I Am the Pretty Thing That Lives in the House (2016)

Netflix op het goede pad.

De Netflix Originals zijn tot dusver nog redelijk vlakjes. Nooit slecht, maar ook nooit echt goed. En vooral, nooit erg apart. Er zitten best wat films tussen die de moeite zijn een keertje te kijken, maar niet echt wat dat écht blijft hangen.

Daarin vormt deze I Am ... een goede stap vooruit. Er schort nog wel wat aan de film, maar Perkins heeft een duidelijk eigen stijltje en voert dat consequent door. Daardoor is het absoluut geen typische haunted house film geworden maar een horror film (geen idee waarom ze het als thriller proberen verkopen, al helemaal niet nu het Halloween is) met een eigen smoelwerk.

De film leunt héél sterk op een trage opbouw, monologen en een angstig hoofdpersonage. De hoeveelheid horror is beperkt, maar de bekende haunted house elementen zitten er wel in verwerkt. Toch is de film er niet echt op uit om een creepy geest neer te zetten, wel wordt er een ongemakkelijk sfeertje gecreëerd.

Visueel zit er een duidelijk lijn in, die goed aangehouden wordt, alleen had het visueel wat ambiteuzer mogen zijn. Hetzelfde geldt voor de soundtrack. De twee vormen een goed geheel, maar missen nét dat beetje meer om het indrukwekkend te maken. Acteerwerk is verder ook goed, Wilson moet de hele film dragen maar doet dat met verve.

Perkins heeft een sterke variatie bedacht op een uitgekauwde niche. Het is niet meteen een opzet die makkelijk gekopieerd kan worden door anderen, maar hopelijk gaat Perkins er zelf mee door en weet hij z'n stijl nog verder te verfijnen, want het is best boeiend. Net iets meer tempo en wat strakkere audiovisuele afwerking en er zit een mooi pareltje verscholen in deze regisseur.

3.5*

Jeetje, jij bent nog sneller met die nieuwe Netflix filmpjes dan ik, Onderhond

Wat Mikey al aangaf, dat dacht ik dus ook. Maar daar is dan ook alles mee gezegd, zo niet teveel. Wat mijn voorganger al aangaf zijn de Netflix Originals weinig speciaals. The Fundamentals of Caring is een uitzondering op die regel, en ik hoopte dat Netflix met I Am mij wederom een lekker filmpje voor zou schotelen.

Ja en nee. De film heeft een eigen stijl en dat blijft bewonderenswaardig. Niet je standaard 13 in een dozijn thriller. Maar helaas is deze film bij vlagen best saai. Langdradige scènes zonder betekenis in combinatie met een warrig verhaal hielde mij met moeite aan het scherm gekluisterd. Het wil een horrortje zijn, maar wordt nergens angstaanjagend. Zelfs een thriller is een groot woord, al is het laatste kwartier aardig en doet het audiovisueel best wat dingen goed.

Niet enorm slecht, maar voor mij te langdradig om goed te zijn.

2,5*.

Spoken moeten zich doorgaans aanpassen aan de cinematografische hypes van het moment en het is dan ook een zeldzaam feestje wanneer de cinematografie zich eens aan het spook aanpast.

Met oog voor detail veroorzaakt Oz Perkins met zijn cameravoering en montage precies die atmosfeer van dikke, zwarte stroop waarin spoken graag gedijen. Actrice Ruth Wilson voelt zich in die atmosfeer als een vis in het water en draagt de film met verve maar uiteindelijk zijn het vooral beeld en geluid die de hoofdrol spelen in deze uitstekende film voor de liefhebbers van het klassieke spook.

Ik kan me voorstellen dat sommige mensen dit een saaie film vinden, de opbouw is behoorlijk traag en er gebeurt eigenlijk niet veel. Toch vind ik het wel een aardige horror die het niet moet hebben van goedkope jumpscares met plotseling harde geluiden maar meer van de visuele content, de dreigende "muziek" en de beklemmende sfeer die er hangt. Het einde valt wellicht wat tegen en schept ook wat onduidelijkheid maar voor de rest vind ik het geen verkeerd filmpje.

Minimalistische horror die met de simpele formule veel weet te bereiken. Eindelijk weet Netflix een interessante film af te leveren die tot denken zet. Regisseur Oz Perkins weet een originele horror op de markt te brengen die eigenlijk niets nodig heeft om eng te zijn.

