Wonder (2017)

Redelijke film over een jongetje met een mismaakt gezicht die voor het eerst naar school gaat. Een vrij luchtig drama dat iets te vaak manipulatief sentimenteel is. Wel onderhoudend, vooral ook vanwege de verschillende perspectieven van een aantal personages (mede hierdoor zijn er wel iets te veel eindes). De jonge, en hier onherkenbare, Jacob Tremblay maakt opnieuw een prima indruk na Room..

Moest bij het zien van deze film wel een paar keer aan deze film denken.

Auggie [Jacob Tremblay] die door een genetische afwijking een misvormd hoofd heeft, gaat na jaren van thuisscholing voor het eerst naar school. Zijn eerste schooljaar gaat natuurlijk niet over rozen en dat levert spanningen op bij zijn moeder [Julia Roberts], zijn vader [Owen Wilson] en vooral zijn zus [Izabela Vidovic], die haar eigen problemen heeft. Er valt werkelijk niets origineels aan het basisverhaal te ontdekken, het is een opeenstapeling van clichés en dus zou dit een kitscherig, onuitstaanbaar Hallmark-achtig pulpfilmpje moeten zijn. Tremblay, duidelijk gehinderd door de make-up en de prothese die zijn rol vereist, slaagt er ook niet in veel sympathie voor zijn karakter op te wekken, omdat hij zijn emoties vooral uitdrukt door te schreeuwen en te jammeren. Waarom werkt het dan toch? Nou, onder anderen omdat het scenario, gebaseerd op het gelijknamige boek van R.J. Palacio, op een aantal momenten de gebeurtenissen vanuit ander perspectief filmt. Door in korte, puntige episodes zus Via, diens beste vriendin Miranda [Danielle Rose Russell] en Jack Will [Noah Jupe] even centraal te stellen, krijgen deze karakters een unieke diepgang die de emotionele betrokkenheid bij het verhaal versterken. De vertolkingen van de kinderen zijn sowieso erg sterk, maar Jupe steekt er met kop en schouders bovenuit in één van de beste vertolkingen van een kindacteur die ik in lange tijd heb gezien. Tenslotte zijn daar Julia Roberts en Owen Wilson, die perfect gecast zijn en die ondanks de zwakheden van hun karakters sympathiek en authentiek zijn. Je gelooft in dit gezin en ondanks alle banaliteiten voelde ik toch een brok in de keel toen deze familie naar de triomfantelijke finale toewerkt. Zeker geen meesterwerk, maar dit is wel schmaltz op zijn allerbest.

In potentie een prima film die zich helaas te veel moet beroepen op clichés en soms nadrukkelijk hangt naar sentimenteel (die, eerlijk is eerlijk, af en toe wel werkt). Juist het hoofdverhaal is daardoor het minst interessant, ondanks goed spel van de jonge Tremblay. Veel leuker zijn de bijfiguren - vooral het verhaal van Olivia, dat veel subtieler is, raakte mij juist wel bijzonder sterk. Daar is Chbosky ook op zijn best, net als in The Perks is het vooral de coming of age waarbij het hem schijnbaar moeiteloos afgaat die naturel te brengen. Ook de andere nevenfiguren zijn interessant maar krijgen te weinig tijd waardoor hun verhaaltjes het clichéniveau nooit overstijgen. Jammer eigenlijk. En dat in een film waarin Owen Wilson - niet mijn favoriete acteur- veruit zijn beste rol speelt. Rustig en kalm, daardoor geloofwaardig en oprecht emotioneel. Hij en zijn vrouw Roberts zijn eigenlijk de personificatie van de hele film. Hij ingetogen, zij meer van de grote gebaren en als stel geloof je ze niet. Zo ook de film, goede en minder goede delen die niet echt een coherent geheel maken. 3,0*.

