I Am the Pretty Thing That Lives in the House (2016)

Klinkt nog best okay

Netflix op het goede pad.

De Netflix Originals zijn tot dusver nog redelijk vlakjes. Nooit slecht, maar ook nooit echt goed. En vooral, nooit erg apart. Er zitten best wat films tussen die de moeite zijn een keertje te kijken, maar niet echt wat dat écht blijft hangen.

Daarin vormt deze I Am ... een goede stap vooruit. Er schort nog wel wat aan de film, maar Perkins heeft een duidelijk eigen stijltje en voert dat consequent door. Daardoor is het absoluut geen typische haunted house film geworden maar een horror film (geen idee waarom ze het als thriller proberen verkopen, al helemaal niet nu het Halloween is) met een eigen smoelwerk.

De film leunt héél sterk op een trage opbouw, monologen en een angstig hoofdpersonage. De hoeveelheid horror is beperkt, maar de bekende haunted house elementen zitten er wel in verwerkt. Toch is de film er niet echt op uit om een creepy geest neer te zetten, wel wordt er een ongemakkelijk sfeertje gecreëerd.

Visueel zit er een duidelijk lijn in, die goed aangehouden wordt, alleen had het visueel wat ambiteuzer mogen zijn. Hetzelfde geldt voor de soundtrack. De twee vormen een goed geheel, maar missen nét dat beetje meer om het indrukwekkend te maken. Acteerwerk is verder ook goed, Wilson moet de hele film dragen maar doet dat met verve.

Perkins heeft een sterke variatie bedacht op een uitgekauwde niche. Het is niet meteen een opzet die makkelijk gekopieerd kan worden door anderen, maar hopelijk gaat Perkins er zelf mee door en weet hij z'n stijl nog verder te verfijnen, want het is best boeiend. Net iets meer tempo en wat strakkere audiovisuele afwerking en er zit een mooi pareltje verscholen in deze regisseur.

3.5*

Jeetje, jij bent nog sneller met die nieuwe Netflix filmpjes dan ik, Onderhond

Wat Mikey al aangaf, dat dacht ik dus ook. Maar daar is dan ook alles mee gezegd, zo niet teveel. Wat mijn voorganger al aangaf zijn de Netflix Originals weinig speciaals. The Fundamentals of Caring is een uitzondering op die regel, en ik hoopte dat Netflix met I Am mij wederom een lekker filmpje voor zou schotelen.

Ja en nee. De film heeft een eigen stijl en dat blijft bewonderenswaardig. Niet je standaard 13 in een dozijn thriller. Maar helaas is deze film bij vlagen best saai. Langdradige scènes zonder betekenis in combinatie met een warrig verhaal hielde mij met moeite aan het scherm gekluisterd. Het wil een horrortje zijn, maar wordt nergens angstaanjagend. Zelfs een thriller is een groot woord, al is het laatste kwartier aardig en doet het audiovisueel best wat dingen goed.

Niet enorm slecht, maar voor mij te langdradig om goed te zijn.

2,5*.

ik vind deze film een erg onduidelijk inhoud hebben en er zit maar weinig spanning in.

ik had meer van deze film verwacht,

jammer ?

Spoken moeten zich doorgaans aanpassen aan de cinematografische hypes van het moment en het is dan ook een zeldzaam feestje wanneer de cinematografie zich eens aan het spook aanpast.

Met oog voor detail veroorzaakt Oz Perkins met zijn cameravoering en montage precies die atmosfeer van dikke, zwarte stroop waarin spoken graag gedijen. Actrice Ruth Wilson voelt zich in die atmosfeer als een vis in het water en draagt de film met verve maar uiteindelijk zijn het vooral beeld en geluid die de hoofdrol spelen in deze uitstekende film voor de liefhebbers van het klassieke spook.