De sfeer in de film is uitstekend en met de gepaste muziek wordt er een luguber gevoel gecreëerd. Het camerawerk vult de enge momenten goed aan. Alleen van schrikmomenten is eigenlijk niet te spreken. Het hoofdpersonage weet in ieder geval al meteen te intrigeren door haar rare gedrag. De kleine cast houdt de focus goed gericht op een enkele persoon.

In een kleine anderhalf uur wordt op een langzaam tempo het verhaal uit de doeken gedaan. De film is op sommige momenten vaag en het is niet altijd even duidelijk wat een aantal gebeurtenissen voor invloed hebben op het verhaal. Maar ik kan toch zeker vaststellen dat ik me prima heb vermaakt met deze horror. Back to basics griezelfilm.

3,5*

Klassieker !

Ik ben een echte liefhebber van de hammer horror-, spook- en haunted house films. En deze is mij zeer goed bevallen. Stroperig, sfeervol en intens. Cinemafotografische sfeerbeelden ondersteund door literair verantwoorde poëzie. Volop vrouwelijk en klassieke eenzaamheid. Diepgang in het verhaal en uitmuntend geacteerd. De bijbehorende muziek is op haar plaats en treffend griezelig.

Ik vond hem uniek ! Vele voorgangers in dit genre kunnen maar zeldzaam het te hopen hoge niveau bereiken wat met deze film wel continu gehaald wordt. En eindelijk ook eens geen goedkope shock-effecten.

Een film met het soort spoken die je pas echt zou kunnen verwachten als jezelf 's nachts ietwat argwanend en unheimisch naar onbekende geluiden in je donkere slaapkamer ligt te luisteren.

Jezus, wat een slappe, slaapverwekkende (dat is me na een uur dan ook letterlijk gebeurt, toen ik deze film gisteravond omstreeks 22:30 uur aan het bekijken was), saaie, goedkope (speelt zich alleen af in een landhuis) en wazige Netflix Horror / Thriller film was dIt, waarbij er eigenlijk ook helemaal niets gebeurt wat met Horror en/of Thriller te maken heeft. Het genre "Mystery", is naar mijn mening meer van toepassing op deze film. Het verbaasd me eigenlijk ook, dat de meeste berichten boven mij, juist positief zijn over dit gedrocht van een film, maar gelukkig is dat niet van toepassing op de meeste stemmers

In dit verhaal draait het om de snel bang wordende Lily (gespeeld door de onbekende Ruth Wilson), die een jonge verzorgster is en die wordt ingehuurd om voor een oudere en tevens stervende dame, te weten Iris Blum (gespeeld door Paula Prentiss) die vroeger een succesvolle griezelverhalen schrijfster was, te zorgen in haar landhuis tot haar dood. Daarbij ontdekt Lily dat er iets vreemds aan de hand is met het landhuis en daar draait het dan om in dit verhaal.

Het vage en onduidelijke verhaal stelt werkelijk helemaal niets voor en weet ook totaal niet te boeien of te vermaken, laat staan dat het ergens spannend wordt. Dat laatste komt mede omdat er gewoon geen schrikmomenten inzitten en tevens heeft deze film eigenlijk maar weinig met Horror te maken, of je moet het al eng vinden als er opeens aan het snoer van de telefoon getrokken wordt, of als je de reflectie van een geest ziet in een uitschakelde beeldbuis van een televisie. Ook ontbreekt het aan enige vorm van sfeer en alles oogt ook zeer goedkoop (zeer beperkte cast en het verhaal speelt zich volledig af in een kaal en kil antiek landhuis), waardoor deze film waarschijnlijk dan ook gemaakt is voor een appel en een ei (in dit geval de Netflix abonnees, waar ik gelukkig nog geen deel van uitmaak). Nadat ik rond een uur kijken dus in slaap ben gevallen werd ik circa een kwartier later weer wakker van het geschreeuw van Lily (ze was best een goede wekker voor mij), die zich letterlijk doodschrikt (ze was van nature toch al zeer bang aangelegd) van iets (de geest van Polly) wat ze ziet. Daarna volgen nog circa 10 wazige en saaie minuten, waarna de film gelukkig is afgelopen en je dan zoiets hebt van "waar heb ik in hemelsnaam naar zitten te kijken".