Een film met een paar erg geslaagde scenes maar helaas ook een film die bang is het standaard pad te verlaten. Op sommige momenten werkt het sentimentele erg goed, bijvoorbeeld als August met Halloween verkleed is gegaan en zijn klasgenoten aan moet horen, of het moment tegen het einde van de film waar hij in een gevecht beland en hulp uit onverwachte hoek krijgt. Ook de scene dat de ouders van het pestende jongetje op school moeten komen was erg sterk. Helaas zijn er ook scenes die maar half om half werken of zelfs totaal niet. Zoals het geforceerde liefdesverhaaltje van de zus, het verhaaltje rondom haar is wel erg standaard en natuurlijk loopt ze precies mr right tegen het lijf. Ook de verhaallijn van haar vriendin was maar erg mager en voelde geforceerd en gemaakt aan. Ik had graag meer diepgang gekregen in de levens van de ouders, maar de film blijft op deze vlakken meer een kinderfilm en wilt graag sentimenteel zijn maar dan ook weer niet te erg, mensen zouden eens tranen in hun ogen kunnen krijgen.

Het is zeker geen doorn in het oog, de film heeft zwakheden maar gelukkig ook meerdere scenes die wel werken.
De film lijkt te balanceren tussen een highschool filmpje en een meer serieuze drama film, de combinatie werkt niet altijd even goed.

Om af te sluiten met een positieve noot: de fantasie van August was erg herkenbaar, in nare ongemakkelijke situaties terugvallen in een fantasiewereld.

Twijfel sterk tussen 2,5 en een 3, maar helaas blijft dat voorlopig op een 2,5 staan. Met acteurs van dit kaliber was er meer uit te halen.

Ken je het soort films waarvan het einde te klef en sentimenteel is en dat je dan denkt: “ah dat is nou zonde”? Zo is Wonder van begin tot eind. 2 uur lang. Ongetwijfeld smullen hordes mensen hiervan (dat bewijzen de ratings ook), maar ikzelf ben nogal allergisch voor dit soort plastic Hollywood sentiment. Het heeft me geen seconde kunnen raken.

Perks of Being a Wallflower is één van mijn favoriete films, dus was erg nieuwsgierig naar zijn nieuwe film. Zo sterk als Perks is het niet en het is misschien wel een beetje te Hollywood zoet. Maar ik heb toch heel erg genoten. Het is een lief en zielig verhaal, maar de balans blijft goed. Heel erg sterk geacteerd door Tremblay weer, maar ik genoot vooral van het meisje die zijn zus speelde. Die was echt ijzersterk. Owen Wilson speelde denk ik ook zijn beste rol so far. De structuur van de film was ook goed gekozen, met de verschillende perspectieven.

4*

Mask (1985) gezien?

Nou deze.

Hetzelfde maar dan helemaal anders, feelgood met een cliché einde maar niks mis mee. en ja Mask vind ik beter...

Heel erg mooi ! Als je dan gaat voor vol sentiment ,met alles er op en er aan .

Dan ligt vals sentiment of makkelijk op de gevoels “ button “ inspelen al gauw op de loer .

Maar het gaat het er dus VOL. Voor ,,,zonder enige gene .

En de makers komen er mee weg .

De hoofdpersonages zijn allemaal symphatiek .

Minpuntje was het lava project wat voelde als kinderachtig en te zwart wit waar ik een groot tegenstander van ben. Het leven is nooit zwart wit .

Maar das geen groot minpunt .

Want het is wel heerlijk meeleven .

De zoetsappige aanpak van het bronmateriaal zal niet iedereen aanspreken, maar gezegd moet worden dat dit wel een heel vakkundig gemaakte en vooral mooi gespeelde film is, met veel rake momenten. De cast is eersteklas; het is dan ook vooral te danken aan het enthousiaste spel van iedereen dat dit op de rails blijft. Qua plot verder erg voorspelbaar, maar de structuur van de film kent enkele verrassingen en alles is zo aanstekelijk en leuk dat je tegen wil en dank meegesleept wordt. Daar kan zelfs de bijzonder opdringerige muziek weinig aan verpesten.

Aardige film. Het verhaal hebben we al eerder gezien en ook bij deze variant worden de bekende paden bewandeld. Op zich niet storend, want het wordt prima uitgewerkt door Chbosky. De film kijkt lekker weg en verveelt geen moment. De kleine Tremblay zet een goede acteerprestatie neer en ook de rest van de cast speelt met volle overtuiging. De film speelt wel in op het gevoel maar overdrijft het niet. Niet origineel maar wel een prima wegkijker. 3.4/4.0

“You feel like you're all alone here, but you're not!”

