25th Hour (2002)

Zaterdag 23:35 op VT4

AGE -411, de TV-gids van dienst.

Totaal onverwacht een heerlijke film.

Gaat eigenlijk compleet nergens over. Gewoon een kerel die alles op een rijtje zet, wat gaat drinken met zijn vrienden, en dan voor 7 jaar de bak in gaat. Wat is er dan zo speciaal aan?

Het samenspel tussen de acteurs! De dialogen zijn zo fantastisch, en de figuren zijn beiden goed uitgewerkt. Je weet wie ze zijn en wat ze doen. Enkele keren begon ik spontaan te lachen voor geen reden!
Dialogen kunnen nooit fantastisch zijn als de acteurs hun werk niet goed doen. Goede acteerprestaties... op Naturelle na. Die vond ik nogal soap-erig acteren.


Ik had wel graag nog info gehad over hoe het nu zat wanneer hij uit het gevang zou komen. Al was het maar net op het einde, zonder 1 woord te zeggen. Want op het laatste rijdt hij toch niet weg zoals zijn vader hem aanraadt? Of wel?
Het einde was wel goed zoals het was, maar ik had dus graag nog zo'n '7-years later'gehad. Om te zien of ze nog altijd vrienden zouden zijn of dat de Rus gelijk zou krijgen.


"Hey! Cool dog!"
"Did you here it? You're a cool dog!"


4,5*

Zulke hoge scores voor deze prent?

Dit was niet meer dan een degelijke drama. Van misdaad of actie was helemaal geen sprake vond ik.

Goede acteerprestaties dat wel, maar over het algemeen toch wel een zeer saaie en langdradige film.

2*

Cymande tijdens de clubscene .

25th Hour is een aaneenschakeling van ijzersterke scènes gegoten in een krachtig samenhangend geheel. Leuke muziek, uitstekende toegepast. Niet zo'n heel risicovol verhaal, maar het komt heel mooi naar voren wat mijn interesse opwekt. , Geweldige cast, en even goede cinematografie. Een aanrader, had ik niet zozeer verwacht.

Aangrijpend drama over een man die, door zijn gevangenisstraf in spé, geconfronteerd wordt met de vergankelijkheid van het leven. Hij realiseert zich dat zeven jaar van zijn leven weggegooid zal worden en die pijnlijke bewustwording wordt mooi overgebracht.

De ijzersterke scene voor de spiegel duidt m.i. op een persoon die vooral teleurgesteld is in zijn eigen leven en derhalve zich uit in ongeremde (hoewel vermakelijke) maatschappijkritiek.

De personages worden visueel mooi gekarakteriseerd zonder overbodige dialogen.

25th Hour, een film waar ik nog geen woord over gehoord had, maar mij meteen opviel door de schitterende poster. Vervolgens sprak het verhaal mij ook aan, wat doe je op je laatste dag in het normale leven, voordat je naar de hel die het gevang heet gaat? Voor anderen is het een doodnormale dag, Jacob heeft wat onenigheid met een leerling over een cijfer en Frank volgt met spanning het laatste beursnieuws, terwijl jeugdvriend Monty zich in een onwerkelijke situatie bevindt, namelijk de laatste uren, minuten en seconden van het normale leven waar hij vermoedelijk nooit meer zal terugkeren.

25th Hour bevat een aantal fantastische scenes. Vooral de beursscene vind ik geweldig. Frank, een heerlijk sarcastisch mannetje dat met gemak zijn collega's monddood maakt (op zijn baas na) met scherpe, humoristische opmerkingen zonder ook maar een moment om zijn eigen grappen te lachen

("Frank Slaughtery: You know, you're wearing a striped shirt with a striped tie, you know that, right?

Phelan: Yeah, I do it for the ladies.

Frank Slaughtery: Oh - the ladies ever tell you that you look like a fucking optical illusion?

Phelan: Yeah?