De cast in deze film is zeer beperkt, waarbij het eigenlijk ook vrijwel alleen draait om Lily (die het verhaal ook min of meer verteld), die gespeeld wordt door Ruth Wilson en die me totaal niet kon overtuigen. Dat laatste geldt overigens ook voor Paula Prentiss (in de rol van amper pratende Iris Blum, die Lily steeds Polly noemt en waarop Lily dan steeds zegt "Polly wants a cracker" ) en daarbij is haar rol in het verhaal ook nog eens zeer beperkt. Het was wel leuk om Bob Balaban (in de rol van Mr. Waxcap die alles regelt voor Iris Blum) weer eens terug te zien in een film, maar ook zijn rol is maar zeer beperkt in dit verhaal.

Al met al gewoon een nietszeggende Horror / Thriller film, die ook totaal niets te bieden heeft behalve dan veel saaiheid. De film duurt weliswaar maar circa 80 minuten, maar kijkt zich ondanks de korte duur niet lekker weg en is ook behoorlijk langdradig en dat zelfs tot het slaapwekkende (bij mij dus letterlijk) toe. Wat dat betreft is het eigenlijk wel jammer dat ik niet gelijk al in de eerste minuut van het verhaal in slaap ben gevallen, want dan was mij tenminste 80 minuten saaiheid bespaard gebleven en mijn droom was waarschijnlijk ook nog spannender geweest.

Wat een waardeloze film is dit totaal geen spanning en retetraag gespeeld, jammer genoeg totaal afgekeken in de hoop dat het nog iets zou worden maar dit was niet het geval. Muziek en geluids effect waren daar in tegen wel weer goed maar als de film klote is haalt dit ook niks uit

We zijn nu ruim over de helft van de film en hebben deze daar afgebroken vanwege slaaptekort gisteren. De film is inderdaad zoals hier op de site vaker wordt genoemd traag qua opbouw maar het verhaal is heerlijk suspence en dat spreekt ons wel aan. Films met veel drukte en "schrikkers" erin met dreunen van een trommel zijn vaak zonder een goed verhaal. Nee, we gaan direct verder met de film en als we bij dit verhaal blijven, laten we het hierbij! Een mooie 7+ als waardering! ?

Alsof ik de hele tijd met de selectieve focus-functie van mijn camera op mijn S7 aan het klooien was.

Deze wijze van filmen gecombineerd met de one location locatie gaf deze slowburner wel een hele fijne mysterieuze sfeer. Tel dat op bij de erg effectieve muziekscore en je hebt alle ingredienten wat mij betreft voor een geslaagde supernatural spookhuis film.

Binnenkort toch ook maar wat doen aan die hardnekkige schimmelplek in mijn huis...

Net NIET in slaap gevallen, geen drank op, noch een burn-out of marathon-met-tegenwind achter de kiezen. Een zeldzaam droog suspense filmpje waar slechts de geluiden op je evenwichtsorgaan inwerken; een luisterfilmpje dus waarbij je makkelijk tegelijkertijd je krant kunt weglezen en zo nu en dan even opkijkt wanneer het geluid van plensbuien bijna synchroon loopt met dat van de regen die tegen mijn ramen neerklettert. De aankleding met overvloedige tinten wit, grijs, bruin en okergeel helpen ook al niet om recht overeind te blijven zitten tijdens deze film. Weinig actie dus, of het moeten de scenes uit een oorlogsfilm zijn die via een VHS-band vertoond worden, en waarbij de grijze manen van Iris bijna rechtop staan, wonderbaarlijk voor een oude vrouw die bijna aan 't eind van haar (schrijvers)latijn is. Klopgeesten, krakende traptreden, opzwellende muziek, 'n vallende spijker, gaat het dan nu echt beginnen - in de 69e minuut? De camera zwenkt tergend langzaam, muziek zwelt nog meer aan, en dan eindelijk schreeuwt Lily het uit en kan bijna geen adem meer halen - na het aanschouwen van een geestig hologram. Plots zien we een roerloos lichaam voor de deur liggen en wordt er tegelijkertijd op de deur geklopt. POST.NL? Het geluid van duizenden vliegen bezorgt je pas echte kriebels. Lily doet niet open en de cable guy kan weer weg. En toen stierf de film voor mij en kreeg ik deze tip van 'The Pretty Thing' nog mee: het foeilelijke witte landhuis dat aan het eind van Teacup Road staat, nabij het stadje Braintree, Massachusetts, mag ik van haar LENEN....

