The Reader (2008)

Het eerste gedeelte van de film lijkt mij wat langdradig met toch iets te veel opzich gelijkaardige scènes. Trouwens hier vind ik David Kross veel overtuigender dan Winslet. Een keurige karaktertekening moet toch worden toegegeven.

Het tweede gedeelte is heel wat boeiender en wordt door éénieder uitstekend vertolkt. Op het einde,op het randje van het melige, maar in zijn geheel een knappe, met inhoud gemaakte film.

The reader is ook een herziening. Blij om nog eens de mogelijkheid gehad te hebben hem nog eens te kunnen zien. The reader is een sterke film over het zware Nazi-verleden van Duitsland. Naarmate het proces eraan komt worden morele vragen opgeworpen van bewuste keuzes of gedwongen deelname aan het systeem. Dit wordt op een leuke manier gebracht via rechtenstudenten die een proces bijwonen. We zien hierbij als professor Bruno Ganz. Het is de tweede generatie na Nazi-Duitsland die worstelt met zijn verleden en moet leren omgaan met de misdaden van hun ouders. Deze schuldvraag komt aan bod in de film, maar de klemtoon wordt vooral gelegd op het vreemde liefdesschouwspel tussen de rijpere Hanna en de tiener Michael.

Kate Winslet speelt een uitstekende rol en is er terecht voor bekroond. Hanna is een personage waarvoor je afkeer groot is en toch tegelijk iemand voor wie je sympathie hebt als mens achter de misdaden. Geen traditionele grijze opa die een zwart verleden met zich meezeult, neen, dit keer is het een mooie zelfstandige vrouw. Het zorgt ervoor dat de kijker geen blijf weet met de ondoorgrondelijkheid van haar misdrijven of de ongemakkelijkheid van de menselijkheid van de dader. En ook Michael worstelt ermee. Kan hij nog liefde voelen voor de crush van zijn leven nadat hij tot de wereldschokkende waarheid komt? The reader leidt tot dilemma's en vele open morele vragen. Doe daar bovenop een literair sausje en je krijgt een topfilm waar ik van genoten heb.

The reader is een meeslepend drama met uitstekende acteerprestaties en bovendien een film die me aan het denken zet. Dikke 4,0* waard. Een Duitssprekende film zou de film echter nog meer tot zijn recht gekomen zijn.

Het boek –alweer jaren geleden gelezen, een paar jaar vóór de film– kon me indertijd maar matig boeien : de personages kwamen voor mij niet tot leven maar bleven als het ware hoekstenen van de plot, en daardoor hadden de intensiteit van de thematiek en de enormiteit van de achterliggende historische gebeurtenis niet de impact die ze zouden moeten hebben. Maar dankzij de prachtige vertolkingen van Kate Winslet en David Kross stappen de personages hier opeens van de pagina (of liever gezegd het celluloid) af en worden mensen met wie ik kon meevoelen, resulterend in een prachtige film die nu wèl bij mij aankomt. Winslet is weer ijzersterk.

        Dat Duitse personages Engels (al dan niet met een –al dan niet nep– Duits accent) spreken heeft mij nog nooit gestoord, en zo ook hier. Grappig is wel dat dat bezwaar niet op het bordje van de filmmakers gelegd kan worden, want volgens de IMDb-trivia-pagina stond Bernard Schlink erop dat de film in het Engels opgenomen zou worden toen hij de rechten ervan verkocht.

Vanavond voor de 2e keer gekeken. Ik kijk een film zo goed als nooit tweemaal.

Dit zegt toch genoeg

Maar; ........ is Michael nu met dat meisje getrouwd waar hij seks mee had? Die leuke met sproetjes en rood haar uit zijn klas ?

Toch wel een fikse tegenvaller.

Een geforceerd drama wat niet weet te overtuigen.

Het mist finesse, sterke dialogen, puntjes op de i.

Helaas. *2,5

The Reader was een film waar ik aan begon zonder me vooraf te hebben ingelezen. Ik had werkelijk geen idee waar dit over zou gaan, maar als je Kate Winslet en Ralph Fiennes op je affiche hebt pronken dan is mijn interesse toch wel gewekt.

Uiteindelijk vond ik dit best een degelijke film, maar wel met enkele kanttekeningen. Wat ik met name goed vond was de eerste helft van de film. De opbloeiende relatie tussen Michael en de veel oudere Hanna wordt zowaar geloofwaardig gebracht en het spel van Kate Winslet en David Kross is erg goed, want de personages voelen authentiek. Ook ik vond het storend dat heel Duitsland hier Engels spreekt, maar daar kunnen de acteurs natuurlijk weinig aan doen. Winslet zorgde er met haar mysterieuze performance in de eerste helft voor dat ik erg benieuwd raakte naar welk geheim uit haar verleden Hanna verborgen hield. Zodra dit geheim aan het licht komt is dit best interessant, maar het kondigt meteen een punt aan waar de film te kampen krijgt met enkele ongeloofwaardigheden die niet gemakkelijk door de vingers vallen te zien.