Frank Slaughtery: Go away, disappear... come on.")

Niet alleen dat maakt het een goede scene, ook de opluchting na goede cijfers op de beurs en de reacties daarop maken het voor mij een van de sterkste scenes in de film. Verder was de scene met het zicht op Ground Zero ook een zeer fraaie en uiteraard de scheldkanonnade in de toiletruimte.

Verder is het acteerwerk buitengewoon sterk, ik was vooral erg onder de indruk van Frank (gespeeld door Barry Pepper), die een heel geloofwaardig personage neerzet. Ook de zwetende Jacob (Hoffman) is sympathiek en tragisch tegelijk. Natuurlijk is Norton zoals vaak weer goed en stoorde zijn latina-vrouw niet. Zoals ik al eerder las in een ander bericht hier op MM is het sterke aan deze film dat elk personage zijn zwaktes toont op een gegeven moment. Zo blijkt Frank mentaal wel breekbaar als hij op aandringen van Monty zelf zijn gezicht verbouwt en beseft Jacob na een onverstandige keus zijn goede baan weggegooid te hebben en zo zijn er nog talloze voorbeelden in deze film die ruim twee uur lang duurt, maar voorbij lijkt te vliegen.

Een film met een behoorlijke dosis zwarte humor, tragische gebeurtenissen en prachtscenes ondersteund door de juiste muziek en uitstekend acteerwerk, 25th Hour is een van mijn lievelingsfilms geworden en ik geef hem dan ook een zeer terechte 5,0*.

Wat vind je er saai aan dan? De film heeft namelijk fantastische shots en dialogen..

Wat ik niet snap, waarom heeft Monty's Oekrainse vriend hem veraden? Tenslotte kon hij toch gewoon de grote baas verraden?

Verder, een ijzersterke film.

Hij moest of iemand verraden of zelf zitten.

Monty was het makkelijkst omdat hij wist waar de drugs lag en omdat Monty zelf niet bekend stond om gevaarlijk/agressief te zijn.

Hij draagt nooit een geweer was meer een speeltje voor hem, iets uit een film.

Hij is gewoon bang voor de grote baas die doet niet moeilijk over moord en dergelijke en hem verraden is gewoon je eigen doodsvonnis tekenen.

wat een saaie kutfilm ben gewoon in slaap gevalle van dat domme gelul een 2 voor de acteurs

Prachtige recensie man.

Aanvallend bericht verwijderd.

Je houd niet van goede dialogen zo te zien? en je houd al helemaal niet van realisme? kijk de film van a-team zou ik zeggen..

Of Rambo.

Of een teenagemovie.

Het verhaal klinkt misschien niet super.

Maar ik vond het een top film wat in NY afspeelt

Schmalzie film met irritante zeikmuziek. Jeezes, zelden heb ik stroop zo dik horen uitgesmeerd worden. Spike lee heeft goede films gemaakt, maar de man is duidelijk oud aan het worden.

Dan nog die tergend lange epiloog, nee, deze film is echt niet aan mij besteed.

Een film die het moet hebben van z'n dialogen en de acteerprestaties.

3,5*. Redelijk goed.

QFT!

Ken eigenlijk alleen maar steengoeie films met Norton in de hoofdrol, en daar kan ik deze weer aan toevoegen.

Veel goede, maar vooral op zichzelf staande scenes: 4.00 (3.80)

Het bekendste werk van regisseur Spike Lee, van wie het eigenlijk best opmerkelijk is dat er maar twee succesnummers op zijn naam staan en verder een karrenvracht aan niemendalletjes. Toch kan hij met deze prent opnieuw voor de dag komen. Scherpe, venijnige dialogen nemen 25th hour bij de hand, die verder kan leunen op een gedegen cinematografie en sterk acteerwerk. Het is niet de beste prestatie van Norton maar toch is hij geknipt voor deze rol, geflankeerd door de verrassend sterke Pepper. Eén van mijn (weinige) persoonlijke favorieten, Hoffman, kreeg jammergenoeg maar weinig ruimte zich te onderscheiden maar om hem in deze prent bladvulling te noemen gaat me wat ver. Goed, bladvulling met een gouden randje dan! Ondanks enkele zeer gedenkwaardige en uitstekend getroffen scenes, miste ik in het algemeen toch dat kleine beetje extra die voor mij alle twijfel weg zou nemen, maar vooruit, laat ik 25th Hour het voordeel van de twijfel geven; 4 sterren.