Moeilijk te beoordelen film omdat er een aparte visie schuilgaat achter de manier van filmen. Het tempo ligt opzettelijk laag waardoor de indruk wordt gewekt dat er een climax komt die alles ondersteboven gooit. De nadruk ligt op enkele zinnenprikkelende shots en scènes die verder gaan waar de meeste regisseurs al snijden naar een volgend shot. Men maakt gebruik van bepaalde cameratechnieken en montage om een bevreemdende sfeer te creëren. Helaas wil de film nooit losbarsten en dat heeft met het gebrek aan plot te maken, of alleszins de uitgebeende manier van vertellen. Een gevalletje style over substance dat zijn effect mist.

Tergend traag waarbij de film je langzaam laat afglijden in slaperige toestanden. Nochtans opent de film goed met een poëtische voice-over die meermaals terug komt in de film, maar dan niet hetzelfde effect nog weet te brengen. Er gebeurt te weinig om van een geslaagde spookfilm te spreken. Eng is het totaal niet, maar er is vooral ook geen spanning aanwezig. En ja de bevreemde sfeer, de sound is goed en toegegeven de film lijkt een speciaal gevalletje waarbij de stijl je kan overdonderen of juist niet.

Bij mij helaas niet. 4/10

Intrigerende film. Beklemmend ook. Akelig omdat je je zou kunnen voorstellen dat een ziel echt zo zou kunnen voortleven, en dat gevoel ontbreekt bij de doorsnee horrorfilms.? Verhaal duurde soms wel iets te lang... maar dan nog.

Matige film over een verpleegster die de zorg voor een bejaarde schrijfster op haar neemt. Uitermate traag, maar wel met een bijna constante onheilspellende sfeer. Het is ook allemaal mooi in beeld gebracht en als geheel redelijk origineel. Echter valt het verhaal (of eerder gezegd het ontbreken van wat op een plot zou moeten lijken) nogal tegen.

Het ... is ... een ... best ... langzaam ... vertellende ... film ... waarin ...

... actrice ... Wilson ... eigenlijk ... in ... haar ... eentje ... in ...

... een ... 87 ... minuten ... durende ... monoloog ... een ...

... spook ... verhaal ... verteld ...

...

.

Camerawerk en sfeer zaten goed in elkaar en af en toe werd de spanning vakkundig opgevoerd in deze trage film waar je van moet houden en absoluut niet haastig wil zijn. Het is alleen jammer dat het eindpunt van de film totaal niet interessant is aangezien die na vijf minuten al bekend is. Wat dan wel weer vreselijk snel is in deze film. Noem dat een vertel twist.

Wat een pretentieuze film is dit. Probeert door middel van allerlei stylistische trucjes een uitzonderlijke film te zijn, maar verzandt in saaiheid en gedoe om niks. De voice-over kan nog zoveel literaire stukjes dialoog oplezen, het blijft tergend saai. Wat mij betreft echt een gedrocht van een film en als zelf de speelduur van amper 1,5 uur als veel te lang aanvoelt zou dat toch genoeg moeten zeggen.

1*

2/10 (IMDB)

I will never be 29

Een film waarin Perkins ruim de tijd neemt. I Am.... is traag, en daar schuilt de grote kracht van de film. Er is genoeg tijd om veel sfeer er in te brengen. De film doet zich voor als haunted house horror film, maar is echt niet een standaard spookhuis film. De film voelt erg bekend aan en tegelijkertijd ook verfrissend. Erg knap hoe Wilson hier de film draagt en ook nog eens het verhaal op een interessante manier aan de kijkers vertelt. Het is erg moeilijk om een voice over te laten slagen. Perkins en Wilson hebben hier de juiste balans gevonden. Waar er zeker wat scares in deze film zitten verwerkt, is het vooral de sfeer die het hem hier doet. Daar is duidelijk erg veel energie in gestoken. Daarnaast is de film ook erg mooi geschoten, al had het hier en daar toch net iets gedurfder gemogen. Ik heb het idee dat Perkins zich hier wat inhield. Toch heeft I Am the Pretty Thing That Lives in the House genoeg eigenzinnigheid om boven de rest uit te stijgen.

Erg fijne en sfeervolle slow burner.

