The Reader (2008)

Een film die start met een goed idee, er iets moois van probeert te maken, maar uiteindelijk zelfs voor dit genre vrij saai blijkt uit te pakken. Het thema is niet slecht en ik denk dat dit in boekvorm wel leuk moet uitpakken. Maar de film bleef maar duren en breekt nergens de sleur. Het geprezen acteerwerk is me ook totaal ontgaan, veel feeling met de personages is er niet. De morele vraag van Michael aan zichzelf in de rechtzaal is wel mooi en tevens het hoogtepunt van de film. Een film die iets te nadrukkelijk mikt op de Oscars en daardoor z'n doel als film wat voorbij gaat. Een gemiste kans helaas.

Een film die een behoorlijke indruk op me heeft weten te maken eigenlijk. Had een beetje een 'vrouwelijk' drama verwacht, maar daar was niks van waar. Er wordt uitstekend gespeeld, erg overtuigende karakters. Met name Kate, in de rol van Hanna, zet een dijk van een rol neer! Het verhaal vond ik ook heel mooi. Heb het boek der Vorleser niet gelezen, weet niet of de film tegenvalt voor degene die deze wél gelezen hebben? In ieder geval, ik vind the Reader zeker een aanrader!

4*

@radboud, een spoiler lijkt me inderdaad wel op zijn plaats.

Kijkbare film ben het Mr. Dumbledore eens dat de relatie wel erg hard van stapel loopt. Ik had het mooier gevonden als het wat rustiger opgebouwd zou zijn.

Wordt aardig geacteerd, alleen de accentjes heb ik als storend ervaren. De ontknoping vind ik ook niet zo sterk, behalve Michael had ook de advocaat er iets van kunnen zeggen.

Zag deze film toevallig vandaag op Film 1 en was direct in de ban van deze film. Ik wist niet waar deze film naartoe ging maar het begin waarin de scholier verliefd werd op de oudere tramconductrice Hanna vond ik zeer boeiend (dat Kate Winslet in dat gedeelte ook veel bloot te bewonderen was, was natuurlijk meegenomen ). Ik had eigenlijk niet echt in de gaten dat de film zich in Duitslang afspeelde (de acteurs in het begin waren allemaal geen Duitsers en er werd ook geen woord Duits gesproken), maar dat was natuurlijk wel van belang voor de film.

Na een half uur wordt duidelijk waar de film naartoe gaat en ondanks dat vond ik vanaf dat moment de film wat minder worden. Het einde vond ik overigens best goed en vlak daarvoor wordt eindelijk pas duidelijk wat Hanna's grote handicap is en welke gevolgen dat voor haar heeft.

Kate Winslet en David Kross vond ik goed spelen maar Ralph Fiennes vond ik vrij houterig overkomen.

De film heeft ook wat tekort komingen want niet alles wordt goed uitgelegd en zijn er veel plotselinge wendingen:

- Waarom staat Hanna terecht (hoe zijn ze erachter gekomen) ?

- Waarom heeft Michael Berg opeens een dochter en van wie is ze ?

- Wat is er met Bruno Ganz gebeurt ?

Ik vond deze film een heel indrukwekkend verhaal hebben. Het verhaal had vanaf het begin ook al een prettig ritme. Niet te traag maar ook niet te snel. Er werd ook de tijd genomen om de liefde tussen Michael en Hannah in beeld te brengen. Daardoor had je ook meer inzicht in zijn gevoelens naderhand, als hij in de rechtzaal de rechtzaak tegen Hannah moet meemaken.

Heel apart om te zien dat iemand liever levenslang krijgt voor massamoord dan dat diegene toegeeft dat ze niet kan lezen en schrijven. Ik kan me dat eigenlijk niet zo voorstellen. Ja, deze film heeft zeker wel een indruk op me gemaakt.

Lang uitgesponnen adaptatie op de roman 'Der Vorleser', dat zich vrij moeizaam weet te vertalen naar beeld en geluid. Ondanks het feit dat ik het boek niet heb gelezen, denk ik te kunnen stellen dat het beter was dan deze verfilming.

Het begon al met die eeuwige Amerikaanse fout, die toelaat dat er Engels wordt gesproken in een land dat niet de minste connectie heeft met die taal. Gelukkig is me geen bespottelijk accent opgevallen, alhoewel ze er bepaalde moment toch dicht tegenaan leunden.

