Moulin Rouge! (2001)

Over de top en melodramatisch? Absoluut! Maar Baz Luhrmann presenteert deze overweldigende musical met zulke kracht en zorgt voor een aantal kippenvelmomenten. Visueel een compleet spektakel met kleurrijke kostuums en sets, een goeie montage en special effects. Verder een goed gebruik van bestaande nummers die ook nog eens ingezongen zijn door de acteurs zelf. Nicole Kidman zet een uitstekende rol neer en schittert hier.

Te veel van het goede.

Ondanks dat de film een hoog aantal evergreens door de strot van de kijkers perst, zijn niet alle composities even geslaagd. Dat zit hem in het feit dat twee door elkaar lopende muziekjes slechts voor watjes is. Althans, zoiets moeten de makers hebben gedacht toen ze de vele medleys op veelal kitscherige en bombastische manier in elkaar flansten.

Qua beeld is de overdaad al net zo aanwezig. Iets wat uiteindelijk een beetje vermoeit, alle mooie kleuren en shots ten spijt. De film is dusdanig gemonteerd dat een en ander aan één lange videoclip doet denken. Of misschien wel een hele lange trailer. Vermakelijk is deze musical desondanks wel, maar te veel van het goede blijft te.

Goed.

The greatest thing you'll ever learn is just to love and be loved in return.

"Spectucular, Spectacular", dat zijn de woorden om Moulin Rouge! in het kort samen te vatten.

Moulin Rouge! is een prachtig verhaal over een liefde die eigenlijk niet mogelijk is, maar toch gaan de personages er voor ondanks alle problemen die ze daarin tegen komen. Dit is in de film prachtig verpakt in het nummer Come What May. Een nummer waar ik serieus kippenvel van kreeg, vooral in de reprise is het fantastisch gedaan. Met veel gevoel ook gezongen door McGregor en Kidman. De chemie tussen beide spat werkelijk van het scherm. en dat is niet het enige wat van het scherm spat, de gehele film doet dat.

Erg chaotisch, maar erg gepast. De drukte van de film geeft het zijn charme mee. In alle shots zit wel iets speciaals en iets wat je nog nooit eerder hebt gezien. Parijs en de Moulin Rouge zien er verbluffend uit. Lurman heeft al in Romeo+Juliet laten zien dat hij visueel iets verbluffends kan neerzetten. De muziek en de liedjes zijn natuurlijk de grote ster van de film, en zijn allen perfect gekozen om het gevoel en de liefde tussen Chritian en Satine weer te geven. De Elephant Medley was ook weer z'n kippenvel momentje. Schitterend. Dat geld eigenlijk voor alles in deze film.

Toch wel een niet allerdaagse film die een liefde zo mooi neerzet. De film heeft mij echt helemaal meegezogen naar de wereld, en er zijn niet veel romantische films die dat kunnen doen. Prachtige film.

Ooh dat ik dit zo fantastisch zou vinden. Heerlijk super sexy actie liefde spektakel. Auditief en visueel een van de meest aantrekkelijke films die ik in een lange tijd heb gezien. Geweldig kleurrijk musical spektakel. Een enorm tempo en een heerlijke montage zorgen voor een wervelend filmpje.

De twee uur vliegen dan ook voorbij, enorm geslaagd. Duur verder ook nergens te lang. Verhaaltje is niet te moeilijk, waardoor Luhrmann volledig los kan gaan met het audiovisuele en dat is precies de juiste keuze bij audiovisuele films, zie ook Avatar etc. Waarom moeilijk gaan doen als zo'n film als dit het daar toch niet van zou moeten hebben. Nee, geweldige art-direction, liedjes en échte cinema. Die hele love-medlie is geweldig.

5* sterren en dan denk ik aan een top 10 plek.

Beetje dubbel gevoel hierover. De beelden en de opmaak zijn fantastisch en het moderne muziek op een ouderwetse manier spelen in de oudheid kennen we nog wel van A Knights Tale (uit hetzelfde jaar). De muziekjes waren mooi nagemaakt en de film is ook meer een musical. Alleen kon het me niet overal bekoren. Ik vond alles veelste lawaaierig en chaotisch waarvan ik dacht, zo kan ie wel weer. Beetje een kunst van overacting dus. Ewan Mc Gregor en Nicole Kidman overdrijven ook behoorlijk hierin. Hier en daar zat er nog wel leuke humor. De decors zijn natuurlijk om niet te versmaden. Maar helaas sloeg de film de plank gewoon mis. Iets te veel voor het goede.

