzijds zijn het underground helden maar anderzijds geeft de film weer met welke twijfels ze moeten omgaan bij datgene wat ze doen. Bvb. het doden van een verrader in eigen kringen verloopt niet van een leien dakje. Het is niet zoals in vele andere films waar het niets voorstelt. Hitchcock heeft ook eens een scene gewijd aan de moeilijkheden om iemand te doden in Torn Curtain al ging hij wel meer de comedy toer op. Veel van de gebeurtenissen blijken ook in retrospect nutteloze opofferingen in te houden. Bvb. de bevrijdingspoging van een gevangen genomen kameraad draait op niets uit: de medestanders raken vermomd binnen de muren van de gevangenis maar hun kameraad blijkt reeds op sterven te liggen. Het is de weergave van een keiharde realiteit zonder dat daar een Hollywood scenarist aan te pas komt.

Prachtig in beeld gebracht met gedoseerde schaduwrijke low key fotografie met een nadruk op vrij bleke naargeestige kleuren. De casting is voortreffelijk met onder meer een indrukwekkende Lino Ventura. Voor Melville betekent deze film opnieuw een weergave van de oorlogstijd waarin hijzelf ook actief was als verzetsman.

Tot dusver is dit de minste van Melville die ik gezien heb. Net zoals in de andere films die ik van hem gezien heb, weet hij hier een erg grauwe en kille sfeer neer te zetten. Deze is zelfs nog somberder dan pakweg Un Flic.

Ik vond het wel erg moeilijk om in de film te komen. Het komt erg traag op gang en ik vond het nergens echt beklemmend worden. De martelingen bijvoorbeeld worden nooit in beeld gebracht en de Gestapo als vijand komt erg weinig in beeld. We zien vooral de verzetsstrijders bezig met het plannen van ontsnappingen of het plegen van zelfmoord. De executie waaruit Gerbier weet te ontsnappen was een zeldzaam hoogtepunt in de film.

2.5*