Topfilm. Totaal niet verwacht, maar Wonder is een film met precies de goede balans tussen zoetsappig sentiment en oprechtheid, herkenbaarheid en een levensecht verhaal. Dat komt door het slimme script, maar ook door het acteerwerk van Roberts, Tremblay, Wilson en Vidovic. Je ziet niet alleen hoe Auggie met zijn aangeboren aangezichtsafwijking omgaat, maar ook wat voor effect zijn handicap heeft op de mensen om hem heen.

Vooral de verhaallijn van zijn zus Via (Vidovic) is interessant, en misschien zelfs nog wel sterker dan die van Auggie. Ook de gesprekken tussen Wilson/Roberts en Tremblay zijn hoogtepunten. Niet alles werkt en Wonder is zeker niet perfect, maar er zitten gewoon ongelooflijk veel momenten in de film waar ik met een glimlach naar heb zitten kijken, of die echt emoties losmaakte. En soms is dat belangrijker.

Een 8.0 als gemiddelde op IMDB, dan ga je met de nodige verwachtingen kijken, maar ik moet zeggen dat Wonder allesbehalve een wonder is, eigenlijk gewoontjes. Het beste wat je er over kunt melden is dat dit een zeer prettige familiefilm is, een feelgood movie die aardig in balans is: goede strakke vertelling, welke gelukkig niet al te sentimenteel is. Maar persoonlijk vond ik het net wat te gelikt, echt te mooi om waar te zijn, een soort Elephant Man voor de naïevelingen onder ons. Ook de hier genoemde gelijkenis met Mask is verhaalinhoudelijk terecht en begrijpelijk, maar die film was meer puur, met levensechte mensen. Als je kijkt na Wonder heb je bijvoorbeeld meteen in je gedachten dat het onwaarschijnlijk is dat pappa Wilson en mamma Roberts in het echte leven ooit verkering zouden krijgen, en dat zie je terug op het scherm. En die aan één schakeling van net niet momenten gaat maar door: dat joch welk hem eerst zo pest en daarna verschrikkelijk spijt krijgt, zus lief die zich verwaarloosd voelt maar uiteindelijk welgemeende tranen voor haar broer laat, de beste vriendin die eerst bewust afstand neemt maar later hunkert naar hun gelegenheid en tenslotte die tenenkrommende apotheose waarin August gekozen word tot de leerling van het jaar......het welhaast verplicht gelukzalige gevoel wat je hiervan zou moeten krijgen was aan mij niet besteed. Wonder is vakkundig gemaakt en derhalve een redelijke doelgroep film maar de overdreven hoge waardering tot dusverre zal in de toekomst ongetwijfeld afzwakken en genormaliseerd worden.

Wederom een uitstekende film van regisseur Chbosky. Wonder is niet meteen de meest inventieve titel en misschien is dat een beetje jammer. Het is allemaal een beetje te aangezet om August (Jacob Tremblay) toch als een "wonder" neer te zetten. Dat had eigenlijk niet gehoeven, hoewel het op deze manier een sterke feelgoodfilm is geworden die pesten absoluut niet goedkeurt. Toch denk ik dat in 9/10 gevallen dit totaal anders zou uitdraaien en August compleet genegeerd zou worden en gepest zou worden door kereltjes zoals Julian.

Mensen houden niet van abnormaal gedrag of van dingen die ze niet begrijpen. Dat zit in ons DNA en is ook gewoon ingeburgerd in de maatschappij. Maar als iemand op straat je aanspreekt met een gezicht als August, zal je je waarschijnlijk niet op je gemak voelen. Deze film doet zijn best om dit soort taboes te doorbreken en dat kan je alleen maar toejuichen want dit soort mensen verdienen ook kansen. Het zijn en blijven mensen, ook al zijn ze zo geboren. Toch ligt er een mooie nuance in de film want niet heel de wereld draait om August en dat moet hij zelf ook beseffen. Het verhaal over de zus en haar vriendin Miranda is erg herkenbaar en ook erg goed gebracht. Ook de muziek was soms schitterend. Ik hou van dit soort films, ik vind het een prestatie als films je sentimenteel kunnen maken. Toon dit in de scholen want dit is prima geschikt voor educatieve doeleinden rond pesten. 4*

Toen wij deze film gisteravond zagen, meenden wij eerst dat het echt was, het gezicht van August, een aardig kind met voor de buitenwereld een helaas ander gezicht dan de meesten van ons. Nadat wij op internet de hoofdrolspeler hadden opgezocht, bleek weer eens hoe goed men is in schminken tegenwoordig. Hier een link naar de echte beelden van de acteur: Jacob Tremblay on Transforming into Auggie Pullman in WONDER - YouTube (ADVIES: KIJK DEZE BEELDEN NA DE FILM, VANWEGE DE INLEVING IN HET VERHAAL!!!)

