Moulin Rouge! (2001)

Ik vind de film veel te mierzoet.

Er had van mij wat meer drama in gemogen en het leek allemaal een beetje op Disneyland. Dit heeft helemaal niets te maken met Moulin Rouge in Parijs.

De liedjes vond ik trouwens wel erg leuk. Ik heb er vele herkend. Nirvana, Michael Jackson, Elton John', Madonna etc.

2,5 sterren gaat overigens door voor 'redelijk'. Ik ben niet zo'n liefhebber van het genre, dus de score valt hier nog mee.

Vreselijk moeilijk om deze film te beoordelen. Ik verwachtte er niet veel van, maar mijn vooroordelen zijn enigszins rechtgezet. De film is namelijk verbluffend mooi gemaakt, echt een lust voor het oog. Helaas houd ook ik niet zo van de kitscherige, bombastische elementen. Vooral het eerste halfuur was mij te druk en chaotisch. Later komt er wat meer rust in het meer dramatische gedeelte van de film, wat wel prettig is. Iedereen vindt de bekende liedjes in de film zo 'leuk', maar dit concept viel bij mij persoonlijk niet zo in de smaak. Kwam een beetje dom over, hoewel ook ik de tango-versie van 'Roxanne' meesterlijk vond. Tja, het was natuurlijk wel erg origineel en gedurfd. 3,5 ster voorlopig..

Het blijft een adembenemd, aangrijpend, schitterend, maar ook een vreselijk treurig visueel spektakel. De goeie McGregor, de beeldschone Kidman en de vele fantastische liedjes. Luhrman rulez! Jammer dat zijn Alexander de Grote productie niet door gaat...

Voor deze film nu de volle 5*!

Ik had niet verwacht dat ik dit een mooie film zou vinden, aangezien ik het niet zo op musicals heb. Maar ik had ongelijk. Heel erg originele film met een prachtige aankleding. De decors en kostuums zijn echt ongelofelijk mooi. De montage was af en toe wel erg snel maar het stoorde me nergens. Hoe iemand dit slaapverwekkend kan noemen ontgaat me ook een beetje. Het verhaal stelt verder geen klap voor, maar daar is deze film ook niet voor bedoeld. 4*

Wat is me dit een goede film, zeg.

Hij spettert letterlijk van het scherm af en sleept je mee in een wereld vol dans en muziek.

Nicole Kidman zet volgens mij haar beste vertolking ooit neer en ook Ewan McGregor kan een potje acteren.

Het verhaal is misschien wat aan de magere kant maar dat doet er ook totaal niet toe. Het gaat in deze film vooral over de muziek en de muziek is zo mooi dat het het verhaal meer dan goed maakt.

Mijn all-time favoriet.

5 sterren

Tegenvaller. Ik vond Luhrmans Romeo & Juliet een mooie postmoderne film die prachtig een evenwicht vond tussen klassiek en modern, kunst en kitsch, echt en artificieel, groots en intiem. Altijd vrij hoge verwachtingen hier van gehad. Maar ondanks dat komt het bij sommige films er pas laat van dat je ze ziet. Om onverklaarbare redenen.

Helaas slaat deze film nogal door naar kitsch, artificieel en groots. Dat levert soms adembenemende plaatjes op met indrukwekkende cameravoering, geweldige decors, grootse outfits en originele interpretaties van bekende liedjes. Maar ook op momenten ergerlijke kleffe kitsch, lelijke nep en brute verkrachtingen van bekende liedjes. En dan sneeuwt het liefdesverhaaltje zo ver onder een dikke vettige suikerlaag dat het me volledig koud laat.

Ik werd ruim twee uur (wat ik ook een half uur te lang vond) heen en weer geslagen tussen bewondering en ergernis. Ik had dolgraag van deze film gehouden, maar het lukte me absoluut niet. Voor de mooie momenten en verrassingen heb ik nog wel 2.5* over, maar dat zit anderhalve ster onder mijn verwachting.

