Mary and Max (2009)

Mooi gemaakt en een aandoenlijk verhaal.. maar ik vond m ook te langdradig en ik werd er bijna depressief van. Gelukkig zijn er komedies om te kijken na dit soort films..

Uitstekend mooi animatiefilm...

Prachtig meesterwerk...

Leuk dingetje allemaal, vb visje ogen bewegen, kip,

poes enzovoort...

Prachtig verhaal...

Prachtig mooi HD kwaliteit...

Uitstekend mooi achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Het is wel moeite waard...

Op Imdb kwam ik dit tegen:

''All his movies are the same: Uncle, Brother, Cousin, Human Behavioural Case Studies, Harvie Krumpet.

- crushing or eating insects/snails
- flipping eyelids
- drinking milk through nose
- asthma/seizure/retard
- "Ruby" (the glasses)
- dead pet bird
- old people who die
- collecting cigarette butts

... over & over & over again. Funny the first time, but...''

Dit maakt me een beetje huiverig om hem te gaan zien. Ondanks de schier eindeloze reeks loftuitingen alhier. Ik heb Harvie Krumpet dus al gezien (schitterend, minstens 4,5*) en dit lijkt een (extra lange) herhalingsoefening te gaan worden - bovenop de niet echt aansprekende figuurtjes Mary en (vooral) Max (waar HK wel een hoofdpersoon heeft dat er 'aansprekend' uitziet). Ook spreekt de 'look' van HK me meer aan dan MaM. Net de trailer weer bekeken, maar ik stel het nog even uit...

Mary and Max is zeker de moeite waard, het is wel mijn enige film van hem die ik gezien heb, maar je kan het ook zien als een soort handelsmerk dan iets wat beangstigend is.

Ik hoop ook wel op een een verhaal dat goed uitgewerkt is en het zodoende toch nog onder de huid zal kruipen. Het zal er ook vast wel van komen...

Gaat t zien my friend maar een belangrijke tip van mijn kant.... je moet op dat moment echt zin hebben in dit soort cinema. Want ondanks de humor is deze film vaak inktzwart.

Maar ik wens je veel kijkplezier en ben oprecht benieuwd naar je beoordeling.

Voor mij deze meest verrassende film van de laatste jaren.

Hele mooie en ontroerende leerzame kleianimatiefilm. Het had namelijk ook gewoon een normale film kunnen zijn maar toch is de kleianimatie creatief bedacht en ook bovenal: erg mooi gemaakt. Dit is ook zeker niet zomaar een relatiefilmpje. Vind het zo mooi gedaan dat een onzeker meisje met een stoornis, door niet meer eenzaam te willen voelen, gewoon een nummer uit een telefoonboek haalt en naar die wildvreemde een brief schreef, wat dus terechtkwam bij de autistische Max. Max was ook een typische autist doordat ie in zijn eigen wereld leeft ook maar een eenzame man is en dat het ook toevallig is dat 2 eenzame zielen elkaar op een buitengewone, verborgen wijze, ontmoeten. De gesprekken lopen eerst goed maar hier en daar zitten er ook wat kinken tussen. Ook bij mary zelf heeft het pesten, eenzaamheid, en een onverschillige alcoholistische moeder er nog een schepje bovenop gedaan. De zogenaamde onbewuste fout van Mary maakt de film keihard en erg somber. Het einde zelf is ook om een traantje bij weg te pinken.

Nee, dit was echt een schat van een film en ik herkende ook een hoop van mezelf erin. Zeker bij Max. Ik uit het dan meestal niet, maar het is er wel bij mij. De film is ook erg mooi verteld en ook standaard: De poppetjes zelf spreken alleen maar met gebrabbel, maar de brieven en het verhaal zelf word erg netjes verteld. Mary & Max is ook niet echt een feelgood movie natuurlijk. Nee, ik ben echt aangenaam verrast door dit werkje. Klasse, en een aanrader (zeker voor mensen met een autistisch spectrum)

4,5*

Mijn mening is een 4.5. De reden is als volgt!

