Whatever Works (2009)

Humor met een hoofdletter H. Cynische humor, maar wel geweldige humor. Een aanrader voor de echte azijnpissers onder ons. 4 sterren voor deze geweldige film.

Ik heb mij nog eens gewaagd aan een prent van Woody Allen, en 't is terug zo erg tegengevallen. My God, wat zijn zijn films saai.

Aanvankelijk dacht ik nog ... oh een personage dat rechtstreeks tot het publiek spreekt, origineel, dat kan iets worden.

Maar dan vervalt de film in een saai, voorspelbaar verhaal. Van mijlenver zie je de plot komen, en het was niet interessant genoeg gefilmd en geacteerd om de aandacht om de kleinere dingen te vestigen.

Met veel moeite hem uitgekeken omdat ik me nog aan een speciale wending verwachtte, maar die bleef uit.

Voor mij een afrader, maar misschien wel een aanrader voor de mensen die van Woody Allen films houden.

Woody Allen films vind ik normaal gesproken zeer saai en zelden grappig maar omdat Larry David (ik vond zijn serie "Curb Your Enthusiasm" altijd zeer leuk) nu de hoofdrol speelde dacht ik dat het misschien wel eens leuk zou kunnen worden. Maar dat is helaas niet het geval en je hebt eigenlijk al na 10 minuten door dat dit een enorme saai film zal worden.

Het is eigenlijk een kopie van Woody Allen's vorige films inclusief zijn typische shit muziek. Alleen speelt Woody Allen nu niet zelf de hoofdrol maar Larry David maar voor de rest is alles gewoon hetzelfde. Woody Allen is stil blijven staan in de tijd en dit is het resultaat ervan. Het is gewoon zeer saai en totaal niet grappig.

Geinig.

Qua film is dit weinig bijzonders. Het werkt allemaal net niet en hoofdrolspeler Larry David overtuigd nauwelijks. Toch zitten er hier en daar wel wat aardige dialogen in maar het enige waardoor deze film overeind blijft is de aanwezigheid van Evan Rachel Wood. Hoe slecht een film ook is Wood zet altijd een overtuigende rol neer en dat is bijzijnder knap. Hulde voor deze intelligente en mooie verschijning.

Redelijk

Wat een film weer.. Het gewauwel over relaties doet me haast met irritatie denken aan Manhattan.

Ik had net als Theunissen gehoopt op een superscherpe Larry David zoals in z'n tv-serie. Oké z'n monologen over toeval spreken me aan en hij is af en toe grappig. Maar dan wel tussen een hoop flauwe en voorspelbare uitspraken van de anderen. 'God heeft de aarde en hemel gecreëerd.' 'Oh dus hij is een inrichter.' Tja.... En het gescheld op de kinderen is ook te makkelijk.

Tot aan de introductie van de moeder gaat het allemaal nog wel. Maar dan worden de personage-ontwikkelingen van het meisje en haar ouders te onnozel voor woorden. En niet op een leuke manier maar schaamteloos stereotiep en overgeacteerd. Goh de streng-religieuze plattelandsvader wordt een uitbundige homo, wat bloeit iedereen toch op in dat fijne stadse milieu. Verre van spitsvondig en het sneeuwt Larry onder.

Heb niet veel van Allen's komedies gezien maar blijkbaar ligt het mij niet. Op 'papier' dan nog wel maar het pakt niet lekker uit. Een soort grachtengordel-gegniffel in het kwadraat.

Whatever works... nou hier werkt het niet helemaal. Af en toe een snedige opmerking en komische situatie, en dat was het dan.

Evan Rachel Wood fleurt de film nog wat op, dat dan weer wel.

Twee en een half sterretje.

Vreselijk saai...

ik ben geen groot fan van de films van allen en ook deze heeft me niet kunnen overtuigen.

een oudere man die een jonger meisje ontmoet, hij praat heeeel veel en zij luistert en neemt alles voor lief.

al komt er door de rol van wood toch wat meer 'zonneschijn' in de film. echter word boris neergezet als een karikatuur, hij komt hiernaast ook nog onsympathiek over, hierdoor duurt de film te lang.

