Funny People (2009)

Aangezien ik hier ook een recensie over moet schrijven ga ik dat hier niet doen, maar toch even een aantal woorden om de vijf sterren kracht bij te zetten.

Er zijn in totaal elf films waar ik de volle mep voor gaf, dus je kunt je wel voorstellen hoe geweldig ik Funny People vind. Het is de derde Apatow en zonder twijfel de sterkste (tot nu toe). Dat niet alleen, ik vind dit de beste film die ik dit jaar gezien heb.

Even een paar plussen

+ Adam Sandler. Daar heeft niet iedereen vertrouwen in, maar dit is de beste rol die hij ooit neergezet heeft. Net zoals Jim Carrey schitterde in Eternal Sunshine of Man on the Moon doet Sandler dat hier, maar dan eigenlijk nog veel beter.

+ Vele zijlijnen. Je hebt de relatie tussen Simmons en zijn 'leerling', gespeeld door Rogen. Maar ook die tussen Simmons en zijn dokter, zijn ex-vriendin. Die ex-vriendin heeft op haar beurt weer met haar gezin te kampen. Dan zijn er nog de huisgenoten van Rogen en het meisje waar Rogen verliefd op is. En dan vergeet ik nog een paar zijlijnen.

+ 40 Year Old Virgin en Knocked Up hadden wat mij betreft een zoetsappig einde, Funny People heeft dat niet en dat werkt veel beter. De balans tussen komedie en drama komt hier perfect uit de verf.

Het punt is, dat de beschrijving bij deze film even goed een andere had kunnen zijn. Daar leunt de film totaal niet op. Het draait om de karakters, emoties en natuurlijk veel grappen. Want vrijwel ieder personage in deze film is een stand-up comedian (in de film bedoel ik, vele zijn het ook in het echte leven geloof ik) of acteurs.

The Hangover komedie van het jaar? Ik dacht het niet.

Vijf sterren

Funny people voor de helft gezien tijdens een sneak preview.

Een verschrikkelijke film.

Ziek word ik in alle Apatow films van alle verwijzingen en propaganda naar het Jood-zijn. Nagenoeg alle hoofdrolspelers zijn Joods. Dit is op zich niet erg, maar er wordt de laatse jaren steeds meer verwezen naar het Joodse geloof, bar mitswa's, besnijdenissen etc. etc. (dit gebeurt overigens in nagenoeg alle Hollywoodfilms )(ik zie per jaar ingeveer 170 bioscoopfilms). Ik zit als kijker niet te wachten op een Joodse geloofs- en afkomstovertuiging. Overigens ook niet op een christelijke of moslim oevertuiging in de bioscoop.Hier is sprake van propaganda en discriminatie van niet-Joodse acteurs. Je zal maar voor veel geld staan ingeschreven bij een castingbureau en omdat je geen Jood bent (maar wel talentvol) nooit een rol krijgen.

Ook in deze film zijn heel veel figuranten van Joodse afkomst.

Iedere bioscoopbezoeker zou eens op moeten letten op de vele Joodse acteurs en verwijzingen.

Hollywood gebruikt de film als Joods propaganda middel.

De vele holocaustfilms van de laatse jaren zijn vooral uitgekomen

om de slachttofferrol te benadrukken. We weten allemaal wat er de laatse tientallen jaren gebeurt in de Palestijnse gebieden.

Het imago moet opgekrikt worden middels o.m. film.

Overigens heeft mijn vrouw een gedeeltelijk Joods voorgeslacht en is haar vader erkend nabestaande van de holocaust (anders klinkt

het bekende anti-semmitische riedeltje als je eens kritiek hebt op bovenbeschreven misstanden).

Jaap ten Kortenaar

Sowieso eens met alles wat je zegt, maar met vooral dit laatste ben ik het HELEMAAL eens.

Om dan toch nog even m'n eigen mening te geven. Film had makkelijk in anderhalf uur gepast. En zelfs dan was het geen sterk staaltje geworden. Ik zat tegen het einde aan te wachten op het moment dat Sandler dan toch het loodje zou leggen, maar dat gebeurde niet. En ik zeg: jammer.

Sandler overtuigde op geen enkel moment. Ik geef toe, ik heb om sommige stukjes best moeten lachen, maar verder was de film weinig genietbaar. Vraag me nog steeds af waarom ik tot het einde ben blijven zitten. Hopende op die wending...Ik heb niet voor niets de laatste paar jaren Sandler overgeslagen en ik snap na deze film ook weer waarom.