De meest opvallende is, zoals voor mij al reeds is aangegeven, het feit dat Hanna klaarblijkelijk liever de nor in gaat als oorlogscrimineel dan opbiecht analfabeet te zijn. Daar raakte de film me even kwijt. Ook het hele gedeelte waar de film haar titel aan te danken heeft (Michael die alle boeken voorleest en opneemt) is moeilijk écht serieus te nemen, hoewel het wel leuk is om naar te kijken. Ook Ralph Fiennes doet het overigens uitstekend: hij bracht heel goed de gekwelde en tegenstrijdige gevoelens over die Michael heeft overgehouden aan zijn kortstondige maar intense relatie met Hanna. Bij de laatste scènes is het, gezien de vluchtigheid waarmee het in beeld gebracht wordt, goed voelbaar dat je met een boekverfilming te maken hebt, maar op zich kon ik er wel mee leven.

Best tevreden over deze film. Qua verhaal absoluut niet altijd even logisch, maar het acteerwerk is van een hoog niveau en de film ziet er qua aankleding (kostuums, decors) vrij imponerend uit (daarom is het ook zo jammer dat de taal niet voor de kers op de taart kan zorgen). De film wist me het gehele speelduur te boeien en blijft me beter bij dan ik in eerste instantie gedacht had.

3,5*

Bijzonder drama die vooral drijft op de invloed die we op mensen hebben die we tegenkomen in het leven. Bewust of onbewust richten we nog wel eens wat aan, dat soms zowel emotioneel of cognitief diep in de menselijk ziel zit gebeiteld.

Een pikante en merkwaardige relatie dient zich aan tussen Michael en Hanna, wat nu precies haar beweegreden is zich in te laten met hem wordt niet echt uit de doeken gedaan, maar falende sociale vaardigheden in combinatie met achterdocht en iets dat ze lijkt te verbergen, lijkt voor haar een geïsoleerd en afgeschermd leven in te houden. Een hunkering naar fysiek contact en enig vorm van intimiteit zal in ieder geval een rol spelen ondanks dat ze toch constant balanceert met een bepaalde afstand door hem bijvoorbeeld structureel knul te blijven noemen. De idylle faalt echter al snel, ze lijkt zich bewust emotioneel te ontkoppelen en zonder enige verklaring richting Michael verdwijnt ze, in een vlucht, maar waarvoor?

Eenmaal bezig met de studie dient de zitting zich aan, een mooi rellerig sfeertje vormt de opbouw naar een wellicht voor de hand liggende gebeurtenis, toch leef ik met Michael mee in zijn schok als hij een van de gedaagden herkent. Een beeld van drama, wreedheid en onbegrip dient zich aan, toch vullen we het meeste zelf in vanuit de veiligheid die we nu hebben, Bruch is daar geen uitzondering op, toch weten we in werkelijkheid niet hoe het is in een dergelijke situatie om beslissingen te nemen, nog wat er precies allemaal speelde. Michael laat zonder meer zien te worstelen met wat er speelde en wat het nagelaten heeft, dingen kunnen diep zitten, emotioneel verwarrend blijft tot hij de keuze maakt om Hanna te proberen verdringen. Het pad wat hij daarna volgt lijkt met een falende relatie, het zij suggestief, een voortvloeisel van het verleden. Even lijkt er weer een toenadering te volgen, een nieuwe samenkomst die vooral eerst zijn weg vind in de bandjes. Hij kan er iets in kwijt, zij krijgt iets waar ze zelf niet toe in staat is. Waar hij iets van haar lijkt te begrijpen laat zij hem als enige toe. Hij suggereert in de kantine dat hij niet met 'hun' verleden bezig is maar met die van haar, zij beweert echter weer dat ze niet op de vlucht was voor de oorlog maar slechts haar handicap. Twee mensen die wellicht anders beweren dan ze voelen omdat ze bang zijn voor een oordeel of te afhankelijk over te komen. De uiteindelijk 'stap' van Hanna is heel lastig voor Michael niet persoonlijk te nemen, opnieuw verdwijnt ze zonder enig vorm van uitleg en heelt de wonde alsnog niet. De stap die ze maakt is eenvoudig te verklaren en staat los van hem, het is de angst buiten het kader te treden die ze inmiddels gewend is. De angst die het verlaten van een dergelijke structuur als gevangenis kan veroorzaken zagen we op een dergelijke manier al vaker in een film. En wellicht toch verschillende vorm van schuldgevoel. Wat rest is toch wel een erge droevige scene van Michael in de cel.

