Hakuchi (1951)

Ik geef het toe, ik had vooraf geen hoge verwachtingen. Het gaat om een versie waarin zwaar geknipt is, en het is een familiedrama; wat kan daar nu aan zijn? Maar wat werd ik verrast door deze film! Vanaf het moment dat De Idioot (Masayuki Mori) voor het eerst in contact komt met Taeko Nasu (Setsuko Hara) en niet alleen haar schoonheid maar vooral ook haar (verborgen) verdriet opmerkt, is het een aaneenschakeling van magistrale momenten. Ik was overdonderd! Kurosawa hanteert een ontzettend fraaie stijl van erg lange scènes, met veel aandacht aan de omgeving (o.a. prachtige beelden van een besneeuwd Hokkaido), en met op de achtergrond mooie (bijna altijd aanwezige) muziek van zijn vaste componist (althans, tot diens dood) Fumio Hayasaka (dit is de beste score die ik van 'm gehoord heb). Allemaal verbazingwekkend goed gedaan, en het zorgt voor een prachtige, meeslepende sfeer. Opvallend zijn ook de stuk voor stuk meesterlijke vertolkingen, die ook nog eens zeer realistisch zijn (i.t.t. bv. veel van de period pieces van Kurosawa, en films uit die tijd in het algemeen); iedereen is geweldig: Setsuko Hara (ik had haar nog nooit eerder in een film gezien) is onwijs betoverend, en het is niet onbegrijpelijk dat zij in Japan destijds als de ideale schoondochter werd beschouwd. Masayuki Mori is ook erg sterk in de moeilijke en toch wat rare titelrol als De Idioot (een erg mooi karakter), en Mifune (die pas later in de film belangrijk wordt) is natuurlijk altijd goed. Alle karakters die in de film voorbijkomen (en dat zijn er nogal wat) zijn verbazingwekkend goed en diep uitgewerkt (en dan te bedenken dat de originele versie ruim anderhalf uur langer duurt), zoals bijvoorbeeld de gehele Ono-ke: Ayako (de latere love interest van De Idioot), diens zus, moeder en vader (Takashi Shimura). Ik heb zelden karakterontwikkeling van zo'n niveau en omvang gezien.
De uiteindelijke ontknoping is meesterlijk en zelfs haast ondraaglijk spannend; bij een dergelijk type film heb ik nooit meer op het puntje van m'n stoel gezeten. Uiteindelijk blijkt dat De Idioot alleen maar meer verdriet en pijn veroorzaakt heeft, en de mensen om hem heen worden eigenlijk het tegenovergestelde van wat hij wil dat ze worden. Heel droevig. De scènes die na deze ontknoping volgen komen helaas een beetje afgeraffeld over, en het is dan ook te hopen dat de originele versie van 265 minuten ooit wordt uitgebracht. Zou wel op z'n plaats zijn bij dit meesterwerk. 4,5*

hm, ben wel benieuwd...

is deze de HK-import van Ro-Direct?

Ja, klopt.

ok,

misschien even checken dan.

in de tussentijd, hopen dat het criterion-waardig is...

Na de lovende woorden van JayLunar heb ik deze dvd dan ook direct besteld. Vandaag is ie binnengekomen, ben zeer benieuwd!

Heel lang geleden heb ik deze film op de nederlandse televisie gezien en deze heeft een enorme indruk op me gemaakt. Sindsdien ben ik (tevergeefs) naar deze film op zoek en ik ben danook blij dat ik via deze site achter het bestaan van de HK-versie ben gekomen. Wordt vervolgd.

Masters of Cinema brengt dit in Juni op DVD uit. Ik denk niet dat het de 265 minuten versie zal zijn (ik denk dat de geknipte scenes niet meer bestaan). Maar ondanks dat ben ik hier ook al blij mee. Een van de Kurosawa's waar ik het meest naar uitkijk.

Erg goed! Vannacht gezien en ik werd er alleen maar meer wakker van.

Een met zorg gemaakte film, zoals alle films die ik tot nu toe van Akira Kurosawa gezien heb.

Dit lijkt me echt briljant: een Russisch meesterwerk van Dostojewski in het Japans verfilmd. Is er iemand die deze film heeft gezien en ook het boek gelezen, en zo ja, is de film net zo goed?

Ik heb de film (de 160min versie) gezien, maar het boek niet gelezen. Wel meen ik dat Kurosawa's oorspronkelijke onverknipte versie zo'n 4 uur duurde en dat hij het boek nogal trouw bleef. Hij verplaatste enkel de settings van Rusland naar Japan en van zomer naar winter. De 160 min versie heeft dus enkele lelijke cuts en rare verhalende jumps die niet voor Kurosawa's rekening zijn.