De eerst negentig minuten staken me niet tegen, maar konden me ook niet overtuigen. De relatie tussen Hanna en Michael kwam heel plots tot stand en deed me denken aan 'Notes on a Scandal', waarin hetzelfde thema wordt aangekaard. De relatie had als bedoeling een opzet te geven naar de latere gebeurtenissen en de confrontatie op het proces erg emotioneel te maken. Het is echter allemaal weinig overtuigend en vrij geforceerd.

Afijn, je hebt al vlug door waarom Hanna zo graag voorgelezen wordt en voor de rest krijg je weinig informatie over wat eventueel nog zou kunnen gebeuren. Er gebeurt te weinig en al gauw krijg je de impressie dat alles wat repetitief aanvoelt. Naar mijn mening kunnen tevens een heel aantal zaken geknipt worden. Het werd natuurlijk pas echt interessant wanneer het toeval besliste de twee terug samen te brengen op het proces.

Het laatste half uur worden er een heleboel sprongen in de tijd gemaakt. Dit vond ik evenwel een onnodige poging de film wat meer inhoud te geven. Waarom blijven ze niet gewoon op één tijdslijn hangen? In plaats daarvan surfen ze door 1976, 1980, 1988 en 1995, waarin allerlei overbodige feitjes worden voorgezet. De film begint met een scène in 1995 en doorheen het eerste deel wordt er vlot en mooi terug overgeschakeld naar dit tijdperk. Jammer dat er zo moest afgesloten worden en er niet gezocht is naar een meer creatieve manier. Maar goed, de makers zaten ongetwijfeld vastgebonden aan het originele verhaal en konden zich natuurlijk niet laten verleiden tot zo'n grote afwijkingen.

Het acteerwerk is niet slecht. Bruno Ganz krijgt een leuke bijrol en ook Fiennes doet zijn best. De rest blijft eigenlijk onopvallend en speelt niet bepaald de pannen van het dak. Een Oscar voor Winslet? Laat me niet lachen. Ze speelt de hele tijd alsof ze net een citroen heeft verorbert en op het einde laat ze de make-up het werk doen. Grote fout, daar in Hollywood.

Toch leuk om te zien dat het stripalbum 'Kuifje en de Picaro's een keer in beeld is gekomen, ook al bestond het album op dat moment nog niet. (Pas in 1976 uitgekomen) Ook geinig zijn die suggestieve stukjes, waarin het lijkt alsof de personages naar elkaar kijken, terwijl het meer dan waarschijnlijk niet zo is. Zo krijg je de indruk dat de jonge en de oude Michael elkaar aankijken in het begin. De een vanuit een gebouw, de ander vanuit de tram.

Het ging de goede richting uit, maar evolueerde al vlug in een langdradige rit doorheen de tijd, dat moet doorgaan voor een legendarisch epos.

Helaas erg overgewaardeerd.

2,50

Goed drama, met een interessant thema. Er zijn echter, zoals hierboven al uitvoerig beschreven, wel wat dingen op de film aan te merken. Zo is het inderdaad erg jammer dat het personage van Kross niet wat meer achtergrond heeft gekregen, want we weten nu bar weinig van hem, dit gaat naar mijn mening in eerste instantie niet op voor het personage Hanna, wiens mysterieuze verdwijning vragen doet oproepen, want wat waren haar motieven, was het echt zo slecht bij Siemens, en is alles wat in de rechtszaal wordt gezegd waar? De mystiek rondom haar karakter is voor de opbouw van de film een pre, maar aan het eind van de film blijven we met deze vragen zitten en dat zit me niet echt lekker.

Wat acteerprestaties betreft, speelden Kross en Winslet allebei zeer goed, het belachelijke accent had van mij echter ook niet gehoeven, als je het per se Duits wil laten overkomen, laat ze dan ook gewoon Duits praten of hou het anders bij normaal Engels.

Fiennes had in verhouding niet zo'n groot aandeel in de film, niet qua screentime en ook niet qua tekst, maar hij acteerde wel goed. Hij speelde een afstandelijk personage, achtervolgd door zijn verleden, en vandaar dat de scènes met zijn dochter soms zo onthand overkwamen, maar dat is juist bedoeling, dit is wel goed gedaan, vind ik.

Het plot zat ook goed in elkaar, goed verhaal, mooie wending, de tijdsprongen waren ook goed getimed.

The Reader is een film die voor mij best moeilijk te beoordelen is, vooral het 2de gedeelte van de film wist erg goed mijn aandacht te pakken maar toen de aftiteling in beeld kwam had ik toch het idee dat ik wat miste?