Ik kan me voorstellen dat sommige mensen dit een saaie film vinden, de opbouw is behoorlijk traag en er gebeurt eigenlijk niet veel. Toch vind ik het wel een aardige horror die het niet moet hebben van goedkope jumpscares met plotseling harde geluiden maar meer van de visuele content, de dreigende "muziek" en de beklemmende sfeer die er hangt. Het einde valt wellicht wat tegen en schept ook wat onduidelijkheid maar voor de rest vind ik het geen verkeerd filmpje.

Minimalistische horror die met de simpele formule veel weet te bereiken. Eindelijk weet Netflix een interessante film af te leveren die tot denken zet. Regisseur Oz Perkins weet een originele horror op de markt te brengen die eigenlijk niets nodig heeft om eng te zijn.

De sfeer in de film is uitstekend en met de gepaste muziek wordt er een luguber gevoel gecreëerd. Het camerawerk vult de enge momenten goed aan. Alleen van schrikmomenten is eigenlijk niet te spreken. Het hoofdpersonage weet in ieder geval al meteen te intrigeren door haar rare gedrag. De kleine cast houdt de focus goed gericht op een enkele persoon.

In een kleine anderhalf uur wordt op een langzaam tempo het verhaal uit de doeken gedaan. De film is op sommige momenten vaag en het is niet altijd even duidelijk wat een aantal gebeurtenissen voor invloed hebben op het verhaal. Maar ik kan toch zeker vaststellen dat ik me prima heb vermaakt met deze horror. Back to basics griezelfilm.

3,5*

Klassieker !

Ik ben een echte liefhebber van de hammer horror-, spook- en haunted house films. En deze is mij zeer goed bevallen. Stroperig, sfeervol en intens. Cinemafotografische sfeerbeelden ondersteund door literair verantwoorde poëzie. Volop vrouwelijk en klassieke eenzaamheid. Diepgang in het verhaal en uitmuntend geacteerd. De bijbehorende muziek is op haar plaats en treffend griezelig.

Ik vond hem uniek ! Vele voorgangers in dit genre kunnen maar zeldzaam het te hopen hoge niveau bereiken wat met deze film wel continu gehaald wordt. En eindelijk ook eens geen goedkope shock-effecten.

Een film met het soort spoken die je pas echt zou kunnen verwachten als jezelf 's nachts ietwat argwanend en unheimisch naar onbekende geluiden in je donkere slaapkamer ligt te luisteren.

Jezus, wat een slappe, slaapverwekkende (dat is me na een uur dan ook letterlijk gebeurt, toen ik deze film gisteravond omstreeks 22:30 uur aan het bekijken was), saaie, goedkope (speelt zich alleen af in een landhuis) en wazige Netflix Horror / Thriller film was dIt, waarbij er eigenlijk ook helemaal niets gebeurt wat met Horror en/of Thriller te maken heeft. Het genre "Mystery", is naar mijn mening meer van toepassing op deze film. Het verbaasd me eigenlijk ook, dat de meeste berichten boven mij, juist positief zijn over dit gedrocht van een film, maar gelukkig is dat niet van toepassing op de meeste stemmers

In dit verhaal draait het om de snel bang wordende Lily (gespeeld door de onbekende Ruth Wilson), die een jonge verzorgster is en die wordt ingehuurd om voor een oudere en tevens stervende dame, te weten Iris Blum (gespeeld door Paula Prentiss) die vroeger een succesvolle griezelverhalen schrijfster was, te zorgen in haar landhuis tot haar dood. Daarbij ontdekt Lily dat er iets vreemds aan de hand is met het landhuis en daar draait het dan om in dit verhaal.

