World's Greatest Dad (2009)

Idd. top-film.

Super acteerwerk en knap verhaal.

Drama met een komische toets. Eén van mijn favoriete genres.

Moet je kijken !!!

Wat een verhaal; Ongelovelijk, zwarter dan dit kan bijna niet wat humor betreft denk ik. Vond het best wel vermakelijk allemaal, paar keer goed gelachen (soms eigenlijk best wel hilarisch), maar té stompzinnig om helemaal geslaagd te noemen. Vooral het einde is wat jammer. Williams blijft toch een aparte, vooral dat steeds maar weer terugkerende ''jankerige'' lachje van hem. Weet niet goed hoe ik met hem aan moet.

Onbegrijpelijk dat Kyle al na een half uur heengaat. Gast heeft z'n uiterlijk niet mee, is een wat simpel typetje (ik haat films, ik haat muziek, ik haat ...), maar steelt uiteindelijk wel de show. Heeft een paar geweldige uitspraken (Diving's not really a sport, it's falling) en is gewoon een veel toffer personage dan z'n vader. Van die laatste is meteen duidelijk dat-ie uiteindelijk toch wel opbiecht. Laatste half uur is dan ook vooral wachten op de flauwe ontknoping die enkel verdraaglijk is dankzij Under Pressure. Had alleen liever de Xiu Xiu-cover gehoord.

Heb trouwens ook moeten lachen om de kop van Williams. Die scène bij Dr. Dana. Deed me wat denken aan Dylan Walsh uit Stepfather, die heeft ook zo'n vervelend pretgezicht.

Het probleem is denk ik ook dat de film net even te serieus wordt na de dood van Kyle, wat ik wel een leuk personage vond in de film.
Ik had zelf liever gezien dat de film lekker luchtig bleef en dat er veel meer humor ingestopt werd. Dat maakt een film met dit onderwerp toch iets draaglijker.
Want ondanks dat ik Williams niet slecht vindt, irriteert het me wel dat hij serieus zijn eigen "kutleven" projecteert in de dagboeken van zijn zoon. Het zou gewoon geslaagder zijn en minder irritant als ze dit in een pure komedieverpakking hadden getoond. De reacties van de mensen op school vind ik dan wel weer geslaagd, toch grappig om te zien dat door een paar woorden iedereen eigenlijk een Kyle fan wordt.
De film is overigens niet barslecht hoor, het kijkt wel oké weg, mooi die speech van Williams aan het einde dat hij eigenlijk Fuck You tegen al die gloryhunters zegt, ook zijn vriendin. Het eindigt mooi en passend met een mooi Queen nummer, Under Pressure, wat ook al eerder terugkomt in de film.

Jammer dat het te serieus wordt, het was leuker geweest als het meer een komedie zou blijven.

3*

Vermakelijk.met een zwart randje.

Al wordt het nergens gitzwart, de humor is soms sterk. Echter naar het einde toe neemt het drama de overhand. Iets wat de film niet echt ten goede komt.

Het einde getuigt van enige lafheid bij de makers, maar werkt vreemdgenoeg wel. Dat kan helaas niet gezegd worden van elke grap.

Goed.

Een film die inderdaad de grote fout maakt om het zwarte randje van het eerste half uur niet door te trekken naar de rest.

Had het einde in deze vorm gek genoeg minder verwacht. Dacht en hoopte dat Lance bleef volhouden wat ie al die tijd deed, omdat iedereen er zoveel aan leek te hebben. Vond daardoor het einde nogal makkelijk...

2,5*

Uitstekende zwarte komedie (met trouwens een leuk verhaal) met een prima rol van Robin Williams die op een geweldige manier misbruik maakt van zijn zo'n zoon tragische gebeurtenis. De zoon gespeeld door Daryl Sabara vond ik trouwens zeer goed. Heb regelmatig om zijn absurde sex verslaving moeten lachen (ook hoe hij zijn vader steeds afzeikte was leuk) en ik had hem graag iets langer in de film gezien. Het einde van de film was helaas zeer voorspelbaar maar was ondanks dat toch nog vrij aardig. Alexie Gilmore vond ik trouwens een leuke en een mooie verschijning in deze film.