De film laat verschillende tijdsperiodes zien maar weet hier niet in te slagen zonder dat het verhaal rommeliger wordt.

Ook vond ik The Reader een tikkeltje geforceerd op gang komen, zo vond ik de eerste ontmoeting tussen Hanna en Michael nogal gewoontjes en standaard.

Wat ik ook jammer vond is dat de seksuele spanning niet heel erg goed naar boven kwam, dit heb ik al in meerdere films beter gezien.

Kortom: The Reader is een wisselvallige film die geforceerd lijkt te beginnen maar erg veel goed maakt met het 2de deel.

3*

Prachtig film had er zo veel over gehoord dat ik dacht

toe ik hem in winkel zag liggen ik koop hem.Spannend

op subtielle manier je word in meegezogen en stukje bij beetje kom

je meer te weten en steeds laat de film je verrassen soms hartverscheurend,en dat je zelf vragen gaat stellen.het einde laat je niet met rust Aanradder

Matige film...

Zeker het begin van de film is nogal langdradig. De relatie tussen Michael en Hanna is totaal niet boeiend, en jammer genoeg is dat echt het enige waarop gefocust wordt in het eerste deel van de film. Nadien, met het begin van het proces, wordt het allemaal een tikkeltje boeiender. Jammer genoeg was het laatste deel van de film weer wat saaier, zodat ik in het algemeen toch niet naar een vermakelijke film heb gezien. Wel positief aan de film waren de acteerprestaties. Natuurlijk moet ik dan in de eerste plaats Kate Winslet vermelden, maar ook Ralph Fiennes doet het meer dan uitstekend.

Mooie, zorgvuldig opgebouwde film over de vèrstrekkende gevolgen van valse schaamte.

Kate Winslet heeft voor haar rol terecht een Oscar en de BAFTA Award gekregen. Ook Ralph Fiennes is goed op dreef.

P.S. De mening van AddictedToMovies (27 juni 2010) raakt kant noch wal. Het is een pseudo-analyse van iemand, die van de film totaal niets begrepen heeft.

De film toont een ontroerend en taboerijk liefdesverhaal dat doet stilstaan bij onze 'liefdesethiek', en tevens speelt met het fenomeen van macht en verantwoordelijkheid ten tijde van oorlog.

Op z'n minst een atypische en gewaagde benadering van een romantisch drama. De bijkomst van mooie settings, sfeer, acteerprestaties... maken het er een zeer geslaagde.

Deze film heeft mij enigzins verbaasd. Ik ging er vrij nuchter in, ''laat de zoetsappigheid maar komen''. Maar man, man, wat heeft deze film mij weten om te keren.
Ik had moeite met het begin, ik vindt de seksrelatie die Kate en Ralph hebbenweinig getuigen van echte chemie. De film begint pas intressant te worden als ze elkaar uit het oog raken.

Op het moment dat ''het geheim'' van Kate aan het licht komt word het interessant. De vraag die dan gaat spelen: hoe sterk was/is de relatie tussen de twee? Af en toe vind ik de film hier rommelig worden, maar het verliest eigenlijk geen moment mijn aandacht. De scenes in de rechtszaal waren emotioneel vrij heftig, maar ook heel eerlijk en puur. Dit is misschien wel het sterkste onderdeel van de hele film. Het is hartverscheurend om te zien hoe ver Kate gaat om haar schaamte te verbergen. Je ziet als kijker de tweestrijd waarin Ralph zit, hij weet dat Kate fout zat, maar de liefde voor haar is niet verdwenen.

Het laatste deel zwakt de emotie weer wat af, en eerlijk gezegd kan ik mij er weinig van herinneren, maar op het moment dat de de bandjes een sleutelrol gaan spelen wordt het weer interessant. Het einde verbaasde mij eigenlijk niet, maar dit zal een film zijn die ik niet snel zal vergeten. De oscar-nominatie voor Kate in deze film vind ik zeer waardig, zij zet een ijzersterke rol neer.

Het geheel had misschien iets spannender mogen gefilmd worden, en ik vond dat het voorlezen aan het begin van de film een grote rol had moeten krijgen dan deze nu kreeg. Alles bij elkaar opgeteld een zeer mooie en sterke film, niet top 10 waardig, maar wel 4 ****

Deze eens geprobeerd en het was een goeie film. Puike acteerprestaties (al is de rol van Ralph Fiennes eerder beperkt), in het bijzonder van het nieuwe talent David Kross. Ook wel een opvallende rol voor Kate Winslet die toch een aantal keren naakt gaat in de film.

