Mammoth (2009)

lekkere feelgood film..

moraal?

wat denk je.. wat is het moraal van de film?

Neem een nanny zonder kinderen?

Tegenvaller,duurt te lang voordat er daadwerkelijk wat gebeurd en wat loskomt.Jammer,de hele tijd vrij melancholische muziek wat helemaal niet pastte in de setting.

Melancholische muziek paste er perfect bij... het hele verhaal is een brok van prachtige melancholiek.

Als het leven zelf en waaarom de dingen gaan zoals ze gaan.

Ik kan goed begrijpen waarom sommige personen hier helemaal niets mee kunnen en het saai en plotloos noemen. Andere richten zich meer op sfeer,achterliggende gedachte en herkennen wellicht zichzelf in de personages.

...tsja, zo gaat dat

Ik had meer verwacht van Lukas Moodysson. Acteerwerk is niet veel op aan te merken, maar is ook niet van dermate hoog niveau. Het verhaal flirt enigzins met mozaiek films als babel, maar is voorspelbaar. Ik had moeite om de film af te kijken.

Leuke film om te kijken! Alleen had het einde van mij wel wat anders gemogen; dat je ziet dat die gloria haar huis heeft kunnen bouwen of zo. Daar hoop je toch op, maar dat zie je niet terug. Verder goede film!

Intense film waarin je wordt meegesleept.. In het begin had ik wat moeite om deze te volgen, maar eens het verhaal enigzins op gang kwam kon ik me toch inleven in deze film.

Drama alom but I like it.

3,5*

Drama en juist mooi hoe Moodysson een film maakt die niet te moralistisch is. Sowieso zijn sterke punt. Niet te sturend in wat ik moet vinden als kijker. Dat maakt hem voor mij speciaal, maar ook niet geniaal...

Wat een zaadfilm echt.. Ik had de hele film het idee, er gaat nu nog wat gebeuren.. Tot ik ineens de aftiteling te zien kreeg.. Het ging allemaal veels te langzaam en er misste echt duidelijk een rode draad in het verhaal.. Heb me dan ook totaal niet kunnen inleven in welke persoon dan ook.. Acteren ging op zich wel maar was niet van een dermate hoog niveau dat het de film nog kon redden..

Deze film heeft het genre drama wel iets te letterlijk genomen..

Ik denk dat je ofwel voor deze film bent of niet, en jij niet. Dat kan, ik moet zeggen dat het lang geduurd heeft voordat ik hem gehuurd heb, maar heb er geen spijt van gehad. Echt een intense, mooie film.

Goed geacteerd drama, ben ook wel een fan van Bernal echter zie ik hem toch gewoon liever spaans spreken. Maar de film is wel ontzettend saai. Vind dit echt de minste film van Moodysson. Heb alleen Container nog niet gezien. Gelukkig stond hij bij de ex-rentals in de videotheek en heb ik er maar 5 euro voor betaald. Nog een keer kijken zit er ook echt niet in bij deze film. Toch nog 2,5 voor het goede acteerspel en vanwege het feit dat de film me heel af en toe tussen het vervelen door, wel een beetje wist te raken.

Het probleem dat ik met Moodysson blijf hebben, is dat ik hem niet geloof. Ik geloof zijn drama niet. Ik voel niets. Bij films waar ik niets voel en waar het zo nadrukkelijk en opzichtig belangrijk is dat dit wel zo is, blijft er niets over. Zeker niet bij deze film. Ik moet medelijden hebben met ouders die geen tijd hebben voor hun kinderen? Kom op zeg. Bovendien waren veel stukken ronduit saai (de verveling van een van je hoofdpersonages laten overslaan op je publiek, is echt geen goed idee). Het gezinnetje bleef ver weg voor me en eigenlijk leer je nog heel weinig over ze, behalve dat ze elkaar zelden zien. Veel punten die Moodysson wilde maken, waren snel duidelijk (o.a. verveling, heimwee, geen tijd), maar hij blijft hangen in scènes die ook nog eens repeterend terug blijven komen. I've got the point, move on!

Het stuk met de Thaise kinderen was beter, had meer de nadruk mogen krijgen (was nu ondergeschikt). Tel er een paar aardige plaatjes (over het algemeen, weinig bijzonder visueel gezien) en een mooi liedje bij op en ik kom met pijn en moeite op 2 sterren uit.

Film waarbij ik eigenlijk geen idee had wat te verwachten of waar het over zou gaan.

Eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet precies wat nou de rode draad eigenlijk was, maar het was in ieder geval erg sfeervol en overtuigend gebracht en bestond uit echte mensen in echte situaties. Mooi.