Negatief: Ik vind de animatie, als in de klei gedoe, maar niks. Uiterlijk, niet leuk.

Positief: Ik, ja, dit, is gewoon een film die zo totaal bij mijn past, zelf ook een vorm van autisme, en echt hoe het verhaal is, je voelt je blij en lacht je soms kapot, maar soms voel je je ook echt heel verdrietig soms. De muziek is echt mooi, en ja de film zelf, het verhaal vooral, is gewoon echt heel mooi, vol van betekenis. Simpelweg, echt mijn emoties hierover uiten is heel lastig voor me, maar ik heb echt genoten. Ook al was de film rond half 1 tot 2 uur in de nacht op Film1 Permiere. Het was t totaal waard om te kijken en zelfs al was die om 3 uur in de nacht ik had hem nog met echt alle plezier gekeken. T is gewoon echt een geweldige film:)

Das toch creatief bedacht, weer eens iets anders.

Prachtige klei-animatie, bijzonder sfeervol. En bovendien een hele goede les over hoe je een personage creeert dat door lezer/kijkermet aandacht en liefde gevolgd wordt.

Het sociale isolement waaronder beiden lijden is melancholisch komisch en charmeert van meet af aan. Dat is het allersterkste punt van deze niet-mainstream-animatiefilm. Wie de kleipoppetjes van de Britse Aardman Brothers geinig vond (Wallace & Gromit), zal aangenaam verrast zijn door dit koppel want geiniger en tragischer. Zelfdestructie is bij regisseur Adam Elliot tragikomisch lieflijk met zo af en toe een onverwachte wending waarmee de 12 jaar en ouder-keuring is bewezen.

Dit was een ontroerende animatie/kleifilm. Op het eerste zicht zou je denken dat dit alweer een kinderfilm is, maar dat is hij eigenlijk totaal niet! Er komen verschillende thema's aan bod: depressie, dood, schoonheidsidealen, vriendschap, ... vaak doorspekt met ironische humor, die kinderen waarschijnlijk niet zullen snappen. Deze film staat dan ook ver weg van de Disney- en Pixaranimatiefilms, want deze film heeft een veel donkerder sfeer. Grafisch moet de film zeker ook niet onderdoen. Men maak er gebruik van kleur bij Mary (meer landelijk) en bij Max (in de stad) eerder grijstinten. Ook de animaties zijn sterk en de stemmen passen bij de film en personages.

Ook muzikaal mochten we zeker niet klagen en was de soundtrack een mengeling van klassieke muziek, populaire deuntjes (o.a. de zorba) en popliedjes.

Het verhaal was ook in orde. De relatief korte speelduur (zo'n 80min) was goed en zelfs het einde heeft me ontroert.

Dit is zeker een van de betere animatiefilms, die 'k iedereen kan aanraden, ook niet animatieliefhebbers. 'k heb het me absoluut niet beklaagd, een dikke aanrader.

Knappe film, lekker zwartkomisch en sfeervol, maar net iets te lang om echt de gehele speelduur te boeien. De stem van Hoffman is overigens amper te herkennen.

3,5*

You're my only friend.