In het begin had ik hetzelfde probleem als bij Romeo + juliet maar na een kwartiertje wennen heb ik bijna twee uur genoten. Visueel geweldig de liedjes zijn werkelijk fantastisch en het acteerwerk is ook super.

Ik twijfel tussen een 4,5 en 5 maar tot aan de herziening die niet lang op zich zal laten wachten.

5*

Na een klein uurtje ging deze film bij mij af op een 2* of iets in die buurt en ik was al van plan om hem af te zetten. Ben ik even blij dat ik dat niet heb gedaan, want naar het einde toe werd het met de minuut boeiender. Vooral de laatste paar scenes waren mooi. Beland op een dikke 3.5*, maar dat wordt waarschijnlijk nog wel een 4.

Leuk filmpje.

Moest wel lachen met de "volwassen" discussie een paar paginas terug. Als je Moulin Rouge! als een tienerfilm ziet, kan ik er wel een eindje in meegaan dat films als The Sound Of Music volwassener zijn. Categorie bejaarden, zo ongeveer

Vooral een fijn eerste half uur. Moulin Rouge! knalt er lekker in, met prachtige, overdadige visuals, strakke montage en een erg geslaagde mash-up van Nirvanna en dat Lady Marmelade nummer. Het volgende deel brengt wat meer kolder en slapstick (de ontmoeting met de duke en de schrijver), maar is dankzij erg aanstekelijke muziek ook nog best goed te pruimen. Tot dan was het een erg aangename ervaring, waar de voetjes bij momenten mooi konden meeboppen.

Beetje jammer dat daarna het standaard liefdesverhaaltje begint en in tegenstelling tot de leuke songkeuzes in het begin van de film, de songkeuzes wat voorspelbaarder worden. Hoe verder de film vordert, hoe meer versnellingen Luhrmann terugschakelt, en hoe modaler de film wordt. Best jammer eigenlijk, maar voor een hoop kneusjes was het blijkbaar al druk genoeg.

Doet niet erg veel af aan de totaalbeleving, want het blijft er allemaal erg leuk en overdadig uitzien, wat mij sowieso wel bevalt. Lekker over-the-top, iets wat ik ook wel verwacht had na R+J. Maar de 4* haalt het niet, daarvoor had ik het op het niveau van de eerste dikke 20 minuten willen zien.

Verder geen klagen, uniek en vermakelijke film. 3.5*

Visueel spektakel, inderdaad. Maar door de clichés en door de liedjes die niet nieuw zijn maar hergebruikt en door de wilde montage wat maar niet ophoudt juist ook saai. Wat je daar tegenin kan brengen is dat Luhrmann weet dat hij niet origineel is en daarmee knipoogt. Maar dat is toch een soort ironie die mij niet helemaal ligt. De film beklijft ook geen moment.

Er wordt gelukkig wel mooi gezongen. De man met het witte gezicht vond ik het mooist. McGregor het sexiest.

Ik twijfel tussen 2,5 en 3,0*.

Voor mij was de eerste keer een ramp.

Ik vond er echt weinig aan, en veelste overdreven.

Nu dus aangemoedigt door mijn vriend om deze film eindelijk na lange tijd eens te gaan herzien.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik ervan heb genoten, wat een lekker filmpje is dit zeg.

Begin vond ik wel slapjes, maar hoe verder de film vordert, hoe leuker en mooier het word.

De liedjes worden in een leuk nieuw jasje gestoken, en passen goed bij de scene's.

Acteerwerk is goed, en de sfeer is natuurlijk heerlijk neergezet.

Ik heb zeker geen spijt van deze herziening.

Van 2,5* ruim omhoog naar een verdiende 4,5*!

alleen de muziek is mooi voor de rest vond ik het niet goed en te druk over komen allemaal

3 sterren

Moulin Rouge!

