Anonyma - Eine Frau in Berlin (2008)

Verkrachting als oorlogswapen

In oorlogen is verkrachting een "wapen" dat al sinds het begin der tijden gebruikt wordt. Het wordt gebruikt omdat het veel effectiever is dan wapens; je breekt er namelijk het sociale weefsel van een maatschappij mee (gezin, relaties, vriendschappen). Dat maakt "Anonyma" tot een interessante en complexe film die zich afspeelt met de val van Berlijn en de bezetting door het Rode Leger. Brutale bezetting wel, waarbij de soldaten massaal tot verkrachting overgaan.
Wel typisch een vrouwenoplossing om dan maar affectie en bescherming te gaan zoeken bij de vijand. Niet dat het hoofdpersonage het met haar volle plezier deed, het was pure noodzaak, want achteraf besefte ze wel dat haar man haar nooit meer zou accepteren moest hij nog van het front terugkeren. Sterker nog, ze was verliefd geworden op de Russische officier . Zoals men in de film zegt : "er zijn geen propere oorlogen". Die worden ook uitgevochten met dank aan de weerloze burger voor zijn onvrijwillige participatie.

Anonyma schetst een hoofdstuk van het einde van de oorlog dat jarenlang onbespreekbaar was en dat de Duitsers liever diep onder de grond hadden begraven. Grote rol van Nina Hoss en beklijvende muziek van Zbigniew Preisner, vrij traag, soms wat onsamenhangend en met vooral de nadruk op menselijk drama.

Aardig drama over het leed welke de Duitse vrouwen werd aangedaan door het Russische leger op het einde van de oorlog. Wat er allemaal gebeurt is, is natuurlijk niet goed te praten maar aangezien de Duitsers gruwelijke misdaden hebben begaan in Rusland is het wel enigszins te begrijpen. Het verhaal is best boeiend en zit ook wel goed in elkaar (vooral te danken aan de goede cast) maar is ook regelmatig saai en het duurt misschien ook wel te lang. Van mij had het ook nog wat dramatischer mogen zijn want echt aangrijpend vond ik het niet. Zoals gezegd deed de cast het goed met uitschieters in de vorm van Nina Hoss (mooie vrouw trouwens) en Yevgeni Sidikhin. Ook leuk dat Eva Braun (Juliane Köhler) uit Der Untergang een kleine rol speelt in deze film, maar dan wel niet als Eva Braun.

Dit vond ik wel een mooie film waar ik nog wel een tijd over bleef nadenken. Op het einde bleek dat dit verhaal was gebaseerd op een echt dagboek. Heel heftig. Het is goed dat het onderwerp "verkrachting bij vrouwen in oorlogen" hiermee wordt aangesneden.

De grauwe sfeer van die tijd vond ik goed overgebracht en ook het acteerwerk was erg overtuigend. Behalve soms van Anonyma. Ik vond haar nogal vlak overkomen soms. Ik beleefde weinig emotie bij haar. En al zou ze verstomt zijn geweest van enige emotie dan nog mis ik het feit waarin dat overgebracht werd.

Tijdens de film miste ik wel enige diepte in de dialogen (vooral tussen Anonyma en de majoor) maar toen op het eind bleek dat het verhaal op een echt dagboek was gebaseerd begreep ik waarom. En dan kan ik het ook wel waarderen dat dat er niet bij geromantiseerd is. Ja, een mooie film die bij mij nog wel even in mijn hoofd bleef nasudderen.

Redelijke film waarin de capitulatie van Berlijn door de Russen onder de loep wordt genomen. Een stukje stilgezwegen geschiedenis maakt deze film zeker wel interessant. Helaas is de uitwerking wat minder en weet de film simpelweg de juiste snaar niet te raken. Zo was een betere inleiding welkom geweest. En aangezien het verhaal echt een duidelijke lijn mist, wordt het soms wat eentonig. Een kleine 3.0 sterren.

Zojuist gezien. Meeslepende en rauwe film en juist daardoor zo aangrijpend. Het verschil tussen acteren en acteren is juist in dit soort films zichtbaar. Hier staat dit wel op een zeer hoog peil en ook de russen zijn pure naturals.

Genoten . Beter kun je een film niet maken dus de volle 5 sterren.