Ik weet eigenlijk nog steeds niet waar ik naar heb zitten kijken. Wat een slaapverwekkende bende en vanaf begin tot eind die voice-over die mij al snel in slaap wiegt. Er zal vast wat symboliek in zitten, maar het boeit me gewoon niet. Dat begint al met de opening en het houdt pas op wanneer de aftiteling begint. Uiteindelijk zit je een kleine 90 minuten naar niets te kijken. Er is niets noemenswaardigs gebeurd waarvan ik denk, dit geeft de film dat ene zetje in de goede richting. De regisseur doet graag shots waarbij je getriggerd wordt om te kijken of er iets op de achtergrond gebeurd. In het begin denk je.. Oehh spannend.. Wat zal er komen? Echter doet de regisseur dit trucje de hele film door, waardoor het effect mist. Want er gebeurt toch niets en dat heb je al vrij snel door na de 1e keer.

90 minuten lang datzelfde lome tempo en sfeertje, zonder een echt begin, middenstuk en slot... Nergens wordt de sfeer verhoogd of verlaagd of gebeurt er iets interessants voor het vervolg van de film. Gewoon dat zelfde slakkentempo van begin tot eind.

Nee, geen succes dit.

1,5*

Fan-tas-tisch begin! Monoloog pakt je gelijk, wordt later in de film meer geprobeerd maar helaas met minder effect. Af en toe wat traag, maar dat is bij deze film absoluut niet storend. Spannend en mysterieus.

“I have heard myself say that a house with a death in it can never again be bought or sold by the living. It can only be borrowed from the ghosts that have stayed behind.”

I Am the Pretty Thing That Lives in the House voelt aan als een droom. De hypnotiserende stem van Ruth Wilson (fantastische actrice) neemt je mee in een verhaal rond een schrijfster, een jonge vrouw die als hulp is ingeschakeld, een oud krakend huis en rondwarende spoken.

De monologen van Wilson voelen in het begin monotoon aan, maar al snel krijg je door dat de monologen een zeer belangrijke functie vervullen. Want als kijker word je langzaam meegesleept in het verhaal en de fantastische regie van Oz Perkins, en de schitterende cinematografie, doen de rest. De schrikmomenten zijn zeer effectief, en gelukkig blijft er ook nog wat over ter interpretatie van de kijker. I Am the Pretty Thing… heeft een zeer trage opbouw, maar als je hierin meegaat is het een film die je moeilijk kan loslaten.

Pijnlijk gemiddelde. Heerlijke film die volledig op sfeer inzet en het verhaal laat voor wat het is. Visueel is er genoeg te beleven met vooral erg sterk gebruik van licht/duisternis en traag zwierig camerawerk. Al had het al bij al net wat gedurfder mogen zijn op dat vlak. Sterkste punt van de film is de soundtrack die echt mega sfeervol is. De continue drones op de achtergrond gecombineerd met het trage tempo van de film hebben een bijna hypnotiserend effect. De minimalistische opzet van de film is perfect en laat de sfeer nog beter tot zijn recht komen. Al zullen sommigen moeite hebben met het gebrek aan houvast qua plot.

Weinig over te zeggen verder. Net als February een heerlijk sfeerrijke slowburner. Laat Perkins' volgende maar komen. 4*.

Deze film moet het voor mij helemaal hebben van de spookhuis sfeer en de aantrekkelijke en zeer goed acterende Ruth Wilson in de rol van Lily. Dat de film bijzonder traag is komt de film alleen maar ten goede en maakt de voorts mysterieuze sfeer juist zo bijzonder, ook mede door de overigens voortreffelijk soundtrack van Elvis Perkins. Net zoals het eveneens zeer goede The Blackman's Daughter (2015) van dezelfde regisseur laat deze film mij wel met veel vraagtekens achter van "Wat betekent het allemaal". Misschien deze film nog maar een keer herzien hoewel het e.e.a. mij wel enigszins duidelijk begint te worden. Dit is dus duidelijk geen film voor filmliefhebbers die alles gelijk verklaard willen hebben. Dat blijkt ook wel uit het schandalig lage gemiddelde hier op MovieMeter en IMDb.

4,0*

Leuk dat mensen nog van deze film hebben kunnen genieten, ik ben daar zeker geen van...

Ik vond het een uitzonderlijk saaie, langdradige film.

