Gekijôban Poketto Monsutâ: Myûtsû no Gyakushû (1998)

Ooit eens gezien met een vriendinnetje die die Pokemon onzin leuk vond. Tsjaaa. Voor kinderen zit er best een leuk verhaaltje in, geloof ik. Maar de vraag is of je je kind wel in aanraking wilt laten komen met deze massayhysterie Jap shit.

Beetje matige Pokémon film. Ik ben nooit echt een grote fan van de films geweest en ik weet wel bijna zeker dat ik dat ook nooit ga worden, sommige afleveringen gezien toen ik 8 jaar was, vond het destijds wel aardig maar zat niet elke minuut te popelen op zo'n aflevering. Gewoon een matige film dit, niet echt heel speciaal of zelfs goed maar je moet het beoordelen op een kinderfilm.

2,5*

Dit is en blijft natuurlijk een jeugdsentiment. Was een van mijn eerste 'actie-film' bioscoop bezoeken. Dus mijn eerste ervaring met harde bass effecten, en groot scherm etc. deed natuurlijk ook veel goeds. Helemaal vergeleken met het kleine 4:3 tv'tje wat de toen thuis hadden staan.

Ik was toen echt ontzettend onder de indruk van vrijwel alles. Van het eerste Pokémon gevecht in de film, tot de verstening van Ash. Geweldig vond ik het.
Ook was dit de eerste grote opmars van de Pokémon 'Mewtwo'. Met name het intro, hoe hij uit die kloon machine stapt, en alles verwoest. Ongelofelijk spectaculair vond ik dat, en dat is me ook nog een behoorlijke tijd bijgebleven.

Al met al een goede Pokémon film, zeker een van de betere als je het vergelijkt met de films die daarna zijn uitgekomen. Als ik deze film nu, op objectieve wijze zou gaan beoordelen kom je nu natuurlijk behoorlijk wat lager uit, maar voor mijn doelgroep (nu, 19 jaar) is deze film ook helemaal niet gemaakt. Mijn beoordeling gaat dan ook uit naar de ervaring die ik toen had, en die was geweldig. Dikke 4,0*

Had ik deze een 2* gegeven?

Snel weghalen!

Ik had normaal gesproken niet zoveel met Pokémon.

Maar deze film kan ik me dus zoals ik al in eerste instantie zei nog redelijk herinneren (in de bioscoop gezien). Heeft destijds best wel wat indruk achtergelaten.

Ik voel me bijna verplicht deze gewoon echt een dikke 3* te geven.

Het begon allemaal als een grap. In een nostalgische bespreking van onze herinneringen aan Pokémon, dé hype van mijn vroege tienerjaren en daarmee op het cruciale overgangspunt van kindertijd naar pubertijd, werd het idee naar voren gehaald om alle Pokémonfilms in één marathonsessie te bekijken. Het leek er aanvankelijk op dat het bij een grap bleef, totdat die vriend ineens een box kon lenen met de eerste tien Pokémonfilms. Het idee van een lange marathon werd al snel aan de kant geschoven, omdat dat gewoon ondraaglijk zou zijn en nu bekijken we er af en toe twee of drie per keer. De eerste vijf hebben we achter de rug. Het ligt al twee weken stil, maar het gaat ongetwijfeld snel verder. Aanvankelijk stond ik er niet bij stil dat ik ook gewoon op deze films kon stemmen op MovieMeter en ik loop wat achter met mijn Pokémonrecensies hier. Bij deze probeer ik dat de komende dagen wat in te halen. Verheug je!

Ik moet hier allereerst zeggen dat ik de eerste Pokémonfilm, Mewtwo Strikes Back, indertijd maar liefst twee keer in de bioscoop heb gezien (daarmee komt hij in hetzelfde onverklaarbare lijstje terecht als Burn After Reading en The Tree of Life). Dat geeft al eens aan wat een fan ik toen was. Uiteraard was het toen een hele belevenis, maar zelfs als blinde fan vond ik deze toen al iets minder dan de serie. Later, toen mijn liefde voor Pokémon wat bekoelde, was ik al wat minder onder de indruk, maar het stond me evengoed bij als een degelijke film. Dat blijkt nu dus verdomt tegen te vallen. Pokémon: The First Movie is nu geheel van zijn romantische jeugdherinnering ontdaan en ik zie het nu voor het eerst voor wat het is: een rotslechte film. Sterker nog, als het niet van een laagje nostalgie was voorzien was ik er waarschijnlijk niet doorheen gekomen.

