The Boat That Rocked (2009)

Bijzonder leuk thema en inderdaad een prima weergave van de tijdsgeest. Maar waarom moet het allemaal zo klef en dik uitgewerkt worden? Deze film mikt duidelijk op een zo breed mogelijk publiek, ik had het liever wat subtieler (én korter) gezien.

Vooral het eerste uur is een feestje, met een heerlijk sfeertje. Verder nogal voorspelbaar en, ondanks de te lange speelduur, zijn bepaalde zaken niet helemaal goed uitgewerkt (vader - zoon relatie, bijv.). Maar het gaat om de luchtigheid, om de kitsch, om het plezier, en daarin slaagt The Boat That Rocked met verve, waarbij de muziek verplichte kost is en het hele DJ wereldje extra glans geeft. Vooral Procal Harum deed het goed.

Zo nu en dan gaat Curtis over het randje ( boot zinkt, en alle fans komen ineens tegelijkertijd aan en hadden ook nog de tijd om spandoeken en meer van zulks te ontwerpen - of uit de kast te pakken, alvorens ze hun idolen van de verdrinkingsdood kwamen redden ), maar dit wordt overspoeld door slingers, klassiekertjes uit de rockgeschiedenis, komische taferelen en dwaze typetjes.

TBTR mag je oprecht een feelgoodmovie noemen, daarom niets minder dan 4*.

Ontzettend fijne film die blijft boeien van begin tot eind. Vooral heel leuk door de vele toffe personages als die van Bill Nighy, Philip Seymour Hoffman, Nick Frost en Chris O'Dowd.

De muziek uit de jaren 60 trekt mij wat minder, maar het paste natuurlijk perfect bij de film. De tussenstukjes met dansende luisteraars waren enorme feel good-momenten.

Props voor het geweldige einde!

*3.5

Nog een clip van de echte boat that rocked: Radio Caroline.

Prachtige kalender voor 2013 met foto's van de belangrijkste zeezenders: boats that rocked, 1964-1990.

Meer info: http://www.rossrevenge.co.uk/boatthatrocked/boatthatrocked.htm

een flink rock and rollercoaster gevoel houd je over aan deze feelgood movie van dik twee uur, toch is zelfs de aftiteling zonde om uit te zetten!

Het Nederlandse zendschip m.v. Norderney (Radio Veronica) is momenteel van Kempische dok in Antwerpen richting NL met vannacht tussenstop in Dordrecht..

Hier route sleepboot/tug Aegir te volgen (snelheid: 7,5 knopen).

(route: Antwerpen via Tholen, Willemstad, Dordrecht [tussenstop], Alblasserdam, Lekkerkerk, Schoonhoven, Nieuwegein, Utrecht, Maarssen Breukelen, Weesp, Amsterdam.)

** Bron.

Hopelijk wordt de m.v. Norderney net zo'n museumschip al de m.v. Ross Revenge van Radio Caroline, 'the boats that rocked... and the beat goes on!'.

PS

Meer jaren 60 muziek: 'boat that rocked'.

Wanneer je na het zien van The Boat That Rocked liefhebber of sympathisant van zeezenders bent ge-worden, dan kun je je vanaf vandaag HIER vrijblijvend aanmelden als volger/belangstellende van de ontwikkelingen rond één van de twee overgebleven zendschepen, en wel de Nederlandse 'Boat That Rocked': de Norderney van Radio Veronica, wat o.a. een popmuseumschip zal worden.

Het succes van deze film heeft daar zeker aan bijgedragen, meer daarover op de gelinkte website.

Het werkelijke leven aan boord van de zeezenders is in deze docu. te zien: Zeezenders in Woelig Water (1974)

Redelijke film. Het leukste is de muziek. Om de 10 minuten start er wel weer een gouwe ouwe en dat houd de film een beetje gaande. Verder is het niet onwijs grappig, duurt de film echt te lang en is het vooral niet bijzonder. Het jaren 60 sfeertje kwam wel aan en het personage waar ik het meest mee had was Quentin door Bill Nighy. Had al het idee dat deze film niet geweldig zou zijn en dat klopt helaas.

Echte feelgood film met goede muziek. Nergens hilarisch, maar zeker onderhoudend. Goed acteerwerk en fijne sfeer. 3 Sterren.

Wat een vrolijke film is dit geworden zeg. De acteurs zijn top, de humor is prominent aanwezig, de 60's vibe wordt goed overgebracht en de muziek is erg aanstekelijk. Het vrolijke karakter zorgt ervoor dat je continu met een glimlach zit te kijken. De leuke dialogen en de maffe personages zorgen ervoor dat je met een nostaltisch gevoel naar the Boat that Rocked zit te kijken. Je zou haast zelf willen dat je op die boot zat.

Het blijft helaas wel jammer dat Curtis de fout in gaat met die vele dans intermezzo's waarin je de Engelse bevolking ziet genieten van de nummers die de radio afspeelt. Het lijkt haast alsof Curtis geen moeite heeft willen doen om de grote populariteit van de piratenboot verder uit te diepen. Daarbij duurt de film wat te lang en borduurt het einde ook weer verder op die weinig uitgediepte populariteit van de boot.