Het verhaal wist me te boeien tot het einde, al mocht hij misschien een kwartiertje korter.

Desondanks heb 'k er toch geen waw gevoel bij, 'k kan niet precies zeggen waarom, maar vond hem gewoon goed. Een Oscar vind 'k nu ook niet echt verdiend.

'k zou zeggen: goed om eens mee te pikken als ze hem op tv tonen, maar kopen zou 'k niet direct doen.

We beginnen met een soort variant op de minst gewaardeerde (maar wat mij betreft de mooiste aflevering uit de serie Heimat "Hermannchen"). Oudere vrouw en minderjarige jongen.

Uitermate storend is voornamelijk het feit dat ze in Duitsland schijnbaar Engels spreken (goed idee om deze film te gaan kijken in de Duitse nasynchronisatie-zou zo maar een punt kunnen schelen?)

Echter daarna het allergrootste probleem: de holocaust komt erbij en die is op film haast niet overtuigend te brengen...qua literaire bedoelingen snap ik de schrijver van het boek...qua film heb ik het idee dat er weer eens flink gebagataliseerd wordt.

Film is qua productiewaarden netjes, zij het nergens bijzonder.

Hollywood goes Holocaust...een stuk minder dan Sophie's Choice...de enige x dat Hollywood in de buurt kwam.

Ik vermoed dat het boek een stuk beter is.

Deze zojuist gezien.

Heeft erg veel indruk op mij gemaakt.

Prachtige, sober uitgevoerde film, die hoofdpersonen voor belangrijke dilema's plaatst en jou als kijker stof tot nadenken geeft.

Wat zou je zelf gedaan hebben? Naar de rechters gestapt zijn?

Kun je de liefde van je leven vergeven voor wat ze in de oorlog gedaan heeft?

Was ze echt volledig fout, of probeerde ze zelf ook slechts te overleven?

Goed geacteerd, Winslet speelt de sterren van de hemel (terechte oscar) en is duidelijk de gene die deze film met haar spel naar een hoger plan brengt.

Fiennes is welliswaar ook goed, maar een groot nadeel is dat hij totaal niet lijkt, op de jongere uitvoering van Michael (of andersom), wat toch een beetje ongeloofwaardig overkomt.

Mooie, kleine rol tegen het einde van de film van Lena Olin.

De prachtige, rustige muziek maakt het plaatje af.

Een acht, ofwel vier sterren.

The Reader kijkt makkelijk weg maar er is een duidelijk gebrek aan logica tussen de eerste helft en de tweede. Wat is nu in hemelsnaam het verband of de link tussen de gevoelens tussen Hanna en Michael en het hele verhaal rond Hanna als bewaakster in het concentratiekamp en haar analfabetisme. Het zware verleden van Hanna lijkt niet door te sijpelen in hun relatie dat grotendeels bij het seksuele karakter blijft hangen. Liever 20 jaar brommen in de nor dan ongeletterdheid toegeven vond ik ook al zo onlogisch dat ik "auw" moest zeggen . In zo'n verhaal had haar personage veel complexer moeten zijn. Daarom vond ik het geheel soms zinken net als de Titanic waar Winslet ooit op meereisde. Ook de toon is zeer ernstig en houterig. Ik kan niet zeggen dat het een slechte film was, maar de gebreken zijn in mijn ogen toch ook overduidelijk.

Een bijzondere film die min of meer in twee delen uiteenvalt, de romance in het begin en het uitgesponnen drama verderop. In het begin dacht ik niet de hele film te kunnen uitzitten, omdat er niet veel anders te zien was dan seks tussen de twee geliefden en mij dat te saai leek worden (ik had de plotomschrijving niet gelezen). Opeens gaat het dan een totaal andere kant op en volgt (psychologisch gezien) een interessant geval waarbij ik wel bepaalde gedachtegangen en de levenshouding van de vrouw echt onbegrijpelijk vond. Maar daarom was het wel boeiend om te zien.