Zelden is de tijd zo snel voorbijgegaan als na het zien van deze film. Moulin Rouge is een meesterlijk spektakel die mij nog lang bij zal blijven en niet lang op zich zal laten wachten voor een volgende kijkbeurt. Wat een prachtige film zeg! Ik had niet veel verwacht van deze film en ik vind het erg moeilijk om een passende beoordeling te geven aan deze film, maar ik houdt het eerst op vier en een halve ster, want dat is deze film voor mij minstens waard.

Het eerste uur van de film is het sterkst naar mijn mening. De prachtige setting, flitsende en bij vlagen erg snelle montage, overweldigende acteerprestaties en prachtige nummers maken dit eerste uur buitenaards goed naar mijn mening. Het is een uur, maar ik schrok me dood toen ik op mijn dvd speler zag hoe snel dat uur voorbij was gegaan. Natuurlijk zijn de vele nummers die in een rap tempo inelkaar geknutseld zijn en de snelle montage daar de boosdoener van. Echt prachtig! De setting is geweldig. Eigenlijk is de hele film één donker geheel dat door de prachtige verschillende lichten tot een visueel overdonderend geheel gemaakt word.

Nicole Kidman is naar mijn mening dé grote ster in deze film. Ewan McGregor is zeker goed, maar speelt in haar schaduw wat mij betreft. De chemie tussen die twee is overigens prachtig en zeer goed. De rol van John Leguizamo vond ik echt super, ongelovelijk! Hoe hij zijn rol neerzet als klein mannetje met een tikkeltje spraakgebrek is echt meesterlijk wat mij betreft. Eigenlijk zijn alle rollen prima ingedeeld en lijken alle personages zich perfect op hun plek te vinden. De regie van Baz Luhrmann verdient echter een dikke pluim. Het lijkt me echt een gigantische klus geweest te zijn om dit chaotisch, maar geweldig spektakel te moeten regisseren.

Na het eerste uur valt het tempo wat naar beneden en is het eigenlijk gedaan met de supersnelle montage. Dit is natuurlijk geen probleem en sommige kijkers zullen blij zijn eindelijk eens rustig van de romantiek tussen Kidman en McGregor te mogen genieten. Ook ik vond het tweede uur van de film prachtig, maar omdat hier minder leuke muziek in gebruikt werd en ik minder meekreeg van de prachtige set van Parijs in de prachtige lichten vond ik dit tweede uur van de film toch minder dat het eerste uur. De film bevat nummers van vele grote sterren en die worden erg goed gezongen door zowel McGregor en Kidman, maar één nummer steekt er toch wel een beetje bovenuit. Tijdens het zingen van ''Your Song'' werd bij mij het meeste kippenvel opgewekt, prachitg gewoon. De combinatie van het prachtige nummer zelf en de verbluffende set maakten dit toch wel tot een hoogtepunt in deze film.

Mouling Rouge is voor mij een musical die andere films in dit genre doet verbleken. Deze film steekt er toch met kop en schouders bovenuit. Geen hoge verwachtingen en toch zo verrast worden is leuk en vooral als het op zo'n manier gebeurt waarbij de tijd verschrikkelijk snel voorbij vliegt. Moulin Rouge is een film die je vaker kan zien denk ik en ik weet zeker dat ik dat ook ga doen!

4,5*

Ow, Baz Luhrmann, die gast van Romeo+Juliet. Een nogal gekunsteld maar best indringend filmpje dat voor herhaling vatbaar bleek, maar niet kon beklijven.