Bernal kon me zoals vrijwel altijd helaas weer eens niet overtuigen, maar Williams en de bijrollen des te meer. Apart filmpje.

Naar aanleiding van deze film toch maar even die c.d. van Cat Power gehaald.

Ouders werken veel om hun kinderen luxe en een toekomst te bieden, maar raken daarbij zelf ontheemd van hun kinderen.

Met Eurlings en Wouter Bos nog vers achter de kiezen een tamelijk actueel gegeven.

Ze zouden toch niet deze film hebben gezien!

Wel een beetje nadeel dat de film me nogal deed denken aan "Babel".

Cat Power en Ladytron op de soundtrack.

Moodysson verliest zichzelf in teveel sentimenten, met name het laatste half uur gaat de film erg gebukt onder onprettige verwikkelingen die niet ten dienste staan van een karaktertekening, maar meer weg hebben van goedkoop scoren bij de kijker.

Tot dan toe was het een aangename film, met mooie schijnbaar nonchalante plotloze scènes fraai gespeeld door Bernal en Williams (hoewel hun karakters wat clichématig zijn gescript). Verder met zorg gemaakt en in een aangenaam tempo, jammer dat het zo moest ontsporen. Maar dat laatste is Moodysson ook niet helemaal vreemd gezien Lilja 4-ever bijvoorbeeld.

Nogal veel vergelijkingen met Babel lees ik hier (best wel begrijpelijk overigens - is mij ook door het hoofd geschoten), maar deze film is onder meer om bovengenoemde redenen wel een stuk beter te verteren, want zonder het bedoelerige en uitleggerige pathos dat Iñáritu zo kenmerkt.

Deze film kabbelt een beetje voort. En dat is gelijk zijn grootste struikelblok. Het kabbelt voort wat overgaat in het blijven hangen bij dingen die minder interessant/belangrijk zijn. Deze interesse moeten door de aardige speelduur constant blijven, en daar slaagt de film helaas niet altijd in. Dit komt ook door dat de totaal verschillende werelden waar het in afspeelt, niet allemaal even jovel zijn uitgewerkt. Zo staan de drukke zakenwereld en de keiharde realiteit als chirurg te ver van het ontwikkelinsland af, waardoor je kei hard uit het verhaal wordt getrokken zodra je naar die omgeving over gaat. Dit kan komen door dat dat ontwikkelingsland een 'te ver van mijn bed show' is dan de overige situaties.

Maar daar tegen over staan fenomenaal acteer werk, en levens echte situaties. wat is het toch ontsettent prettig om alleen al naar goed acteer werk te kijken. Je voorstellingsvermogen wordt optimaal benut en je wordt mee gevoerd door het passende camera werk en de fijne soundtrack, die net zo varieert als de arena's waar het in afspeelt.

Weer een terecht moraliserende film van Moodysson over een alom actuele situatie. Alle hoofdpersonages hebben goede bedoelingen maar lopen zichzelf en hun eigen kinderen blind voorbij. Deze film roept een algeheel ongemakkelijk gevoel op over de hedendaagse prioriteiten en slaagt daarmee volledig in haar opzet.

Toch mis ik de de confronterende impact van een Lilja-4 ever of het bekende cinematografisch rauwe randje zoals we van Moodysson gewend zijn.

Een draak van een verhaal, slap moralistisch geneuzel en het duurt zoooo lang.

Laat ons eerlijk zijn, qua verhaal is het niet zo speciaal maar dat is bij Lilja en Fucking Amal niet anders. Ook het levenslesje is eigenlijk al duidelijk bij 't lezen van de korte inhoud. Bijna kinderlijk eenvoudig.

Nu hebben we zowat alles om 'n belabberde film te hebben. Dat is echter buiten Moodysson gerekend. Ik vind hem gewoonweg steengoed in het overbrengen van 'n eenvoudig verhaal. Ook bij deze film heb ik nooit een geforceerde indruk. Vlot camerawerk, passende soundtrack en 'n gestaag ritme zorgen ervoor dat de film nooit verveelt. Ondanks 't hoge soapgehalte ben je na 'n tijdje toch aan 't meeleven. Ik vind dit gewoon 't betere dramawerk.

Oja, Mammoth voelde ook heel modern aan (ze praten over Skype, MySpace, ...) waardoor je toch wel echt 'n anno 2010-gevoel kreeg.

Ik vond het wel een geslaagde film. Heel intrigerend om te zien hoe 2 verschillende moeders ieder gescheiden zijn van hun kinderen. Met enig verschil dat de één er ècht toe gedwongen is en de ander er in feite voor kiest.

