Whatever Works (2009)

Ik vond de film niet echt geweldig. Het begint veel belovend en het karakter gespeeld door Larry Davis is ook erg leuk.

Maar na een uur of zo begon het me toch wel te vervelen en heb ik het af gezet. Die Evan Rachel Wood is trouwens wel erg knap maar ik vind haar type niet echt grappig. Ik had meer gehoopt op een soort The big lebowsky achtig geheel maar daar kan deze film toch bij lange na niet aan tippen.

Eens. Best vreemd eigenlijk, want Allen's films komen voor mij nooit geforceerd over. De film kwam ook in het begin wat moeizaam op gang en het script kent nogal wat ups and downs. Verder was ik ook niet zo weg van Larry david's rol.

Maar voor de verdere rest is het gewoon een typisch fantastische Woody Allen. Vooral tegen het einde aan wordt het allemaal hartverwarmend leuk. Kleine 4*

Mja 'ietwat'.. Vond het -zeg maar gerust- volledig voorspelbaar en een groot geforceerd debacle.

Echt een hele vervelende film. Allen acteert zelf niet, dus mocht de zeiksnor gespeeld worden door Larry David, doorgaans vrij leuk, hier hoogst oninteressant. Verhaaltje is echt, maar dan ook echt bedroevend slecht. Allen komt aan met een sloot cliché's over de verlichte New Yorker vs. de achtergestelde plattelandsbewoners waar je eng van wordt. Geen afgezaagd elementje wordt geschuwd. Ondertussen is de film nog eens belachelijk voorspelbaar, werkelijk alle ontwikkelingetjes zijn in te vullen, tot het irritante aan toe. Personages zijn stuk voor stuk kut. Enige leuke aan Evan Rachel Wood zijn haar billen en gezicht, die moeder is een lopend cliché met een transformatie om je voor te schamen, maar de vader spant absoluut de kroon.

Als totaalplaatje een belachelijk slecht geacteerd en leeg broddelwerkje stampvol slechte personages en cliché's over de prachtige stad New York met zijn kunstzinnige inwoners. Sfeer is afwezig. Grappig was het al helemaal niet. Film faalt werkelijk op elk punt, van begin tot eind, minst irritante scenes wisten ze aardig te monteren in de trailer, maar er komt werkelijk niks uit. Laatste scenes deden nog een aardig kokhalsneiging opkomen, want op ieder potje past een dekseltje.

1*, voor een van de slechtste films van 2009. Vicky Cristina Barcelona lag me vorig jaar ook al niet zo, maar dit is echt helemaal geen cent waard.

De leukste scenes in de film. Als zij de wijsheden van Boris zelf gaat uitdragen maar steeds net de plank misslaat.

Klopt, al heb ik wel het idee dat ze er na een tijdje steeds meer van begint te snappen wat ze zegt.

Dus wel een psychologische vooruitgang, iets wat je niet vaak in romcoms ziet

Wat een voorspelbare draak van een film. Wat een cliché's een een gebrek aan subtiliteit en orinaliteit en wat een nare personages. Vijftig jaar leeftijdverschil tussen man en vrouw? Als een vrouw minder dan de helft van de leeftijd van de man heeft is het misbruik of prostitutie.

Zo goed als de meeste Woody Allen's waren, zo slecht is deze. Lijkt wel of zijn werkster deze heeft geschreven en geregisseerd terwijl hij een weekje van huis was.

En jouw werkster heeft zeker deze recensie geschreven

Waar het mij om gaat is dat hetvoor mij als Woody allen fan zwaar teleurstellend was. Meerdere mensen verlieten de zaal en van ons gezelschap van vier was eigenlijk iedereen na afloop (op een na, die het wel aardige film vond) geschockeerd dat er blijkbaar te veel ja-knikkers om de maker heen liepen en dat niemand kritisch genoeg was.

De film was veel te een op een. Het lijkt wel of de hele film is gemaakt om te verontschuldigen dat de maker zelf met zijn 45 jaar jongere stiefdochter is getrouwd en dat de kwaliteit bijzaak was. Ik vind het een afraffelwerkje.

En het is trouwens geen recensie die ik schrijf. Gewoon mijn mening.

Komt een halfje bij vanwege de maker en omdat 1,5 wel erg weinig is.

De Woody Allen films zijn toch altijd vol cliche´s?

In het begin van de film had ik zelf ook iets van... nee he niet weer oude man met veel te jonge meid. Je ontkomt er niet aan het prive-leven van Allen erbij te halen. Maar hun relatie is zo ridicuul dat ik het niet echt serieus nam en me er ook niet meer aan ergerde.

De ontwikkeling van beide personages was juist wat de film sterk en grappig maakte. En dan vooral Melody, die de wijze cynische beschouwingen van Boris overneemt en er haar eigen draai aan geeft.

Meestal is een nieuwe Woody Allen altijd wel goed voor een dikke voldoende, maar ik hoef meestal niet echt te lachen om zijn ' typisch Joodse' grapjes. Dat is dan ook wat me in Whatever Works aangenaam verraste: Woody Allen kan op zijn oude dag daadwerkelijk grappig zijn.