Heerlijke film hoor, het kabbelt ongemerkt voort maar het verveelt geen enkele keer, grotendeels vanwege de goede dialogen over vriendschap en vertrouwen enzo. Het begin vond ik vrij degelijk allemaal maar vanaf de scheldtirade zat ik er goed in en behoudt de film dat niveau (zij het dan weer lekker ingetogen). Niet superverheffend of aangrijpend, maar op een of andere manier oprecht.

Verder genoeg mooie en rustig geschoten beelden in de stedelijke settings en een geloofwaardige cast. Maar zeker de helft van de sfeer komt op conto van de superkalme soundtrack die tegelijkertijd een beetje onheilspellend of dramatisch is. Eigenlijk symbolisch voor de hele film, best van genoten.

De mooiste scene vind ik die van zijn vriend en die studente in de wc, heerlijk broeierig en met emoties van overgave en verslagenheid. Of het moment dat zij in slowmotion door die tent loopt op de camera af, simpel maar mooi (en lekker).

Inderdaad een mooi gedeelte met relaxte muziek

Ik ben erg blij dat ik juist deze film uit zocht om weer eens te herzien.
Kon me er gelukkig ook haast niks meer van herinneren op wat kleine scenes na.

Duidelijk te merken dat de aanslagen op de Twin Towers nog vers in het geheugen lagen bij de makers. De dialoog die Monty voor de spiegel heeft en waarbij ongeveer elke etniciteit wel de revue passeert (waaronder Bin Laden) is een knap staaltje acteren van Norton. Hij schijnt iets te hebben met die spiegel-scenes.(AHX)
Uiteraard Ook Ground Zero dat vanuit de flat van Frank goed te zien was, gaf me wel weer even wat rillingen. Troosteloos uitzicht, maar goed passend bij het karakter van Frank die zich niet echt bezig lijkt te houden met de emotie van de mens.

Wat een geweldige muziek trouwens de hele film door zeg, dat houdt je aandacht er wel bij. Hierbij hele mooie plaatjes van de straten van New York en het uitzicht op de Hudson, echt kippenvel af en toe.

Acteerwerk is helemaal niks mis mee. Er zijn wel wat slappe karakters die ik niet helemaal in de film thuis vindt horen. Zijn vader en dikke vriend overtuigen mij niet. En alhoewel ik Hoffman een grandioos acteur vindt, snap ik niet helemaal hoe hij ooit in het leventje van Monty terecht heeft kunnen komen. Het is toch wel een behoorlijke nerd en daardoor kon ik zijn rol niet helemaal plaatsen.
Nee, de prijs voor beste acteur gaat duidelijk naar Barry Pepper, wat een klasbak blijft dat toch. Heb de regisseur van Seven Pounds al eens horen zeggen dat je hem niet teveel aanwijzingen moet geven of in een keurslijf moet stoppen. Laat hem gewoon gaan en hij zal je niet teleur stellen. Kwaad, verwaand, verdrietig, wanhopig, ik geloof hem elke keer.

En dan het verhaal zelf. Interessant gegeven. Wat zou jij doen in je voorlopig laatste 24 uur, voordat je (ten onrechte) de cel in moet?
Je zou net als Monty toch wel graag willen weten wie je er bij heeft genaaid he? Verder even door je eigen straten lopen, waar je elk metertje van kent samen met je hond(die je van de dood gered hebt) en natuurlijk nog 1 keer afspreken en goed feesten met de mensen van wie je houdt. Ik zou het niet zo anders doen als Monty eigenlijk nu ik erover denk.