Sommige stemmingen in de film vond ik heel goed weergegeven. Bijvoorbeeld de avond dat Tom een avond gaat stappen in Thailand en daar stoned word. Het gebruik van muziek en geluid in combinatie met de beelden kwam heel echt over als een chaotische avond waarbij je aardig van de wereld bent.

De olifant vond ik ook heel symbolisch. Je bent er helemaal van onder de indruk dat daar een olifant in het wild staat totdat je ziet dat het arme dier ook maar aan een ketting vaststaat. Zoals meerdere mensen die geen cent te makken hebben en vast zitten in een armoedig bestaan. Het verhaal van de zoontjes van Gloria vond ik ook heel goed in beeld gebracht.

Het einde stelde me een beetje teleur. Ik had echt verwacht dat Tom en Ellen in zouden zien dat ze een keuze hebben in het geheel. Dat ze ook kunnen kiezen voor meer tijd met hun dochter en dan wat minder geld en carrière. Dat zij, in tegenstelling tot heel veel mensen in minder gunstige omstandigheden, wel een keuze hebben. Helaas gingen ze weer op zoek naar een nieuwe nanny.

De film had misschien iets korter gekunt want ik vond hem wel af en toe wat langdradig worden.

Dus zowel qua verhaal als filmtechnisch vond ik dit een hele sterke film.

Om de film te typeren zou men het een mix tussen Xich Lo en Babel kunnen noemen, maar van de kwaliteit van genoemde films is hier weinig te bespeuren. Het grootste probleem is misschien wel dat het nergens werkelijk over gáát. Het blijft enigszins bij een voortkabbeling van verhaallijnen en weet nergens echt spanning op te bouwen. Uiteindelijk is het hierdoor simpelweg niet interessant en boeiend genoeg, ondanks wat kleine details, losse eindjes, opmerkingen of waarnemingen (zoals bovenstaand verhaal over die olifant). Het is niet veel meer dan een multicultifilm van de wat betere kwaliteit.

Grootste pluspunt is de score, en de sfeer die ermee wordt gemaakt. Minder sterk en uitgesproken dan Moodyssons eerste films.

Ik snap niet wat de mensen die zeggen dat er geen rode draad in zit of dat er niks gebeurt verwachten van zo'n film. Een explosie, een moord, een heftige plot twist of misschien een alien invasie?

Ik wil verder niemand aanvallen, het zal wel een smaakkwestie zijn.

Ik was in ieder geval van begin tot eind geboeid.

Een realistische sfeervolle film, zo zie ik ze het liefst.

Misschien helpt het uit te leggen wat jij zo boeiend vond. Ik vind zat films goed, waar feitelijk nog veel minder in gebeurt. Ik heb gewoon geen gevoel bij mensen die geen tijd hebben voor hun kinderen en dat dan jammer vinden.

Ik vond goede film!

Briljant.

Wat een verteller, die Lukas Moodysson.

Een verteller die z'n verhaal niet opdringt, maar die de kijker alle ruimte geeft om de getoonde informatie op te nemen en er een eigen invulling aan te geven. Dwars tegen de wetten van hollywood in (een consessie hier en daar, maar dat is te vergeven omdat een film uiteindelijk wel gemaakt moet worden).

En ja, er is een vergelijking te maken met een film als Babel. Er zijn overeenkomsten, alleen lukt het Moodyson om de sensatie en bombarie, ik zou willen zeggen 'de groteske' achterwege te laten.

Een dikke 5*

Zeer overtuigende film. De cast doet het geweldig, de soundtrack is briljant en de sfeer van de film zeer beklemmend. Vooral de subtiele details maken deze film tot een ware verademing. Voor mij was dit een van de grootste verassingen van de afgelopen tijd.

Zeer goed.

Ik vond het wel een aardige film over tegenstrijdigheden in de wereld met een universele boodschap, namelijk: iedereen doet zijn best om zijn kroost toekomstperspectief te verschaffen, zij het dat de een nauwelijks aan de primaire levensbehoeften kan voldoen, terwijl de anderen secundaire levensbehoeften vervullen, om een schuldgevoel af te kopen, vanwege een te drukke werkagenda.

De verlokkingen en ontberingen die zo `n druk werkschema met zich meebracht werd op een fraaie manier geportretteerd door Gael García Bernal die wanhopig naar zichzelf op zoek was, verdwaald in een materialistische wereld. De muziek bewees ook absoluut zijn meerwaarde, in tegenstelling tot het brave, degelijke en onderhoudende camerawerk. Mammoth is een aardige, boeiende en wellicht waarheidsgetrouwe film, zonder dat hij echt potten weet te breken. Een kleine 3,5*