Het enige pluspunt wat ik kan noemen is dat de suspensie er nog wel goed in gehouden word en dat ik daarom toch nieuwsgierig was naar het verloop anders had ik de film niet uitgekeken.

Voor mij was het 89 minuten weggegooide tijd die ik niet meer terug krijg?

Nou, nou, nou...

February was een aangename verrassing van de regisseur; eens kijken wat hij met (een erg lange titel) doet.

En nee, die was zeker niet slecht.

Waar February nog vrijwel recht voor zijn raap was op den duur, heeft Oz Perkins hier voor de abstracte weg gekozen. Echter is het net als February wel een slow burner naar een uiteindelijke conclusie.

De fluisterende voice over beloofde al veel en ook de locatie was al dik in orde. Je kan zien dat een huis in een horrorfilm vrijwel altijd werkt. We volgen een verzorgster die een oude demente schrijfster moet ondersteunen; maar al gauw als een nieuwsgierig aagje zich verdiept in de boekencollectie van deze vrouw. De oude vrouw, genaamd Iris Blum ziet Lilly aan als een ene Polly. En dat die Polly een geest is is al snel overduidelijk.

Misschien wel cliché, maar toch wel weer in een fijn jasje gestoken. De sfeer is echt beklemmend en donker en weet onder je huid te kruipen. Uiteraard nog een eeuwenoude vloek die er op het huis rust en de uiteindelijke geest die Polly heet was eigenlijk nog behoorlijk creepy. Ohja... en die stoel aan het plafond... Is dat expres gedaan?

En ja, het einde...

Nee, dit was toch zeker niet slecht. Het is misschien niet altijd het verhaal dat steeds hervormd wordt; het is toch ook wel de manier waarop het wordt neergezet. En dat is Oz Perkins bij deze goed gelukt. February was misschien iets groter, maar dit werkje is als een waakvlammetje.

4,0*

Eerste aanraking met Perkins.

Blijkbaar als regisseur iets minder geliefd bij het publiek, maar eigenlijk is hij al snel beter dan een hoop andere horrorregisseurs. Al is horror niet meteen het eerste genre dat de film aanpakt. Desondanks zijn de elementen er wel degelijk.

Het is vooral een aparte film geworden met enkele behoorlijk sterke momenten. Vooral de introductie dialogen van de hoofdkarakters Wilson en Boynton zijn erg krachtig. Bovendien is de opening waar de camera in een donker huis in het rond dwaalt bijzonder sfeervol.

Film is vooral statisch, maar het is zowat de eerste film die ik zie waar het wel een meerwaarde heeft. Ik wil graag een beetje de link leggen met Ari Aster, maar Perkins vergt toch wat meer concentratie van de kijker. Dat is ook gelijk een beetje mijn kritiekpunt.

Want zo sfeervol als de film soms is, mag het tempo wel een behoorlijke schop krijgen. Het mag zeker traag zijn, maar zo langzaam als dat het verhaal hier voortkabbelt is te veel. Zo dwaal je natuurlijk wel iets te snel af. De dialogen, op de introducties na, zijn ook niet heel sterk naarmate de film vordert.

Een donker hoekje of een kleine verschijning zijn ook echter niet genoeg om het allemaal nog wat boeiender te maken. Het verloopt echt net wat te traag. Jammer, want het had zeker potentie met een regisseur die zijn vak wel degelijk snapt. Maar dit is toch net wat te artsy. Duurt ook eigenlijk wat te lang ondanks de relatief korte speelduur. Maar de film heeft toch wel iets te weinig te vertellen om het tot 89 minuten te rekken.

Hier gebeurt wel echt bijzonder weinig in. De hele film bestaat vooral uit gefluister en alles lijkt in slowmotion te zijn gefilmd. Oprecht moeilijk om niet gewoon iets anders te gaan doen tijdens het kijken. Plottechnisch zal ik er maar niet op in gaan aangezien ik door compleet gebrek aan interesse vast veel heb gemist. Zo saai zie ik ze maar zelden.

Voor hedendaagse horror films is dit zonder twijfel een film die het tempo heel wat tandjes terug schroeft en daarbij meer raakvlakken heeft met oudere horror films zoals bijvoorbeeld: The Haunting (1963)
Hierdoor is het ook duidelijk geen film voor iedereen, mensen die bijvoorbeeld helemaal niet bekend zijn met oude (horror)cinema en alleen maar de snelheid van vandaag de dag zijn gewend zullen het misschien ook al vrij snel saai kunnen gaan vinden. Tegelijkertijd is het voor mensen die van de klassiekers houden wel een leuke nieuwe verrassing.