Bedankt.

Die verplaatsing van Rusland naar Japan vind ik erg interessant. Maar 160 minuten lijkt me inderdaad wat kort voor een meesterwerk van 500 pagina's. Ben wel zeer benieuwd en zal zeker proberen deze film te gaan kijken.

(Het boek is in ieder geval aan te raden.)

De 265-minuten uitvoering is waarschijnlijk voor altijd verloren gegaan. Kurosawa zelf heeft op het eind van zijn leven (ten tijde van Rhapsody in August) de Schochiku-archieven van voor tot achter doorzocht en niets kunnen vinden.

Je kunt hier en daar merken dat er veel uit de film is. Zeker in de eerste helft lijkt er veel verdwenen. Sommige scenes worden bruut afgekapt, andere stukken worden met een paar hele korte scenes samengevat. Bepaalde bijfiguren (zoals de jongen die de brieven afleverde) hadden ongetwijfeld in het origineel een grotere rol. Het verhaal loopt ook niet bepaald altijd even soepel.

Wel is dit weer een film waar ik de zoveelste kant van Kurosawa leren kennen. De hele film is ingetogener dan andere Kurosawa's uit deze tijd, ook het spel is veelal kleiner en ondanks de schaar die erin ging is de film ook nu nog prettig traag, met veelal lange scenes, zeker in de tweede helft. Het decor is schitterend en prachtige verhaal blijft me nog wel even bij.

Zeer mooie film ondanks alles.

4.0*

Hakuchi liet mij in verbijstering achter. Wat een heerlijk meesterwerk deze film. Magnifiek hoe Kurosawa het werk van Doestoevsky hier op het witte doek heeft weten te toveren.

En dan Setsuko Haras, zij speelt werkelijk de sterren van de hemel.

Hakuchi betreft mijns inziens één van die meesterwerken in de film geschiedenis die thuishoort in categorie beste films ooit geproduceerd maar door weinig mensen gezien.

5.0

Een van de beste actrices ooit, naar mijn bescheiden mening.

Daar zou u weleens gelijk in kunnen hebben.

Ik zag trouwens dat u 9. Hadaka no Shima (1960) op nummer negen heeft geplaatst in uw top tien lijstje, die film heb ik gisteren aangeschaft en ga ik morgenavond voor het eerst bekijken, ik ben benieuwd.

Tja,

Ik kan me goed verplaatsen in de verhalen alhier opgetekend. Mixed feelings overheersen. Dat er geknipt was in de film was duidelijk, maar 166minuten (Eureka! versie) waren ook wel lang.

Absolute pluspunten:

Mori Masayuki in de hoofdrol en Hara Setsuko in een geweldige bijrol (zonder haar gekende Ozu-subtiliteiten is ze ook in zo'n Vivien Leigh achtige feeksrol adembenemend)

De door sneeuw en kou bepaalde omgeving

De absoluut Dostoyevskiy herkenbaarheid in karakterschetsen,

maar er waren voor mij ook minpunten:

De springerigheid door de enorm lelijke cuts en jumps (zoals hier overal te lezen is)

Een voor mij niet inleefbare/invoelbare katharsis

Enkele oeverloze, eindeloze scenes met weinig subtiel uitgewerkte bijfiguren.

Gelukkig gekocht op DVD dus dit ga ik later nog eens proberen te waarderen. Van de grote klassieke Japanse regisseurs is Kurosawa mij het minst lief en wel, vanwege dit soort films. Hij bezit wel de eigenschap om menselijke portretten neer te zetten (meestal van ontwortelde individuen), maar zijn stijl daarin (ik noem het houterig) is niet diegene die mij het meest aanspreekt.

Bijzonder, dat wel.

Hakuchi komt 3 december in NL uit. (tegelijk met Ningen no joken)

Opgegeven speelduur: 204 min. Foutje of een verrassing?

Hier is weer een mooie uitgave van Masters of Cinema van verkrijgbaar en dat zegt niet niks want het is een van de meest intressantste film in je collectie, het is echt een heel mooi en goed verhaal en daarnaast zijn de zwart/wit samurai beelden van het stenen tijdperk ook erg mooi.

Samurai? In deze film? Volgens mij ben je in de war met een andere Kurosawa-film. Dit is en Dostoyesvkiy verfilming over moeiljike relaties, schuld en vergiffenis.