Zelden zat ik er zo naast met een beoordeling maar vandaag heb ik de film nog eens bekeken en ik moet zeggen dat ik regelmatig in een deuk lag van het lachen. De cynische humor van Larry David (die zichzelf in deze film als geniaal beschouwde ) was geweldig en ook het verhaal (wel natuurlijk vrij cliché) vond ik best aardig. Ik heb me kapot gelachen hoe hij de kinderen bij het schaken compleet afzeikte en daarna ook nog de moeder die zich kwam beklagen. Heerlijk hoe cynisch hij daarbij bleef. Het einde toen hij uit het raam sprong na het handen wassen was ook zo geweldig humoristisch. Na introductie van de ouders van Melody werd de film wat minder en kwam Larry David ook minder aan het woord. Ik vond het wel weer geniaal hoe enorm cynisch hij was bij de introductie van de vader.

Aangezien ikzelf ook vrij cynisch ben kon ik deze film bij een 2e kijk beurt goed waarderen. (vooral de eerste 60 minuten).

Geinig filmpje, dit komt van iemand die een uitzonderlijke hekel aan Woody Allen films heeft.

3.5*

Hm, aardig.

Vooral Evan Rachel had een amuserend rolletje, ze is erg leuk om naar te kijken.

Nadat ik de beschrijving las had ik toch iets meer verwacht, maar het blijft een komedie. Toch geen standaard komedie, het is een best apart verhaal met af en toe leuke grappen.

Tegen het einde werd het wat minder, ik vond het vooral jammer dat die Randy ertussen moest komen. Ze mochten het wel bij Larry David houden met zijn fantastische uitspraken ( jammer dat ik ze niet onthouden heb ).

Prima voor 'n keertje.

Trouwens wel lachen bedacht dat Boris rechtstreeks in de camera ging praten en dat de rest ging zoeken waar het was. En dat hij zegt dat er nu mensen in de bios zitten en hun aan zitten te staren met popcorn in de handen etc.
Geniaal dat stuk.

Gisteravond voor de tweede keer gezien, en heb weer enorm in een deuk gelegen. Wat zet Lary David zijn rol goed neer. Erg leuk scenario in deze film, waarover goed is nagedacht. Boris is een bittere, ouwe, geniale kwamtumfysicus die de jonge melody in zijn huis opneemt. De dialogen tussen Boris en Melody zijn hilarisch, ze zijn immers totaal het tegnovergestelde. De relatie die dan ontstaat is op zijn zachtst gezegd "uniek" te noemen wat een hoop komische scenes met zich meebrengt.

Erg leuk filmpje... 4*

Aan elke aspect van de film, zowel qua verhaal, personages, acteerprestaties en dialogen hebben we hier te maken met een film die ondergeschikte is aan bijvoorbeeld Annie Hall. En omdat Woody Allen films nogal wat van elkaar weg hebben, valt dat des te meer op. Voor Hollywood begrippen origineel, maar de beste man kan beter. En de matige cast helpt ook niet echt mee.

GEWELDIG

Brrrrrr.......

Maar tien minuten volgehouden. Wat een irritant personage........

hoe heet de man (acteur!!) waarop Melody uiteindelijk verliefd word ??

Henry Cavill..

Heerlijke cynische gast, leuke acteurs en een voor mij toch wel grappig einde.

Larry David heeft van Woody Allen en speelt uitstekend, maar een "Woody Allen" zonder Woody blijft iets missen.

De hand van de meester is nochtans overduidelijk : een absurde story, een pak zinnige en onzinnige levenswijsheden, grappige situaties en verrassende uitlatingen.

Een goede Woody Allen, vind ik, niet groots maar voor de liefhebbers een best verteerbare brok.

Als gebruikelijk is er ook goede muziek aanwezig.

Een heerlijk luchtige klucht is me dit. Larry David speelt Boris, een cynisch genie die aan iedereen duidelijk maakt dat er niets is om duidelijk te maken. Religie, seks, onverschilligheid, en zijn visie van liefde, alles komt subliem tot uiting door middel van scherpe dialogen en monologen. Zelfs Evan Rachel Wood laat hier zien dat ze wel degelijk kan acteren, voor zover het mogelijk is natuurlijk. Al bij al aangenaam verrast dus, een dikke 4.0*

favoriete scene is die waarin Boris ijlt in zijn slaap en wakker wordt. The horror, the horror.

