Buio Omega (1979)

Horrorfilm met enkele geslaagde gore-momenten maar zonder enige spanning. Knappe soundtrack van The Goblins. ***/*****

D'Amato, bekend van de erotische Emanuelle-films, bewandelt hier min of meer hetzelfde pad als Buttgereit met Nekromantik. Echter, waar Buttgereit schittert, mankt arme Joe toch wel kansloos naar de eindmeet.

De plot is erg vindingrijk en uiterst geschikt horrormateriaal en daarom is Buio Omega, ook nu nog, de moeite waard om te bekijken. Ondanks het goed uitgebouwde scenario weet D'Amato deze film hier en daar toch vakkundig de nek om te wringen door er een visuele knoeiboel van te maken, gaande van amateuristische montage en cadrages tot slechte special effects.

Conclusie: een andere (lees: betere) regisseur aan het roer had wonderen kunnen doen met dit geniale concept.

Moet bekennen niet te hebben verwacht dat dit zo'n brute film was. D'Amato creeert een erg bizarre sfeer in zijn film en verteld een ernstig ziekelijk verhaal. De ellenlange scene waarin Kieran Canter's personage één van zijn slachtoffers op een tafel heeft vastgebonden en aan het berwerken is voelt bijzonder ongemakkelijk en bevat erg naare gore. Duidelijk een extreem geval van Italiaanse exploitation en daarin erg sterk. Buio Omega is een zeer geslaagde Italiaanse shock-horror met overigens een geweldige soundtrack van Goblin.

Aardige film wat geheel te wijden is aan de lekkere gore momenten, de soundtrack van Goblin en een leuk verhaal. Hierdoor bezit de film ook genoeg sfeer.
Helaas weet de film nergens spannend te worden en scenes waarbij dat wel dreigde te gebeuren werden zo slecht geacteerd dat het eerder lachwekkend dreigde te worden. Zoals het moment waarbij de zus van Anna met een spookstemmetje naar beneden gelokt word en het lijk van haar zus in een stoel aantreft.
Het einde vond ik wel weer fantastisch. Over het geheel dus zeker genietbaar.
3,5*

Tikkeltje ondergewaardeerde horrorprent van D'Amato.

Gelukkig bestaat er nergens een ongeschreven regel dat alle giallo films een gehandschoende, onzichtbare moordenaar en een stupide whodunit plot moeten bevatten. Dan zou het genre toch bijzonder saai worden. Buio Omega is één van die uitbijters, die zich eens een keer niet aan de conventies houdt. En met succes. Want er blijven nog zoveel zaken over waar de horrorliefhebber wél van kan genieten. De setting alleen al: een schitterend, spookachtig kasteel gelegen in de beboste bergen van Zuid-Tirol (?). De sfeer staat hierdoor direct als een huis (kasteel). Daarnaast de heerlijk gestoorde personages: de jaloerse Iris en de waanzinnige Mark. Beiden lijken geen enkele remming te kennen in het uit de weg ruimen van pottenkijkers.

Verder de gore, die hoewel niet overvloedig, goed is gedoseerd en uitstekend is van kwaliteit. Werkelijk genieten als de twee zich op onderkoelde wijze ontdoen van een lijk. Ook de eettafel scene daarna, waar Iris als een wild dier op de meest onsmakelijke manier haar eten verorbert en D'Amato beelden heeft gemonteerd van oplossende lichaamsdelen in salpeterzuur. Of het balsemen van Anna. En zo kan ik nog wel even door gaan. Ook de Goblins zijn van de partij en die had ik al een tijdje niet gehoord. Niet meteen met hun beste soundtrack, maar wederom steken ze met kop en schouders uit boven de mindere goden in het genre, Fabio Frizzi en John Carpenter misschien uitgezonderd.