Er worden wat zaken meegegeven om te overdenken voor jezelf (wat zou ik doen?) dat vind ik te waarderen. Ikzelf had bv al bij het eerste toegestuurde boek of nog veel eerder in mijn leven een poging gedaan om te leren lezen en schrijven, dat apathische staat mij niet aan. Het verleiden van een 15-jarige jongen door een volwassene snap ik ook niet, maar dan hadden we geen film gehad. En een volwassen en evenwichtige uitstraling had de vrouw inderdaad ook weer niet. De man deed uiteindelijk best een goede daad in mijn ogen (wederom: wat zou ik doen?) en zijn twijfels in deze werden goed weergegeven. Zijn avontuurtje duurde in wezen life-time.
Het hele Auschwitz proces vond ik boeiend om te volgen. En wat zouden wij doen, bevelen opvolgen en elke maand 10 mensen uitkiezen om te vergassen of niet?
Ik denk dat de vrouw ergens in haar leven in een droomwereld is gevlucht en zich het liefst haar hele leven verhaaltjes liet voorlezen om haar daden niet te hoeven verantwoorden aan zichzelf.
En toen ze eenmaal zelf kon lezen was dat sprookje uit.

Prachtige film waarin een jongen een verhouding krijgt met een wat oudere vrouw in het na-oorlogse Berlijn. Een meeslepende eerste helft die zich concentreert op de liefdesrelatie, en als het verhaal zich tijdens de tweede helft verder ontvouwt wordt de film ook aangrijpend en bijzonder ontroerend. Het acteerwerk is van een hoog niveau en vooral Kate Winslet zet een ijzersterke rol neer en laat hier zien dat ze één van de beste actrices van haar generatie is.

Had het niet van tevoren verwacht, maar dit vond ik een ijzersterke film. Het plot zit goed in elkaar en boeit continu. Ook redelijk heftig met een aantal indrukwekkende wendingen die je niet meteen ziet aankomen. Acteerprestaties van met name Winslet en ook Fiennes waren ook buitengewoon goed.

Toch wel de moeite.

Ik heb sowieso voor verhalen waarin de levensloop van de hoofdpersoon aan bod komt en zeker ook wanneer die aan het eind van het verhaal enigszins verbitterd achterblijft.
The Reader is zo'n verhaal en ondanks een matig uitgewerkt middenstuk (de studententijd van Michael lijkt zich zo te beperken tot één rechtzaak) had ik niet het minste probleem om geboeid te blijven kijken.

Daar is onder meer het acteerwerk verantwoordelijk voor. Kate Winslet en David Kross zijn oké, zeker in het gezamenlijke scènes. Toch is het Ralph Fiennes die ik écht goed vind.

Er zijn helaas ook minpuntjes. Eén daarvan is de vreselijk zagerige soundtrack. Dik twee uur lang houdt dezelfde zeurtoon aan: het geduld van de kijker wordt danig op de proef gesteld.
Daarnaast vind ik de tijdsprongen ook niet echt goed uitpakken: de make-upafdeling laat hier steken vallen. De oudere versie van Winslet ziet er niet uit en Fiennes wordt 22 jaar ouder in de film, maar daar is in de verste verte niets van te merken.
Een beetje spijtig, want verder is dit goed genoeg.

3,5

Nee, wist me totaal niet te pakken. Waarschijnlijk een verhaal dat als boek een stuk beter werkt, want de film voelt nogal leeg aan. Waar heb ik nu precies naar zitten kijken? Wat is de clou? Wat is de emotie die we moeten voelen naar haar of naar hem? Weet niet of het aan mij ligt of dat de film in gebreke blijft, maar het roept wat mij betreft niks op. Hoe langer ik erover nadenk hoe minder ik weet wat ik aanmoet met het verhaal. Gaat het nou over haar geschiedenis, over hun geschiedenis samen? Zijn gevoelens? Haar analfabetisme? Een issue dat ik sowieso al enigszins opgeblazen vond door de film heen, zeker als je het afzet tegen haar daden in de oorlog. Een lege huls wat mij betreft. Je ziet scènes, maar wat je uiteindelijk aanmoet met de personages en het verhaal mag je blijkbaar zelf invullen.

Eén mooi en interessant stuk zit erin, het stuk waarin ze leert lezen en Michael de brieven schrijft, maar dat is 5 minuten op een film van 2 uur, en dus uiteraard veel te pover om nog enige waarde te hebben.

Degelijk geschoten verder, acteerwerk ook wel aardig, maar verder een verhaal waar ik niks mee kon.

kleine 2,5*, de speelduur is best uit te kijken, alleen jammer dat je met niks achterblijft.

De grandioze acteerprestatie van Kate Winslet brengt deze op zich sobere en uitgerokken holocaustfilm tot een aanvaardbaar niveau. Hoe Winslet zich staande houdt in de 3 separate tijdsperiodes is verbluffend. Al is de dikke laag rimpelschmink in het laatste deel wel serieus erover. Terecht heeft ze hiervoor verschillende nominaties en prijzen ontvangen.