Seth Rogen was prima. Niks meer, niks minder. Maar de hoeveelheid dick humor die erin zat kwam me op een gegeven moment echt de strot uit.

Kortom: fikse tegenvaller.

Jammer van het halfuur dat zich afspeelt in het huis van de ex van George, dat stuk kon me echt totaal niet pakken.. De rest van de film vond ik wel echt grappig! Ondanks dat er ongehoord veel grappen over piemels en ballen gaan is de humor van hoge plank.

3*, was zeker hoger geweest als eerder genoemd minpunt er uit gelaten was.

Funny people

People? Yes!

Funny? No..

Wist ik bij voorbaat maar de speelduur van deze film, dan was ik er niet eens aan begonnen. Zonder enige weet van de film, trailers e.d. naar de bios gegaan. En vrij bedrogen uitgekomen. Zonde, want met deze cast had ik toch echt beter verwacht.

Adam Sandler, Seth Rogen, en die dikke van Superbad. Veel meer dan pies en poep grappen mogen we ook eigenlijk niet verwachten, maar zo veel- en slecht als hier is toch echt dramatisch. Ook komt het drama van Sandler totaal niet realistisch over.

De rol van Eric Bana was daarentegen wel Funny! Zijn accent is erg komisch en het is verschrikkelijk zonde dat hij alleen de laatste 25 min van de film een rol heeft.

Als tip voor degene die de film nog gaan bekijken: Kijk geen trailer! Ik keek zelf naderhand de trailer en de grappen die nog komisch waren in 136 min film worden daarin verklapt.

1,5*

Goede film, waarbij Apatow een geweldige balans vind tussen zijn standaard humor en een goed drama. Goed gedaan.

3.5

Helaas niet zó goed als de trailer deed verwachten, maar Apatow heeft opnieuw bewezen dat het één van de meesters van dit moment is op het gebied van de uitgebalanceerd mix tussen drama en komedie.

Hier en daar wat geforceerd gedoe en ietwat lang, maar vooral Seth Rogen is weer hilarisch...

3,5*

Pijnlijke mislukking die zelfs in Apatow's magere oeuvre opvalt vanwege het lage niveau. Was totaal niet gecharmeerd van de stijl, het niet treffende geimproviseerde drama en waanzinnig rommelige scenario. Er wordt een spanningsboog opgebouwd met de ziekte van Sandler maar zelfs wanneer deze (ook na veel pijnlijk clichematig gekreun) voorbij is gaat de film nog een uur door. Een naar uur met een nog lagere grappendichtheid wat als een soort doelloos gezwel aan de film hangt. Het eerste deel van Funny People was al niet denderend maar het tweede deel ronduit vervelend, zondermeer m'n laatste Apatow.

Soms heb je van die films waarbij je het gevoel hebt dat er een geweldige film inzit, maar dat die er niet uitkomt. Funny People is voor mij een duidelijk voorbeeld. Het komt weinig voor dat regisseurs hun eigen werd remaken, maar hier zou ik haast wensen dat Apatow het nog een keer probeert.

Daabij moet hij twee elementen even in het oog houden: hou de lengte binnen twee uur en forceer niet twee films in één. Het begint allemaal erg fijn en na een uur had ik echt het gevoel dat Funny People zomaar een onverwacht meesterwerk van Apatow ging worden, mits hij een interessante uitwerking voor de tweede helft zou vinden. Dat doet hij niet. In de tweede helft blijkt ineens hoe ongefocust de film was en Apatow lijkt niet meer te weten waar hij heen wil. Na anderhalf uur of zo wordt er gewoon een nieuwe film gestart, met schijnbaar toevallig dezelfde personages. Je merkt dat zelfs dat Apatow geen flauw idee meer heeft wat hij Seth Rogens personage moet laten doen, gezien die idiote scène waarin hij naar het vliegveld rent. Bleef de film voor dit moment nog aardig, daarna raakt het reddeloos verloren in een tuingevecht dat op geen enkele manier werkt en een onbevredingend einde. Het laatste half uur wordt nog enigzins in leven gehouden door een verrassend grappige Eric Bana. Hij is me als acteur nooit bijzonder opgevallen, maar hij doet het erg leuk.