En als mensen een periode van eerlijkheid kennen is dat voornamelijk in hun jeugd. De meeste jongeren zeggen soms keihard hoe zij andere mensen en de wereld zien. Het spreekwoord: "dronken mensen en kinderen spreken de waarheid" gaat dan ook grotendeels op in deze film.

Ook leuk was het om een van onze favoriete acteurs van tegenwoordig in deze film te zien; Mandel Bruce (Mandy) Patinkin, de chef van "Carry" uit de serie Homeland. Hij is hier in de rol van een empathische directeur van de school waar August zijn eerste ervaring met het klassikale lesgeven heeft.

De film is wel een typische tearjerker nu en dan maar de rest is prima gemaakt en neergezet.

Een film die wij waarderen met 3,5+*, dus een 8-.

Een mooie dramafilm die mij in ieder geval niet deed vervelen of ergeren, maar juist meenam en ik denk wel redelijk weergeeft hoe het ongeveer in de werkelijkheid zal zijn. Zoals het ermee omgaan van gezinsleden rondom zo iemand, het gedrag en reacties van jonge studenten en de belevenis van iemand die zo wordt geboren.

De rollen zijn goed vertolkt door de cast. Ook Wilson laat weer goed zien wat voor een acteur hij is in dit soort rollen, net als in Marley and me.

Een dikke 3,5 sterren verdiend.

Het boek heb ik een tijd geleden gelezen. Dat vind ik een goed boek, dus ik was benieuwd naar de film. Het verhaal komt overeen, dus wat dat betreft zaten er geen verrassingen in voor mij. Het acteerwerk vind ik goed. Jacob Tremblay vind ik in "Room" ook subliem, wat een talent is hij, en het masker lijkt net echt. Het sentiment is wat mij betreft nogal over the top. Gelukkig heeft de film ook een kant die vrij ingetogen en oprecht is, waardoor ik het te doen vind. Het hondje vind ik erg schattig. Een prima film om eens geleend te hebben. 3,5*

Mooie film. Met allemaal top acteurs. De kinderen spelen ook erg goed. De dochter uit het gezin springt er echt uit. Wat een talent. Verder is de film vrij voorspelbaar, maar deze clichés zijn wel realiteit. De film raakte me en als dat lukt dan is het altijd goed. Zelfs Owen was niet vervelend in deze film. Vaak vind ik hem wat irritant. Het blijft voor mensen lastig om een afwijkend iemand te accepteren. Het zegt natuurlijk veel meer over de mensen die pesten, dan om diegene die gepest wordt. Vaak zijn pesters onzeker over hun eigen uiterlijk, seksualiteit, etc. Maar alles bij elkaar. Een zeer hartverwarmende film. Ga kijken!!!

Deze ook eens bekeken en het was wel een mooie film. Heel overtuigend geacteerd door de kinderen, net als de rest van de cast trouwens. Het verhaal is natuurlijk wel redelijk voorspelbaar, maar storend was het niet. Er zaten nog wel enkele leuke stukjes in met bv Chewbacca.

Toch wel de moeite waard en met een mooie boodschap.

Wonder is een typisch clichéverhaaltje met erg veel voorspelbaarheid. Maar het is ook een film die wonderwel fijn in elkaar zit en erg lekker wegkijkt. Je weet wat er gaat gebeuren wanneer Auggie naar school moet. Het is des mensen om sociaal ongewenst gedrag anders en bedreigend te gaan bestempelen. Auggie heeft het niet makkelijk op school en heeft nauwelijks vriendjes. Kinderen kunnen ongemeen hard zijn ten aanzien van elkaar. Auggie probeert te overleven door te fantaseren over Star Wars of zijn ruimtevaartdroom.

