Wonder (2017)

Het verhaal spreekt me niet ontzettend aan en Julia Robert is nu niet bepaald mijn favoriete actrice, maar na The Perks of Being a Wallflower Chbosky toch benieuwd naar het nieuwe project van Chbosky.

Vanaf 23 november in de bioscoop (Independent Films)

Wonder Trailer #1 (2017) | Movieclips Trailers - YouTube - m.youtube.com

Redelijke film over een jongetje met een mismaakt gezicht die voor het eerst naar school gaat. Een vrij luchtig drama dat iets te vaak manipulatief sentimenteel is. Wel onderhoudend, vooral ook vanwege de verschillende perspectieven van een aantal personages (mede hierdoor zijn er wel iets te veel eindes). De jonge, en hier onherkenbare, Jacob Tremblay maakt opnieuw een prima indruk na Room..

Moest bij het zien van deze film wel een paar keer aan deze film denken.

Auggie [Jacob Tremblay] die door een genetische afwijking een misvormd hoofd heeft, gaat na jaren van thuisscholing voor het eerst naar school. Zijn eerste schooljaar gaat natuurlijk niet over rozen en dat levert spanningen op bij zijn moeder [Julia Roberts], zijn vader [Owen Wilson] en vooral zijn zus [Izabela Vidovic], die haar eigen problemen heeft. Er valt werkelijk niets origineels aan het basisverhaal te ontdekken, het is een opeenstapeling van clichés en dus zou dit een kitscherig, onuitstaanbaar Hallmark-achtig pulpfilmpje moeten zijn. Tremblay, duidelijk gehinderd door de make-up en de prothese die zijn rol vereist, slaagt er ook niet in veel sympathie voor zijn karakter op te wekken, omdat hij zijn emoties vooral uitdrukt door te schreeuwen en te jammeren. Waarom werkt het dan toch? Nou, onder anderen omdat het scenario, gebaseerd op het gelijknamige boek van R.J. Palacio, op een aantal momenten de gebeurtenissen vanuit ander perspectief filmt. Door in korte, puntige episodes zus Via, diens beste vriendin Miranda [Danielle Rose Russell] en Jack Will [Noah Jupe] even centraal te stellen, krijgen deze karakters een unieke diepgang die de emotionele betrokkenheid bij het verhaal versterken. De vertolkingen van de kinderen zijn sowieso erg sterk, maar Jupe steekt er met kop en schouders bovenuit in één van de beste vertolkingen van een kindacteur die ik in lange tijd heb gezien. Tenslotte zijn daar Julia Roberts en Owen Wilson, die perfect gecast zijn en die ondanks de zwakheden van hun karakters sympathiek en authentiek zijn. Je gelooft in dit gezin en ondanks alle banaliteiten voelde ik toch een brok in de keel toen deze familie naar de triomfantelijke finale toewerkt. Zeker geen meesterwerk, maar dit is wel schmaltz op zijn allerbest.

In potentie een prima film die zich helaas te veel moet beroepen op clichés en soms nadrukkelijk hangt naar sentimenteel (die, eerlijk is eerlijk, af en toe wel werkt). Juist het hoofdverhaal is daardoor het minst interessant, ondanks goed spel van de jonge Tremblay. Veel leuker zijn de bijfiguren - vooral het verhaal van Olivia, dat veel subtieler is, raakte mij juist wel bijzonder sterk. Daar is Chbosky ook op zijn best, net als in The Perks is het vooral de coming of age waarbij het hem schijnbaar moeiteloos afgaat die naturel te brengen. Ook de andere nevenfiguren zijn interessant maar krijgen te weinig tijd waardoor hun verhaaltjes het clichéniveau nooit overstijgen. Jammer eigenlijk. En dat in een film waarin Owen Wilson - niet mijn favoriete acteur- veruit zijn beste rol speelt. Rustig en kalm, daardoor geloofwaardig en oprecht emotioneel. Hij en zijn vrouw Roberts zijn eigenlijk de personificatie van de hele film. Hij ingetogen, zij meer van de grote gebaren en als stel geloof je ze niet. Zo ook de film, goede en minder goede delen die niet echt een coherent geheel maken. 3,0*.