Het is meteen duidelijk dat Luhrman ook dit filmpje op zijn naam heeft staan. De stijl is exact hetzelfde, alleen werkt hij hier veel beter, allicht door het ontbreken van teksten van Shakespeare. De afstandelijkheid uit Romeo+Juliet valt daardoor weg, en het overwegend verliefde gevoel dat je toch aan die film overhoudt durft hier uitgebreid te zegevieren. Het duurt zo'n 15 minuten (geloof ik, dat begin vliegt ook zo voorbij) voordat je zowel mannelijke hoofdrol als vrouwelijke hoofdrol bemint en een flauw onderbuikgevoel opborrelt. Het enige dat de film dan nog hoeft te doen is de dramatische top bereiken zonder ongeloofwaardig te worden, en de film slaagt wonderwel. Zelfs dat laatste wordt min of meer bewerkstelligd, als je maar een beetje omarmt dat het toch echt om een sprookje gaat. Het einde is overigens niet volmaakt, maar het kan er goed mee door. Het gevoel van liefde wordt niet helemaal omgezet in het tranendal zoals dat waarschijnlijk bedoeld was, maar dat mocht dit keer van mij. Dat een malloot als Luhrmann mij dusdanige gevoelens kon laten koesteren vond ik al bijzonder genoeg.

Nouja, face it, de sterkste emotie die een film kan oproepen is gewoon liefde. Voor hopeloze of zelfverzekerde romantici is dit in ieder geval zo, over anderen kan ik niet oordelen . En hoe roep je liefde op? Geen idee, maar met sprankelend 200% chemistry en hemelse personages qui ont une air aimable van zichzelf lijk je al een eind te komen. Luhrmann en kompanen doen de rest.

Howevaa, deze film is een utopisch pareltje voor dat soort verankerde romantici like me. Er komen momenten dat je ze samen wilt zien zijn, en niks anders dan dat. Betoverend is het, om zo compleet weg te zijn van deze personages alsof het voor het eerst is, om te voelen hoe het moet zijn om daar te staan en het mee te maken, om film tot ontzagwekkende hoogtes te zien stijgen en je even helemaal verliefd te voelen ...

Nicole Kidman, geen idee hoe oud ze nu is, maar bij deze: I love you ...

Maar genoeg zoetsappig gelul: het is gewoon een kinderachtige kutkitschmusical met 2 dansende kutelfjes op een podium. Maar eentje die mij Titaniciaans goed wist te raken.

4,5* voor de tranen die maar net uitbleven.

De muziek vond ik overigens wel leuk. Ik dacht even nog dat All You Need Is Love van The Beatles eraan zat te komen, maar dat bleef helaas uit Virtuoos hoe het naar voren kwam tussen alle waggelende en chaotisch swingende karakters die precies leken te weten waarmee ze bezig waren. Hot

Begin en einde met die gordijntjes waren ook wel komisch. Sowieso een leuke aankleding die Luhrmann toch maar goed wist te vangen met zijn camera. Veel beter op zijn plaats ook dan in Romeo+Juliet. Waarschijnlijk één van de redenen dat de emoties zo goed werkten.

Voor de derde maal gezien. En blijf het een geweldige film vinden. Zo'n geweldig verhaal. Met meer dan geweldige muziek. Echt het nummer El Tango de Roxanne vind ik het meest geweldige nummer ooit.
De sfeer in deze film is zo boosting, dat je er echt in gaat zitten. De clubscene's maken je vrolijk maar een aantal andere maken je somber. Dat is echt heel goed gedaan. Het decor etc. vind ik ook echt prachtig, de Moulin Rouge! ziet er super uit. Ook de cast is erg leuk. Iedereen is gewoon geschikt voor hun rol, en dat is natuurlijk erg prettig. Zeker Ewan doet het meer dan uitstekend. Of hij echt zo goed kan zingen weet ik niet, het zou best eens kunnen. Veel acteurs en actrices kunnen ook nog goed zingen, vaak mede door de toneelschool denk ik. Maar ja das meer in Nederland zo. Al kan Antonio Banderas wel erg goed zingen. Maar ja terug naar Moulin Rouge! De film stijgt weer in mijn top 10 naar plaats 2.
Het slot vind ik ook echt zo geweldig en zo meeslepend. Heel erg goed geacteerd door McGregor

Nog steeds een dikke 5*

Er zijn films die je de eerste keer ziet en die je dan ook echt prachtig vindt. Moulin Rouge was zo'n film. Ik heb hem toendertijd in de bios gezien en werd weggeblazen door de stortvloed aan beelden en de manier hoe moderne popmuziek werd vermengd met "typische" musical nummers. Daarna heb ik hem op DVD gekocht en vaker gezien, de film bleef prachtig.