Niet mijn soort drama,

Kameda wordt afgebeeld als een zielepoot. Iets wat hij zelf ook onderschrijft door zich telkens nederig te gedragen en nimmer keuzes te durven maken. En dat bijna 3 uur lang. Niet dat ik gelijk een doos aan karakterontwikkeling verwacht maar 3 uur lang rond blijven draaien om de gunsten van 2 vrouwen, zonder daarbij enige vorm van chemie te voelen vind ik vrij funest voor een film. Kurosawa maakt weinig gebruik van verbeeldingskracht of andere elementen die de film wat opfleuren, iets wat hij in Drunken Angel al wel voor de dag wist te leggen.

Daar waar de buitenscenes vaak voor aardige zwart - wit contrasten zorgden die soms even een sprookjesachtig gevoel opriepen, verslonst Kurosawa de scenes binnenshuis nogal, slechts de aanzichten door het raam waren soms fraai. Kortom een film die mij soms verveelde maar die mij vaak weer bij de hand nam dankzij een paar aansprekende personages zoals de moeder, wiens gezicht ik gelijk linkte aan de (groot)mama in Tokyo.Story. Hara Setsuko vond ik redelijk spelen, maar ver verwijderd van haar niveau in Ozu `s eerder genoemde film. Toshirô Mifune `s allesbehalve ingetogen rol scoorde qua amusementswaarde, mede dankzij het contrast met die slome duikelaar van een Kameda ook goed. Op Yojimbo na, Kurosawa `s slechtste film. Miniscule 2,5*

O ja, laat je niet foppen. De recent uitgegeven Nederlandse release van Hakuchi duurt niet 203 minuten zoals achterop vermeld staat, maar gewoon 166 minuten. Het betreft dus nog steeds de versie waar behoorlijk in geknipt is.

Hoewel Hakuchi mijn waardering voor Akira Kurosawa niet zal verminderen, denk ik toch dat dit project deels mislukt is. De 200+ versie zal daar waarschijnlijk ook weinig aan kunnen veranderen. De film is voor mij iets te theatraal, daarnaast worden veel zinnen en ontwikkelingen een aantal keer herhaald. Dit wordt uiteindelijk vervelend, vooral als de film op zichzelf al vrij langzaam is.

Visueel is het geheel een dikke voldoende waard en de acteur die Kameda speelt is zeer sterk. Het uitgangspunt van de film is best interessant en ambitieus, maar mijn waardering was waarschijnlijk hoger geweest wanneer een aantal scènes ingekort zouden worden.

Tsja,wat mot je met dit torso.Zoals reeds gezegd is deze film door de producenten dusdanig verminkt dat hij als zelfstandig kunstwerk niet adequaat kan worden beoordeeld.

Dan nog lijkt het erop dat K. de sfeer van D's meest bizarre en vreemde roman,ondanks de verplaatsing van zomers Sint-Petersburg naar winters Hokkaido ,aardig benadert,er wat vreemdheid betreft zelfs nog een schepje bovenop doet,met dank ook aan die winterse setting die alles een irreele sfeer geeft..Toppunten daarvan zijn de scènes in Mifune's spookhuis en de schaatssequentie die je zonder meer expressionistisch kunt noemen.Door het knip-en plakwerk heb je vaak de indruk dat je naar een Suzukifilm met extravagante montage zit te kijken,wat op zich niet verkeerd is.

Het k*tte is echter dat de meest interessante verhaallijn,in de roman die van Ippolit,er radicaal lijkt te zijn uitgehaald.Aan bepaalde details kon ik opmerken dat deze er oorspronkelijk wel in zat.

Het lijkt me dat wie het boek niet gelezen heeft aan deze film geen touw vast kan knopen,en hoewel zowel de techniek als het acteerwerk zeer goed zijn,het niet valt aan te bevelen om er dan 2,5 uur voor uit te trekken.

Wat dat acteren betreft:Toshiro laat zien dat hij ook zonder baardje,zwaard en samurai-outfit een bad guy kan neerzetten(zie trouwens bovenste avatar) terwijl Setsuko hier niet bepaald een ideale schoondochter speelt.

Het beste boek ooit geschreven, verfilmd door Kurosawa. Dat een stelletje stumperts bij Shochiku het ooit in hun botte kop hebben gekregen om hiermee te gaan rommelen is een van de grootste naaistreken in de filmgeschiedenis. De geknipte 100 minuten zijn verloren, en wat er overblijft is enkel een testament aan wat had kunnen zijn. Maar ook met de resulterende sprongen in het narratief is Hakuchi een meesterwerk. Mifune is perfect als de door permanent lijden belaagde Rogozhin, maar ook de rest van de cast is uitstekend en heel goed 'in tune' met de dubbelzinnige emoties uit het boek.