Wat extra geslaagd is aan de film is de aandacht voor de dochter, of laat ons zeggen de aandacht die te weinig besteed wordt aan haar. Ze is een supermeid die erg gedienstig is en haar broer graag ziet, maar het wringt ergens wel dat nooit zij eens in de picture staat. Alles en iedereen moet wijken voor Auggie. En dat vreet en valt te begrijpen. Het is een evenwicht dat gezocht moet worden en ouders zijn zich daar niet zltijd van bewust.

De acteerprestaties zijn niet bijzonder, toch niet van Roberts of Owen. Het is meer dan degelijk, maar het is geen film om in uit te blinken. De kinderen daarentegen vielen des te meer op, met Tremblay op kop. Ook in Room (2015) deed hij het goed. Wonder is een geslaagde hartverwarmende film waarop weinig aan te merken valt. De scène met de ouders van Julian was choquerend. Ongelooflijk hoe sommigen zonder scrupules durven denken.

Ondanks de uitzonderlijk hoge waardering op IMDb met de nodige scepsis aan deze film begonnen. Wel, van die scepsis was al snel niet veel meer over. Het is een grensverleggende film over liefde, vriendschap, volharding en het omgaan met het anders zijn.

Gaandeweg wordt je helemaal ondergedompeld in dit verhaal over de broze overlevingsdrang van een jongen, die vanwege zijn uiterlijk altijd en overal een buitenbeentje is omdat hij niet past in het verwachtingspatroon van "normale" mensen. Hoezo normaal? Vooral zijn klasgenoten geven deze film een oorverdovende boodschap mee.

Knap werk van onze eigen Arjen Tuiten, die Jacob Tremblay omtovert tot een geloofwaardige Auggie.

Na het al even beklijvende The Perks of Being a Wallflower (2012) —ook over een enigszins zonderling figuur— is het pas de tweede film van Stephen Chbosky. Smaakt naar meer.

Sympathiek.

Vond het wel een lief en vermakelijk filmpje dat er goed in gaat. Al is het wel zo, vooral richting het einde, dat het iets te zoet en ongeloofwaardig is om echt binnen te komen. Dit had veel emotioneler kunnen eindigen maar nu zat ik echt met een gevoel dat ik het niet geloofde.

Wel bizar hoeveel charme er van die kleine Tremblay af kan komen. Behoorlijk goed geacteerd voor zijn leeftijd. Dat ik Roberts kon uitstaan zegt eigenlijk ook een hoop. Ook Wilson was leuk, en leuk om de oudere Vidovic te zien. Maar toch waren het de kinderen die de film echt maken.

De kinderen waren ook een stukje leuker om te volgen dan de zus en ouders. Zo vond ik het zijplot van Russell (Miranda) maar verre van een beetje interessant. Zo'n geforceerd verhaaltje weer. Alles rondom Tremblay en Jupe was een stuk leuker om te volgen.

Maar het eerste deel was absoluut een stuk sterker, de 'first day of Auggie' was sterk, en het avondeten dat daarna volgt brengt daadwerkelijk emotie los. Helpt er ook bij dat Tremblay verrassend leuk opgaat in zijn rol. Dat niveau is nergens echt meer bereikt in de film.

Het tweede deel vond ik ook wel een beetje overdreven en te zoet. de medaille en de plotse switch van de ex-pestkoppen waren gewoon te geforceerd en dat gaat ten koste van de emotie. Extra plotjes van de zus en andere karakters leken ook alleen maar daar te zijn om de film wat te vullen.

Was aan het twijfelen tussen 3* en 3,5*, maar omdat het allemaal wel heel goedbedoeld is en allemaal natuurlijk wel een goede boodschap heeft en alleen maar als feelgood materiaal dient. Daarom gewoon het voordeel van de twijfel, ik zal niet zo'n zeurpiet zijn hier.

Wonder is een film die met veel clichés op de emoties van de kijker wil werken. Eerlijk gezegd werkt het want het is ook gewoon pure emotie wat we allemaal op een bepaalde manier in het leven ervaren. De karakterontwikkeling met hoofdstukjes en ieder zijn haar/rol vond ik erg doeltreffend. Ook het acteerwerk is pittig. Zeer onderhoudende goed opgebouwde film met een mooi verhaal.

