The Good Heart (2009)

Redelijk geslaagd amerikaans debuut van de IJslandse regisseur Kari. Qua verhaal is de film niet bijster interessant, maar de akteurs zijn op dreef en de dialogen zijn van grote klasse. Cox is fenomenaal in de vuilgebekte hoofdrol en zet het materiaal volledig naar zijn hand. Qua eenzijdig kleurgebruik is de film wel wat te vergelijken met Kari's debuutfilm, Noi Albinoi. Bepaalde thema's keren ook terug. Tegen het einde doet sentiment helaas toch langzamerhand zijn intrede en het script weet niet alles even doeltreffend af te wikkelen.

Kon beter, en dan met name sterker. De humor is voortdurend aanwezig in deze karakterstudie en dat is alvast een pluspunt die het allemaal wel genietbaar houdt. Twee mensen kunnen door hun ontmoeting terug wat vooruit in hun leven. De één is een onsympathieke caféhouder, de ander een wat naieve maar genereuze dakloze. Ik zie graag films waar hopeloze gevallen als deze veranderingen ondergaan. Dat heb ik hier niet veel gezien, en zeker niet in het personage van Brian Cox, die een bittere zak blijft tot het einde. Dat gaf het gevoel dat er weinig gebeurde. Jammer, ik vind dat hier meer uit gehaald kon worden.

Redelijke film waarin een mopperende bareigenaar een jonge zwerver onder zijn hoede neemt en hem leert hoe je een bar moet runnen. Een simpel en soms wat onevenwichtig verhaal met twee eigenaardige hoofdpersonages. De film heeft een sobere uitstralging. Paul Dano en Brian Cox leveren goed werk af, daarom nog net 3.0 sterren.

Ik had me toch wel wat meer bij deze film voorgesteld. Ik dacht eigenlijk dat b-films toch vooral actie en / of vechtfilms waren. Maar hier is dan een uitzondering op die regel te vinden. Het valt me niet mee om veel positieve elementen in deze film te vinden. Het onderwerp van de bar heeft wel iets. En de belichting is over het algemeen ook wel in orde. Maar voor de rest is het toch allemaal wel erg slecht en ik ben dan ook verbaasd over de hoge waardering hier op moviemeter. Met name het verhaal, het script, de dialogen en het acteerwerk is "bar" slecht.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Paul Dano en Brian Cox ...

Prima kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Prima achtergrond geluid-muziek

(geen Dolby Digital aanwezig...

Brian Cox en Paul Dano (met de Messi-looks) zijn antipoden.

Is de ene de onhebbelijke, cynische man die niets dan kwaad en arrogantie verspreidt, de andere is de goede inborst zelve.

We volgen hun belevenissen in de bar waar beiden werken en de film wijdt zich volledig aan de evolutie van hun gedragingen tov elkaar.

Het is een boeiend relaas, zonder erg veel opwinding tenzij onze Jacques (Brian Cox) uit zijn krammen schiet en zijn pikante uitlatingen zo scherp en ongewoon zijn, dat ze eigenlijk de humor in de film uitmaken.

Goed werk.

Onderhoudende tragikomedie over twee tegenpolen, die van lieverlee elkaars gedrag ingrijpend gaan beïnvloeden. De dramatische ontknoping kwam niet echt als een verrassing.

Sterke acteerprestaties van Paul Dano en vooral van Brian Cox. Prima film.

De lijdensweg van een individu is altijd een dankbaar onderwerp voor een film. Het is altijd interessant en soms ook ontroerend om te zien hoe diep iemand zinkt, hoe strijdbaar iemand zich opstelt of hoe onmachtig iemand is om zich uit zijn depressieve omstandigheden te ontworstelen. De IJslandse regisseur en schrijver Dagur Kári slaagt er met The Good Heart in om de troosteloze en meelijwekkende levens van zijn beide protagonisten uitstekend te vangen. Hij doet dat door de karakterisering van zijn personages in te bedden in een minimalistisch welhaast verstikkend decor en door elke scène te voorzien van sober kleurgebruik.

De centrale plek in de film is een bar. Een prima plek voor de troostelozen. Een bar is immers uitermate geschikt om je zorgen weg te drinken. Een goede plek om een tijdje aan de wereldse verplichtingen te ontvluchten. Vanwege zijn hartfalen wordt de chagrijnige bareigenaar Jacques (Brian Cox) in het ziekenhuis opgenomen. Daar ontmoet hij de dakloze Lucas (Paul Dano), wiens zelfmoordpoging mislukt is. Aangezien Lucas noch een thuis, noch vrienden of familie heeft, besluit Jacques hem bij zich in huis te nemen. Terug in de bar, die tegelijkertijd het huis van Jacques is, ontstaat vervolgens een eigenaardige vriendschap tussen de twee.

Ondanks zijn somberte en wereldvreemde uitstraling weet Lucas steeds zijn goede hart te vinden. Door zijn inbreng wordt de deprimerende sfeer in de sjofele bar minder deprimerend. De verandering gebeurt zowel onverwacht als geleidelijk. Daarmee voorkomt Kári dat de kijker heel gemakkelijk emotioneel reageert op gebeurtenissen. De kijker wordt niet opeens geconfronteerd met overdreven positiviteit en verlichtende inzichten die hem onmiddelijk tot tranen toe roeren. De film zet de emotie veel subtieler in. Vaak gaat de emotie gepaard met een afleidende handeling of een brokje humor die de angel van de emotie wegnemen zodat de impact ervan eveneens niet erg uitgelaten is.

De bar die in beginsel een sombere en afgeleefde entourage vertegenwoordigt ontwikkelt zich steeds meer tot een lichte en wonderlijke omgeving waar mensen elkaar vinden. De ontwikkeling gaat gelijk op met de beweging die de gevoelswereld van de aanstichtende protagonisten maakt. De film laat die beweging in zijn personages en in zijn entourage duidelijk zien, maar handhaaft consequent zijn sobere kleurgebrujk en blijft ook consequent het minimalistische decor gebruiken. Interessant en iets om over na te denken, lijkt me.