Een Woody Allen crap film, zal wel aan mij liggen dat ik zijn films niks vind

Maar meestal zijn zijn cliché's leuk en om zijn typisch herkenbare joodse grapjes moet ik normaal ook lachen. Maar nu zie je ze vanaf een mijl (=1,6 km) aan komen.

E mijn beoordeling is juist zo hard omdat ik fan ben. Vooruit dan maar 2,5. Maar eigenlijk vind ik dat teveel.

2.5 dus

en ik ga naar 4*. 5 is wel erg veel.

Wisselvallige film, maar wel beter dan verwacht. Vond de trailer echt verschrikkelijk, maar dat is ook meteen waar ik me aan ergerde in deze film, dat constante gepraat tegen de camera, als ik iets niet leuk vind in films is het dat wel. En helemaal over ons het publiek praten vond ik dom, dat is iets wat in films als Meet the Spartans hoort. Maar ja dat terzijde is het verhaal wel leuk, onrealistisch dat wel maar erg geinig en onvoorspelbaar en toch cliché. De dialogen zijn vaak leuk, maar af en toe en vooral in het begin erg saai.

Ik ben totaal niet bekend met Larry David, maar ik vond hem erg leuk in zijn rol. Maar de show werd gestolen door Evan Rachel Wood, maar haar rol was dan ook wel erg geinig.

3.5*

Gaarheid ten top.

Allen schreef deze film in de jaren 70, maar de acteur die hij wilde hebben stierf vlak nadat het script af was. De enige reden waarom deze film gemaakt werd zoveel jaren later is dat Allen bang was voor de writer's strike. Of iets dergelijks las ik op wikipedia.

Larry David is prima (zie Curb Your Enthusiasm waar hij toont waarom George Constanza van Seinfeld op dat karakter is gebasseerd. Larry David schreef Seinfeld samen met Jerry S.)

De film zelf is inderdaad cliche op cliche...Het begin (eerste scene) was geweldig, maar daarna stort het snel in.

Goede werkster dan, als die ff in een weekje zo een film van anderhalf uur in elkaar kan knutselen

Wat mij opvalt tegenwoordig is hoe vaak het woordje cliché gebruikt wordt in niet al te positieve of zeg maar gerust negatieve recensies. Is het nu zo erg dat een film en vooral een komedie zich schuldig maakt aan clichés? Als we uitgaan van meer dan 100 jaar cinema, dan is alles al een keer uitgeprobeerd en maken verreweg de meeste nieuwe films zich schuldig aan clichés. Er worden maar weinig films gemaakt die echt vernieuwend zijn of films waardoor je compleet verrast wordt. In America moet je voor dat soort films tegenwoordig al helemaal niet meer zijn. Die kunnen alleen nog maar re-makes maken.

Nog even iets over deze film van Woody Allen;

Dat ik deze film zo goed vond is omdat ik mij met deze Allen komedie, ondanks dat hij vol clichés zat, kostelijk vermaakt heb. En daar gaat het toch vooral om dat een komedie je vermaakt.

Ik vind het ook niet leuk dat ik het niet leuk vind. Ik ben juist een fan. Maar dit ging volledig langs me heen en raakte me nergens. Ondanks de leuke vondsten van de zaal in kijken en de basisgedachte (whatever works als levensmotto)

Maar ja. Smaken verschillen. Kunst is geen wiskunde. Je kunt het niet iedereen naar de zin maken.

Vandaar dat ik ook van 1,5 naar 2,5 ben gegaan. Extreme cijfers schieten misschie wat te ver door en beinvloeden het gemiddelde op een oneigenlijke manier.

David die Allen speelt maar toch ook wel een beetje zichzelf zoals in Curb Your Enthusiasm: cynisch en direct, ietwat macaber (dat is dan weer Allen).

De film begint leuk, orgineel maar op een gegeven moment heb je het gezeur van Boris wel gehad. Precies op dat moment komt de moeder in beeld met meteen een hilarische scene. Hierdoor schakelt het verhaal een versnelling hoger en volgen er een aantal, vooral als de vader ook nog in beeld komt, zeer geslaagde grappen.

De dialogen zijn ontzetten goed, het denkbeeld van Boris is soms overdreven maar vaak ook erg treffend. De cast is erg goed. David is geen fantastisch acteur maar deze rol is hem op het lijf geschreven. De supporting cast is uitstekend, met Clarkson voorop.

Dat Allen het er zich zoals wel vaker wat makkelijk van af maakt om de film af te ronden is het helemaal vergeven met deze orginele en erg grappige komedie.

Op zich een leuke film, maar het gejammer van Boris begon mij wel te storen naarmate de film voort duurde.

Daarnaast lag het allemaal een beetje voor de hand en zit de film vol clichés. Al met al 3* omdat hij wel redelijk wegkijkt

Een film over liefde in alle soorten en maten met de conclusie (hoe spitsvondig) “whatever works.” Getoond met als rode draad een eindeloos schreeuw-pratend, zelfingenomen personage dat zichzelf dermate graag hoort praten, dat hij zelfs het publiek rechtstreeks met zijn monologen lastigvalt. Onophoudelijke dialogen die moeten doorgaan voor ad rem, overacting ‘till the bone. Woody Allen weet zichzelf wederom te kopiëren. Vermoeiend.