Waar ging het mis? Alle elementen leken op zijn plaats. Sandler zagen we zoals we hem nog niet eerder zagen (ja, het is ook totaal anders dan in Punch-Drunk Love), de personages waren over het algemeen geloofwaardig, het drama werd onsentimenteel opgebouwd en de humor was goed (al gaat de obsessie met penisgrappen op een gegeven moment wat tegenstaan). De film blijft zelfs dan nog langer leuk dan je zou denken, maar het mist gewoon een bevredigende ontknoping en na een tijdje merk je toch hoe lang twee en een half uur kan duren.

Een gemiste kans. Verre van verschrikkelijk, maar dit moet beter.
3*

Een zeer vermakelijke film, en dat mag best knap genoemd worden gezien de duur.De film is de hele tijd boeiend en valt geen één keer in een dal, maar ik snap best dat sommigen mensen hem wat te langdradig vinden, aber je moet er van houden. Net als de humor, het is af en toe flauw maar dat kan ook niet anders als het om stand upers gaat. Maar de humor is vaak erg scherp. Het verhaal is niet eens zo voorspelbaar en ook niet afgezaagd of cliché. Naast de hoofdfiguren zijn ook de bijfiguren erg leuk verwerkt en de muziek is ook goed.

De cast is heel sterk. Adam Sandler heeft de laatste jaren bewezen dat hij echt wel kan acteren en dat doet hij hier weer. Ook Seth Rogen is weer op dreef en Jonah Hill is geinig. En mensen als Schwartzman en Bana zijn goed.

4*

Knap hoe een zeer leuke komedie vervalt in een langdurige cliché en Hollywood-drama en -romantiek draak van jewelste. Gelukkig bevatte het compleet overbodige laatste uur nog een paar goede momenten om me te weerhouden van een nog slechtere beoordeling. Apatow verslikt zich deze keer flink in de tijdsduur en het tenenkrommende drama en romantiek. Datgene dat voorganger Knocked Up nog juist prima wist te balanceren met de hoofdzakelijk mannen-humor. Typisch geval van ten onder gaan aan 'too much'. Gelukkig is persoonlijke hate-factor Sandler niet overdadig irritant.

(en voor de tweede keer die dag dat ik een moderne film zag met muziek uit Dirty Dancing....creepy)

Poverjtes.

Apatow's versie van de droevige clown in niet bepaald geslaagd. Film moet het hebben van wat afzonderlijke scenes en grappen, maar weet nooit wat te worden.

De humor is spaarzaam leuk. Sandler valt mee, Rogen loopt er soms wat verloren bij en die Hill mogen ze echt verbannen uit films. Meest ongrappig persoontje dat ik ken. Redelijk makkelijke en flauwe grapjes ook, zeker de stand-up acts waren redelijk duf.

Verder geen goede reclame voor improvisatie. De helft van de tijd zien de acteurs eruit alsof ze het zelf ook niet meer weten, met een hoop gemompel en slecht getimede comedy tot gevolg.

Rest een zwemelend en dolend verhaaltje dat echt nergens heengaat en zeker 45 minuten te lang doorgaat. Gelukkig kan je af en toe nog eens opveren tijden leuke momenten. Maar te spaarzaam voor een voldoende. Jammer, want met een goede regisseur had het een sterke film kunnen zijn.

Nipte 2.0*

Wat een ongelooflijke teringzooi zeg.

Bijna alles vind ik slecht aan Funny People. Ik wist vooraf niet precies wat voor soort film het zou worden. Adam Sandler films zijn meestal bedoeld om mee te lachen, maar ik wist dat het geen komedie zou zijn. Na afloop weet ik nog steeds niet wat het is, behalve dat het dan troep is.

Niet grappig, niet dramatisch, niet pakkend, niet interessant en helemaal niet funny om te kijken. Heb exact 0 momenten van vermaak gehad.

Adam Sandler....de ene vind hem super, de ander vind hem vreselijk. Ik ga steeds meer tot die 2e groep behoren. Heel soms heeft hij wel een leuk filmpje maar nog vaker zijn zijn films zo ongrappig en niet leuk. Ik heb me werkelijk kapot geergerd aan Sandler in deze film met zijn irritante stemmetjes en zijn pogingen om lollig te zijn. Ben eigenlijk wel klaar met hem nu. De laatste jaren heb ik meer troep dan amusement van hem gezien. De overige rollen waren ook niet boeiend. De hele film was dat dus niet.