Tot ik op een gegeven moment weer een nummer hoorde uit de film. Op één of andere wijze wist die muziek me nu erg te irriteren. Veels te druk en te aanwezig. Zou ik dan de film ook niet meer goed vinden?

Inderdaad, mijn gevoel voor deze film is 100 graden gedraaid. Hij komt me nu te ADHD over en is gewoon lawaaierig. Het begin met de cancan scene is gewoon zo snel gefilmd en enorm schreeuwerig dat het niet leuk meer is. Ook het einde komt te geforceerd over, de liefde wordt gewoonweg door je strot geduwd.

Het enige moment dat ik nog iets voelde voor deze film is de tango scene (het enige rustpunt in de film), daar kwam alles als echt over.

Ik kan deze film nu niet het cijfer geven dat ik toen zou hebben gegeven (een dikke 4*), ik kom toch echt niet verder dan een matige 2*

Het is heel knap om zo'n film te maken, daar sowieso +1* voor. Maar het is een standaard liefdesverhaalrecept met een musicalsmaakje.

En hoewel het een musical is, vond ik dat ze toch iets te vaak zongen. Op sommige momenten is het in een film beter om stil te zijn, zodat de kijker er zelf over na kan denken. Maar in deze film gooien ze er meteen een dramalied tegenaan en dan verdwijnt de magie van het moment. Jammer.

Acteerwerk vind ik vrij aardig, en ik vind het erg knap geregisseerd.

Eigenlijk is de film te voorspelbaar, maar toch is het een leuke film om gezien te hebben.

Een groot pluspunt is natuurlijk de moderne muziek die ze erin hebben verwerkt.

(show must go on en roxanne vond ik erg mooi!!)

Al met al 4,0*

Zeer vermakelijke film, goed acteerwerk, mooie muziek (acteerwerk) en ook zeker een goed verhaal. Heeft me tot het einde weten boeien, 4*

Voorheen had ik een lichte afkeer tegen musicals, veroorzaakt door The Sound of Music en Grease. Maar na het aardige Hairspray, het erg leuke Singin' in the Rain en nu Moulin Rouge! is mijn vertrouwen weer een beetje terug gewonnen.

Moulin Rouge! is een leuk vertelt verhaal over liefde. Alles is gegoten in een vrolijk, fantasierijk jasje en dat beviel me wel.

De liedjes vond ik erg leuk, juist omdat je zoveel herkende, vele zullen dit juist een minpunt vinden maar voor mij pakte het goed uit.

4.0*

Ondanks Ewan McGregor en Nicole Kidman die goed spelen, ondanks de geweldig geschreven nummers, ondanks de technisch perfecte kwaliteit die Baz Luhrmann levert (editing, bijvoorbeeld) heb ik niet kunnen genieten van de film. Moulin Rouge begint met een aantal enorm drukke scènes waar de Franse stijl van afdruipt (overdreven personages, overacting, een enorme drukte op vlak van editing en cinematografie, etc.), een stijl waar ik volledig niks mee heb. Daarop volgt een nog véél drukker muzikaal nummer waar ondermeer Nirvana's "Smells Like Teen Spirit" prominent aanwezig is tot op het punt waar ik al geen zin meer heb om de film verder te kijken. Naarmate het verder vordert brengt de film zich terug in balans, maar net voor je die neutrale blik terugvindt klinkt er weer zo een verschrikkelijk misplaatst popnummer. Of het nu een liefdescompilatie is met U2 en Kiss, een voze Argentijn die er "Roxanne" uit perst of een dialoogvorm van "Like a Virgin": het zorgde elke keer voor een demoraliserend tikje. Al de andere positieve of negatieve punten spelen daarbij geen rol: wanneer je door een stijlkeuze van de film met tegenzin verderkijkt kom het nooit meer goed.