De disco-scene is hier ook al veel aangehaald. Alles klopt daar. De muziek van de DJ, het mooie blauwe licht, de vrouwen, het VIP-hoekje. Het kwam allemaal over alsof je er zelf bij was.
Met onder de oppervlakte elke keer dat verdriet dat het een aantal uren verder allemaal voorbij zal zijn. Kun je er dan nog wel 100% van genieten he? Het gesprek tussen Monty en Frank is 1 van de meest eerlijke en geloofwaardige gesprekken dat ik ken uit films.
Ook de aanval aan de bar van Frank op Naturelle vond ik indrukwekkend. Hij zei wat velen van ons waarschijnlijk ook dachten.

En dan het einde, de dag des oordeels. Het ochtendwandelingetje met zijn 2 kornuiten en Doyle. Er is geen weg meer terug, de tijd is niet meer terug te draaien en ook niet meer voor te blijven.
De ultieme en tegelijkertijd ook zo voor het gevoel foute vriendendienst. Frank die eenmaal bezig haast niet meer op kan houden met slaan, omdat hij ergens woedend is op Monty en zichzelf tegelijk. Het komt er allemaal uit in deze emotionele finale.

Een mooi alternatief einde in droom-vorm van Monty en dan opeens weer de keiharde realiteit van 7 jaar moeten zitten.

Ijzersterk Drama!

Ik verhoog naar 4 sterren.

Erg goede film met een mooi eind.

En dan het verhaal zelf. Interessant gegeven. Wat zou jij doen in je voorlopig laatste 24 uur, voordat je (ten onrechte) de cel in moet?

Ik weet niet of je het zo bedoeld maar de persoon in deze film zit niet onterecht vast hoor

Cool dat je die hond aan het einde nog hoort blaffen

Je hebt gelijk, maar dat hij er uitgerekend bij wordt gelapt door die vette vriend van hem. Hij was anders nooit opgepakt, dat bedoelde ik meer. Maar onschuldig was hij niet nee.

Ik moet nog even kijken dan of ik de hond nog hoor blaffen. Ben ik even kwijt.

Ja wat moet je hier dan toch mee? Een film die meer dan een 3,5 verdient, maar waarvoor een 4 wellicht nét ietsjes te veel is (echt nét). Dus toch 4 sterren.

Het lijkt (en is) een simpel verhaal eigenlijk. Maar sommige momenten moest ik toch gewoon lachen of was ik onder de indruk. Sommigen dialogen (de politeman met zijn Shii-ii-ii-t of de scene met de op de achtergrond Ground Zero) waren inderdaad vrij scherp.

Ik kon daarentegen heel weinig met het stukje van afgunst jegens het hele New York, dat al vrij vroeg in de film boven tafel komt (en vrij plotseling). En ik vond dat vrij veel 'buitenlanders' het moesten ontgelden, ik dacht héél even aan een andere Edward Norton, in een andere film..

Daarnaast zitten er ook wel wat technische foutjes in de film. Op een gegeven moment is er een helicopter-view waarbij je helicopter gewoon hoort, of je hoort alleen de vloer kraken, of je hóórt gewoon dat ze in een decorstuk staan, waar het nog nagalmt (in die club op een gegeven moment). En zo had ik er nog een paar...

Maar het gebruik van de muziek en de aparte manier van monteren van sommige scenes (bij een omhelzing deze 4x laten zien achter elkaar; vond ik vernieuwend) en vooral de scene onder die brug waarbij álles gewoon stil is! Wow!
En last but not least; het einde, ik was blij dat het niet ergens daarvoor stopte op een waardeloos moment. Nee, met happy ending... Of toch niet...

Dus met twijfel nog 4 sterren. Voor nu.