0,5* Snel vergeten dus.

Lange zit.

En wat onevenwichtig ook. Maar ik houd er wel van. De film staat met de characters, en die vond ik erg prettig.

Veel grappen waren goed, alsmede de dialogen. De film heeft een nogal lange laatste akte, maar vond dat juist wel prettig. Kende gelukkig niets van het verhaal danwel de speelduur. Vond Bana ook wel verfrissend eigenlijk.

Leuk, soms een beetje ontroerend en vaak grappig. Fijne acteerprestaties, op de overbodige Hill en RZA na. En voorzien van een puike soundtrack.

Zeer goed.

Het is me niet helemaal duidelijk wat Judd Apatow eigenlijk in gedachten had met Funny People: het hoofdpersonage is een egocentrische lul waar ik geen seconde sympathie voor voelde en tevens een stand-up comedian die nergens grappig is. Verschil in smaak zou je kunnen opperen, maar ergens lijkt het me ook effectief Apatows bedoeling om er compleet mislukte grappen tussen te steken en van George Simmons een onuitstaanbare figuur te maken.

Op zich valt er waarschijnlijk wel een sterk drama te puren uit het basisgegeven van een ongrappige en zelfgenoegzame komiek, maar net dat dramatische aspect ontstijgt hier de kleffe Hollywood-stijl niet. Waar er in Knocked Up nog met die meligheid kon worden geleefd dankzij de humor, zijn de hilarische momenten in Funny People in mijn ogen zo goed als onbestaande.

Seth Rogen kan bij mij niet veel verkeerd doen en is hier dan ook nog draaglijk maar speelt duidelijk één van zijn mindere rollen. Daar staat dan een Adam Sandler tegenover die met zijn "retard-stemmetjes" op het podium duidelijk niet beseft hoe pijnlijk ongrappig hij bezig is. Sowieso hoef ik deze acteur niet (op het sterke Punch Drunk Love na, waar zijn ergerlijke persoonlijkheid wonderwel past) maar hier is hij toch wel zeer bedroevend.

Niettemin nog met redelijk veel interesse zitten kijken en ondanks de lange speelduur ging de film aardig vooruit, waaruit blijkt dat de regisseur wel iéts goed heeft gedaan, maar dit is toch echt een tegenvallertje.

Heerlijk luchtig drama filmpje.

De cast is geweldig, met bijbehorende bijrollen, erg leuk ingevult en vaak erg geestig. De stand-up comedie stukken tussendoor vond ik kwa humor niets aan, sowieso heb ik dat maar zelden met die typische amerikaanse stand-up humor.

Maar ondanks dat zaten er nog wel wat rake grappen tussen, met een goed verhaal en interessante personages.

De rol van sandler moet natuurlijk ook genoemd worden, het is zeker een leuke prestatie die hij hier neer zet. Vind hem absoluut niet misstaan in zo'n serieuzere rol!

Veel kritiek te vinden hier overigens, wat ik niet had verwacht want het is me verassend genoeg erg goed bevallen.

3.5*

Waarschijnlijk de meest ambitieuze Apatow.

Film die niet alleen grappig wilt zijn maar ook intelligent, persoonlijk en licht dramatisch. Toch wel ergens jammer want nu hebben we een film van 2.5 uur die al deze aspecten slechts een beetje uitwerkt. Het verhaal is leuk om te volgen, er zitten best wel wat grappige scènes in maar de film loopt niet lekker. Er wordt geen goed ritme gevonden en de afwisseling tussen drama en komedie gaat wel erg stroef.

George Simmons is best een interessant personage (hoewel iets cliché) maar hier wordt te weinig mee gedaan. Grootste gedeelte van de film worden er grappen over ballen en scheten gemaakt maar dan 10 minuten voor het einde moet er nog even de diepte in gegaan worden. De dialogen tussen Rogen en Sandler hadden ook wat scherper gemogen.

Toch zijn erg genoeg individuele scènes die de film nog leuk maken. Zo vond ik de stand-up comedy stukjes erg leuk en ook de bijrol van Eric Banna was erg geslaagd. Soundtrack is ook zeker de moeite waard met nummers van o.a. John Lennon en Wilco.