2,5*

Lang geleden was ik ooit aan deze film begonnen en had hem na 15 minuten uitgezet vanwege de bombastische en chaotische scenes. Recentelijk zag ik op tv, tijdens het zappen, een stukje van verderop in de film. Dat stuk was veel rustiger. Daarom de DVD geleend en de hele film uitgekeken. En dan blijkt het toch een hele goede musical. De diverse (moderne) songteksten zijn goed in de film verwerkt. Hoewel het schakelen tussen de verschillende liedjes soms wel heel snel gaat. Het acteren en zingen van Nicole Kidman was zeer goed. Het zingen van Ewan McGregor was goed, maar iets minder. Al met al in dit genre, samen met Chicago de beste musical.

Het blijft een overrompelende filmervaring: Fantastisch gefilmd, maar de stijl kon je al wat herkennen in "Romeo + Juliet". Natuurlijk is het einde ook zeker de moeite. Blijkbaar houdt de regisseur wel van dramatische eindes

De film bevat ook een mooie mix van verschillende muziekstijlen: van Madonna tot Nirvana en bepaalde liedjes worden totaal anders gebracht dan dat je gewoon bent.

De cast is heel goed gekozen. 'k zou eigenlijk geen andere cast voor ogen zien die The Duke, Zidler,... zo overtuigend kon spelen. De hoofdacteurs brachten het er qua zang ook heel goed van af.

De film is al vaker op tv geweest en ik viel er altijd middenin. Nu dan toch maar eens de dvd aan gezet, tenslotte behoort deze film tot het musicalgenre en dat moet ik als liefhebber natuurlijk wel gezien hebben.

Samengevat vind ik de film geweldig goed. Mooie decors, shots en overgangen, goed verhaal, prachtige muziek, geweldige kostuums en steengoed geacteerd.

Het verhaal vind ik in het begin aan de magere kant en komt relatief traag op gang. Af en toe vind ik het in het begin zelfs op het hysterische af. Als dat zo was doorgezet denk ik dat ik afgehaakt was. De nogal chaotische scènes in het begin vind ik dus wel wat jammer en de bijbehorende grappen vind ik af en toe op het randje van flauw balanceren. Echter, op een gegeven moment ontstaat er een ommekeer in de film waarbij de dramatiek de overhand neemt. Vanaf dat moment wordt de film steengoed. Zelf deed het onderwerp van de film me wel wat aan de hedendaagse lover boys denken, tenslotte zijn er ook in het werkelijke leven vrouwen die door hun zogenoemde 'lover' gechanteerd worden om in ruil voor geld en materieel dingen tegen hun zin in te doen. Deze vrouwen kunnen nog maar moeilijk uit dat milieu ontsnappen, precies dus de situatie waarin Satine zich verkeerd. Wat dat betreft staat er zelfs nog een maatschappelijk moraal centraal in deze film.

De muziek is geweldig. Wel allemaal afkomstig uit de pop, maar door gebruik van orkest krijgen ze wel een musicalrandje en worden ze goed in de film geïntegreerd. Extra aandacht is er voor de liedteksten en dat laat je wel even stilstaan bij wat bekende liedjes eigenlijk precies proberen te verwoorden. Heel goed gedaan dus.

Nicole Kidman was echt supergoed, de rol zit haar als gegoten en de gevoelens die ze over probeert te brengen komen zo goed aan dat de scènes die ze speelt je echt raken. Ook Ewan McGregor vind ik goed gecast, past perfect bij Nicole Kidman. En zeg nou eerlijk, welke vrouw zou bij deze man niet een beetje zwijmelen...

De film blijft over het algemeen wel een vrouwenfilm en misschien moet je wel wat interesse voor musical en dramatiek hebben wil je echt in de film op kunnen gaan.

Echt brilante film. Kan hem echt 1000 keer zien. Muziek, verhaal, kleuren, montage, alles klopt gewoon. Aanrader!