Zijn er dan nog minpunten vraag je je af. Zeker; doordat het vertelperspectief bijna volledig bij de moordenaar ligt, boet de film enorm aan spanning in. Alle moorden zie je lang van te voren aankomen en van enig mysterie is natuurlijk geen sprake. Het subplot met de begrafenisondernemer slaat eigenlijk nergens op, al biedt het de mogelijkheid voor de schitterende eind scene. Het enige moment van de film dat ik even overeind vloog.

Samenvattend kan ik echter concluderen dat deze paar minpunten in het niet vallen tegen alle pluspunten. 3,5* met kans op verhoging bij herziening.

Buio Omega kent een ontzettend matig begin. De eerste 20 minuten zijn door de ongekende traagheid nauwelijks doorheen te komen. Gelukkig komt er daarna wat vaart in en begint het lekker bloederig te worden. De gore is een lekker spektakel en bijbehorende soundtrack is ook erg aangenaam.

D'amato is overduidelijk geïnspireerd door kannibaal en moordenaar Ed Gein. Lijken opgraven, het lijk van je geliefde bij je in huis bewaren en koesteren, kannibalisme etc. Alles wijst erop dat D'amato zich verdiept heeft in de moordende gek uit de jaren 50.

De film kent naast de heerlijke gore scenes vanzelfsprekend ook wat momenten waar geen bloed en guts rondspatten en dan wordt telkens weer duidelijk hoe een ontzettend matige film het ook alweer is. Dialogen zijn verder behoorlijk schaars en van enige character development is geen sprake (zo is het me uiteindelijk nog steeds niet duidelijk waarom onze hoofdpersoon nou eigenlijk aan het moorden sloeg).

Uiteraard zijn punten als character development en een goed verhaal natuurlijk ook niet iets wat je direct verwacht van een kerel die onder andere titels als ''Porno Holocaust'' en ''Erotic Nights of the Living Dead'' op zijn CV heeft staan.

Buio Omega blinkt uit op punten waar het hoort uit te blinken. Gore, naakt en een lekkere soundtrack zijn van de partij en in die zin is het gewoon een behoorlijk geslaagde film.

3,5*

Amato zoekt de grens van necrofilie op en dat ontaard in een weergaloze scene waarin Frank sex heeft met zijn slachtoffer in het bed náást zijn dode vriendin Anna. Beyond the Darkness heeft een sterke, kille thematiek en laat zich nooit leiden door het vele expliciete gore. Let ook op de woorden van Iris, die zorgvuldig duidelijk maakt dat het een ´´doll´´ is. Anna is evenveel zijn ware liefde als zijn seksuele speeltje en dat zorgt voor een fijne ondertoon die zeer dreigend is. Alles ontaard in een zieke ontknoping, voorafgegaan door de dramatische dood van Iris in een fantastisch decor met veel oog voor lichtinval en kadrering. Verrassing!

En dan ook nog eens een soundtrack van Goblin... mijn zwakke plek is weer volledig geraakt.

Vanwege de "De 70s challenge" heb ik gisteravond deze Italiaanse remake (het is een remake van de film "Il Terzo Occhio" uit 1966, met o.a. de bekende Italiaanse acteur Franco Nero) lowbudgetfilm (een Horror film) gekeken van de bekende regisseur Joe D'Amato en ik ben op deze film gekomen door "alexspyforever" die deze film noemde.

Geobsedeerd door de dood van zijn vriendin Anna (Cinzia Monreale), graaft haar vriend Francesco (Kieran Canter) haar lijk op om het te balsemen en op te zetten. Terwijl zijn obsessie steeds groteskere vormen begint aan te nemen vindt er een reeks gruwelijke moorden plaats.