Het is ietwat vreemd dat er in deze film, die gaat over de zware Duitse erfenis na WOII en zich volledig in een typisch Duits jaren 60 decor afspeelt, engels wordt gesproken met een zwaar Duits accent. Dit brengt de geloofwaardigheid niet altijd ten goede. Maar ja, dan had Kate Winslet er natuurlijk niet bij geweest ....

Heb de film net bekeken. Kate haar acteerprestaties waren subliem. Alleen vond ik het filmverhaal iets te ongeloofwaardig. Simpel voorgesteld: Er wordt hier een verhaal neergepoot over een analfabete die ervan beschuldigd wordt, mede op basis van een verslag, die haar als hoofddader aanwijst voor de moord op 300 mensen, toegeeft dit geschreven te hebben enkel omdat ze zich ervoor schaamt niet te kunnen schrijven. En dit terwijl de hele film erom gaat dat ze graag voorgelezen wordt, en waarom dus? Pfffff. Oké.

Heb het boek niet gelezen, maar ik kan me voorstellen dat dit aspect hieromtrent veel beter beschreven zal geweest zijn. Maar ja de Amerikanen zijn nu eenmaal meester in het opblazen van verhaalstructuren, en weten daar nog genoeg publiek voor te vinden. Ik ben vooral blijven kijken omwille van de acteerprestaties van Kate.

Er zijn wat mij betreft net zo veel positieve zaken te verzinnen aan the Reader als negatieve. Kort samengevat is het een goed gemaakt drama die wel zijn problemen kent, onder meer in de uitwerking van het verhaal. Het acteren is vrij goed en vond Winslet trouwens echt erg sterk. Het is redelijk in beeld gebracht en de opbouw van het verhaal an sich is boeiend genoeg. De ‘twist’ halverwege dat Winselt een ex nazi is, is zeer intrigerend.

Het probleem is een beetje dat er de gehele film een ontzettend interessant personage, niet helemaal uit de verf komt. Haar vaag blijvende motieven staan aan de basis van het fascinerende van the Reader, maar blijkt uiteindelijk ook wat te veel de achilleshiel.
De keuze om te kiezen voor het werk als Nazi (niet als ideologie, maar om brood op te plank te krijgen), de keuze om domweg alles uit te voeren dat haar door de nazi’s werd opgedragen, het nooit hebben leren lezen, het pas gaan leren lezen in de gevangenis (dan opeens wel), het erger vinden van het opbiechten van het zijn van analfabeet dan te boek zijn als opdrachtgever in een jodenkamp. Niet alles hoeft voorgekauwd te worden, maar om tot een interessante karakterstudie te komen moet de kijker hierin wel wat worden meegenomen. Doe het subtiel, geef aanwijzingen. Die zaten er wel in, maar vond het te mager. Het blijft eerder een mysterie, terwijl ik liever een emotionele uitwerking had gezien van de motieven. Nu blijft het een naïef meisje en zijn de keuzes ‘gewoon’ dom. Ook had er veel meer gehaald kunnen worden uit de discussies met Ganz aan het hoofd als leraar. Het gaat nergens echt diep, terwijl het een zeer interessante discussie over de mensheid (bij gebrek aan een beter woord) had kunnen zijn. En dan was er ook nog het onhandige gedoe met de taal/accenten.

Maar er zitten erg mooie scenes in. Een paar keer werd ik echt wel ontroert, dat is ook een beetje het frustrerende. Het zat er wel in. Ik vond enkele keuzes zeer goed. Het expliciete naakt bijvoorbeeld. Het helpt het ongemakkelijke begin en later het toenemende vertrouwen van een 16 jarige jongen gewoon beter vertellen. Ook vond ik het goed dat een ex nazi gewoon als mens wordt neergezet. In staat om lief te hebben en op zoek naar haar plek in de wereld. Alleen de keuzes die ze daarbij maakt…. Jammer dat de reden van die slechte keuzes niet wat beter wordt uitgewerkt, er had ook een interessante parallel getrokken kunnen worden naar het schaamtegevoel van een volledige natie. Van die potentie wordt misschien maar 5% benut.

Het deed me trouwens allemaal nogal aan Haar Naam Was Sarah denken, maar vond deze aanzienlijk beter. Beter gemaakt (qua productie value), gespeeld en meer potentieel. Misschien was de regisseur niet helemaal de juiste…3 sterren.