The reader is al met al een schrijnend en bijzonder tragisch verhaal over 'de voorbijgangers' en 'invloed' in een mensenleven. Een licht poëtisch begin die tevens de sluimering van een mysterie bevat, en vooral ook een beeld van falend menselijk gedrag. Waar zij een klinisch afstandelijk iemand oogt wordt hij dat later door de hele geschiedenis die zijn relatie met zijn eigen dochter weer beïnvloed. Toch uiteindelijk lijkt Michael de kern van zijn eigen probleem en geschiedenis het beste te bevatten, getuige de uitleg aan zijn dochter. Een prachtig drama, over geplaagde mensen en de invloed die we vaak negatieve als positief hebben. Dat we daar eens wat meer bij stil mogen staan in het leven. Verder goed geacteerd door allen en wat mij betreft terecht in de prijzen gevallen.

Nog nooit gezien, hoewel ik er wel altijd in geïnteresseerd was omdat ik het boek ooit heb moeten lezen voor Duits. Mijn Duits was destijds niet al te best, dus ik heb me ervan af weten te brengen door samenvattingen op internet te lezen, maar het boek heeft me niet dusdanige frustraties opgeleverd dat ik de film niet wilde zien.

Het is natuurlijk jammer dat de film met Engelstalige acteurs is opgenomen, ik krijg er een beetje eenzelfde gevoel bij als bij Girl with a Pearl Earring. Maar goed, het acteerwerk is verder wel goed. Er wordt een licht Duits accent gebruikt door sommige acteurs, maar het is mild, in ieder geval niet zo overdreven als Brad Pitt in Seven Years in Tibet, hetgeen een beetje als 'Allo 'Allo aandeed. In ieder geval stoort het hier niet zo erg. Aardig om ook Bruno Ganz te zien, die we natuurlijk als Hitler uit Der Untergang kennen, maar in deze film als hoogleraar wel aan de goede kant lijkt te staan.

Het plot is in ieder geval aardig, maar niet heel erg diepgravend. Op individueel vlak gaat het natuurlijk om het feit dat analfabetisme voor de vrouwelijke hoofdpersone een grotere schande is dan wat ze heeft uitgespookt in de Tweede Wereldoorlog. Meer algemeen gaat het om een vraag die veel Duitsers die na de oorlog geboren zijn aan hun ouders stelden: hoe hebben jullie dit kunnen laten gebeuren en waarom hebben jullie er zelfs aan meegedaan? Eén van de karakters in deze film stelt dat ook ongeveer in deze woorden. De mannelijke hoofdpersoon is minder uitgesproken dan dit personage, maar lijkt er toch ook mee te worstelen. De film gaat er verder niet heel diep op in en de hoofdpersone lijkt vooral te willen zeggen dat bevel bevel is. Onderzoek van bijvoorbeeld David H. Kitterman lijkt te suggereren dat er wel een keuze was: geen één Duitse soldaat schijnt geëxecuteerd te zijn vanwege weigeringen om Joden te vermoorden.

Het antwoord is dus onbevredigend, al is het de vraag of er ooit een bevredigend antwoord gevonden kan worden. Vanuit de kant van de slachtoffers blijft het antwoord ook uit, maar dat voelt veel meer bevredigend aan. Uiteindelijk is het mooiste moment van de film helemaal aan het einde als de mannelijke hoofdpersoon één van de Joodse overlevenden ontmoet. Zij zegt dat ze niets heeft kunnen leren van de kampen, ze kon louter proberen te overleven. De kampen waren er niet om van te leren. En daar slaat ze volgens mij de spijker op z'n kop.

Qua inhoud uiteindelijk redelijk interessant, maar afgezien van dat moment aan het einde gaat het niet zo diep als ik zou willen. Uiteindelijk blijven de motieven van de vrouwelijke hoofdpersone grotendeels verborgen. Maar goed, dat is nu eenmaal eigen aan sommige personen. Filmisch valt het allemaal meer tegen. De beelden neigen een beetje goedkoop eruit te zien, iets beter dan een televisiefilm, maar het zit er toch tegenaan. Het grootste pijnpunt is de soundtrack die maar door alles heen blijft jengelen. Voor mij kost dat de film zwaar waardoor ik op 1,5* uitkom.

Ik vind het deel over de relatie tussen Michael en Hanna het mooist en interessantst. Bijzondere band die er tussen hen ontstaat, mooi uitgebeeld en goed gespeeld. Ik vind het knap dat Kate Winslet zo kil overkomt als Hanna. Ze is heel anders dan ik haar tot nu toe had gezien in films. De rechtszaak deed mij wel wat, maar minder dan het eerste deel. Rechtszaken in films zijn sowieso niet helemaal mijn ding. Dat Hanna een geheim met zich meedroeg was al bekend, maar wat het was kwam wel als een verrassing voor mij. Een voldoende waard. 3,5*

Een prachtig en mooi gesitueerd romantisch drama. Mooi geacteerd, met een prachtig verhaal en uitzonderlijk goede karakterontwikkeling. Het intrigerende verhaal laat je nadenkend achter en weet zeer overtuigend de relatie tussen de twee hoofdpersonen uit te beelden. Prachtige cinema, al voelen de duidelijk merkbare accenten wat raar, hoewel dat verwaterd naarmate je verder in het verhaal wordt getrokken. Een 8,3/10.

