Mascots (2016)

Vermakelijk is deze film wel. Ik heb me niet verveeld, maar dat doe ik zelden bij een mocumentary. Het is een genre waar ik de humor wel van in kan zien. De film verloopt via de standaard verhaallijn van een sportfilm. Er worden een aantal karakters geïntroduceerd in de aanloop naar een belangrijke competitie, we zien wat van hun achtergrond, we zien de competitie en er is een winnaar. In tegenstelling tot een sportfilm gaat het er hier echter niet om wie wint. Dat is bijzaak. Waar de film om draait is dat het je een kijkje geeft in het aparte wereldje van de Mascots en in het leven van de niet alledaagse, ietwat maffe personages. Het meest grappige aan dit soort mocumentaries vind ik dat de personages hier worden neergezet als karikaturen, maar dat deze niet onder doen voor mensen uit de echte wereld. Kijk vooral eens naar een documentaire over miss verkiezingen voor kinderen of over hondenshows in de VS .

Waar de film wat tekort in schiet is dat er wat teveel personages zijn, zodat ze niet allemaal goed uitgewerkt zijn en je er onvoldoende een band mee op kunt bouwen. Hierdoor kom je er niet echt goed in, naar mijn mening. De regie is ook niet altijd even strak. Christopher Guest heeft met films als This is Spinal Tap en Waiting for Gufman laten zien dat hij echt wel wat in zijn mars heeft, maar hier oogt het allemaal wat saai en fantasieloos. De scenes hadden naar mijn mening beter opgebouwd kunnen worden om je meer het idee te geven dat je een documentaire zit te kijken. Klinkt misschien gek, maar de film oogt wat te veel als een speelfilm.

Conclusie: vermakelijk, zeker de moeite waard om eens te checken, maar een beetje een tegenvaller voor Christopher Guest.

Leuk (maar vooral met wat extra achtergrond).

Mascots is een redelijk simpele mockumentary. Klassieke opbouw, dik aangezette personages, niet altijd even vlotte timing van de grappen ... het is best aardig en grappig op zich, maar erg verheffend is het nu ook weer niet.

Wel een leuke cast verder. Paar bekende namen (O'Dawd blijft geniaal) en wat bekende gezichten (Godliman uit Derek) die hun rollen best leuk invullen. Tempo zit er ook wel in, de choreografieën zijn onnozel maar niet amateuristisch en met 95 minuutjes gaat het ook niet echt vervelen. Al bij al een redelijk fijne comedy dus.

Maar ook eentje met een beetje extra, al moet je dat wel een beetje liggen. Mascots lijkt wel een shortlist van topics waar het internet in al z'n onnozelheid overdreven beledigd over kan zijn. De lompe grappen over lilliputters, het wollige feminisme van de Armadillo act, de overdreven gevoeligheid rond racisme (het Squaws stukje), de simpele clichés over andere nationaliteiten ... Guest gaat ze lekker één voor één af en doet niet eens de moeite er geweldig origineel mee om te springen. Ik kan wel genieten van dat soort pesterijen, al is het maar omdat ik regelmatig moedeloos wordt van al dat online gezeur.

Dat maakt het allemaal wat leuker dan normaal. Best goed mee kunnen lachen dus, al moet je wel een beetje vertrouwd zijn met het hele "sjw" gebeuren om er het maximum uit te halen.

3.5*

Al na een paar minuten uitgezet. Wist niet dat dit zo'n stomvervelende mockumentary is. Echt, wie heeft dat format verzonnen. Nepinterviews zijn nooit leuk geweest en zullen dat ook nooit worden.

Goeie film waarin een aantal mensen worden gevolgd in de aanloop naar een mascotte-wedstrijd. Wederom een mockumentary van Christopher Guest (niet direct origineel dus). Gelukkig valt er genoeg te lachen om de droge dialogen, leuke personages en ook zeker de mascotte-acts die toch wel origineel zijn. De bloedserieuze cast maakt het plaatje af.

Serieuze aangelegenheid zo'n mascotte wedstrijd.

Redelijke mockumentary die nergens dijenkletsend grappig is. Net als bij iedere wedstrijd/verkiezing kom je ook hier allerlei problemen en dilemma's tegen waarbij helaas niet alle grappen en personages goed zijn geslaagd. De uiteindelijke finale waarbij alle acts en mascottes langskomen is dan weer wel leuk.

Van alle mockumentaries die Christopher Guest maakte is dit de minst geslaagde, maar gezien de kwaliteit van zijn oeuvre wil dat nog niet veel zeggen. Veel van Guests vaste acteurs keren terug, waaronder Jane Lynch, Parker Posey, Fred Willard, Harry Shearer, Ed Begley Jr. en Jennifer Coolidge. Zij leveren prima werk af, maar de nieuwe castleden weten zich nog onvoldoende raad met die dunne scheidslijn tussen komedie en satire die Guest altijd zo briljant weet te bewandelen. Daarnaast is de wereld van mascottes minder toegankelijk voor een breed publiek dan bijvoorbeeld die van de hondeneigenaren in Best in Show (2000) of de uitgerangeerde muzikanten in A Mighty Wind (2003). Toch zijn er voldoende sterke momenten, inclusief de finale waarin de mascottes hun 'kunsten' vertonen voor het publiek. Nog steeds prima uit te zitten, maar haalt het gewoon net niet bij het eerdere werk van Guest.