Deze elementen hadden achterwege gelaten kunnen worden, want nu wordt de film onnodig feelgood, waarbij het beter had volstaan als een komedie.

3,5*

LAATSTE NIEUWS (bron: AD): regisseur Steven de Jong wil een film over geschiedenis Radio Veronica maken. en ook gebruik maken van zendschip Norderney, die momenteel in Groningen een ver-bouwing/restauratie ondergaat (link).

Voor The Boat That Rocked was gebruik gemaakt van voormalig hospitaalkerschip De Hoop.

"...and the beat goes on!"

Zeer komisch maar op sommige momenten ook zenuwslopend spannend. Bijvoorbeeld de scene waarbij de twee DJ rivalen en elkaar uitdagen een hoge mast in te klimmen. Vooral het einde van de film was dramatisch neergezet en had best veel weg van de Titanic. Dit is een film die goed bekeken kan worden met vrienden of familie; door het veelzijdige karakter ervan hebben liefhebbers van meerdere genre's er kijkplezier van. Zo komt er geschiedenis in terug, politiek, humor en muziek.

crappy film, zalige muziek

Als je geen zin hebt om het één en ander uiteen te zetten, kun je de film inderdaad prima in deze vier woorden samenvatten.

crappy is een trendwoordje als je het mij vraagt; vrij vertaald "waardeloze troep"; waarom deze film als "waardeloze troep" kan worden gewalificeerd is mij onduidelijk.

ik prikkel je dan ook graag eea WEL toe te lichten!

al is het al weer even geleden dat ik em zag:

- de film is geslaagd komisch;

- de filmmuziek is gaaf;

- de muziek en de film staan niet op zichzelf maw er is sprake van "harmonie"';

- al is het een komisch verhaal, geheel voorspelbaar en enigszins "spannend" zal ik het zeker noemen;

- de cast doet het goed;

- de enscenering is te gek!

Update Nederlandse versie van The Boat That Rocked (zie ook mijn post van 14 mei.j.l.):

Onlangs zijn bij de restauratie van de m.v. Nordrderney (Radio Veronica) in Groningen, beide zendmasten weer geplaatst: fotosessie 12.08.2013.

'...and the beat goes on!'

Ik vind het scenario waardeloos, evenals de humor. De muziek is zalig, hoewel ik vind dat ze onvoldoende tot haar recht komt (vaak maar enkele seconden van een nummer zonder dat erover geluld wordt).

Vanwege de opkomende film van Curtis en omdat Love Actually de beste rom-com is heb ik mij toch gewaagd aan deze, ondanks ik deze altijd vermeden heb vanwege de vreselijke poster. Het leek mij altijd drie keer niks maar het blijkt toch weer een erg leuke film. Bill Nighy is een van de beste en leukste acteurs van deze tijd. Hij speelt altijd briljante rollen. Nick Frost ben ik persoonlijk ook fan van. Het verhaal is leuk, lekker losjes tot aan het eind. Dan wordt het een soort tweede Titanic en dat is ook behoorlijk goed gedaan. January Jones maakt de mannelijke kijker echt kapot in deze film

3,5*

Maar dat hij hoger staat dan Love Actually vind ik echt niet kunnen(!)

een van de leukste comedy s die ik ken,,vond dat hele illegale radio boot een romantisch idee,

leuke muziek fantastische acteurs.

een van de beste is niet meer,ook een pracht rol MI 3

een gemis in de film wereld.zonde.

Acteur Philip Seymour Hoffman (46) dood gevonden - Cultuur - VK - volkskrant.nl

Beter dan verwacht.

Ik heb niet zo heel veel met de 60s en de hele muziekscene van toen, dus op zich verwachtte ik niet al te veel van deze film. Toch viel het best goed mee, met dank aan de voornamelijk Britse humor én een cast die er best veel zin in heeft.

Zowat iedereen doet het wel goed, van Hoffman (leuk om hem nog eens in een wat losser rolletje te zien), Frost, Nighy tot O'Dowd Er zit een lekker sfeertje in de groep, iedereen krijgt genoeg ruimte en niemand eist teveel aandacht op. Dat maakt dat de 135 minuten een keertje niet overdreven waren.

Vond het verhaaltje over de rock boat ook best leuk, de mensen die lang de regering heen hun passie achterna gaan is geinig en spreekt nog steeds tot de verbeelding. Het wordt allemaal wel extreem zwart/wit voorgesteld en het bootgebeuren wordt zwaar geromantiseerd, maar Curtis zorgt er wel voor dat het allemaal goed werkt.

De muziek is niet m'n ding, de keuzes liggen vaak nogal voor de hand (want ik kende de meeste nummers wel) zeker wanneer de tekst aansluit bij het het verhaaltje. Warm werd ik er niet van, maar storend was het niet.