Het vage en onduidelijke verhaal stelt werkelijk helemaal niets voor en weet ook totaal niet te boeien of te vermaken, laat staan dat het ergens spannend wordt. Dat laatste komt mede omdat er gewoon geen schrikmomenten inzitten en tevens heeft deze film eigenlijk maar weinig met Horror te maken, of je moet het al eng vinden als er opeens aan het snoer van de telefoon getrokken wordt, of als je de reflectie van een geest ziet in een uitschakelde beeldbuis van een televisie. Ook ontbreekt het aan enige vorm van sfeer en alles oogt ook zeer goedkoop (zeer beperkte cast en het verhaal speelt zich volledig af in een kaal en kil antiek landhuis), waardoor deze film waarschijnlijk dan ook gemaakt is voor een appel en een ei (in dit geval de Netflix abonnees, waar ik gelukkig nog geen deel van uitmaak). Nadat ik rond een uur kijken dus in slaap ben gevallen werd ik circa een kwartier later weer wakker van het geschreeuw van Lily (ze was best een goede wekker voor mij), die zich letterlijk doodschrikt (ze was van nature toch al zeer bang aangelegd) van iets (de geest van Polly) wat ze ziet. Daarna volgen nog circa 10 wazige en saaie minuten, waarna de film gelukkig is afgelopen en je dan zoiets hebt van "waar heb ik in hemelsnaam naar zitten te kijken".

De cast in deze film is zeer beperkt, waarbij het eigenlijk ook vrijwel alleen draait om Lily (die het verhaal ook min of meer verteld), die gespeeld wordt door Ruth Wilson en die me totaal niet kon overtuigen. Dat laatste geldt overigens ook voor Paula Prentiss (in de rol van amper pratende Iris Blum, die Lily steeds Polly noemt en waarop Lily dan steeds zegt "Polly wants a cracker" ) en daarbij is haar rol in het verhaal ook nog eens zeer beperkt. Het was wel leuk om Bob Balaban (in de rol van Mr. Waxcap die alles regelt voor Iris Blum) weer eens terug te zien in een film, maar ook zijn rol is maar zeer beperkt in dit verhaal.

Al met al gewoon een nietszeggende Horror / Thriller film, die ook totaal niets te bieden heeft behalve dan veel saaiheid. De film duurt weliswaar maar circa 80 minuten, maar kijkt zich ondanks de korte duur niet lekker weg en is ook behoorlijk langdradig en dat zelfs tot het slaapwekkende (bij mij dus letterlijk) toe. Wat dat betreft is het eigenlijk wel jammer dat ik niet gelijk al in de eerste minuut van het verhaal in slaap ben gevallen, want dan was mij tenminste 80 minuten saaiheid bespaard gebleven en mijn droom was waarschijnlijk ook nog spannender geweest.

De meningen lopen hier redelijk uiteen... Een dezer dagen ook maar eens checken.

Kan je beter niet doen, zie ook het gemiddelde op IMDb

As horror op IMDB laag scoort ligt het vaak in mijn straatje. Over het algemeen worden sfeervolle slowburners daar slecht gewaardeerd. Ik zie er ook enkele bemoedigende reviews tussen staan, dus ik ga er vooralsnog onbevooroordeeld in.

Dan sterkte alvast gewenst

P.S. leg eventueel alvast een kussen klaar, voor het geval dat je net zoals ik ook in slaap valt.

'I have heard myself say that a house with a death in it can never again be bought or sold by the living. It can only be borrowed'

Kijk, zo heb ik m'n horrors het liefst: traag, voorzien van een enorme bak sfeer en een spanning die je met je eigen zintuigen moet invullen.

I Am the Pretty Thing That Lives in the House - alleen de titel is al smullen geblazen en geeft in combinatie met die prachtige poster een goed voorproefje van de film zelf. Verwacht (godzijdank) dan ook geen overdaad aan jumpscares, want dit is klassieke horror voorzien van een subtiliteit die je niet vaak meer tegenkomt.

Direct vanaf het allereerste begin is de sfeer al zó sterk dat je haast ademloos de woorden van de sfeervolle voice-over probeert te duiden. Alsof je als klein jongetje om het kampvuur zit terwijl te midden van krakende takken iemand met dodelijke kalmte een eng verhaal vertelt.