It's a little bit funny...

Nooit gedacht dat Moulin Rouge! zo mooi is. Steeds stelde ik het kijken uit omdat ik geen zin had in een of andere cheesy musical. Maar wat deze zo bijzonder maakt zijn de sprookjesachtige sfeer en de leuke '70 en '80's liedjes die zo mooi en liefdevol gecoverd werden. Ze pasten allemaal in het geheel. En die liedjes zorgden soms voor een aantal grappige (Like a Virgin - Maddona) en verbazende (El Tango De Roxanne - The Police) scènes zorgen. En dat de hele cast meezingt zorgt er voor dat het vermakelijk blijft.

Het verhaal is ook erg sterk en mooi opgebouwd. De liefde tussen Satine en Christian is net als Romeo en Juliet - Verboden. Dit wordt zeer goed in beeld gebracht.

Het acteerwerk was ook door iedereen goed.

Maar wat er erg speciaal is aan deze film, is dat de film erg overweldigend en bombastisch is. Vooral in het begin. En dit vind ik net erg goed, want dit maakt deze film anders dan anders.

4,5*

De vormgeving/stijl/montage/het camerawerk van Moulin Rouge! balanceert de gehele film op de grens van troep/chaos en schoonheid. Tussen kunst en kitsch, zeg maar.

Schitterende passages worden de grond ingedrukt door debiele personages. Daar zijn er veel teveel van ingestopt (de hertog, de directeur, enzovoort). Eentje was meer dan genoeg geweest, om wat tegengewicht te geven aan het schone.

Moulin Rouge! straalt een feestje uit, dat je vaak naar adem laat happen, omdat er maar weinig rustmomenten worden gegund - vooral in het begin. Het is dan ook een film die je over je heen moet laten vallen als een laken, maar slapen is verboden!

Nicole Kidman en Ewan McGregor zijn goede acteurs (actrice), maar niet de beste zangers (zangeres). Wel stelen ze letterlijk de show in een werkelijk schitterende, lange scène op en in de olifant <hoogtepunt!> Wat meer van zulke momenten had een veel hoger cijfer verzameld, maar het mocht niet baten; teveel oninteressante liedjes passeren de revue.

De makers hebben er zichtbaar ongelooflijk veel arbeidsuren ingestopt, wat uiteindelijk een love it or hate it product heeft opgeleverd (ook al zit ik er tussenin).

3*

Ooit in de sneak preview gezien en in de pauze maar de zaal verlaten, ik was niet de enige. Musicals vond ik toen niets. Maar Les Misérables (2012) bracht daar verandering in, dus werd het tijd om me nogmaals aan deze film te wagen.

Helaas, na een uur weer afgezet, alleen ditmaal wel de dag erop verder gegaan. Het eerste uur heeft de film ernstig last van ADHD, waarbij na de intro het verhaal buitengewoon simpel, eentonig en ontzettend voorspelbaar wordt (de bebloede zakdoekscene komt véél te vroeg voor in de film). Dat eerste uur duurt veel te lang. Ook wordt de boodschap ("the greatest thing you'll ever learn is just to love and be loved in return") onnodig vaak herhaald, tot vervelens toe, en zijn de personages ontzettend karikaturaal en ontwikkelen zich vrijwel niet.

Qua muziek zitten er een (klein) aantal aardige liedjes in, maar originaliteit is ver te zoeken. Het zijn bestaande liedjes die het verhaal ondersteunen. De liedjes zijn ook relatief gezien vrij recent en bestonden ook helemaal niet in de tijd dat de film zich afspeelt. Het vrijwel uitsluitend gebruik maken van recente succesvolle liedjes vind ik een beetje goedkoop.

Beeld en costuums zijn prima, het karikaturale en die ADHD-montage vond ik een stuk minder. Het heeft af en toe meer weg van een rariteitenkabinet dan van de Moulin Rouge.

Het tweede uur wint het verhaal wat aan kracht, maar veel te weinig. Er zit vrijwel geen diepgang in, al helemaal niet in vergelijking met Les Misérables. Alles wat deze film niet heeft, heeft die film wel.