Een film met een paar erg geslaagde scenes maar helaas ook een film die bang is het standaard pad te verlaten. Op sommige momenten werkt het sentimentele erg goed, bijvoorbeeld als August met Halloween verkleed is gegaan en zijn klasgenoten aan moet horen, of het moment tegen het einde van de film waar hij in een gevecht beland en hulp uit onverwachte hoek krijgt. Ook de scene dat de ouders van het pestende jongetje op school moeten komen was erg sterk. Helaas zijn er ook scenes die maar half om half werken of zelfs totaal niet. Zoals het geforceerde liefdesverhaaltje van de zus, het verhaaltje rondom haar is wel erg standaard en natuurlijk loopt ze precies mr right tegen het lijf. Ook de verhaallijn van haar vriendin was maar erg mager en voelde geforceerd en gemaakt aan. Ik had graag meer diepgang gekregen in de levens van de ouders, maar de film blijft op deze vlakken meer een kinderfilm en wilt graag sentimenteel zijn maar dan ook weer niet te erg, mensen zouden eens tranen in hun ogen kunnen krijgen.

Het is zeker geen doorn in het oog, de film heeft zwakheden maar gelukkig ook meerdere scenes die wel werken.
De film lijkt te balanceren tussen een highschool filmpje en een meer serieuze drama film, de combinatie werkt niet altijd even goed.

Om af te sluiten met een positieve noot: de fantasie van August was erg herkenbaar, in nare ongemakkelijke situaties terugvallen in een fantasiewereld.

Twijfel sterk tussen 2,5 en een 3, maar helaas blijft dat voorlopig op een 2,5 staan. Met acteurs van dit kaliber was er meer uit te halen.

Ken je het soort films waarvan het einde te klef en sentimenteel is en dat je dan denkt: “ah dat is nou zonde”? Zo is Wonder van begin tot eind. 2 uur lang. Ongetwijfeld smullen hordes mensen hiervan (dat bewijzen de ratings ook), maar ikzelf ben nogal allergisch voor dit soort plastic Hollywood sentiment. Het heeft me geen seconde kunnen raken.

Ik lees een boel negatieve recensies. Ik vond het een mooie film. Wat ik sterk vond was dat er een paar gedwitcht werd naar het perspectief van een van de andere rollen; de zus, de beste vriend en de beste vriendin van zus.

Deze film gaat over de tragiek waar opgroeiende kinderen mee te maken kunnen krijgen.

Julia Roberts speelde haar ol erg goed. Ook vond ik de pestkop sterk in zijn rol

Zeker voor een film die je maar liefst 5 sterren geeft is je tekst nog even nalezen misschien wel zo slim?

Nog niet gezien, maar doet me denken aan deze Mask (1985) - MovieMeter.nl (wat een schitterende film is mijn inziens).

Perks of Being a Wallflower is één van mijn favoriete films, dus was erg nieuwsgierig naar zijn nieuwe film. Zo sterk als Perks is het niet en het is misschien wel een beetje te Hollywood zoet. Maar ik heb toch heel erg genoten. Het is een lief en zielig verhaal, maar de balans blijft goed. Heel erg sterk geacteerd door Tremblay weer, maar ik genoot vooral van het meisje die zijn zus speelde. Die was echt ijzersterk. Owen Wilson speelde denk ik ook zijn beste rol so far. De structuur van de film was ook goed gekozen, met de verschillende perspectieven.

4*

Prima drama dat me geen moment heeft verveeld.

Een sentimentele film met een boodschap.

De film legt niet alleen de nadruk op de beleving van een jongen met een gezichtsafwijking maar ook op wat het met de omgeving doet.

En die omgeving heeft zelf ook struggles en moet er mee zien te dealen. Die tussenstukjes en diverse invalshoeken zijn er aardig tussengefietst en geeft het verhaal een wat dynamischer verloop.

Ondanks het mooie verhaal vol hoop, moed en liefde is het uiteindelijk wel de voorspelbare sentimentele draak geworden waar je zin in moet hebben. En toevallig had ik dat. Een klein beetje.

Wonder - Wedstrijden Cinema - Cinenews.be

fantastische film !!

mooi verfilmd dat ieder huisje zijn eigen kruisje heeft. oordeel nooit te snel maar luister naar een ander

Op voorhand verwacht ik iets te veel drama en klefheid en dat is bij momenten ook zo, maar langs de andere kant heeft de film me wel weten grijpen. Het is zeer mooi en emotioneel en door het perspectief van het verhaal regelmatig te verschuiven, blijft het interessant. Vooral pluimen op de hoed voor de kindacteurs (Vidovic, Tremblay en Jupe), waarvan ik weinig films ken dat ze zo uitblinken. Roberts en Wilson spelen goed, maar zeker ook niet fantastisch.