Interessant thema om een film over te maken. De manier waarop het verhaal verteld is vond ik echter wat amateuristisch. Wel mooi om deze jongen te zien worstelen op zijn school en de manier waarop zijn ouders en zus hiermee omgaan. De film zette mij aan het denken, hoe zou ik reageren? Kortom, de film leverde mij een mooi vraagstuk op, Chapeau! Ik miste echter wel "iets", misschien dat het aan het mindere einde lag of het Amerikaanse zoete laagje op deze film...geen idee. Wel een lekkere wegkijker.

Mooie film hoor, zit goed in elkaar met een paar prachtige scènes. Het probleem, voor zover het er is, zit hem erin dat het allemaal vrij dramatisch wordt gebracht een theaterstuk én awardshow als finale; het kan niet op!, terwijl er stiekem niet zo veel echt enerverends gebeurt. Het mooie zit hem er in dat mensen op een mooie manier worden neergezet, zelfs de 'vijanden'. Ik moet daarom een beetje denken aan de film Another Year die datzelfde heeft maar dan minder over de top grootste mispeer was toch wel de flashback met oma.... De kinderacteurs doen het goed en sterren Roberts en Wilson zorgen met hun bescheiden rol ook voor hoogtepuntjes; Roberts die volschiet als Auggie vraagt of Jack kan komen spelen en Wilson die het gezicht van zijn zoon wil zien. Wel een voldoende dus, maar geen must see. Dan liever Another Year

Het interessante aan deze film is dat het negatieve verwachtingen over bepaalde personages creëert, maar later een kijkje in de ziel van die personages geeft, waarbij blijkt dat de personages toch anders in elkaar zitten. Dat vond ik wel aardig. Verder is het redelijk voorspelbaar, maar wel goed uitgevoerd, waardoor het toch aanspreekt. Acteerwerk is sterk, wat natuurlijk ook bijdraagt. Visueel niet bijzonder, maar wel degelijk. 3*.

Een film waar ik toch wel een beetje stil van werd. Wonder werd me tussen neus en lippen door aanbevolen door een collega en ik besloot het inderdaad een kans te geven, zonder dat ik er me verder veel in verdiept had.

Natuurlijk herken ik wel de kritiek dat het zoetsappig, sentimenteel en 'echt Amerikaans' is. Volgens mij is het bronmateriaal dat al van zichzelf. Het is wat mij betreft echter wel nog altijd een keuze of een regisseur en scenarioschrijver dat op de meest melige manier uitwerken óf dat ze het doen met het hart op de juiste plek. Dat laatste gevoel bekroop mij wel heel erg bij deze film. Dit verhaal leent zich ervoor en mag van mij wat van die elementen bevatten waar we misschien in andere gevallen wat allergisch voor zijn.

Auggie wordt neergezet als een ontzettend lief en innemend kind door Jacob Tremblay, waardoor je al heel gauw met hem meeleeft. Wat ik sterk vond, en hiervoor moet ik waarschijnlijk de schrijvers vooral dankbaar zijn, is dat Auggie wel 'gewoon' als een kind van zijn leeftijd wordt afgebeeld. Daarmee bedoel ik dat hij speels en een beetje ondeugend uit de hoek kan komen, maar ook dat hij zelf zeker niet perfect is en lessen te leren heeft. Wat dat betreft vond ik het ook goed dat de film aandacht besteed aan personages als Olivia en Jack en hoe zij met de situatie (en hun eigen problemen) moeten omgaan. Dit zijn geen personages die maar wat langs de zijkant blijven zwabberen, maar ook wel echt een eigen gezicht krijgen. Complimenten dus ook voor Izabela Vidovic en Noah Jupe: de jonge cast wist me te overtuigen. Ook Owen Wilson en Julia Roberts doen het degelijk. Wilson is een beetje 'hit or miss' bij mij, maar zodra hij een wat meer ingetogen kant van zichzelf laat zien (zoals hier), kan ik hem goed hebben.