Het is ook nog eens een vreemde film. Waar de serie een mix is tussen een sportverhaal, een roadmovie (roadserie?) en luchtige avonturen is dit een zwaarwichtige goed-tegen-slecht-film met bijna epische aspiraties en zelfs filosofische pretenties. Je leest het goed, Pokémon gaat Bergman. Dat herinnerde ik me nog wel enigszins, maar ik was vergeten hoe nadrukkelijk aanwezig het was. Het stikt van de scènes, vooral aan het begin, waarin Mewtwo in het niets staart en hardop vragen stelt als "Wie ben ik?" en "Wat is mijn doel?". Vervolgens besluit hij dat dit zijn lot niet kan zijn en besluit hij dat een genocide van mensen en Pokémon de oplossing is van zijn existentiële problemen. Waarom dit een oplossing is weet ik verder ook niet, maar het is wel de aanleiding voor de helden uit de serie om eindelijk eens in actie te komen. Dit is waar de lol had moeten beginnen, maar waar de film gewoon nog onhebbelijker wordt. De tweede helft bestaat uit bijna niets anders dan eindeloze speeches door zo'n beetje ieder personage over hoe vreselijk het is om te vechten en hoeveel beter het zou zijn als iedereen vredig met elkaar zou leven. Dit is een vreemde boodschap voor Pokémon, aangezien de hele reeks draait om mensen die hun Pokémon tegen elkaar te laten vechten en daar is iedereen het constant mee akkoord, de Pokémon incluis. Pokémon: The First Movie wordt daarmee onbedoeld een kritiek op de complete franchise en het weet zich daar niet uit te worstelen. Oké, iemand zegt "Pokémon horen niet te vechten, niet op deze manier", maar dat is niet echt een argument. Wellicht dat daarom Mewtwo op het einde het geheugen van iedereen wist. Ik vond het een onverklaarbare actie, want ik zou zeggen dat als een groep mensen zojuist getuige is geweest van een grote stap naar vrede je niet zou willen dat ze het vergeten. Maar de makers moesten iets verzinnen om ervoor te zorgen dat de Pokemontrainers nog zouden vechten na deze film. Het slaat allemaal nergens op en de hele tweede helft maakt de film zich onsterfelijk belachelijk.

Ik zag een jaar of twee geleden de eerste paar afleveringen van de serie weer eens. Ook dat was niet bepaald een goed idee, aangezien het eigenlijk ook gewoon overduidelijk slecht was, maar daar kon ik tenminste nog van begrijpen waarom ik het als kind leuk vond: door zijn mix van humor en avontuur met gekke monsters had het zijn eigen charme. Maar The First Movie heeft geen charme en is gewoon totaal onleuk. Alleen Team Rockets idiote plannetje met hun vikingbootje past in de reeks en als zo'n wegwerpscène het hoogtepunt is dan is het logisch dat er niets anders over bleef dan de film heel hard uitlachen. Te gemakkelijk zeg je? Misschien, maar daardoor haalden we nog wat plezier uit het kijken van de film, naast een spreekwoordelijke trip through memory lane (ja, tot mijn verbazing kon ik alle Pokémon nog bij naam noemen; ik moet geobsedeerd zijn geweest toendertijd).
1,5*

I didn't know Vikings still existed

Pokémon heeft vroeger toch wel een groot deel van mijn jeugd beheerst. Het was niet dat ik er zo'n enorme die-hard was maar ik heb hier toch nog altijd een resem kaarten liggen en ook de reeks heb ik redelijk veel gezien. Deze eerste film ben ik dan, net zoals velen van mijn leeftijdsgenoten, nog in de cinema gaan zien en over het algemeen stond de film bij mij ten boek als een heerlijk stukje nostalgie. Gisteren vond ik deel 1 en 2 voor nog geen euro op good old VHS dus gisteravond maar eens opgezet.

Maar als ik eerlijk moet zijn, het is me toch een tikkeltje tegengevallen. Het begin bracht me wel meteen zoveel jaar terug naar de cinema want net zoals toen is mijn VHS uitgebreid met het kortfilmpje Pikachu's Vacation. Een herinnering die me altijd is bijgebleven doordat mijn moeder met mij de film ging zien maar na een lange dag werken zonder gegeten te hebben in de warme zaal in het slaap was gevallen. Ik neem het ze vast en zeker niet kwalijk want hoewel ik het filmpje vroeger geweldig vond, had ik nu ook zoiets van wat ben ik nu weer aan het kijken. Ik ben nog altijd aan het twijfelen of ik dit filmpje mee in mijn rating zou nemen maar vermits het zo'n 12 jaar geleden op dezelfde manier in de cinema draaide beschouw ik het als een volledig deel in de film. Hierna begint de uiteindelijke film die voornamelijk nogal gekenmerkt wordt door de filosofische nonsens die vooraf gaan. Het is me vroeger schijnbaar nooit opgevallen maar deze eerste film in een reeks van vele probeert wel erg hard een bepaalde moraal in je strot te steken. Het belachelijkste is dan ook het einde waarin duidelijk wordt gemaakt dat Pokémon helemaal niet horen te vechten, althans toch niet op deze manier. Ik kan me geen betere manier bedenken om als maker je eigen film/serie onderuit te schoppen... Net zoals de meesten heb ik trouwens wel de Amerikaanse versie gezien maar het schijnt dat de Japanse versie de verplichte moraal over vechtende Pokémon helemaal niet zou gebruiken? Lijkt me in ieder geval wel een stuk interessanter. Het korte introfilmpje over Mewtwo dat in de cinema niet gezien werd is trouwens ook wel interessant te noemen doordat het de openingsscène een stuk duidelijker maakt.