Voorspelbaar, vlak, eentonig, niet origineel, en vermoeiend gemonteerd. De 2* van dik 12 jaar geleden zijn eigenlijk heel ruim voor deze film.

Ik heb een bloedhekel aan musicals en romantische films maar Moulin Rouge is geweldig, groots en meeslepend!

Alles is over the top maar tot in detail doorgevoerd in de personages, muziek, kleding, make-up en decors. En daarnaast de fijne balans van drama, comedy en romantiek maakt dat je vanaf het begin tot aan het eind in de film wordt gezogen.

Ook na meerdere keren herkijken blijft de film me gewoon pakken. Wat mij betreft een top 10 waardige film!

Dat... viel best mee. In de zin van: ik had weinig tot niets van deze film verwacht en hoopte in ieder geval nog gewoon op een goede cast en zangwerk. En ja, die twee zaken klopten nog behoorlijk goed. McGregor die nog behoorlijk kan zingen, Kidman die overduidelijk op het hoogtepunt van haar carriere zat, Broadbent is erg charmant en Roxburgh was fantastisch over the top.

Een ding moet me wel van het hart: wat was deze film uitzonderlijk hyperactief. Alsof de complete cast en de regisseur aan een aantal pepmiddelen hebben gezeten en toen maar lukraak aan het filmen zijn geslagen. Het is bij vlagen charmant, maar er waren zoveel momenten dat ik echt verlangde naar de wat subtielere aanpak van een Schumacher (Phantom Of The Opera) om wat rust te vergaren en wat nuance terug te zien. Helemaal bij een scene als waar Kidman's personage in de war is over de intenties van McGregor is het geheel gewoon vermoeiend om te zien.

Het verhaal is verwaarloosbaar en des te meer ik het woord 'love' voorbij hoorde komen, des te vermoeiender het werd. Dan toch maar weer letten op de kleurenpracht en praal en het zang- en acteerwerk waardoor het allemaal best uit te zitten was. De muziekkeuze was niet helemaal mijn ding, maar ik heb me er verder niet teveel aan kunnen ergeren aangezien alle nummers wel duidelijk hun rol vervulden. Alles bij elkaar is Moulin Rouge een vrij vermakelijke film die me qua musicals in ieder geval over de Mamma Mia! en Grease kater heen kan zetten.

Deze musical is een potpourri van matig tot slecht gezongen versies van overbekende liedjes. Het verhaal is helemaal niks. Visueel heeft het wel wat door de felle kleuren en de snelle montage. Sommige gesproken scènes met de twee hoofdrolspelers lijken iets op gang te brengen, maar dan zakt het weer ineen. De liefdesmedley en de gesproken liedjesteksten zijn erbarmelijk. Soms is het onduidelijk of iets al dan niet als grap bedoeld is.

“The show must go on, Satine. We're creatures of the underworld. We can't afford to love.”

Wat een schouwspel! Moulin Rouge is ruim twee uur over the top vermaak met schitterende en kleurrijke decors, leuke acteurs, een aardig verhaal en natuurlijk veel cathcy muzieknummers. Vanaf het wat rommelige begin neemt de film je mee in een hallucinerende en enerverende trip die eigenlijk geen moment gas terug neemt.

Het liefdesverhaal tussen Satine en Christian zit vol verdriet en doem maar het sterkste punt van de film vond ik het uitbeelden van de opbloeiende liefde tussen dit tweetal. McGregor en Kidman zijn ijzersterk en weten met alleen een gelaatsuitdrukking al zoveel te zeggen. Er zit ook veel humor in de film en vooral qua fysieke humor zitten er een paar geweldige scènes in. Maar het is een musical en gelukkig is de muziek perfect gekozen en zit je al snel mee te zingen. Niet allemaal zijn ze geslaagd maar vermakelijk is het zeker. Moulin Rouge is een razende achtbaan die geen moment stopt. Heerlijk.

Ergens speelde ik vals: de soundtrack van Moulin Rouge kon ik voor het kijken al dromen, waardoor het de filmische omlijsting was die nog restte. Logischerwijs stond dit sfeervolle werk van Baz Luhrman hoog op mijn kijklijst, mede ook omdat ik voor de verandering over het algemeen geen braakneigingen krijg van musicals.