3*

Hm.. ik vond de film in sommige korte momenten wel grappig en aardig, maar als het iets niet heeft is het wel een goed scenario. Da's ook meteen de grootste tekortkoming.

Apatow maakt er echt een zooitje van. Vooral in de tweede helft als 1 van de bijverhaallijntjes met zijn ex gewoon een rode draad op zichzelf gaat worden.

Heeft nou niemand kunnen zeggen dat dit echt nergens over ging?

Scene tussen Eminem en Ray Romano was wel erg geinig. .

Ik weet niet meer wie me had verteld dat deze film grappig is.. maar zodra ik er achter kom wie het was gooi ik hem/haar met de dvd na!

Ik ben al geen grote Sandler fan, heb door mijn ex wel een x aantal films van hem gezien, maar deze sloeg alles.. Bij andere films kon ik nog wel een (glim)lachje opbrengen, maar hier bleef het erg vaak uit.

Film duurt inderdaad te lang en gaat op den duur irriteren. Hoewel ik de neiging kreeg om versneld door te spoelen, heb ik dit maar niet gedaan. Nee, Knocked Up was een groter succes dan dit. Jammer, gezien de cast was het een gemiste kans.

Tsja, bij Funny People moet je eigenlijk geen pure komedie verwachten zoals je het meestal wel doet uit de Apatow stal.
Funny People gooit het eigenlijk over een hele andere boeg, het is eigenlijk een hele zware film, in een luchtige verpakking omwikkeld.

Dat levert vaak leuke momenten en goede dialogen op tussen de uitstekend acterende cast. Ik vind de leuke stukjes stand up comedian van Rogen en Sandler ook heel erg leuk en houdt het luchtig.

Helaas verzuipt de film een beetje in haar langdradigheid, het plot lijkt niet ergens heen te gaan, de ziekte en de uiteindelijke overwinning van Sandler erop heeft de kijker niet echt bepaald wat opgeleverd. Denk dat Apatow zelf ook niet echt wist waar hij heen wilde gaan.
Vond de romance tussen Sandler en Mann dus eigenlijk ook niet zo lekker, vooral Mann vond ik maar een wispelturig huppelkutje die eerst het ene zegt en vervolgens exact het tegenovergestelde doet.
Valt weinig van te begrijpen.


Toch raakte de film me wel op enige momenten, de vriendschap tussen Rogen en Sandler vind ik leuk uitgewerkt, er heerst de hele film een bepaalde chemie over hun (en de rest) heen.
Het einde vond ik ook mooi, grappig en ontroerend tegelijk. Iets wat deze film wel pretendeert te zijn.

Het blijft alleen jammer dat het allemaal zo lang duurt en dat het script hier en daar te wensen overlaat.

Krappe voldoende

3*

Waar de titel Funny People vandaan komt, mag een raadsel heten: als deze film namelijk iets níet is, dan is het wel grappig - tenzij je van die typische antigrappen houdt die de gemiddelde Amerikaanse komiek er nog wel eens uit wilt gooien ('oh, hij doet een stemmetje!'). Helaas hou ik daar niet van. En ik hou ook niet van véél te lange, véél te trage films met personages die me niet boeien. Funny People is simpelweg een te lange en vervelende zit. Goed, de muziek is aardig en het camerawerk is verzorgd - wel enigszins anoniem -, maar dan hebben we het qua positieve punten ook wel weer gehad.

1,0*

Prachtige film. Apatow weet de juiste snaar te raken met een perfecte balans tussen comedy en drama. De vele inside jokes zijn echt geweldig, al zal ik er ongetwijfeld nog een hoop gemist hebben. De film had alleen net wat korter gemogen en Sandler had zijn stemmetje misschien beter thuis kunnen laten maar verder voortreffelijke film.

4,5*

Pfff, wat was me dit echt een ontgoocheling. Na het succes van Adam Sandler en Seth Rogen in andere films, kon dit duo enkel maar 'vonken' geven, maar die 'vonken' bleven echt wel uit. Ik heb op verschillende momenten gedacht van de film af te zetten maar ik heb het uiteindelijk toch tot het einde kunnen volhouden.

Het meest frustrerende is, dat als je een film maakt over stand-up comedy, dan zouden naar mijn mening de grappen toch wel écht grappig mogen zijn. Het feit dat er flauwe grappen verteld worden waarvan het publiek van in een deuk ligt, werkt enkel maar ergerlijk. Gelukkig komen er hier en daar nog enkele goede grappen of leuke momenten voor, maar onvoldoende om van een goede film te spreken.