Auggie krijgt te maken met vervelende reacties van leeftijdsgenoten (en oudere kinderen) op zijn gezichtsafwijking, maar dergelijk gedrag zal toch voor velen van ons herkenbaar zijn. Kinderen kunnen keihard zijn en het is goed om te zien hoe Auggie het er soms moeilijk mee heeft, maar er ook telkens weer met een beetje hulp bovenop komt. De boodschap is in ieder geval hoopvol en het levert ook bij vlagen hartverwarmende momenten op tussen hem en de andere personages. Zijn moment van euforie op het einde, waarbij hij echt als held naar voren mag treden, zou ik dan misschien als enig moment wél aanduiden als net iets te 'zoet' of 'Amerikaans'. Ik kon ermee leven, maar ik denk niet dat de film dat nodig had.

Dit is echt een film die ik hoofdzakelijk kijk voor het verhaal, dus ik vind het goed dat ook daar de focus ligt en niet op een afleidende montage of het visuele aspect: de film kent misschien niet bijster veel cinematografische hoogstandjes, maar doet wat het moet doen. 'Less is more', in dit geval. Ik heb het boek (nog) niet gelezen, maar vind het verhaal zondermeer uitstekend vertaald naar het witte doek. De film wist me aan het lachen te maken, te ontroeren en écht met de personages te laten meeleven. Als je de drie zaken in de voorgaande zin voor elkaar weet te krijgen, dan lijkt mij dat de makers hun doel bereikt hebben.

Aanrader!

4,5*

Amerikanen zijn echt onovertrefbaar in dergelijke films die een dramatische situatie doen uitdraaien in een hartverwarmend feelgood-movie.

Beter dat dan dat ze een pak criminele nonsens op ons af sturen.

Sentimenteel natuurlijk maar met meerdere levenslessen en nog waarheden op de koop toe.

In de film zegt iemand dat jongeren, nog meer dan volwassenen, onmeedogend zijn in het formuleren van spot en kritiek. Dit gebeurt evenwel meestal zonder besef van de mogelijke (dramatische) gevolgen van hun optreden. Aan volwassenen dit op te merken en aan het probleem te schaven.

Dit is een uitstekende kinderfilm met zeer happy end. Er wordt goed geacteerd door de kinderen en de volwassenen. De film is nogal aan de zoete kant voor oudere kinderen en zeker voor volwassenen. Niet problematisch zoet maar wel flink zoet. Marsepein en chocola. Maar films zoals deze, die geïntegreerd leven met diversiteit behandelen, hebben we nodig. Laat hem daarom maar zoet zijn. Naar mate diversiteit emancipeert zullen er genuanceerdere smaken zijn. Dit is al heel wat, voor nu. Belangrijk.

Sterke feel good movie.

Nu moet ik bekennen dat ik een zwak heb voor Julia Robert en Owen Wilson, maar beide spelen de sterren van de hemel: naturel en geloofwaardig. Ook Jacob Tremblay zet een overtuigende Auggie neer. Maar ik snap ook de scherpe kritieken van sommige kijkers. Dit is denk een film: you love it or you hate it. De kritieken van kijkers die er 1 ster aan geven zijn namelijk volledig waar: de film is zoet als marsepein, zit vol clichés en het Amerikaans sentiment druipt er werkelijk vanaf. En hij is ook nog tamelijk voorspelbaar. Krijg je daar rode vlekken van in je nek? Dan vooral niet kijken!

Aan de andere kant vertelt het een goed uitgevoerd coming of a age verhaal, het belicht meerdere perspectieven en blijft van begin tot het einde boeien. Er wordt goed in geacteerd en brengt de nodige levenslessen over het voetlicht. Het schetst een wereld waar we misschien allemaal een beetje naar verlangen (misschien juist wel in deze tijd): een wereld van reflectie, compassie en een intrinsieke drijfveer om (uiteindelijk) het juiste te willen doen. Misschien is dat wel waarom de film me zo aansprak. Het laat ook het relatieve zien van mooi en lelijk. Aan het eind van de film ben ik helemaal gewend geraakt aan het gezicht van Auggie en kan ik dat niet meer als lelijk of gek bestempelen. Het is gewoon Auggie zoals Auggie moet zijn. En dat gevoel wordt nog sterker als je hebt gezien wat voor prachtig persoon daarachter schuil gaat. Laten we wat liever voor elkaar zijn en wat we gek of vreemd vinden juist omarmen.

Nogmaals: you love it or you hate. I love it. 4 sterren.