De sfeer wordt op een zeer beklemmende manier opgebouwd en er wordt op een creatieve manier gewerkt met schaduwen en geluiden. Verwacht in deze film geen goedkope schrikeffecten, want die zitten er godzijdank(Misschien met uitzondering van de televisie scene ) niet in. Het lijkt een eerbetoon te zijn aan films zoals Psycho (1960) en Poltergeist (1982) en wat mij betreft ook meer dan welkom in het hedendaagse horror gebeuren.

Het einde geeft niet alles prijs en laat vooral veel over aan de kijker zelf voor mij persoonlijk een prima einde, maar ook dit zal niet iedereen gaan bekoren.

Belachelijk lage score.

Netflix, graag meer van dit!
4*

“There. It was just there even then on my very first night in the house. A death. But I could not see it yet"

Het is bijna ongelooflijk dat deze film een Netflix original is. Want met een laag, zelfs zeer laag tempo is dit absoluut geen allemansvriend. Oei, nog een struikelblok het is in zijn kern (het niet populaire) Victoriaanse gothic horror. (vond dat de geest van Shirley Jackson nooit ver weg was) Verhalend op een trage poëtische manier en het laat je aan het einde eveneens gissen naar wat er nu precies is gebeurd. De cijfers liegen er dan ook weer eens niet om!

Tja, wie van een duidelijk plot houd, jump scares verwacht of enge wezens, die zijn bij dezen gewaarschuwd; deze film ga je afschuwelijk, onbegrijpelijk en saai vinden. En dan is er ook nog de nooit zo heel populaire voice-over, die op een poëtische manier de ervaring van Lily beschrijft, haar overpeinzingen en gedachten. Maar ik en waarschijnlijk diegenen die wel van dit specifieke genre houden, vinden in deze film een klein pareltje!

De hele film speelt zich af in het huis aan het einde van Teacup Road in Braintree, Massachusetts, en dit huis spookt. Maar regisseur Oz Perkins bewandelt niet de paden die het spookhuis-genre vaak bewandelen, is sowieso niet echt geïnteresseerd in jump scares, vindt het blijkbaar ook geen probleem om al in de eerste scène te verklappen wat het lot van Lily gaat worden.

In de korte tijd van de film volgen we de tijdlijn van drie vrouwen die door elkaar lopen, voorwaarts (Lily), achterwaarts (Polly) en stilstaand (Iris). Daarnaast is er ook een rol weggelegd voor een roman die Iris schreef: 'The Lady in the Walls'. Wat deze film voor mij zo weergaloos interessant maakte was toen, de fictie uit het boek en de realiteit uit de film door elkaar heen begonnen te vloeien. Plus dat de film stilistisch ook erg mooi in elkaar zit. De dissonante muziek maakt het geheel af en is zeer ondersteund bij het beeld. Actrice Ruth Wilson was perfect als de jonge thuisverpleegster.

En als de film, een fervent horrorfilm kijker bij de climax kippenvel weet te bezorgen doe je iets goed! Helaas is de film blijkbaar een typisch geval van you either love it or you hate it, waarbij de negatieve stemmers de overhand hebben. Erg jammer want deze subtiele horrorfilm met een ongebruikelijke unieke aanpak en die angstaanjagend en uiteindelijk lonend is, verdiend heel veel meer dan de Turkey-score die het nu heeft!

Een arthouse horror van het zuiverste soort. Wie gore, bloed of veel actie verwacht is er aan voor de moeite. In de plaats krijg je een sfeervolle en mysterieuze setting van een thuisverpleegster die een dementerende horrorauteur verzorgt in haar landelijke afgelegen huis. De erg uiteenlopende meningen hoeven hier dan ook niet te verbazen.

Het tempo is laag en er gebeurt eigenlijk inderdaad niet zo heel veel. Toch is de film vakkundig gemaakt. Wanneer Lily één van de boeken leest van Iris Blum ervaart ze een soort parallel met het personage. De belichting zat goed en gedachten werden weergegeven via een voice-over, wat overigens niet ieders meug is.

Het einde is verrassend en geheel passend in het geheel. Stijlvol en subtiel. Zeker van genoten, maar niet voor iedereen weggelegd.