Het eerste gedeelte van de film vond ik echt grappig. Een leuke zwarte komedie met veel droge humor. Deze humor kwam wel voornamelijk van het personage van de zoon. Wat een figuur was dat zeg. Hoewel ik Robin Williams best een goede acteur vind, kon hij de film toch niet dragen nadat de zoon was overleden. Ik vond het daarna toch wat minder worden.

Het einde daarentegen vond ik heel erg leuk gedaan.

Prettige zwarte komedie met een uitstekende Williams. Het scenario is prima maar de scénes duren telkens net iets te lang waardoor de film gekunsteld aanvoelt en niet het meesterwerk is geworden wat het had kunnen zijn.

Redelijk.

Over de top !!! Dat is wat er bij deze film vooral bij mij naar boven komt. In de eerste helft van de film is dat vooral de relatie tussen vader en zoon die erg ongeloofwaardig is, maar wel amusant.
Dan de zelfmoord van zjin zoon, die niet eens een zelfmoord is, maar meer een masturbatieongeluk (!?) En dan tenslotte natuurlijk het hele verhaal dat volgt waarbij de zoon (en de vader) als helden worden weggezet. Hoogtepunt van het over de top verhaal is dan wanneer de echte Bruce Hornsby ook nog eens een lied gaat zingen tijdens de opening van de Kyle memorial bybliotheek. Allemaal zo belachelijk dat het ook wel weer leuk wordt. Ach, en Robin Williams is natuurlijk ook een leuke acteur, al vind ik deze film wel zwaar onder zijn niveau.
Tenslotte moest ik ook nogal eens aan de film "Tommy" denken. Ook zo'n vereering van een held film. Maar Tommy vind ik wel beter en dan hebben we het al helemaal niet over de muziek.

Ik vond een redelijke film..
Geen spannend... geen top! Een saai.. daar kreeg ik van...
Het is wel leuk voor bekende acteur Robin Williams te zien.....
Ik vond een raar verhaal, waarom een acteur Daryl Sabara zelfmoord pleegt?
3 sterren is voldoende...

Diving is not really a sport. It's falling

Wat een geweldige quote uit deze geslaagde zwarte komedie. Het verhaal neemt zichzelf helemaal niet zo serieus. Met uizondering van het bizarre ongeval is er dan ook weinig sprake van drama. Echt een bizar ongeval trouwens! Alle gebeurtenissen die volgen zijn soms hilarisch, maar soms ook irriterend. Iets te overdreven, maar daarom juist ook niet serieus te nemen. Robin Williams doet het best aardig, Daryl Sabara doet het beter. Kyle is lekker grof en heeft prachtige uitspraken. De film gaat dan ook een beetje achteruit als hij er niet meer is. Het tempo had iets hoger mogen liggen, maar verder een aardige film.

3,5*

Begon best aardig maar verzwakte enorm.

Kyle was een persoon die iedereen haatte en die na zijn dood toch veel respect kreeg omdat hij goed kon schrijven. Dan geeft Lance toe dat hijzelf gewoon alles gemaakt heeft en dus zijn we weer terug bij af. Een leraar heeft z'n zoon verloren, wilde een mooie gedachten aan hem overhouden maar kon toch niet leven met het 'bedrog'.

Robin Williams deed het weer aardig maar hij speelde weer de enorme zoutzak. Waarschijnlijk is dat gewoon z'n echte karakter en kan hij geen andere rollen spelen... maar ook hier pastte het wel in het plaatje.
Morgan Murphy (Murphy) vond ik echt teleurstellend, ze leek totaal geen band te hebben met Lance. Die affaire met Mike kwam ook nogal vreemd uit de verf... alsof ze er allemaal niets om gaf.
Evan Martin (Andrew) had maar één gezichtsuitdrukking en sprak zijn tekst uit als een robot.

Er zaten een paar leuke grappen tussen maar vanaf het moment dat Kyle dood is zakt alles in elkaar en het vervolg is eigenlijk compleet overbodig. Heel het gedoe met de televisie-show en het schrijven was teveel opgeblazen. Ook het in-de-hemel prijzen van Kyle kon ik niet echt waarderen. Tatoeages, kettinkjes, posters... alsof het Michael Jackson was.