Wel een paar keer helemaal ondersteboven geweest van een film bij de allereerste keer dat ik 'm zag. Onder andere Rain Man, toevallig ook over iemand met autisme, the Wizard of Oz en wel andere films vast ook nog. Dat ik gewoon echt stunned was, geraakt, geroerd, door elkaar geschud door een stukje kunst. Gisteravond toch ook. Tranen en ontroering. Jeetje, ik werd keihard weggeblazen, ik kleefde ergens aan m'n plafond, en uren nadat ik 'm gezien heb.. Blijft ' ie maar in m'n gedachten rondvliegen. Want na Rain Man, Adam, en the Black Balloon, is dit weer een prachtige film over iemand met autisme. Het is zo hartverscheurend, zo herkenbaar als dit alles is. Mensen met autisme hebben, zoals dat in de film naar voren komt, moeite met signalen oppikken. Moeite met gezichtsuitdrukkingen, kunnen dingen echt letterlijk nemen. Hebben interesse voor dingen die een ander, normaler iemand, waarschijnlijk niet zo interessant of boeiend vind. Voor Max is dat bijvoorbeeld het tellen van sigarettenpeuken die op de grond gegooid worden door voorbijgangers. Serieus, dat is echt iets wat iemand zonder autisme niet boeit. De eenzaamheid die ik betreffende Max oppakte, vond ik ook diep treffend. Ik herken dat wel, namelijk. Aan de ene kant kunnen autisten echt geen contact maken, ze vinden omgangsvormen lastig, maar aan de andere kant hunkeren ze er naar, net als ieder ander op deze aardkloot, al leven ze dan in hun eigen veilige wereld. Ja, dit vond ik weer mooi, net als Rain Man. Ik denk al de hele tijd aan deze film, en ik wilde zoveel vertellen, zoveel neerplanten, dat ik m'n gedachten echt even goed moest ordenen, om ongeveer de indruk te kunnen geven van mijn gevoelens. 5*, dat had ik gewoon zo kunnen laten, zonder tekst erbij. We zijn allemaal wel een beetje autistisch natuurlijk, daarom treft het me zo ongelooflijk...

Na herziening mijn stem verhoogd naar 5*. Dit moet echt de liefste en meest onroerende film ooit zijn die niet zoetsappig is. Behalve dat de film mij ontroerde, vond ik hem bij vlagen ook erg grappig.

Wauw.

Na een paar beroerde films gezien te hebben (volgens mij dan in ieder geval), is m'n vertrouwen in film weer helemaal hersteld. Dit is een prachtige verhaal, uitmuntend verteld, vol met elke emotie die een mens maar kan hebben.

Het verhaal is in heel geringe mate op ware feiten gebaseerd, maar hoe de schrijver/regisseur hier alle lieve, vertederende gebeurtenissen en hilarische verhalen aaneenrijgt, daar valt mn mond van open.

De keus om het verhaal door een narrator te laten vertellen was een goede zet. Het betrok me bij de gebeurtenissen en het voelde alsog het verhaal speciall voor mij verteld werd. De stemmen van de personages zijn ook erg goed, en jonge Mary is erg lief. De makers wisten al haar problemen en eigenaardigheden subliem over te brengen. Max is een intrigerend personage met een geweldig achtergrondverhaal.

De animatie is vaak koddig en hilarisch, en dat in combinatie met een subtiele score en een paar goed geplaatste liedjes maakten het (audio)visueel een lust voor het oog. De teksten zijn soms hilarisch grappig, maar vaak gewoon erg vertederend. Het verhaal wordt naarmate de film vordert wat serieuzer en wordt des te meer een gitzwarte komedie, om ten slotte op een onverwachtte maar alsnog vertederende wijze af te ronden.

Vertederend heb ik nog nooit zo vaak gebruikt in een recensie, maar dat is gewoon wat deze film is. Ik had m'n gedachtes misschien iets beter kunnen verwoorden, maar om de een of andere reden vind ik dat altijd moeilijker als ik een film zo geweldig vind.

Dan maar op deze manier: dat een klei-animatie me zo weet te raken kan alleen maar beloond worden met een dikke tien.

Ik heb deze film inmiddels vijf keer gezien, en ben er telkens opnieuw helemaal weg van - tijd voor een top 10 plekje dus

Normaal ben ik nooit een echte fan van animatie films maar deze mocht er zeker wezen. Het verhaal was best dramatisch en ook wel aandoenlijk, visueel zag het er overigens allemaal zeer fraai uit. Ook zitten er meer dan voldoende grappige momenten in waarvan velen best wel tragisch zijn en ook inkt zwart. Het begin van de film vond ik zeer leuk maar na ongeveer 45 minuten werd het allemaal wat langdradig en eentonig waardoor het leuke er wel een beetje af was. Ondanks dat vond ik het een goede animatie film en hetzelfde geldt ook voor het einde hoewel dat zelfs tragisch was.