Qua animatie is dit zowat hetzelfde niveau als de gewone reeks, althans toch in hoeverre dat ik me dat kan herinneren want ook dat is alweer jaren geleden. Via het korte filmpje van Pikachu krijgen we een aantal nieuwe Pokémon te zien maar over het algemeen is dit toch niet zo bijzonder speciaal. Wel altijd leuk natuurlijk om een aantal bekende gezichten terug te zien zoals de cameo van Gary maar ook de aanwezigheid van Ash, Misty en Brock maken erg veel goed. Ik ben opgegroeid met de eerste generatie Pokémon en dit heeft toch nog altijd heel wat meer nostalgie dan de 3e of 4e generatie. Erg tof ook dat ze Jesse en James (het is me pas gisteravond opgevallen dat het een verwijzing is naar de legendarische bandiet Jesse James is) er nog even in hebben gestoken. Voor de rest verschijnen in deze eerste film voornamelijk Pokémon uit de bekendste generatie en dat is wel erg leuk natuurlijk. Vooral Psyduck blijft toch nog altijd geniaal leuk. Ik heb vroeger altijd de serie in het Nederlands gezien maar deze film (en zijn opvolger) heb ik met Nederlandse ondertiteling gekocht maar de stemmen zijn degelijk verzorgd.

Binnenkort deel 2 nog maar eens opzetten. Van deze film kon ik me nog redelijk veel herinneren (dat moment dat Ash versteend werd stond nog altijd in mijn geheugen gegrift) maar het is toch niet zo'n succes geworden als ik had gehoopt. Over het algemeen kan ik wel genieten van dit soort nostalgie (Scooby-Doo, X-Men of Dragon Ball Z bijvoorbeeld) maar dit viel een tikkeltje tegen. Het wordt allemaal iets te serieus opgevat en de leuke sfeer van de serie is niet altijd terug te vinden. Toch blijft dit erg leuk vanwege de aanwezigheid van de eerste 151 Pokémon.

3*

Vroeger vond ik deze film helemaal te gek. maar eigenlijk is het pulp zooi. vreselijk. het verhaal is redelijk en door het jeugdsentiment. maar toch is Pokémon echt zooi. veel andere Animé's zijn veel beter. zoals Yu-Ki-O! die zijn al 10x beter. en dan heb ik het nog niet over de films van Topcraft en andere Toei's.

Ik was anderhalf jaar geleden begonnen met het schrijven van recensies voor dit soort films. Door gebrek aan tijd en zin heb ik het resoluut afgekapt, maar nu ik weer het stof van een oude Pokemon dvd heb verwijderd, begint het weer bij mij te bloeien om wat over de films te schrijven. De oude dvd was deze film en deze film staat natuurlijk voor enorm veel emotionele waarde voor de gemiddelde MM user. Misschien wel de eerste echte aanraking met de Japanse animatiewereld, waarna sommigen zijn betoverd door de wonderen van Miyazaki en Mamoru Oshii.

Maar wij blijven in dit geval nog even bij onze Pokemon führer Kunihiko Yuyama en zijn eerste echte film. Dat de film vooral leunde op de populariteit van de serie, het kaartspel en natuurlijk de game zelf is geen geheim. Heeft dat tot een leuk verhaal geleid? De eerste minuten begonnen verrassend. Een commerciële kinderfilm begint doorgaans niet met een vernietiging van een heel laboratorium. Het idee van een wezen dat op een gegeven moment zo krachtig wordt dat hij niet meer onder te controleren is, is al een eeuwenoud concept, maar nog steeds worden daar nog prachtige en zeer originele films mee gemaakt. Als ik als opdracht zou krijgen om een Pokemonfilm te maken met Mewtwo in de hoofdrol, zou ik zo'n thema zeker overwegen. Het idee dat zo'n wezen een eigen staat of wereld creëert waarin hij de grote leider is, doet bijna denken aan een sterke kunstzinnige jaren 70 film die graag verwijst naar het werk van Plato en dus met een filosofisch insteek iets mee wil geven. Riskant voor een kinderfilm.