Het saaie camerawerk, de bombastische muziek en de overbelichting maakte het geheel nog wat slapper. Simpele shots en slechte overgangen.


Een beetje nietszeggend.

I used to think the worst thing in life was to end up all alone. It's not. The worst thing in life is ending up with people who make you feel all alone.

Waarschijnlijk de meest ondergewaardeerde film uit 2009. Totaal onterecht gepromoot als de standaard Robin Williams komedie. Wat je juist voorgeschoteld krijgt is een tour de force van Williams. Dit gifzwarte drama weet telkens door de eveneens inktzwarte humor steeds te vermaken én (vooral) te ontroeren. Een niet alledaagse film, waarbij ik vaak moest terugdenken aan Ghost World, ook zo'n quirky filmpje die in zijn onconventionaliteit juist eerder de realiteit en gevoelens van échte personen weet te weerspiegelen dan de meeste andere drama's.

De thematiek wordt zo prachtig weerspiegelt in de karakters. Geen opsmuk, geen helden die opstaan, geen censuur. Puur het alledaagse, hetgeen kan gebeuren en ook daadwerkelijk plaatsvind.

Ik vond het een prachtige film.

Zwarte comedie waarin een vader een dodelijk 'ongeluk' van zijn zoon als zelfmoord verdoezelt. Een aardig verhaal waarbij het tweede gedeelte wel wat voorspelbaar wordt. Vrij deprimerend van toon, en alhoewel de film maar op één manier kon eindigen, was een betere inleiding niet verkeerd geweest.

Iemand raadde me aan om deze film met zo min mogelijk voorkennis te gaan kijken, wat ik vervolgens heb gedaan. Ik wist helemaal niks van de film.

Omdat je niet weet waar het heengaat is het eerste stuk nog erg boeiend, en hoop je op een schrijnend en interessant verhaal over de relatie tussen Lance en Kyle en het hoe en waarom van zijn perversie. Maar helaas neemt het vanaf zijn dood maar een aparte wending.
Heel de boodschap of bedoeling komt niet erg sterk over. De zoon wordt gezien als een held en raakt een hoop mensen omdat de vader goed kan schrijven, om het even kort samen te vatten. Maar dat is niet echt grappig, niet echt ontroerend en het heeft nergens echt een actuele of maatschappelijke boodschap, in ieder geval geen geslaagde. Uiteindelijk is heel de film niet geslaagd als komedie noch drama. Tel daar een aantal irritante factoren bij op, zoals de verschrikkelijke soundtrack, die heel erg in your face is en geen enkele ruimte laat voor subtiliteit, de vrij irrelevante rol van zijn irritante vriendin en rare dingen zoals het liedje met Kyle als geest en je houdt een niet erg sterk geheel over. Er valt af en toe wat te lachen, maar daar is ook alles mee gezegd.

Alleen Robin Williams verdient voor mij punten, ik was teleurgesteld toen ik zag dat het een film met hem ging worden, want als komiek vind ik hem niet te harden, maar deze rol speelt hij erg innemend. Het acteerwerk van die Andrew was overigens afschuwelijk, hadden ze niet iemand kunnen vinden die niet alleen droog de tekst opratelde?

Nee, een erg apart uitgangspunt, te onduidelijk uitgewerkt, waardoor de kijker niet meer weet wat het ermee aanmoet. Meer dan licht vermakelijk wil het niet worden.

6/10, magere 3*

World's Greatest Dad heeft een goed onderwerp voor een messcherpe satire. Er zit een kern van waarheid in dat als een naar persoon heengaat (en er even van uitgaande dat hij geen seriemoordenaar of dictator was) zijn of haar minder sterke kanten snel vergeten en vergeven worden. Het makkelijkst is dit te zien bij bekendheden, maar het komt ook voor bij de dood van minder bewonderde mensen, zoals in deze film.