Veel mensen vinden het nog in deze tijd een schande als er teveel leeftijdsverschil tussen een koppel zit. Als deze mensen deze film zouden kijken zijn ze sterk van mening dat dit niet kan. En het kan ook niet, zelf hoor ik ook bij dat soort mensen. Maar ergens heeft deze film mij toch geraakt en kan ik mij goed inleven in het hooft karakter Michael. Je weet dat het niet goed is maar je bent stapel verlieft… Als jezelf in deze situatie zit begrijp je het begin goed en kan het heel goed zijn dat je jezelf in Michael kan verplaatsen. Later in deze film schrik je goed af want dan zie je de gevolgen.

Het verhaal word op een mooie manier verteld en ik heb me helemaal in kunnen leven. De casting is goed gedaan en de opbouw was perfect! Karakters waar je weinig van weet maar wat zich in het verhaal goed opbouwt. Kort samengevat: Een meeslepend maar verrassend verhaal.

The Reader.
Een advocaat denkt terug aan de korte verhouding die hij had (als tiener) met een oudere vrouw. Acht jaar later staat zij terecht als nazi.

Regie: Stephen Daldry.
Cast: Kate Winslet, Ralph Fiennes en David Kross.
Speelduur: 124 minuten.
Jaar: 2008.
Genre: Drama, romantiek.

Samenvatting.
De film begint in het jaar 1958. De jonge Duitse scholier Michael Berg voelt zich niet lekker op weg van school naar huis. Wanneer hij de tram uitrent voor frisse lucht en overgeeft in een steegje, ontmoet hij een mysterieuze vrouw. Ze verzorgt hem en zorgt dat die thuis komt. Michael blijkt een besmettelijke ziekte te hebben en moet een tijd lang op bed blijven liggen. Na een paar maanden is Michael weer beter en is de mysterieuze vrouw niet vergeten. Hij wil haar bedanken en gaat langs. De twee krijgen een verhouding en Michael raakt helemaal geobsedeerd van die vrouw, vooral omdat ze een stuk ouder is. Hij leert langzaam kennen wie ze is. Ze heet Hanna en is tramconductrice. Michael doet er alles aan om zoveel mogelijk bij haar te zijn. Michael leest Hanna steeds voor. Boek na boek moet die voor haar voorlezen. Toch blijft ze mysterieus en merk je dat ze een geheim heeft. Op een dag is Hanna opeens verdwenen. Wanneer Michael acht jaar later als jonge rechtenstudent het nazitribuun observeert, staat hij plots tegenover Hanna in een heel andere setting. Hanna staat terecht voor een verschrikkelijk misdrijf, maar weigert zich te verdedigen. Ze krijgt levenslange celstraf. Er wordt ook beweerd dat zij niet iets erger was dan de rest. Zij schreef namelijk op wie er weg moesten uit het kamp. Michael weet dat dit helemaal niet kan, want Hanna kan niet lezen en schrijven. Toch besluit hij hier niks over te zeggen. Michael ontmoet een andere vrouw met wie hij trouwt en een kind krijgt. Wanneer hij gaat scheiden denkt hij weer terug aan Hanna. Hij besluit bandjes naar haar op te sturen van de verhalen die hij haar voorlas. Hanna was eindelijk weer gelukkig en luisterde de hele dag naar die bandjes. Ze wilde graag terug schrijven om hem te vertellen hoe blij ze er mee was. Ze leert zichzelf lezen en schrijven met behulp van de bandjes van Michael. Wanneer ze eindelijk naar huis mag pleegt ze zelfmoord. Michael begrijpt dit niet want hij wilde haar helpen met haar leven weer op te bouwen. Ze heeft een brief achter gelaten waarin staat dat Michael haar geld moet geven aan één van de overlevende van de brand. Hij doet dit en ze besluiten om een kliniek op te richten voor Joodse analfabeten.

Personages.
De belangrijkste personages uit de film zijn overduidelijk Michael en Hanna. Michael is een leuke vriendelijke jongen. Hij is wel een beetje verlegen maar toch heel open en durft zijn gevoelens te uiten. Hanna daarentegen is heel gesloten. Het is een mysterieuze vrouw, die zo min mogelijk over zichzelf vertelt. Michael weet ook niet zoveel over Hanna. Ze heeft ook een emotieloze gezichtsuitdrukking waardoor het lijkt alsof ze geen gevoel heeft. Zowel Michael als Hanna staren veel voor zich uit en weten emoties als passie, verdriet en schaamte in hun blik te leggen.