Ik moet zeggen, ondanks mijn gepolijste score ben ik toch enigszins teleurgesteld. Het genieten was uiteindelijk toch vooral van de muziek. U2 en Bowie in 1899 mogen dan exemplarisch zijn voor een scala aan muzikale anachronismen, sfeerversterkend werken de moderne nummers over het algemeen wel. Behalve als je er incompetente vocalisten opzet, zoals bij Like a Virgin. Ik hoop voor Madonna dat ze deze film nooit gezien heeft.

Daar staan echter weer prachtige performances tegenover. Nicole Kidman is steeds meer aan het uitgroeien tot een van mijn all time-favorites onder de actrices, daar ze hier ook aantoont een ijzersterke zangstem te hebben. ‘One Day I’ll Fly Away’ en ‘Come What May’ zijn absolute hoogtepunten. McGregor voldoet, al wordt hij door Kidman alsnog volledig naar huis gespeeld.

Moulin Rouge is een warme, sfeervolle film, die qua vorm op twee benen hinkt. Enerzijds is het geheel prachtig aangekleed en vormgegeven (production design, make-up, kostuums), anderzijds werden de extravagantie en de hypermontage mij op den duur wel wat te veel. Het overmatig theatrale aspect stoot tegelijk af als dat het aantrekt. Het is aan de soundtrack en het acteerwerk te danken dat ik toch werd meegezogen in een wereld van onmogelijke liefdes, een kunstzinnig streven naar vrijheid en ongetemde hartstocht.

4*

Ik ben niet zo vertrouwd met musicals, maar wou in afwachting van La La Land dit genre toch even tot mij nemen. Heb de eerste 20 minuten echt moeten doorbijten. Begin was zeer chaotisch en over the top. Kwam ook vrij traag op gang. Het verhaal vertrok vanuit het schrijvend personage Christian die terugblikt naar zijn tijd in de Moulin Rouge.

Het verhaal zelf werd beter. Insteek was leuk waar het reëele een kopie was van het toneelstuk. Het is een bombastische film met heel veel spektakel, dans, (letterlijk) schitterende kostuums en decors, knappe choreografie kortom dit gecombineerd met leuk camerawerk. Toch één van de hoofdzaken om een musical te beoordelen.

Er werd heel veel gezongen in de film (weet niet of dat altijd zo is), er waren weinig gewone dialogen. Voor de songs werd gekozen voor bekende liedjes. Mij stoorde dat niet zozeer omdat ik niet zo'n muziek'liefhebber' ben, maar kan de kritiek van anderen hierin wel begrijpen. De songs werden toch gepersonaliseerd en aangepast voor de film.

Voor mij schitterde Nicole Kidman, voor hetgeen ik al zag van haar, veruit haar beste rol na Dogville. McGregor deed het ook goed, maar nogmaals, ik ben niet de juiste persoon om stemtechniciteit te beoordelen. De andere personages waren nogal karikaturaal. Ik kon daar wel mee leven, maar dat hypergedoe is erg vermoeiend (en naar het einde toe vervelend). Was er eigenlijk één normaal personage (behalve de hoofdrolspelers dan)?

Heb me wel geamuseerd bij de film, kwam hier en daar ogen tekort. Einde was voorspelbaar, zeker omdat de film dit zelf verraadt vanuit het schrijvend personage. Film was goed zonder meer. Een dikke 3,5*. Voor een 4,0 verwacht ik net dat tikkeltje meer als ik naar mijn andere quoteringen zie. Maar dit was alvast een goede en leuke film.

Hoewel het begin van de film de toon zet en Luhrmanns stijl aan de nog onwetende kijker presenteert, is het daar waar de overdaad een beetje schaadt. Geleidelijk aan duiken er rustmomenten op en is er vooral ruimte voor de chemie tussen Kidman en McGregor. De medley op de olifant en het terugkerende "Come What May" zijn daarvan de hoogtepunten. Dat alles steekt in een visueel verbluffend jasje. De liefdesmoraal en de ontknoping komen veel te vroeg, en niet alle covers zijn even geslaagd, maar laat dat het plezier dat je aan deze film beleeft niet drukken.