Een bron voor genoeg oncomfortabele humor lijkt me. Zo nu en dan komt het eruit, maar over het algemeen vond ik helaas het concept beter dan de uitwerking. Één scène springt eruit, als Williams bij die talkshow is. Die is zeer grappig. Voor de rest is het hoogstens soms licht geestig. Het is zelfs wat teleurstellend dat de scènes voor de dood van de zoon ongeveer het leukst zijn (wat dat betreft is het van geluk spreken dat de film een ongewoon lange eerste akte heeft). Een groot probleem is dat Goldthwait nogal breed te werk gaat. Een paar dagen geleden prees ik Aanmodderfakker ervoor dat de kracht van die komedie erin zat dat alle personages iets werkelijks hebben en ook dat iedere scène veel komische details heeft. Dit hoef je hier niet te verwachten. Alle bijrollen zijn karikaturen van karikaturen en hebben geen leven, waardoor de spot op hen te makkelijk en vooral te voorspelbaar is. En komische details hoef je gewoon niet te verwachten hier, want Goldthwait lijkt alleen steeds het grote plaatje te kunnen uittekenen.

Een nog ernstiger probleem is dat hij zijn vals speelt om tot zijn satire te komen. Toen bij Michael Jacksons dood zijn daarvoor zwaar bespotte karakter en vermeende perversiteiten grotendeels vergeten werden was er sprake van enorme massa-hypocrisie. Immers, de dood van Jackson bracht niets nieuws aan het licht, behalve het gevoel dat mensen besloten dat ze hem toch meer mochten dan ze lang hadden laten merken. Dit is voer voor een zwarte komedie. In World's Greatest Dad is er iets anders aan de hand. Na de dood komt er wel wat nieuws aan het licht over de overleden zoon. Dat nieuwe blijkt verzonnen te zijn door de vader, maar dat weet verder niemand. De reactie van iedereen is gebaseerd op het gevoel dat ze iemand nu pas leren kennen en waarderen. Een enkeling doet natuurlijk alsof hij altijd al bevriend was met Kyle, maar de meesten geven eerlijk toe dat dit niet het geval was. Neem die directeur. Je kunt hem hypocriet noemen als hij zijn bibliotheek naar Kyle laat vernoemen, ondanks dat hij hem eerder (naar mijn gevoel terecht) van school wilde sturen. Echter, de directeur erkent gewoon dat hij zich vergist had in Kyle (ondanks dat dit niet zo was), wat hem niet hypocriet maakt, maar een man met schuldgevoelens. In feite haalt de reactie op de "zelfmoord" in veel gevallen goede kanten van de mensen naar voren.

Dus rest de vraag waarom precies Goldthwait het nodig vond om deze personen belachelijk te maken. Aan het einde komt Williams erachter dat hij faam heeft gekregen door zich te omringen met neppe personen die ervoor zorgen dat hij zich alleen voelt, maar is het niet zo dat hij zich alleen voelt doordat hij de enige is die weet dat hij een grote leugen heeft opgezet? Dit is geen film over mensen die onoprecht reageren op een dood, maar dit over het algemeen oprecht doet. Goldthwait weet hier nauwelijks komedie uit te halen, omdat hij de humor op de verkeerde plek zoekt en het onderwerp onhandig benadert. Natuurlijk, de lerares waarmee Williams date is zo nep als ze komen, maar dat was al lang en breed duidelijk voordat de dood van Kyle plaatsvond.

Geen wonder dat Goldthwait daarom maar voor een soort van poëtisch einde op een duikplank kiest. Deze werkt niet en ik vermoed dat Goldthwait dit koos omdat hij gewoon muurvast zat wat betreft de afloop. Volgens mij heeft hij nooit zijn onderwerp gevonden. Ik moet er even bij zeggen dat als regisseur Goldthwait wel echt tot de minste categorie behoort, althans vanuit een filmisch oogpunt. Het ziet er nog net verzorgd uit, precies volgens het schoolboekje. Zijn filmstijl is net als zijn inhoud hier: er bestaan alleen grote ideeën, maar over het waar en waarom plaatsen van een camera lijkt hij nooit nagedacht te hebben.
Een gulle 2,5* voor Williams, Sabara en enkele grappige momenten.

Drama-komedie als een prachtige satire op de mens in de samenleving : de hypocrisie, de alomtegenwoordige geldingsdrang, de oppervlakkiighed...

Robin Williams, toch wel sterk in het neerzetten van karikaturen, blinkt nu ook gedurende de ganse film uit in die zin.