Het is best een bizarre film om te zien en dat vooral vanwege de totaal verknipte steenrijke Francesco die o.a. een ijzige relatie heeft met zijn akelige huishoudster Iris (Franca Stoppi) en als hobby / beroep is hij preparateur van dode dieren en na de dood van zijn vriendin Anna, doet hij dat dus ook met haar. Nadat ze begraven is, graaft hij haar in de avond op en legt hij haar in zijn busje en rijdt hij naar zijn huis (onderweg krijgt hij een lekke band en dan stapt ook een liftster in zijn busje, die op een gegeven moment inslaap valt). Eenmaal thuis legt hij het volledig naakte lichaam van Anna op een voorbereidingstafel en snijdt haar dan open en haalt dan alle ingewanden (gooit hij in een emmer) en haar hart eruit en in dat laatste bijt hij zelfs. Daarna stopt hij een drain in haar en laat hij haar leeglopen.

De liftster (Lucia D'Elia) in het busje ontwaakt dan ook en als ze ziet wat Francesco doet, probeert ze in eerste instantie te vluchten en als dat niet lukt valt ze Francesco aan en verwondt ze hem in de hals met haar nagels. Francesco rekent dan met haar af door met een tang één voor één haar vingernagels uit te trekken, waarna hij haar verstikt. Om van het dode lichaam van de liftster af te komen, wordt deze door Iris volledig uitgekleed (je ziet dan ook het mollige naakte lichaam van Lucia D'Elia, die best flinke borsten had), waarna deze haar met een hakmes in stukken hakt (eerst het hoofd, daarna de armen en daarna de benen). Francesco heeft dan een bad met zuur gevuld en de afgehakte lichaamsdelen worden daarin gegooid, zodat deze oplossen (op een gegeven moment drijft dan ook de schedel van de liftster naar boven).

Francesco raakt daarna enigszins ontdaan en moet ook overgeven als hij Iris onsmakelijk ziet eten. Iris troost Francesco daarna en stopt haar hand in zijn broek en zegt dan:

"You're feeling better now, right ? Yes. My little Francesco is feeling better. Good Iris knows how to make him feel better."

Vlak nadat Anna in het ziekenhuis is overleden, troost hij haar ook en mag hij aan haar borst zuigen en zegt ze daarbij:

"Now you only have me, Francesco. You will always have your loyal Iris. Don't be afraid. I will never leave you. Little Francesco will be so happy with his Iris."

Tot zover wist de film best te vermaken, maar de laatste circa 40 minuten zijn wat flauw en daarin komen ook wat personages in voor die enigszins overbodig waren en vooral een jonge danssende vrouw (Simonetta Allodi) die hij na circa 80 minuten oppikt in een bar / discotheek en daarna mee naar zijn huis neemt. Daar neemt ze dan een bad (dan zie je ook Simonetta Allodi, die er best mocht wezen, volledig naakt) en wordt ze al snel het huis uitgestuurd als de zus, te weten Elena (een dubbelrol van Cinzia Monreale), van Anna langskomt die sprekend op Anna lijkt.

Verder zien we nog de nieuwsgierige begrafenisondernemer (omdat hij zag dat Francesco iets in het lichaam spoot van Anna toen deze in zijn begrafenisonderneming was opgebaard) Mr. Kale (Sam Modesto), die regelmatig stiekem in het huis van Francesco rond sneuvelt (hij vindt dan ook het lijk van Anna in een kast en maakt daar dan een foto van) en ook neemt Francesco nog een Jogster (Anna Cardini) mee naar zijn huis, die tijdens het joggen (iets wat Francesco ook doet) haar enkel verzwikt. In zijn huis verzorgt hij haar enkel (wikkelt er een verband omheen) en daarna duiken ze gelijk het bed in met elkaar, waarin ook het opgezette dode lichaam van Anna ligt. Dat ligt in eerste instantie onder een deken, maar als Francesco haar wilt zien tijdens het vrijen, trekt hij de deken wat omlaag. Als de jogster het dode lichaam van Anna dan ziet liggen, begint ze te schreeuwen en doodt Francesco haar door in de keel te bijten. Haar lichaam wordt dan in een verbrandingsoven in de kelder gestopt en het lijkt erop als de jogster dan nog niet dood is (je ziet het lichaam namelijk wat bewegen in de verbrandingsoven). Daarna komt ook de politie langs omdat de jogster al drie dagen vermist is, maar die kijken alleen even rond in het huis (in de kelder) en doen verder niets.