Hoofdrolspeelster Ruth Wilson past goed in dat plaatje, met haar karakteristieke, ietwat typische gezicht en rustige bewegingen. Want haunted houses hoeven niet altijd bezocht te worden door bimbo's die elke beweging begroeten met zoveel mogelijk decibels en domme beslissingen.

Regisseur Oz Perkins - hij debuteerde vorig jaar met een horror met Emma Roberts in de hoofdrol; snel maar eens opzoeken - laat heel slim de kijker het werk doen. Hij legt de basis door gebruik te maken van overzichtelijk camerawerk, zodat je vanzelf rond gaat turen, op zoek naar die beweging in een hoek van het beeld. Of het beeld blijft net iets te lang hangen op een stoel, waardoor je ingespannen wacht tot daar iets mee zal gebeuren, wat dan uiteindelijk niet zo is.

Zo houdt hij de spanning de volle 80 minuten vast en is de film, ondanks het rustige tempo, voorbij voor je het doorhebt. En dat zonder spectaculaire plotwendingen of een grote trukendoos, maar op pure klasse.

Dikke 8 en kanshebber voor m'n top 10 van 2016.

Aanrader overigens voor John Milton, hier ga je van genieten.

bedankt voor de heads-up. Zat me dat idd al af te vragen! Heb nog geen woord van je voorgaande stuk gelezen overigens, ik ga er graag blanco in

Verstandig! Licht uit, telefoon uit en genieten maar.

Wat een waardeloze film is dit totaal geen spanning en retetraag gespeeld, jammer genoeg totaal afgekeken in de hoop dat het nog iets zou worden maar dit was niet het geval. Muziek en geluids effect waren daar in tegen wel weer goed maar als de film klote is haalt dit ook niks uit

Ben je niet iets te streng? 8 dikke onvoldoendes bij je laatste 10 waarderingen is niet mals.

We zijn nu ruim over de helft van de film en hebben deze daar afgebroken vanwege slaaptekort gisteren. De film is inderdaad zoals hier op de site vaker wordt genoemd traag qua opbouw maar het verhaal is heerlijk suspence en dat spreekt ons wel aan. Films met veel drukte en "schrikkers" erin met dreunen van een trommel zijn vaak zonder een goed verhaal. Nee, we gaan direct verder met de film en als we bij dit verhaal blijven, laten we het hierbij! Een mooie 7+ als waardering! ?

Waar heb ik naar zitten kijken? ik vond het sfeertje goed en mysterieus.maar volgens mij heb ik de clue gemist..toen hij was afgelopen had ik een heel onbevredigend gevoel.erg onduidelijk voor mijn idee!!

Alsof ik de hele tijd met de selectieve focus-functie van mijn camera op mijn S7 aan het klooien was.

Deze wijze van filmen gecombineerd met de one location locatie gaf deze slowburner wel een hele fijne mysterieuze sfeer. Tel dat op bij de erg effectieve muziekscore en je hebt alle ingredienten wat mij betreft voor een geslaagde supernatural spookhuis film.

Binnenkort toch ook maar wat doen aan die hardnekkige schimmelplek in mijn huis...

Net NIET in slaap gevallen, geen drank op, noch een burn-out of marathon-met-tegenwind achter de kiezen. Een zeldzaam droog suspense filmpje waar slechts de geluiden op je evenwichtsorgaan inwerken; een luisterfilmpje dus waarbij je makkelijk tegelijkertijd je krant kunt weglezen en zo nu en dan even opkijkt wanneer het geluid van plensbuien bijna synchroon loopt met dat van de regen die tegen mijn ramen neerklettert. De aankleding met overvloedige tinten wit, grijs, bruin en okergeel helpen ook al niet om recht overeind te blijven zitten tijdens deze film. Weinig actie dus, of het moeten de scenes uit een oorlogsfilm zijn die via een VHS-band vertoond worden, en waarbij de grijze manen van Iris bijna rechtop staan, wonderbaarlijk voor een oude vrouw die bijna aan 't eind van haar (schrijvers)latijn is. Klopgeesten, krakende traptreden, opzwellende muziek, 'n vallende spijker, gaat het dan nu echt beginnen - in de 69e minuut? De camera zwenkt tergend langzaam, muziek zwelt nog meer aan, en dan eindelijk schreeuwt Lily het uit en kan bijna geen adem meer halen - na het aanschouwen van een geestig hologram. Plots zien we een roerloos lichaam voor de deur liggen en wordt er tegelijkertijd op de deur geklopt. POST.NL? Het geluid van duizenden vliegen bezorgt je pas echte kriebels. Lily doet niet open en de cable guy kan weer weg. En toen stierf de film voor mij en kreeg ik deze tip van 'The Pretty Thing' nog mee: het foeilelijke witte landhuis dat aan het eind van Teacup Road staat, nabij het stadje Braintree, Massachusetts, mag ik van haar LENEN....