Ruimte.
Alles in de film is afgestemd op de tijd waarin het afspeelt. De kleding, de huizen, de spullen etc. De film maakt redelijk grote tijdsprongen en dat zie je dan terug in de ruimte. Je ziet de kleding ook echt mee veranderen. Ook zie je dingen die typerend waren voor die tijd. Zo rookte Michael bijvoorbeeld tijdens de les, wat in deze tijd echt ondenkbaar is.
Muziek.
Wat mij heel erg opviel in deze film is dat de emotie wordt verduidelijkt door muziek. De verbazing van Michael over Hanna komt erg duidelijk over door de droevige muziek op de achtergrond.

Thema.
Het overkoepelende thema in deze film is schuld, of het gebrek daaraan. Zo voelt Hanna zich totaal niet schuldig aan al de doden die ze op haar geweten heeft, en is ook heel eerlijk over het feit dat zij daar verantwoordelijk voor is. Michael voelt zich schuldig dat hij nooit heeft gezegd dat Hanna analfabeet is. Het had haar heel wat jaartjes cel kunnen schelen. De thema’s passie, verdriet en schaamte komen ook voor. Schaamte zie je vooral erg bij Hanna. Ze durft niet toe te geven dat ze analfabeet is. Wij als kijker weten dat ook niet, maar er worden wel al stille hints geven. Een voorbeeld is wanneer Hanna helemaal in paniek raakt wanneer ze een menukaart onder haar neus krijgt. Ze zegt maar snel dat ze hetzelfde neemt als Michael, zodat hij het niet kan ontdekken. De passie tussen die 2 is ook erg goed zichtbaar.
Visie/ onze kijk op de film.
Ik vond The Reader echt een hele goeie film. Het is super goed geacteerd, want met weinig woorden wordt heel veel emotie overgebracht. Ook leert deze film je dat niet iedereen is wie hij of zij in eerste instantie lijkt. Het laat je ook beseffen dat Duitsland zelf ook niet accepteert wat er toen in de oorlog is gebeurd. Doordat Hanna zich niet schuldig voelde zie je ook dat het voor hun in die tijd gewoon niet anders was. Je deed of mee in de oorlog, of je werd zelf slachtoffer. Hierdoor ben ik toch anders naar de oorlog gaan kijken.
Het was een leuke en mooie film om te kijken, maar je moet er wel van houden. Het is geen film met veel actie dus hij kan als langdradig ervaren worden.

Kunnen we Duitse verhalen een keer in vertrouwen overlaten aan de vaak puike Duitse acteurs? Het wordt natuurlijk mallotig als Duitse acteurs met elkaar in het Engels converseren. Kate Winslet is een fantastische actrice, maarrrr.... miscast in deze film. Want 1. te Brits. 2. mist de uitstraling van een ongeletterde met slecht ontwikkeld geweten. Alleen al door die immer intelligente, observerende blik van haar. Het verhaal is een beetje een light version van Sophie's Choice, maar die film had onpeilbaar meer diepgang. Wel 'mooi' is de ironie van een jurist die de ware toedracht weet en (toch) niet naar voren treedt, zoals ook het recht verstek liet gaan in Nazi-Duitsland. Maar karakters kwamen in The Reader nauwelijks tot uitdrukking, bleven grotendeels 2D. En Ralph Fiennes als former lover met een wat Duitsig uitgesproken Engels? Please. Sommgen zullen het mooi vinden die op tapes ingesproken boeken, met die stemmige muziek op de achtergrond... Ik vind het kitsch en ongeloofwaardig. Meer iets van een dramaturgische vondst (ook in het boek) dan iets dat levensecht aanvoelt. Idem dito Hanna's eind. Moet per slot van rekening iets van een epiloog, een testament zijn. Daardoor voelt het hele relaas te geconstrueerd aan, teveel als een bedacht schema van een schrijver of scenarist.

Prachtige film. Met weinig woorden verteld de film een verhaal met veel emoties.

Uitstekende rol van Kate Winslet, die de stille en mysterieuze Hanna neerzet. Ralph Fiennes is ook, zoals ik vaak van mening ben, ijzersterk in zijn rol als de oude versie van Michael Berg. De jongere versie van Micheal Berg vond ik minder.

Het verhaal zat uitstekend in elkaar, de muziek paste er zeer goed bij en het tempo ging precies op de juiste snelheid. Uitstekend werk van de acteurs en de filmmakers. Het jammerlijke is toch altijd wel dat er voor dit soort films vaak gebruik wordt gemaakt van Engels sprekende acteurs en actrices. Dat is voor mij wel een minpunt.