De ontknoping van het verhaal was best aardig en zelf wat verrassend en zeker als de zus van Anna aanbelt. Omdat ze sprekend op Anna lijkt ziet Francesco haar wel zitten, maar Iris niet (is o.a. jaloers en Francesco wilde ook met haar trouwen en alles aan haar geven m.u.v. het opgezette lichaam van Anna) en ze wilt haar ook doden als de zus het opgezette lichaam van Anna ziet en flauwvalt. Francesco verhindert dat, maar er ontstaat wel een gevecht tussen beiden, waarbij ze elkaar flink verwonden (zo bijt Francesco een stuk uit het gezicht van Iris en krabt Iris een oog bij Francesco eruit) en waarbij Francesco uiteindelijk Iris doodsteekt met een mes.

De nieuwsgierige begrafenisondernemer komt dan ook weer langs en ziet dan het dode lichaam van Iris liggen op de grond. Als hij daarna de kelder in gaat, ziet hij dat Francesco iets in de verbrandingsoven heeft gestopt, waarna Francesco bezwijkt aan zijn verwondingen. Omdat het lichaam in de verbrandingsoven al helemaal vergaan is, kan hij niet zien wie het was. Hij neemt daarna wel het opgezette lichaam van Anna mee en stopt het in zijn begrafenisonderneming in een doodskist. Als hij deze wilt dichtmaken, vliegt de kist open en blijkt het dus de zus van Anna te zien. Oftewel Francesco had het opgezette lichaam van Anna in de verbrandingsoven gestopt. Daarna is de film ook gelijk afgelopen.

De cast is zeker niet hoogstaand en er wordt ook niet echt veel in gepraat. De cast is ook min of meer op één hand te tellen en daarbij draait het eigenlijk ook alleen maar om drie personages, namelijk Francesco, Anna (die in deze film meer dood dan levend is ) en huishoudster Iris. Hoewel het zeker geen onaardige Horror film is, is het misschien wel wat aan de flauwe kant en dat komt mede omdat het een lowbudgetproductie is en ook zit er totaal geen spanning in het verhaal. Wel zit er hier en daar wat smerigheid en naaktheid (vooral van dode vrouwen) in, waardoor de film wel nog weet te vermaken. Kortom leuk om eens gezien te hebben, maar meer helaas ook niet en ik denk ook dat ik deze film weer snel vergeten ben.

Verwrongen rijke taxidermist Frank Wyler is verloofd met Anna Volkl. Hoe komt zo'n mafkees aan zo'n leuke vriendin? Zijn oppas (Waarom heeft een volwassen man een oppas?!?) Iris vindt dit ook niet leuk, want ze is een enge bitch... en ze zou hem liever helemaal voor zichzelf hebben. Ze vindt het namelijk heerlijk om hem borstvoeding te geven. Tja dag Anna... want plotseling sterft ze aan een mysterieuze ziekte...Het is vooral te wijten aan het slechte script (opeens vertoonde Frank kannibalistische gedrag) in combinatie met chaotische beelden (de muziek stopt regelmatig zo maar opeens?) en vaak zijn het herhalende scenes. (Frank pikt meisje op, Frank vermoord meisje) Tja...ook niet gek, als de regisseur, pulp-prutser Joe D'Amato was, die hier niet veel anders doet dan hetzelfde stijltje wat hij ook gebruikt in zijn soft-erotische film, eroverheen gooien. Natuurlijk zien we enkele naakte mensen ook seks-dingen doen! Is dan alles kommer en kwel? Nee dit is waarschijnlijk één van de "betere" D'Amato-film en het is bloederig en smerig. Het enige wat het echt goed doet, is de gore, met een autopsiescène, vingernagels die worden getrokken, lichaamsdelen nemen een bad in zuur en een mensenhart wordt opgegeten. En ook de soundtrack van Goblin was geweldig!