Voor iedereen van wie zijn of haar weekend veel te snel voorbij gaat is deze film de oplossing.
na een uur in de film had ik al het idee dat ik 3 dagen zat te kijken.

Wat heb ik zitten kijken? Het predicaat horror of thriller is zeker niet op zijn plaats. Voor deze film mag het genre "Tergend" worden geïntroduceerd.
Toen de aftiteling in beeld kwam zat ik met zo enorm veel vragen. Hier zijn er een paar:
- Wie was de man met de grote bakkebaarden?
- Waarom heeft Polly een blinddoek om?
- Waarom staan haar voeten andersom?
- Waarom is ze in de muur gestopt?
- Wat was er zo bijzonder aan de doos van Polly?
- Wat was het verhaal achter de schimmel?

Het lijkt wel alsof er een paar dagen gefilmd is, en dat ze er daarna achter kwamen dat er helemaal geen verhaal in de film zat. Dan maar een hele irritante zachte voice over die alles moet "verduidelijken".

Voor iedereen die 1,5 uur ellende en saaiheid wil besparen hier de omschrijving van de film in 1 zin (en meer gebeurd er ook niet):
Een awkward verpleegster komt een vrouw verzorgen maar na een verschijning van een geest schrikt ze zich letterlijk dood.

Tergend trage en onduidelijke film. Sfeer is echter top. 2 sterren voor sfeer en camerawerk.

1 ster voor de aftiteling...

Leuk dat je Anthony Perkins zag, in een film vertoond in deze film. Dat was in het echt de vader van deze regisseur. Dat heb ik zoeven gegoogled.

Fijn dat itt de mainstream haunted horrors je hier nauwelijks banale schrikeffecten tegenkomt. En redelijk wat spanning naarmate de tijd vordert (omdat er geen mallemoer gebeurt).

Moeilijk te beoordelen film omdat er een aparte visie schuilgaat achter de manier van filmen. Het tempo ligt opzettelijk laag waardoor de indruk wordt gewekt dat er een climax komt die alles ondersteboven gooit. De nadruk ligt op enkele zinnenprikkelende shots en scènes die verder gaan waar de meeste regisseurs al snijden naar een volgend shot. Men maakt gebruik van bepaalde cameratechnieken en montage om een bevreemdende sfeer te creëren. Helaas wil de film nooit losbarsten en dat heeft met het gebrek aan plot te maken, of alleszins de uitgebeende manier van vertellen. Een gevalletje style over substance dat zijn effect mist.

Lef dat Perkins zo'n extreem minimale griezelfilm weet te maken voor een Netflix-publiek en er zaten absoluut een paar leuke momenten in - die stoel! - maar ik heb me suf verveeld. Ik heb laatst zijn debuut February gezien en daar had ik veel meer mee omdat ik daar de spanning soms regelrecht nagebijtend vond en Emma Roberts het leuk deed. Hier was het gewoon... Niets. Grootste ergernis was die werkelijk spuuglelijke voice-over, met teksten die volgens mij op papier erg goed werken, maar uitgesproken tijdens een moderne horrorfilm wordt het toch wat anders. Saai, erg saai.

2,0*