"Onder deze hoop, ligt Noël die verzoop"

Prachtige klei-animatie, gebasseerd op een waargebeurd verhaal.

Heeft me erg weten te boeien, 4.0*

Een beetje van Tim Burton en een beetje van Jean Pierre Jeunet. Adam Elliot levert met Mary & Max een erg leuke klei-animatie af die verder verrassend volwassen is. Mary & Max is niet bepaald geschikt voor kinderen omdat het een redelijk macabere look heeft en volwassen thema’s behandelt. Als ik daar teveel op in ga, verklap ik teveel van het verhaal. De invloed van Jeunet zit ‘m vooral in het vertellen van een groots verhaal over kleine dingetjes. Middels een briefwisseling met prachtige voice-over krijgen we alle ticks, hobby’s en andere wetenswaardigheden over de twee hoofdpersonen. Het heeft z’n vrolijke en minder vrolijke kanten. Het is prachtig gemaakt. Visueel valt er niets op aan te merken. Het is alleen wel zo dat ik na alle Forrest Gumps en Amelies levensverhalen me wat minder zijn gaan interesseren.

Heerlijk zo'n grauwe animatie film, mooi gemaakt. en mooi gebracht..

3**

Ik vond hem iets minder sprankelend dan Harvie Krumpet maar ook deze film mag er zijn. Het is mooi gedaan hoe die twee karakters Mary en Max in hun eigen eenzaamheid getoond worden en hoe ze vanuit hun eigen unieke werelden invloed gaan hebben op het leven van de ander. Daarbij wordt ook gebruik gemaakt van de cinematografie en de unieke mogelijkheden van animatie. Ik ben minder te spreken over het wat abrupte einde, maar dit past stiekem ook wel weer in de toon van de film dat niet altijd alles dat je wenst uitkomt. Des te mooier zijn die dingen die wel op je pad komen en toch van een positieve invloed zijn op je leven.

Zowel visueel als inhoudelijk erg creatief en orginieel. Er wordt echt een grappig maar tegelijkertijd tragisch universum geschapen. Het tempo is aangenaam langzaam. Het kijkt heel lekker weg, met de structuur van de brieven en de verteller.

Op een gegeven moment begreep ik het alleen even niet meer, waarom Max nou kwaad werd en Mary suicidaal. En hoewel ik het einde zeer ontroerend vond (vooral de sidewalk-metafoor sprak me erg aan), had Max' dood voor mij niet per se gehoeven. Had het wel verwacht trouwens, want daar was het de film wel naar.

Erg knappe film, geweldig gemaakt, heb er zeer weinig op aan te merken. De tragiek en het donkere van het geheel spreekt me ook echt aan. Dat sprong er voor mij een stuk meer uit dan de humor overigens. Uiteraard zaten er leuke grapjes in, maar ik heb het eigenlijk helemaal niet beleefd als een zwarte komedie of iets.
Het verhaal mist voor mij alleen een beetje clue of richting. Had het nog wel iets mooier 'rond' willen zien, of beter afgerond. Maar dat is denk ik een persoonlijk gevoel, en niet een misser van de film zelf. Ook de speelduur had iets korter gekund.

4,5*

Een tragische en warmbloedige, maar ook bitter-satirische klei-animatie over twee beschadigde levens, vol galgenhumor, als giftig sociaal drama van het zuiverste water, met ingrediënten als anti-semitisme, autisme, alcoholverslaving, lichamelijke handicaps, vreetzucht, eenzaamheid enz. enz. De regisseur heeft oog voor fijne en kleine details èn vooral een duidelijke boodschap over de schoonheid en de lelijkheid van het leven.