Musicals zijn echt mijn ding niet, en dat geldt ook voor deze. Niettemin is het wel knap hoeveel trucjes er met de muziek uitgehaald worden, en het visuele spektakel is ook best mooi gemaakt. Toch, een duet van Kidman en McGregor kan nog zo schattig zijn, bij mij levert het geen punten op eigenlijk. En het verhaal waar het geheel aan opgehangen is is wel wat al te simpel om daar nog iets in te kunnen zien.

Laat ik me met mijn stem maar een beetje op de vlakte houden, ik heb me tenslotte wel een beetje vermaakt, al was het dan mijn genre niet.

Kitscherige rotzooi dit. Wat een afschuwelijke film. Musicals zijn al niet aan mij besteed (opera nog minder) maar heb er wel al gezien die ik kon waarderen zoals Sweeney Todd, Dirty Dancing en La La Land. Dit onding echter irriteerde me van de eerste tot de laatste minuut en dat heeft veel met de kitsch te maken. Verhaal is vooral "love" hier "love" daar en nog eens "love". Velen zullen hier wel een meesterwerk in zien maar ik zag hier niks in dat me beviel. Ofwel ben ik geen romanticus genoeg voor dit soort films.

Ondanks dat ik totaal niet van musicals houd, heeft deze film (bij vlagen) wel indruk gemaakt. Dat deed hij niet in het begin. Hoewel de opening goed was ergerde ik me groen en geel aan de over the top theatraliteit met Kidman in de hoofdrol. Echter vanaf haar duet met McGreggor, een geweldige scene, werd de film interessanter. Kidman had haar overdreven theatraliteit van zich afgeschud. Het einde was ook aardig. De meeste indruk maakt de film echter met de sets en de editing.

Was meer een tegenvaller. Eén grote zang-en dansclip, een potpourri van gekende en minder gekende nummers.

Weinig inhoudelijk en naar het einde toe een melodramatisch cachet. Onechte acts.

Geen uitstaans met de film met dezelfde titel uit 1952. Die was dan ook veel interessanter en mooier.

Goed.

Moulin Rouge! gaat met een rotvaart van start. De eerste 20 à 30 minuten zijn druk. De kitsch spat ervan af en de kijker krijgt door de snelle montage geen seconde rust. Hoewel die snelle shots voor mij niet hoeven, is het wel veruit het beste deel van de film. De schwung zit er goed in. Het over-the-topgehalte is precies goed en zorgt ook wel voor luchtigheid en een komische noot - enkele designs en kostuums zijn fantastisch. Van de bekende nummers die passeren past het één al wat beter dan het andere, maar al bij al zijn de mash-ups geslaagd.

Naarmate de film vordert schakelt regisseur Baz Lurhmann enkele versnellingen terug. Daardoor krijgt het drama de bovenhand. Naar het einde toe is dat voor mij zelfs wat te veel van het goede. De finale is een slap aftreksel van het begin. De leuke en gekke bijrollen zijn tegen dan ook al echt bijrollen geworden, terwijl ze net een goed tegengewicht waren voor de tandem Nicole Kidman - Ewan McGregor. Die doen het overigens verdienstelijk.

3,5

Het concept is wat goedkoop met de vele covers, vooral omdat het zo druk gedaan wordt met glitter en glammer, dat het opvalt dat de choreografie niet altijd zo sterk is. Soms valt het wel mee gelukkig en het nieuwe nummer Come what may, maakt veel goed.

Als groot musicalliefhebber, stond deze Moulin Rouge! vroeger lang op mijn lijstje van slechtste films ooit. Dat moet ik toch bijstellen, omdat het verhaal haar charme wel heeft en de film haar momenten kent. Bij een publiek dat musicals niet altijd lust, zijn het de toegankelijke Moulin Rouge! of La La Land die meer in de smaak vallen. Het is maar wat je zoekt in een film.

De kitch van Baz Luhrman zal me nooit echt liggen. Maar ik mis de charme van het theater, en dan mag het gerust van mij wat romantischer en meliger zijn ipv deze drukte.