Het is een dramafilm bij de start, maar uiteindelijk ook een enorme feelgoodmovie met veel voorspelbare stukken, maar die daarom niet per se minder zijn. Hoewel het einde wel zéér cliché is.

Daar dacht ik ook meteen aan , dus eigenlijk is het een ripp off , mask moet ik nog eens terug zien was een mooie film .

Die zou trouwens eens op Blu-ray moeten verschijnen wat mij betreft.

Drama is niet echt mijn ding maar toch was ik wel benieuwd. Het word allemaal erg veilig gebracht maar de film en het verhaal wisten me toch te raken! 3.5 ster is te weinig dus 4 ****

Dat had ik ook kunnen zeggen natuurlijk ..

Mask (1985) gezien?

Nou deze.

Hetzelfde maar dan helemaal anders, feelgood met een cliché einde maar niks mis mee. en ja Mask vind ik beter...

Heel erg mooi ! Als je dan gaat voor vol sentiment ,met alles er op en er aan .

Dan ligt vals sentiment of makkelijk op de gevoels “ button “ inspelen al gauw op de loer .

Maar het gaat het er dus VOL. Voor ,,,zonder enige gene .

En de makers komen er mee weg .

De hoofdpersonages zijn allemaal symphatiek .

Minpuntje was het lava project wat voelde als kinderachtig en te zwart wit waar ik een groot tegenstander van ben. Het leven is nooit zwart wit .

Maar das geen groot minpunt .

Want het is wel heerlijk meeleven .

Simpelweg een mooie film, niet zo hoogstaand als verwacht.

Maar de bijverhaaltjes van de personen omheen het hoofdpersonage vond ik heel leuk, kwam verrassend over. Dus niet heel de film (of wereld) draait om het jongentje met het misvormde gezicht, er is aandacht gegeven aan meerdere personages en hoe zij deze 'wereld' ervaren. Doch natuurlijk met momenten overdreven sentiment, een gevoel gevend dat alles relatief te overbruggen is. Dat geeft misschien een verkeerd beeld van hoe alles in werkelijk wel zou zijn. In ieder geval, de film geeft je een duwtje om je open te stellen voor mensen met afwijkingen, en dat doel bereikt het wel... Een simpele maar mooie 3,5*

De zoetsappige aanpak van het bronmateriaal zal niet iedereen aanspreken, maar gezegd moet worden dat dit wel een heel vakkundig gemaakte en vooral mooi gespeelde film is, met veel rake momenten. De cast is eersteklas; het is dan ook vooral te danken aan het enthousiaste spel van iedereen dat dit op de rails blijft. Qua plot verder erg voorspelbaar, maar de structuur van de film kent enkele verrassingen en alles is zo aanstekelijk en leuk dat je tegen wil en dank meegesleept wordt. Daar kan zelfs de bijzonder opdringerige muziek weinig aan verpesten.

Aardige film. Het verhaal hebben we al eerder gezien en ook bij deze variant worden de bekende paden bewandeld. Op zich niet storend, want het wordt prima uitgewerkt door Chbosky. De film kijkt lekker weg en verveelt geen moment. De kleine Tremblay zet een goede acteerprestatie neer en ook de rest van de cast speelt met volle overtuiging. De film speelt wel in op het gevoel maar overdrijft het niet. Niet origineel maar wel een prima wegkijker. 3.4/4.0

“You feel like you're all alone here, but you're not!”

Topfilm. Totaal niet verwacht, maar Wonder is een film met precies de goede balans tussen zoetsappig sentiment en oprechtheid, herkenbaarheid en een levensecht verhaal. Dat komt door het slimme script, maar ook door het acteerwerk van Roberts, Tremblay, Wilson en Vidovic. Je ziet niet alleen hoe Auggie met zijn aangeboren aangezichtsafwijking omgaat, maar ook wat voor effect zijn handicap heeft op de mensen om hem heen.

Vooral de verhaallijn van zijn zus Via (Vidovic) is interessant, en misschien zelfs nog wel sterker dan die van Auggie. Ook de gesprekken tussen Wilson/Roberts en Tremblay zijn hoogtepunten. Niet alles werkt en Wonder is zeker niet perfect, maar er zitten gewoon ongelooflijk veel momenten in de film waar ik met een glimlach naar heb zitten kijken, of die echt emoties losmaakte. En soms is dat belangrijker.