Moulin Rouge is nog steeds dezelfde vrolijke, wervelende orkaan als voorheen, met zijn flitsende sfeerimpressies uit een tijd dat Parijs overspoeld werd door gelukzoekers uit alle windstreken, die aan de voet stonden van een culturele revolutie. De Ritalin mag dan geleidelijk aan steeds meer grip krijgen op zijn patiënt, Moulin Rouge blijft zijn eigen theatrale en unieke karakter, onverscholen en onophoudelijk aanhouden. Ik wens het niemand toe om deze film te zien terwijl je vastgebonden zit. Wat moet het vreselijk zijn om niet te kunnen meedeinen in deze overdadige, swingende, stuiterende en van passie bezeten attractie, die het magnus opus van Luhrman voorstelt omdat alle facetten die diens filmoeuvre kenmerken, optimaal aangewend worden. De olifant, de maan, de molen....Allemaal zo mooi en vindingrijk vormgegeven, Luhrman haalt het complete wapenarsenaal uit de kast! 4,5*

Het zingen is soms pijnlijk geforceerd en qua geluid ook vaak te gestilleerd. Bovendien wankelt McGregor's personage wegens zijn wel heel erg romantische kijk enorm op de scheidslijn van geloofwaardigheid. Maar wat was de film waanzinnig. De film heeft zo'n rap tempo en Luhrman's personages zijn zo overtuigd dat je momenten van twijfel over of het geheel legitiem is bijzonder kort zijn. Moulin Rouge is een geweldige muzikale trip en een van de weinige romantische verhalen die me oprecht wist te bekoren. Heel bijzondere musical.

Believe In Truth, Beauty, Freedom, and above all things, Love

Ik had Moulin Rouge al een tijdje op de decoder staan maar jammer genoeg zit ik met een luxe probleem, er staan gewoon teveel films op de decoder waardoor ik nooit goed weet wat te zien... Nu is één van mijn beste kameraden grote fan van deze film en toen hij hoorde dat ik de film nog nooit had gezien begon hij mij allerlei stukjes op Youtube door te sturen. Wanneer ik Roxanne zag was ik verkocht, dit weekend moest ik Moulin Rouge zien.

Vanaf de openingscredits had ik het gevoel dat het Parijs van 1900 niet echt realistisch ging worden voorgesteld. Het ziet er allemaal wat glad en digitaal uit en vooral de effecten komen vaak nogal kitscherig over. Gelukkig druipt heel de Moulin Rouge over van de kitsch dus passen de felle kleuren en de bombastische gebouwen perfect in de film. Het geeft de film een mierzoet tintje maar storen deed het me nergens. Qua nummers vond ik Moulin Rouge maar een raar geval. Normaal wordt er bij een musical meestal gekozen voor zelf geschreven nummers maar Luhrmann kiest er voor om bekende nummers in een nieuw jasje te steken. Zo krijgen we erg sterke combinaties zoals de tango versie van Roxanne, het origineel is al een goed nummer maar de combinatie van Komans rauwe stem en McGregors sopraanstem is fenomenaal maar jammer genoeg wordt er soms de bal misgeslagen door bijvoorbeeld Madonna's Material Girl te verweven in Marilyn Monroe's Diamonds Are A Girl's Best Friend. Een origineel idee en in het algemeen goed geslaagd want het is wel leuk om The Beatles in een zelfde nummer te horen met Kiss of Nirvana met Lady Marmelade.