Aangrijpende dramafilm over de relatie tussen een tiener en een oudere vrouw met een verleden. Cinematografie: oude kleuren die doen denken aan de jaren na WOII. Scѐnes: buitenscѐnes met oude huizen en straatleven in een stad, binnenscѐnes in Hanna's huis en in de rechtbank. Muziek: romantisch met een wat droevige ondertoon. Cast: Kate Winslet speelt haar rol als Hanna zeer overtuigend, maar ik vind de jonge David Kross en zijn oudere equivalent Ralph Fiennes ook zeer goed spelen!

Plot: Michael ontmoet per toeval tramconductrice Hanna, zij helpt hem als hij ziek is en hij krijgt een relatie met haar. Regelmatig leest hij haar voor uit zijn boeken. Van het ene op het andere moment verdwijnt Hanna plotseling uit zijn leven. Jaren later komt Michael haar tijdens zijn rechtenstudie tegen in de rechtbank.....

Resumé: jammer van de Engelssprekende Duitsers, de film was anders veel beter geweest. Het eerste deel van de film met de ontwikkeling van de intense relatie tussen Michael en Hanna vind ik iets beter dan het tweede deel, het rechtbankdrama. De film had m.i. nog indringender kunnen zijn als tijdens het proces een paar flashbacks uit het kamp en/of de kerkbrand waren getoond. Sommige dingen in het verhaal blijven open: waarom kiest Hanna ervoor haar geheim te verzwijgen? Waarom houd Michael zijn mond? Waarom kiest Hanna niet voor het leven? De kijker wordt hierover in het ongewisse gelaten...... De karakters en hun ontwikkeling zijn prachtig in het verhaal en hun emoties worden zonder gebruik van veel woorden uitstekend verbeeld: lust, blijdschap, schuld, schaamte, verdriet, twijfel, schroom, onverschilligheid, onwetendheid.....

Boodschap: iedere gebeurtenis of ontmoeting heeft kleine, soms grote invloed op je verdere leven met de bijbehorende gevolgen. De impact is vaak veel groter dan gedacht......

Heb de prent opnieuw bekeken, en ben opnieuw onder de indruk, van zowat alles. Het verhaal de vertolkingen, de locaties.

Echt een indrukwekkende film, en ondanks dat men een foute keuze geeft gemaakt wat de taal betreft geef ik de film nu toch wel het maximum, hij verdient het dubbel en dik !!!

Deze film zit best degelijk in elkaar, maar kon mij nergens echt raken. De relatie tussen de twee hoofdrolspelers komt nooit echt uit de verf. Er komen nog wel wat potentieel interessante verhaallijnen voorbij, maar de uitwerking blijft veelal steken in oppervlakkigheid. Het acteerwerk is degelijk, maar een echt sterke rol zit er niet tussen. Jammer dat er geen Duits wordt gesproken. Dat men hier en daar wel met een accent spreekt, maakt het er niet beter op. De film kijkt voor een keertje best redelijk weg, maar maakt op geen enkel vlak indruk.

The Reader is een erg vakkundig gemaakte film. Misschien wel net iets te vakkundig en binnen de lijntjes waardoor je het gevoel hebt dat dit echt gemaakt werd om Oscars binnen te slepen. Wanneer we bijvoorbeeld naar het rechtbankgedeelte gaan, wordt de film iets te uitleggerig door nog eens alle voortekenen op een rijtje te zetten waaruit bleek dat Hanna niet kon lezen.

In ieder geval heeft Daldry er een best meeslepend geheel van weten te maken dat van begin tot einde erg weet te boeien, maar het komt in de eerste plaats door het erg sterke acteerwerk van Kate Winslet, maar vooral David Kross wist me erg te verrassen als de ‘tot over zijn oor verliefde puber’ die nadien ook nog eens erg sterk speelde als de gekwelde jongen in het rechtbankgedeelte.

Als ik me enkel zou baseren op de inhoud van de film zou ik uitkomen op een 3*, maar het sterke acteerwerk zorgt toch voor de extra halfje.

3.5*

Deze dvd lag al een lange tijd te wachten om bekeken te worden en wauw, wat ben ik blij dat ik hem eindelijk gekeken heb. Wat een aangrijpend verhaal. Het boek heb ik zojuist ook besteld want nu wil ik er dieper in duiken. Ga de film ook zeker nog eens bekijken maar dan met m'n partner.