Heel leuke film! Verwacht geen spanning of actie, wel leuke humor (soms wat cynisch) en een opeenvolging van onwaarschijnlijke gebeurtenissen.

Heb me geweldig vermaakt met deze film!

Oei, dat zullen de meeste wel doen als ze naar dit genre kijken.

mwah gaat wel

zeker geen schaterlachfilm, met de subtiele afzeikhumor van david

heeft zijn momenten

Heerlijke komedie, met name vanwege de erg leuke rollen!

Larry David als cynische ouwe mopperpot die links en rechts op het onbeschofte af een sneer uitdeelt aan iedereen die in zijn ogen minder geniaal is dan hijzelf en een aandoenlijke Evan Rachel Wood als ontwapenend spontaan maar uiterst onnozel meisje dat voor het eerst in de grote stad is. Een dynamisch duo dat door hun tegenstrijdigheden voor een flink aantal onderhoudende dialogen weet te zorgen.

De komst van zowel een irritante (schoon)moeder als vader leidt een beetje af van de opmerkelijke relatie tussen de oudere man en het jonge meisje maar geeft anderzijds het personage van Boris Yellnikoff wel een uitstekende gelegenheid om op typische Allen-manier nog eens fijntjes wat droogkomisch commentaar te ventileren.

Het verhaal verdient wellicht geen originaliteitsprijs maar de prima wisselwerking tussen David en Wood maakt er voor mij desondanks een zeer aangename film van.

Tof thema.

Larry David was grappig, maar de rest vond ik er een beetje overgaan en veel te voorspelbaar. Ik zag al van mijlen ver aakomen dat de vader zich als een homo ging uiten tijdens zijn gesprek met een homo en ook nog eens samen ging wonen met diezelfde. En zo'n gevoelens had ik vaak en dat is niet echt plezierig, hoewel ik zo'n scenes natuurlijk wel geestig vond, maar toch.

Maar buiten dat was het een zeer vermakelijke film met een tof uitgangspunt en een zeer leuk einde, maar tussen het begin en de eindmonoloog moet het dan ook zeer goed zijn en dat was dus niet helemaal zo, het was wel vermakelijk maar niet echt origineel of opmerkelijk. Het was dus net niet.

Toch nog een zeer mooie 3,5*, voor Larry David en zijn inzicht.

Grappige, soms hilarische monologen en dialogen plus de schoonheid van Evan Ravel Wood maken deze film tot een aangename tijdspassering. Dreigt op het laatst een beetje af te zakken naar een bedenkelijk niveau, maar is precies op tijd afgelopen.

Een heel romantische film. Larry David, een jongere, meer eendimensionale versie van Woody Allen, beschermt zijn breekbare zelf door de wereld af te zeiken want hij wil niet dat het leven hem nog verder bedriegt of teleurstelt. Zijn superioriteitsgevoels is zijn defensie. Als hij uiteindelijk iemand toelaat of openstelt (het meisje krijgt van hem steeds een hoger getal voor haar schoonheid) staat Larry eigenlijk weer aan de rand van de emotionele afgrond en lonkt het raam weer. You can't have the good without the bad.

Aardig uitgangspunt over ouwe mopperkont die ontdooit door een nieuwe, jonge en naïeve liefde in zijn leven.

Larry David levert leuke inzichten op in vermakelijke dia- en monologen maar in de rest van zijn uitwerking vind ik Allen toch een beetje onnozel. Typisch zo'n kijk eens hoe blij en vrij wij intellectuele grote stads mensen zijn Beetje het Amsterdam-syndroom zeg maar... Tja, gelukkig is het tegen de tijd dat het echt gaat irriteren afgelopen. Evan Rachel Wood is best ontwapenend met haar 'Southern Accent'.

Verder niet veel memorabels, het kabbelt allemaal maar een beetje voort. Aardig tijdverdrijf en zoals wel vaker met Woody zijn films vind ik ze stiekem toch te sympathiek om ze met een onvoldoende te beoordelen. Toch zet ik liever nog een keer About Schmidt op als ik een cynische ouwe zeur op dreef wil zien...

3*