Blijft wel dat zeer vreemde gevoel dat je naar een film zit te kijken over vervlogen tijden, over rock 'n roll als boegbeeld van vrijheid en het afzetten tegen de norm, die dan wel op het einde trots proclameert dat er ondertussen talloze rockradios zijn. Er zit een wat scheve balans tussen die twee. Enerzijds een film over rock op zichzelf staand, anderzijds een film over het afzetten tegen de rest. 40 jaar geleden ging dat mooi samen, nu wringt het.

Dan maar gewoon de films zien over een groepje mensen op een boot die hun muziek op de radio wilden en dan maar de zee optrokken. En dan is dit best een geinig filmpje.

3.0*

Zo 31 augustus 40 jaar geleden dat veronica het zwijgen werd opgelegd (als zeezender).

Wat zend Veronica niet uit op die dag......

Precies...

@93.9. Bezoek in dit kader ook: Omroep MAX: MAX-zeezenderweek uitzending bijwonen - omroepmax.nl

en: 192TV promo augustus - YouTube

en: Stichting Norderney - Radio Veronica 1959-1974 - norderney192.nl

en: Omroep MAX: Uitzending - omroepmax.nl

en: Pirate Radio Ship Redux: Radio Caroline Returns, RNI/Radio Veronica Special Event Set - arrl.org

en: http://www.horizonmagazine.co.uk/ (tabblad 'the ship')

en: http://www.norderney192.nl/

en: Stichting Norderney - Radio Veronica 1959-1974 [videostream] - norderney192.nl

en: Zeezenders in Woelig Water (1974)

Niet een era waar ik met enige regelmaat iets van opzet, maar de film doet wat haar zo geliefde muziek doet. Lekker swingen met rock 'n' roll zonder al teveel gezeur. Een verademing. Zodra Nighy zich meldt, is hij meteen ontwapenend en zet hij de toon voor de rest. Niet dat het allemaal zo ontzettend grappig is, maar er zit wel een enorme dosis plezier in elke vezel van de film.

Dusdanig aanstekelijk dat het bijna een permanente glimlach oplevert. Natuurlijk dik aangezet, als het niet overdreven is, maar dat lijkt me wel in lijn met nostalgie en alles wat daarbij komt kijken. Een snit die prima past, zelfs rondom de minister levert het wat leuks op. Vaak dat dit soort films hun schwung verliezen als er drama op de loer ligt, maar ook dat is niet aan de orde.

Zelfs als het dreigt te donderen, blijft Curtis z'n gezellige gangetje gaan. Zoals rondom Marianne, waar het even fout lijkt te gaan, maar dan zijn daar de koekjes. Altijd tijd voor een lolletje, wat er ook aan de hand is. Ongedwongen tot en met het plotje, want opzichtig verhaallijntjes afronden is er eigenlijk ook niet bij. Hij laat het fladderen, want vrijheid blijheid, ook op dat vlak.

Ander troefje is het aantal personages. Zeker met deze speelduur loop je het risico er een of meerdere uit te putten, maar met alle DJ's en de entourage wordt ook die klip omzeild. Het dendert vrolijk verder met even gemakkelijke als treffende muziekkeuzes en schaamt zich niet om een ultieme feelgood film te zijn. En daar is niks mis mee. Open your knees and feel the breeze!

Helaas vond ik de film tegenvallen zowel qua verhaallijn ( niet of nauwelijks aanwezig) en humor.

Heel vaak niet grappig of over the top, terwijl ik een fan ben van engelse humor en daardoor meer had verwacht zeker gezien eerdere Britse producties.

De personages zijn veelal als overdreven karikatuur neergezet wat de film ook niet echt ten goede komt.

De muziek redt de film nog enigszins; ik zou hem geen tweede keer meer hoeven zien.

Best knap en apart; een film die zo speels en frivool is, en tegelijkertijd toch helemaal niet zo leuk. Ik heb eigenlijk vrijwel heel de tijd onbewogen zitten kijken. De humor werkt niet, de plotjes zijn flauw en erg willekeurig (neem alleen al die plotse trouwerij en de 'chicken'-strijd tussen the Count en Quentin). Het enige dat te prijzen valt is de aankleding, de tijdsgeest en natuurlijk de muziek. De stukjes van de mensen in het land die naar de zender luisteren leveren nog wel leuke scenes op.

Pas na anderhalf uur gaat het meer ergens heen, maar toen stond ik eigenlijk al op het punt om ermee te stoppen.

Het blijft allemaal veel te veel hangen in het uitmelken van lollige (maar nooit echt leuke) personages en maffe verhaallijntjes. Moet waarschijnlijk je ding zijn. Een ietwat serieuzere aanpak had mij persoonlijk meer kunnen bekoren. Het 'badguy' plotje van de regering die met Twatt de Piratenzender wil verbieden leek in al zijn simpliciteit bovendien zo weggelopen te zijn uit een kinderfilm.

Oh, en uiteraard was Philip Seymour Hoffman weer veruit de leukste/beste. Kan niks fout doen die man. Wat een verlies.

2,5*

Niet te veel nadenken en gewoon kijken en genieten van de muziek. Op de DVD staan nog een paar leuke verwijderde scenes.

Leuke muziek, iets te veel hippe mensen en te weinig spanning.