Eindscore: 1,5/5

Beetje een gemiste kans.

Ik heb een groot zwak voor Apatow produkties, de dramatische lading die Funny People heeft klinkt interessant, genoeg potentie maar helaas wordt daar niet goed mee om gegaan. Heeft ook vooral te maken met Sandler, die nooit de snaar wist te raken. Op humor gebied niet echt sterk, en op drama gebied slaat Funny People de film ook nogal mis. Wel wat geslaagde momenten maar een behoorlijk hit or miss effect.

Wel weer veel leuke cameo's waar Eminem toch wel de kroon spant. Als groot fanatic van de beste man zorgt dit wel voor een impuls. Rogen moet ook gewoon vooral rollen spelen waar hij allerlei vuibekkerij en smeerpijperij uitslaat, dit is niks voor hem. Al met al erg genoten maar het niveau is veel te wisselvallig en oo kde speelduur is veel te lang. Een uur had er wel vanaf gemogen. Slim Shady saves the day .

Apatow probeert in zijn film altijd, met groot succes, menselijkheid te vatten. De kleinste nuances die relaties en gesprekken bepalen weet hij als geen ander vast te leggen. Dit vloeit voort uit zijn acteursregie waarin hij de acteurs alle ruimte geeft voor improvisatie en dientengevolge uitzonderlijk veel verschillende takes filmt. Het levert een filmbrei op vol levendigheid waaruit wel 5 verschillende films gemonteerd zouden kunnen worden.

Het is dan ook een hele opgave om van al dat schitterende materiaal een samenhangend geheel te maken, laat staan een commercieel succes. Want Apatow's films staan met één been in arthouse, ondanks de talloze seksgrappen; het is geen vooraf uitgestippelde plottwister, meer een soort documentaire die moeilijk in het filmstramien in te passen is. In Knocked Up leverde dat nog een aardig gestructureerde film op ... maar bij Funny People heeft Apatow nóg meer gekozen voor de nuances en minder voor een hedendaagse filmkomedie. En het levert een allerinteressantste film op! Funny People kent geen enkel onecht moment, maar is één lange herkenbare vertoning van menselijk leed en geluk. Vol verwijzingen naar de moderne tijd, vol grappen die niet zozeer op een filmpubliek als wel op de personages onderling gericht zijn. Personages weten echt niet in één keer wat ze willen en wat niet. Ze veranderen doorgaans van standpunt en zullen, net zoals in het echte leven, misschien wel nooit ontdekken wat ze nu precies van het leven verlangen.

Ieder personage is met verve vorm gegeven. Sandler spant de kroon, Eric Bana is ook geweldig, en Jonah Hill blijft voor mij persoonlijk de grappigste acteur uit de Apatow-stal. Maar de tegenstrijdigheden komen het best naar voren in het personage van Leslie Mann. Hoe ze situaties voor zichzelf goedpraat, hoe ze gaat twijfelen aan haar besluiten, hoe ze uiteindelijk haar hart volgt na Sandler's reactie op een filmpje van haar dochter; fabuleus!

Maar ook de rest van de film is tot in de puntjes uitgewerkt. Het stand-up aspect van de film is zo realistisch als maar kan en vaak ook erg grappig, en ook alle gezinsituaties worden uitstekend uitgewerkt. Om nog maar te zwijgen over het dozijn aan nepfilms dat bedacht is voor de film, en voor een aanzienlijk deel ook daadwerkelijk gefilmd. Net echt. En ook muzikaal is Funny People sterk; een gezapige gitaarscore die werkt!

Voor mij dus toch weer een geslaagde productie, maar het is begrijpelijk dat het commercieel gezien niet zo goed werkte. De film lijkt soms wat stuurloos en duurt natuurlijk vrij lang. Maar Apatow had het waarschijnlijk niet anders gewild.

Funny People is één van de weinige films waarbij je zelf kunt kiezen of je de hele film door wil huilen of wil lachen.