Normaal loop ik niet helemaal warm voor klei-animatie, maar dit is echt wel een hele mooie, lieve film met een donker randje.

Erg mooi ook is de zwart/wit-sfeer in de film.

Verhaal is natuurlijk al een prachtig gegeven: 8-jarig Australisch meisje wil weten waar de baby's vandaan komen in de VS en schrijft een brief aan een willekeurig gekozen Amerikaan uit het telefoonboek en de brief belandt bij de 44-jarige Max die het syndroom van Asperger heeft.

Resulteert in een levenslange correspondentie wegens een gezamenlijke liefde voor chocolade en een tekenfilmserie waar we volgens mij De Smurfen mogen invullen.

Waargebeurd verhaal en een prachtige ode aan de underdogs in de westerse maatschappij.

Prachtige details ook in de animaties.

Mary and Max, dit is een voor mij unieke film. ik ben net klaar met kijken (ok toegegeven, ik heb in de tussentijd mijn beste vriendin gebeld) en waar ik halverwege de film mezelf al verwonderde dat ik met natte ogen zat, eindigde ik in een serieuze huilbui, wat een primeur is in de duizenden films die ik ooit gezien heb.
maar waarom dan, vroeg ik mezelf ook af. herken ik mezelf in één van de karakters? niet perse, maar misschien stiekem toch wel deels. maar het verhaal is zo goed opgebouwd en zo goed verteld, dat je er compleet in meegezogen wordt. en dat is toch een 1 van de belangrijkste zaken in de cinema.

het 'gekke', en daarom ook geweldige, is dat er (voornamelijk in de eerste helft van de film) behoorlijk wat te lachen valt. om Ethel, om de achtergrondgrapjes, om de karakterstrekjes. bij de eerste scene met de lotto-trekking piste ik zowat ik mijn broek, een van de leukste scenes die ik in tijden gezien heb. de humor is vaak zwart en cynisch en daar moet je van houden (ik wel).
voor stop-motion heb ik altijd respect gehad en de klei-animatie is geweldig om naar te kijken. de kleurkeuze past perfect bij het verhaal. de karakters zijn lekker expressief gemaakt en tot en met de poepende vogeltjes meer dan een grijns waard.
de vertellingen van de karakters zijn voor sommigen wellicht wat langdradig, maar ik vond het een heerlijkheid om te luisteren naar hoe ze hun leven en de gebeurtenissen beleefde. het wordt voldoende afgewisseld en uitgebeeld. de algehele vertelling wordt versterkt door het gebruik van voice-over, met soms de stemmen van Mary en Max.
doordat het een animatie is, heb je vaak automatisch een grotere afstand tot het verhaal dan met een film met acteurs. deze film bewijst met verve het tegendeel. wellicht wordt dat versterkt doordat het een waargebeurd verhaal is, hoewel je daar gaandeweg eigenlijk niet echt -juist vanwege de animate- bij stilstaat.

ik stoorde me wel aan de uiteindelijke snelle stappen in de gebeurtenissen en tijd; max wint de lotto, mary trouwt, krijgt een grote erfenis, gaat naar de universiteit, schrijft een baanbrekend boek en vernietigd het weer. doordat dit te snel ging, werd het ongeloofwaardig en kreeg je niet de tijd aan de nieuwe situatie te wennen.

een grote aanrader; de meeste komische, aandoenelijke en meeslepende film die ik in tijden gezien heb.

Bij maar één emotie en dat was dat het een erg trage film was.

Verhaal was wel verrassend maar somber van kleur en maar matige animaties.

de animaties waren absoluut niet geweldig vond hem erg langdradig en ik dacht zoiets wel eens vaker gezien te hebben.

Waar dan ?

de soort verhaallijn. ooit wel eens een film over gezien echt orgineel was het volgens mij niet