Leuke Woody Allen, een romantische komedie maar dan net iets anders. Niet zo goed als Vicky Cristina Barcelona maar toch zeker vier sterren waard

Hmm ik betwijfel of Allen wel echt iets voor me is, zeg ik terwijl ik tot nu toe alleen maar magere films van m heb gezien (Matchpoint, Vicky Christina).

Ik oordeel dan ook meer, aan de hand van een aantal fans, die beweren dat dit weer een Allen is die terug keert naar oude vorm.

Larry David speelt aardig, maar dat praten naar de camera, kom op, das toch niets nieuws. Boris is licht cynisch en erg zeurderig. Hij schrikt er niet voor terug mensen af te zeiken, maar als je dat doet, doe het dan gelijk goed. De man deelt speldenprikjes uit en komt daardoor eerder plagerig over, dan respectloos.. Dat is ook een beetje het probleem wat ik had, lopen verkondigen dat je de wereld en iedereen dom en irritant vind, maar ondertussen vond ik het maar een zielige ouwe zeur, waar ik op straat geen seconde aandacht aan zou schenken. Sterker nog, grote kans dat ik hem nog zou uitlachen ook.

Evan Rachel Wood speelde dan wat beter. Een irritant geforceerd accent, maargoed. Voor iemand die dom moest spelen, vond ik er nog verrassend slim uit de hoek komen soms ook. Echter het vormde wel een mooi contrast met Larry David en het maakte de film een stuk dragelijker. Scenes tussen de 2 waren ook duidelijk beter dan zijn monologen. Het gezeur van Boris en haar terugkoppelingen, waren nog wel eens vermakelijk.

De sfeer van de film vond ik nogal stoffig. Oubollige muziek, cynische ouwe zeikerd en gewoon allemaal keurig gestroomlijnd binnen de lijntjes van het plot van de film. Totaal niets gewaagd, geen echte one-liner die echt vlijmscherp en knalhard uit de hoek kwam ook.

Die moeder met haar ontwikkeling, had ook nog wel een stuk meer mee gedaan kunnen worden. Het was natuurlijk een zijlijn, maar als er al iets scherps in de film zat, had het daar vandaan moeten komen denk ik.

Tsjah, de film is een lichte verbetering op Vicky, maar ook niet zo om er een half punt voor omhoog te gaan. Daarvoor vond ik het allemaal te soft en de muziek en omgeving te irritant.

Dat Woody Allen wat in herhaling valt (volgens mij is een groot deel van zijn oeuvre gebaseerd op eenzelfde humoristisch cynisme) was me allang duidelijk. Whatever Works voelt dan ook een beetje als een herhaling van oefening, maar weet daarin wel weer wat nieuwe dingen te opperen. Zo vond ik het een fijne afwisseling om eens niet Allen in een Allen-rol te zien, maar iemand die bijna precies Allen lijkt, maar iets minder slungelig overkomt. Ook vond ik de relatie met Melody best goed werken en was haar naïeve gedrag soms een verademing. Het verhaal kon me verder niet heel veel boeien (al die vrienden en familie die erbij worden gehaald) en had ik de film eigenlijk op oudejaarsavond moeten zien.

Toch wel weer een typische Woody Allen film dit, die echt voor Allen zelf geschreven lijkt, maar waarin Alleen zelf niet meespeelt. De hoofdrolspeler is echter iemand, die toch zeer veel van Allen zelf lijkt weg te hebben. Larry David vult die rol prima in als zeer cynische man, die mensen de waarheid zeggen en de daarbij vaak bijhorende beledigingen, tot zijn levensdoel gemaakt lijkt te hebben. De film werkt grotendeels, omdat David en ook Evan Rachel Wood hun rol gewoon erg goed spelen, al ben ik zelf van mening dat Allen zelf de rol van David nog overklast zou hebben. De film zit vol grappige dialogen, leuke karakters en onverwachte gebeurtenissen, al moet gezegd worden dat het laatste half uur de film wel enigszins inzakt. Toch is ook deze Allen film lekker onderhoudend en bij vlagen zelfs erg grappig, zoals bijvoorbeeld Boris zijn zelfmoordpoging of de paar keer dat hij met een kind aan het schaken is. Leuk en luchtig zullen we maar zeggen.

3,0*

Zéér typische Woody Allen film. Doordrenkt met de niet te evenaren Allen-humor. Goed voor talloze monkellachjes.

Uitstekende casting. Je bent vóór of tegen Woody Allen, er is geen tussenweg. Voor de fans een échte aanrader. Een dikke 3,5

Een niemendalletje, waar ik me desondanks toch wel mee vermaakt heb. Misschien heb ik extra m'n best gedaan, want ik ben altijd Woody-fan geweest. Beetje nostalgie dus, en tevens de trieste constatering dat er nooit meer een Annie Hall of Broadway Danny Rose uit gaat rollen.

@David Allan Coe:

Ik ben dus absoluut vóór Woody Allen, maar meer dan een 3 kan ik er niet van maken.