Een goede oorlog/drama film...

Goed verhaal...

Wat een oorlog, zomaar mensen neerschieten, verkracht...

Wat een drama...

Uitstekend acteerwerk...

Toch een beetje te snel camerabeweging...

Prima mooi breedbeeld (geen HD aanwezig)...

Redelijk achtergrond geluid (geen Dolby Digital aanwezig => Sudance)...

De fragmentarische vertelling zonder een duidelijke verhaallijn en plot onderstreept dat het om de verfilming van een dagboek gaat over de verschrikkingen, die de vrouwen van Berlijn ondergaan hebben bij de verovering van hun stad door het Rode Leger. De misdragingen van de soldaten zijn trouwens van alle tijden. Om een vergelijking te maken, ook de Nederlandse militaire zijn destijds flink te keer gegaan in voormalig Nederlands-Indië.

Het idee van de anonieme vrouw om na een aantal verkrachtingen bescherming te zoeken bij een officier in ruil voor seks geeft blijk van een gezonde overlevingsdrang: ”Ich entscheide, wer mich bekommt.” Dat de vrouwen te midden van hun verschrikkingen wat lacherig doen over het aantal keren dat ze verkracht zijn, is een al even menselijke reactie wanneer zoveel geweld en ellende het dagelijks leven bepalen.

Een confronterende film van Max Färberböck over beestachtig gedrag of zoals majoor Andrey het zegt: “Bestien. Oder Tiere, wie Sie sagen.” en een poging om je daar tegen te wapenen. Rauw en onthutsend, niet alleen door het verhaal, maar ook door het overtuigende acteerwerk en de afschuwwekkende decors van het kapotgeschoten Berlijn. Een moedige film over een moedige, kordate vrouw.

Opnieuw bekeken, en toch opnieuw vol bewondering, voor de vertolkingen en ook voor de beelden, decors.

Prima gemaakt dus, en een aanrader voor wie van dit soort films houdt, geen vrolijk onderwerp, maar waarheidsgetrouw, en dat is de belangrijkste motivatie om deze prent te bekijken!!

Harde en schokkende film. Het zoveelste aspect van WO II waar ge alleen maar afschuw van overhoudt.

Ondanks het wetenswaardige van het verhaal en de indruk dat het nalaat, een te lange duur. Sommige scènes lijken zich te herhalen, ook al was één al krachtig genoeg. Af en toe ook wat verward en een vloeiende overgang tussen de scènes bleef soms ook achterwege.

Verscheurende beelden van het kapotgeschoten Berlijn en het leed van de bewoners die overbleven en eigenlijk al aan de dood waren ontsnapt.

Merkwaardig is ook de sfeer bij de overwinnaars want ondanks hun respectloze drang naar vergelding en vertier, toch ook veel onderlinge onenigheid, verlies van hiërarchisch waarden en twijfels.

Net als de film zijn de acts goed, maar niet buitengewoon.

Rauwe oorlogsfilm die is gebaseerd op het gelijknamige boek van Marta Hiller (1911-2001). Het verhaal beschrijft de maanden april tot en met juni 1945 door de ogen van 'Anonyma', een Berlijnse vrouw, die nadat Berlijn het "Die Rote Armee" is binnengetrokken, moet zien te overleven. Wat de Duitse vrouwen moesten doorstaan ​​vanaf het moment dat het Russische leger in de stad is, is ontmenselijk. De film is vooral knap omdat regisseur Färberböck er niet voor kiest om de Russen af te schilderen als grote boemannen en de vrouwen alleen als zielige slachtoffers. Niemand ontkent dat nazi-Duitsland de Sovjet-Unie en haar bevolking immens leed heeft toegebracht. Want iedereen die iets weet van de tweede wereldoorlog weet ook wat voor barbaarsheden de nazi's zijn begaan in Rusland. Maar is dat een excuus om je ook beestachtige te gedragen? Wie heeft er gelijk en wie heeft er ongelijk in deze film? Is de wraak van de Russen op Duitsland gerechtvaardigd? Voor wie heb je medelijden? Zijn de vrouwen kinderen en oude mannen even schuldig aan de oorlog en oorlogsmisdaden? Uiteindelijk een film die laat zien hoe ellendig oorlog is.