Ik had eigenlijk geen idee waarover de film ging gaan maar Nicole Kidman was eigenlijk al reden genoeg om deze op te nemen. Ik had in het begin mijn twijfels of ze de rol zou kunnen volhouden maar toen de aftiteling over het scherm rolde wist ik dat dit één van haar beste rollen was. Haar stem, haar charisma, de manier waarop ze Diamonds Are A Girl's Best Friend vertolkte maar vooral haar uiterlijk maken haar terecht de ster van de Moulin Rouge. Ik sprak hierboven al van de korte fragmentjes die ik gezien had en Ewan McGregor was hierop meerdere keren in beeld gekomen maar ik beschouwde hem als een struikelblok. Zijn jongensachtige sopraanstem leek me niet in de film te passen maar als er één ding is dat ik de afgelopen jaren heb geleerd is dat je iemand niet mag beoordelen op kleine stukjes en McGregor bewijst dit nog maar eens door een ijzersterke rol neer te zetten. De chemie tussen hem en Kidman is om je vingers van af te likken. John Leguizamo, een acteur die bij mij vooral bekend is van zijn rol in de Ice Age trilogie, is ook lekker op dreef. Het was vooral knap om te zien hoe ze zijn hoofd netjes op het lichaam van een dwerg kregen, al was dit blijkbaar niet altijd het geval doordat Leguizamo tijdens de climax constant op zijn knieën zat met veel bezoeken aan de kinesist als gevolg. Jim Broadbent, nu vooral bekend door de Harry Potter rollen al is hij hier wel praktisch onherkenbaar door zijn fat suit, zet ook een sterke rol neer net zoals Jacek Koman die de hilarische Argentijn neer zet. Richard Roxburgh is als The Duke dan ook de minste acteur van de film maar weet dit naar het einde toe wel wat goed te maken.

Moulin Rouge heeft maar één uitgangspunt en dat is de liefde. Liefde in zijn puurste vorm, liefde die alles hoort te overwinnen, liefde die simpelweg alles is. Een zoet verhaaltje over een onmogelijke liefdesrelatie tot gevolg maar mij hoor je niet klagen. Vroeger zou ik hier op zijn afgeknapt maar tegenwoordig kan ik hier echt van genieten, het komt allemaal wat cliché en standaard over maar bij dit soort films stoort dit helemaal niet. Oké, je kunt het plot dan wel met je ogen toe voorspellen maar dat neemt niet weg dat de climax, en het moet gezegd worden dat het wel een erg sterke climax is, nog altijd ontzettend vermakelijk is inclusief de tanentrekkende eindscène tussen Kidman en McGregor. Luhrmann weet dan ook een perfecte combinatie te vinden tussen het zoete, het grappige en het drama. In de openingsscène is het wel het grappige dat overheerst, de introductie van de Argentijn en Toulouse-Lautrec was fantastisch, maar voor de rest is het puur genieten. De film heeft een ietwat langere speelduur maar verveelt dan ook voor geen moment.

Ik ben nog ergens aan het twijfelen wat ik de film uiteindelijk zou geven. Een dikke 4* of een kleine 4.5*. Voor ik aan deze recensie begon had ik hem op 4* staan maar Tango de Roxanne geeft de doorslag.

The greatest thing you'll ever learn is just to love, and be loved in return

4.5*

Ik heb niks met musicals, zo ook niet met Moulin Rouge. De enigszins leuke setting van Parijs wist me aan te spreken. Daar houdt het wel bij op.

Typisch filmpje.

Hoewel de decors er nog wel gaaf uitzagen vond ik sommige songs behoorlijk maar sommige ook vreselijk. Sommige scene's vond ik ook weer typisch zoals: een vrouw sterft in de armen van de jongen, zielig hoor.
Alles was weer redelijk voorspelbaar te noemen. En Kidman vind ik eigenlijk helemaal niet zo'n goede actrice. Vond haar best zenuwslopend acteren en ik kon haar soms wel achter het behang plakken. 1,5 voor de decors en een paar sympathieke songs.

Wervelend, kleurrijk, tragikomisch spektakel. Meesterlijk gefilmd en gemonteerd, dynamisch en flitsend. Heel goede muziek ook (leuk om ook eens Nirvana of Kiss te horen in een musical), een erg originele keuze, vooral in de eerste helft dan. In de tweede helft werd de muziek een beetje teveel van hetzelfde. Ik had dan liever nog wat minder voor de hand liggende nummers gehad, die toch goed zouden passen in de film (ik denk aan bv. een Whole Lotta Love van Led Zeppelin, een Wish You Were Here van Pink Floyd of een All I Want Is You van Bryan Adams, zoiets in die aard).