4*

Misschien omdat Apatow niet voorspelbaar wil worden, probeert hij hier uit alle macht geen derde akte te schrijven. Hoe laat je zoiets aflopen? Het laatste uur van de film sleept maar aan en aan, lijkt steeds een kant uit te gaan en dan toch geen keuze te durven maken. Jammer, want tot die tijd heb ik zelf een erg grappige, goed geregisseerde film gezien. Humor door rijke Hollywoodkomieken die zichzelf en elkaar kietelen moet je liggen, net zoals de talloze cameo's en de toepasselijke muziekjes op emotionele momenten, maar verder, mja.

PS Wat een kuthoes. Wat was de redenering hier? Zet gewoon de twee hoofdrolspelers en een lekker wijf voorop en dan verkoopt het zichzelf?

Te wisselvallig,

Adam Sandler is een beetje op de Drama tour gegaan en ik besloot hem te volgen. Reign over me gezien, nu dus Funny People en binnenkort Punch-Drunk love.

De film kent een best leuke opzet. Een stand-up comedie amateur. Die een assistent word van een grote Comedian. Adam vertolkt de rol op zich aardig. De echte drama bleef weg, gelukkig maar voor Sandler want denk niet dat hij zich daarin kan handhaven. Maar hier kwam hij er nog wel van af.

Seth Rogen kijk ik opzich graag naar. Hij speelt hier een ietwat verlegen stand-up comedian die onder aan de ladder staat. Hij doet hij matig. Hij kan toch beter in komedie's als 40-year old virgin blijven.

Over de grappen was ik minder te spreken. Hier en daar zitten er wel wat leuke bij en handjevol zelfs erg leuk. Maar 80% (maybe more) is erg flauw en het publiek lacht zich helemaal dood.

Het filmpje verliest ook wat van zijn sterkte omdat de speelduur wat aan de lange kant is. Deel 1 gaat meer over Rogen en deel 2 over het liefdesleven van Sandler.

Aardig maar toch lijkt het wel alsof Rogen en Sandler niet helemaal thuis zijn.

2.5*

Zojuist herzien en hoewel de 2de helft inderdaad net wat te lang duurt, toch nog een halje d'rbij. Ik ken nauwelijks films waarin zo goed op een natuurlijke manier geacteerd word. Verder zijn de karakter ontzettend menselijk neergezet. Een onconventioneel meesterwerk met humor die ook nog eens echt om te lachen is .

Film die gewoon veel te lang duurde. Ik dacht dat toen Adam Sandler het goede nieuws kreeg te horen dat hij bleef leven de film bijna teneinde zou zijn maar de film duurde daarna nog ongeveer een uurtje ! Dat was voor mij veel te veel en heb daarna ook maar iets anders gekeken. Echt geweldig vond ik de film overigens niet en het was meer een drama dan een humor film. Ook vond ik Adam Sandler totaal niet grappig en speelde hij erg serieus (iets wat hij niet kan). Seth Rogen zorgde nog voor de meeste humor maar echt geweldig was hij ook niet. Het laatste uur zal ik zeker nog wel eens zien want ze zenden hem sinds gisteren uit op Film 1 maar voorlopig geef ik hem maar 2 punten.

De intentie van de film vind ik heel apart. Een behoorlijk dramatisch onderwerp in een humorfilm. Ik ben niet altijd onder de indruk van Adam Sandler maar ik weet dat hij wèl goed kan acteren. Dat vind ik niet in iedere film maar ook bijvoorbeeld in Punch Drunk Love vond ik hem heel sterk. In deze film laat hij ook weer zien dat hij echt wel kan acteren.

Ook vond ik het leuk om Seth Rogen een keer niet een typetje neer te zetten maar ook hij heeft laten zien dat hij toch echt wel kan acteren. Ik vond hem wel aandoenelijk in deze film als gevoelige jongen die zijn eigen weg nog niet had gevonden en eigenlijk als een hondje achter zijn grote voorbeeld aan liep. Tot bijna op het einde natuurlijk. Gelukkig kwam het uiteindelijk wel goed.

Er zaten leuke grappen in deze film. Omdat ze meer werden gemaakt als comedy acteurs onder elkaar in plaats van verweven in een of ander verhaal kwam het helemaal niet geforceerd over.

Op 2/3e van de film wordt het wat langdradig. Ik denk dat ze wat te lang in het huis van die exvriendin van George bleven hangen. Dat gedeelte van het verhaal hadden ze naar mijn idee wat moeten inkorten. Maar verder vind ik de film wel goed gelukt.