Een goed concept, kan zelfs werken voor gerenommeerde filmmakers als Kubrick of Hitchcock. In een kinderfilm zou zo'n onderwerp misschien te zwaar zijn, maar goed ik heb respect voor het risico om er toch iets van te maken. Dan is de vraag, wat doen de makers er mee? He-le-maal niets. Toegegeven, het is dan ook een grote taak om rondom zo'n thema een commercieel ingestelde kinderfilm moet maken, maar dit was wel erg droevig. Dat dat risico enorm groot was (en misschien wel te groot) bleek al vlak nadat het wezen het laboratorium heeft vernietigd. Alles wat uit zijn mond kwam was ''Wie ben ik?'', ''Wat is mijn doel?'' etc. etc. Niet echt bevorderend voor de snelheid van de film. De film brokkelde pas echt af vanaf het moment dat Ash op het eiland kwam. Langs wind en regen moest hij reizen om op de plaats van bestemming aan te komen. Dit zou dan een eerste taak zijn voor het grote toernooi. Wat er daarna volgt is een wirwar van rode draden die door elkaar heen lijken te lopen en moeilijk te volgen zijn. Mewtwo maakte kopietjes van Pokemon en vocht daar weer mee, hij hield ze gevangen en aan het einde kwam daar opeens: Mew. Je zag de makers al denken: ''Oh kut, die moeten wij er ook nog bij halen. Anders is die hele gouden kaart voor niets uitgereikt vlak voor de film.'' Een zeer abstract en onlogisch gevecht volgde tussen die twee werd vervolgens afgesloten met de tussenkomst van Ash. De hoofdpersoon leek te sterven, dat kon toch niet? Nee, dat kon je commercieel en verhaaltechnisch gezien (er moesten namelijk nog gevolgen komen voor deze film) niet maken. Dus, wat is een oplossing? Pure emotie, Pikachu en alle andere Pokemon beginnen te huilen en Ash is niet meer van steen. Goed opgelost, maar er moet nog een verhaal komen. Ash sprak daarom aan het eind: ''Pokemon horen niet zo te vechten!'' Nu begrijp ik niet wat er bij dat gevecht tussen Mew en Mewtwo anders gebeurde dan dat er al duizenden jaren gebeurde in die wereld: een gevecht houden tussen leven en dood. Het principe van een Pokemon zo verwonden dat deze niet meer in staat is om te vechten is juist door de mensen ingevoerd.

Het moraal is dus juist dat de natuur de dominante positie van de mens moet volgen, of het hele idee achter het spel wordt in een film in de prullenbak gepleurd. Het is in beide gevallen uiterst onlogisch, net zoals deze hele film. Een te moeilijk thema wordt gecombineerd met een te rommelig verhaal. Een 1,5*

Overigens ben ik bijna vergeten te vertellen dat ik de rol van Team Rocket wel erg geestig vind in deze film. Lekker een luchtig momentje tussen die zware filosofische troep.

Een tijdje terug in een nostalgische bui alle Nederlandse seizoenen van de OG Pokemon binnengehengeld, maar verder dan een paar afleveringen kwam ik niet. Niets ten nadelen van de serie, maar op jongere leeftijd doet het er niet zo toe dat alle afleveringen (more or less) op hetzelfde neerkomen. Zo kon ik ook gerust kijken naar een gevecht in Dragon Ball Z die over 2480 afleveringen werd uitgetrokken. Nu trek ik dat iets minder en is de tijd er ook niet naar, maar warmere herinneringen aan kijkvoer uit mijn jeugd zijn bijna niet mogelijk. Pokemon stond helemaal centraal en zo zal dat voor de meeste mensen van mijn generatie wel gelden. Nog steeds kan ik genieten van die te flauwe humor, de verschrikkelijke Nederlandse dub en uiteraard het wereldje waarin het zich afspeelt. Maar dit bleek uiteindelijk niet dé film te zijn die ik vroeger ontelbaar vaak heb bekeken, volgens mij is dat dan: Mewtwo vs Mew, maar dat is dus geen officiele film(?) .

Mewtwo Strikes Back heeft er verder vooralsnog niet echt voor gezorgd dat ik de laatste 20 jaar aan Pokemon-films wil inhalen.

Ik heb nooit iets met Pokémon gehad. Ik heb het meerdere keren geprobeerd, maar ik kon voor de games of het kaartspel weinig sympathie opwekken. Het sprak me gewoon niet aan, maar daar zat ik dan, op zoek naar een animatiefilm om naar te kijken terwijl ik aan het strijken was.

Ik moet zeggen dat ik hier enorm van heb genoten! De thema's zijn behoorlijk duister en er is weinig tot geen ruimte voor luchtige komedie om de diepgaande onderwerpen te compenseren. De personages verkeren voortdurend in gevaar en ik voelde een sterke band met de verschillende Pokémon. Brock, Misty en Team Rocket werden misschien wat onderbenut en het hele verhaal ging te snel voorbij om te kunnen verwerken wat er eigenlijk aan het gebeuren was.

3,5*