Film was nog oke, hetgeen mij altijd het meeste raakt is als het om dieren gaat, ik heb daar een zwak voor dan als het om mensen gaat. Mss omdat ik niet teveel vd mensheid moet weten, ook al genoeg tegen gekomen met zogenaamde beste maten.

Acteurs waren top.

Film was oke maar voor mij is 1 keer genoeg.

Ik was er niet helemaal gerust op met een filmtitel die eigenlijk al om te kotsen is en zo'n typisch plot waarvan je weet dat het zwaar op je gevoelens in zal proberen te spelen. Maar eigenlijk is de film grotendeels nog best ok. Vooral wel aardig is dat ook wat aanvankelijk enkel typetjes lijken nog een beetje een stem krijgen. Het veelvuldig gebruik van voice-overs vind ik overigens wel een beetje een mispeer, vooral bij Tremblay met dat iets te schattige stemmetje. Het lijkt net alsof Auggie een paar jaar jonger is dan de andere kinderen in zijn klas.

Jupe doet heel leuk en is het beste wat de film te bieden heeft wat betreft de gebeurtenissen bij Auggie op school, ondanks dat teksten krijgt als "If all the guys in fifth grade were lined up against a wall and I could choose anyone I wanted to hang out with, I would choose Auggie". Dat soort verheerlijking is precies waarom de verhaallijn van Auggie zelf niet werkt. Waar het volgens mij het punt zou moeten zijn dat hij gewoon een normaal kind kan zijn moet hij toch worden gepromoveerd tot de speciale jongen, de beste vriend en slimste van de klas.

Nee, doe mij dan maar het veel meer nuchtere en algemeen herkenbare plotje over wat Auggies zus allemaal meemaakt. Niet zozeer de romance maar haar verloren vriendschap met Miranda en haar gevoel dat ze het vijfde wiel is in haar familie. Daarom is het ook echt ontroerend om, hoe vergezocht ook, Miranda haar letterlijk haar een podium te zien geven. Het absolute hoogtepunt van de film.

Helaas wordt er hierna nog een fantasievol laatste half uur achteraan gebreid, waardoor de film als een kaartenhuis in elkaar stort. Ineens zit Miranda weer gezellig bij de familie aan tafel, en is Auggie een populair kind terwijl pestkop Julian op een of andere manier met zijn vrienden mokkend toekijkt en later met zijn ouders door de directeur op het matje geroepen. En, het ultieme dieptepunt, Auggie krijgt een prijs op school. Ik herhaal, Auggie krijgt een prijs.

Roberts vond ik eigenlijk nog wel redelijk, maar Owen is weer zo ongelofelijk kleurloos en krijgt ook niet eens de kans van het script om echt wat te laten zien. Die Charlotte ook niet trouwens. Wat was het punt van haar introductie nou eigenlijk? De hond krijgt nog meer verhaal. RIP Daisy. 2.0*.

Een 8.0 als gemiddelde op IMDB, dan ga je met de nodige verwachtingen kijken, maar ik moet zeggen dat Wonder allesbehalve een wonder is, eigenlijk gewoontjes. Het beste wat je er over kunt melden is dat dit een zeer prettige familiefilm is, een feelgood movie die aardig in balans is: goede strakke vertelling, welke gelukkig niet al te sentimenteel is. Maar persoonlijk vond ik het net wat te gelikt, echt te mooi om waar te zijn, een soort Elephant Man voor de naïevelingen onder ons. Ook de hier genoemde gelijkenis met Mask is verhaalinhoudelijk terecht en begrijpelijk, maar die film was meer puur, met levensechte mensen. Als je kijkt na Wonder heb je bijvoorbeeld meteen in je gedachten dat het onwaarschijnlijk is dat pappa Wilson en mamma Roberts in het echte leven ooit verkering zouden krijgen, en dat zie je terug op het scherm. En die aan één schakeling van net niet momenten gaat maar door: dat joch welk hem eerst zo pest en daarna verschrikkelijk spijt krijgt, zus lief die zich verwaarloosd voelt maar uiteindelijk welgemeende tranen voor haar broer laat, de beste vriendin die eerst bewust afstand neemt maar later hunkert naar hun gelegenheid en tenslotte die tenenkrommende apotheose waarin August gekozen word tot de leerling van het jaar......het welhaast verplicht gelukzalige gevoel wat je hiervan zou moeten krijgen was aan mij niet besteed. Wonder is vakkundig gemaakt en derhalve een redelijke doelgroep film maar de overdreven hoge waardering tot dusverre zal in de toekomst ongetwijfeld afzwakken en genormaliseerd worden.