De acteerprestaties zijn dik in orde. Broadbent is geniaal, Roxburgh is een geweldige slechterik. McGregor had ik liever wat minder tranerig gezien, maar Nicole Kidman maakt alles goed. Wat een vrouw! Zij is gewoon de ster van deze film, ze steelt de show volledig.

En dan vergeet ik de set-decoratie nog! Zelden zo'n schitterend aangeklede film gezien. Alles is tot in de fijnste details afgewerkt, vol kleur. Meesterlijk gewoon.

Een enorm goede film dus, soms wat te overdreven en theatraal, maar over het algemeen een schitterend, wervelend en kleurrijk muzikaal spektakel.

Er was blijkbaar een goede reden dat ik deze film nog nooit gezien had, want het is maar een erg matige film, zo bleek vanavond. Musicals zijn zeker niet mijn favoriete genre en zullen dat ook nooit worden, maar af en toe komt er nog wel eens wat aardigs voorbij.

Daar hoopte ik bij deze film ook op, maar helaas. Ik moet wel zeggen dat de stijl van de film best mooi is, met mooie decors en een leuke setting in Parijs, kleurrijk en fantasievol. Het grote probleem is echter dat de film mij verder totaal niets deed. Kidman en McGregor zijn toch best fijne acteurs, maar zetten hier op een enorm overacterende manier een paar typetjes neer, bij wie ik totaal geen gevoel had of kreeg. Je merkte ook totaal geen chemie tussen hen. Verder is de muziek ook een rommeltje. De ene keer komen er best aardige nummers voorbij, de andere keer juist weer niet en terwijl de film visueel juist een erg sterke eigen stijl heeft, heeft de film dat op muzikaal gebied juist totaal niet.

Verder is het aan de ene kant fijn dat het tempo zeer hoog lag, waardoor de film toch nog wel enigszins in een redelijk tempo voorbijging, anderzijds was dat voor mij misschien wel een reden dat de personages niet aansloegen.

Maar goed ik heb de film nu eindelijk gezien en ik hoef hem niet snel weer te zien, daar heb ik gelukkig andere films voor.

1,5*

Moulin Rouge!

Dit was één van die films die ik eigenlijk nooit wilde zien !! Maar door wat aandringen van een aantal vrienden gisteren toch maar eens bekeken.

Na de eerste 10 min had ik zoiets van ok dit is niets voor mij maar omdat ik nog aan het eten was dacht ik van ik zal nog een 10tal min kijken tot ik gedaan heb. Die 10 min werden er plots 117.

Dit is uiteindelijk een mooi aangrijpende sprookje geworden met goeie liedjes een schitterende Ewan McGregor en een mooi inéén gestoken liefdesverhaal.

De grootste reden dat ik deze film niet wilde zien was Nicole Kidman waar ik me normaal enorm aan erger maar voor één of andere reden viel ze deze keer goed mee.

3,5*

Sprankelend wervelstuk waarin Baz Luhrman alles uit de kast haalt om de kijker visueel en auditief te plezieren. De heerlijke chemie tussen Nicole Kidman en Ewan McGregor doet de rest.

Dat is zo. Op een tv-scherm komt deze film onvoldoende over, denk ik, want Moulin Rouge is in de eerste plaats visueel "Spectacular. Spectacular"! Knap ook hoe de hits in het verhaal verwerkt zijn òf hoe men rondom de hits een alleszins aanvaardbaar verhaal geweven heeft. Daarnaast is Nicole Kidman erg goed en ziet ze er "Spectacular" uit. Al met al niet helemaal mijn smaak, maar ik heb me geen moment verveeld. Ik kan me voorstellen dat liefhebbers dit een meesterwerk vinden.

3,5*