Musicals zijn zeker niet mijn favoriete genre maar de laatste jaren heb ik er toch wel een aantal gezien die mij konden bekoren, vooral de klassieke musicals maar ook bv Dancer in the Dark en in mindere mate La La Land. Deze Moulin Rouge is echter van een totaal andere orde. Een drukke, kleurrijke en behaagzieke bedoening met een nerveuze editing die daarmee probeert te verbloemen dat het allemaal leeg en ongeïnspireerd is.

Het verhaal past op de rand van een bierviltje, maar dat is op zich niet eens zo onoverkomelijk. De liedjes zijn vrijwel allemaal moderne hits, heel soms werkte dat wel als bv opeens Smell Like Teen Spirit wordt ingezet, maar meestal kwam het over als een luie manier om het publiek mee te krijgen. Viel trouwens op dat Your Song van Sir Elton John wel echt slechte teksten heeft (I sat on the roof and kicked off the moss because some verses got me quite cross- really?) maar dat terzijde.

Grootste probleem heb ik eigenlijk met de stijl van de film, waarbij steeds wordt ingewreven dat het eigenlijk met een grote knipoog moet worden bekeken -ironie is een stijl die nogal eens tot gemakzucht leidt- om er dan wat drama in te gooien dat volledig van me af gleed. Bijrollen als Toulouse en de directeur waren ongrappig terwijl zij waarschijnlijk bedoeld waren als komische sidekick en de finale was warrig en flauw. En ik weet niet wat me meer tegenstond: het grappig bedoelde gekir van Kidman of McGregor's hoogdravende gedweep met de liefde.

Bij musicals is het voor mij altijd zeer afwachten of ze in de smaak vallen. Ik vind het doorgaans goed of helemaal niks. Deze musical zit daar tussenin. De film ziet er visueel gezien goed en zeer kleurrijk uit. Het acteerwerk van Kidman, McGregor en Broadbent is ook zeer behoorlijk en het plot is onderhoudend genoeg. De film is echter wel heel erg druk, met name in het eerste uur. Door het zeer hoge tempo blijf je wel kijken, maar soms werd het wel wat te druk allemaal. Er passeren veel bekende liedjes de revue, al zijn niet alle uitvoeringen daarvan even geslaagd.

Musicals zijn inderdaad hit or miss bij mij. Deze valt toch eerder in het straatje van miss. Kidman kon me niet echt bekoren en het verhaal is te voorspelbaar. Het lijkt wel een soort mengelmoes tussen Les Miserables en Phantom of the Opera. McGregor doet het zeker goed, ik ben wel fan geworden van hem door oa Big Fish. Star Wars zou ik een keer moeten doorspartelen, maar ik heb verschillende films gezien maar vond het nooit echt bijzonder. Ik ben sowieso meer voor (medieval) epische fantasy dan scifi.

Nu om het nog over deze film te hebben, vond ik de regie wel opvallend. Zeer levendig met een misschien iets te levendige editing. Overacting is er ook wat veel in deze film.

Leuk!

Eindelijk is er dan de Luhrmann die volledig in mijn straatje ligt. Het was altijd een regisseur waarvan diens frisheid en snelheid me erg aansprak, maar hij koos steeds de verkeerde omgeving uit om mee uit te pakken. Met Moulin Rouge! lijkt hij zelf volledig in controle te zijn over z'n film. Dat pakt dan ook uit in erg lekker vermaak.

Wellicht dat de film met 127 minuten iets te lang duurt, want de kern is tamelijk dun, maar de vaart waarmee Luhrmann regisseert maakt dit niet zozeer een probleem. Ook een verrassende prestatie van Kidman overigens. Kon haar in Australia helemaal niet waarderen, maar hier past ze perfect in. Soms iets te sterk aangezet, maar daar kon ik mee leven. Ideale charme voor de rol die ze speelt.

Vooral de editing pakt geweldig uit die alle nummers met de nodige flair versiert. Heerlijke montage, oog voor detail en snelheid. Het concept boeide me eigenlijk niet zo zeer, maar Luhrmann verpakt het met een tempo waar je voor buigt. Kwam de film zonder moeite door, waarbij het voldoet aan de nodige spanning, romantiek en dramatiek zonder dat dit ergens uit de bocht vliegt. Om dat voor elkaar te krijgen in een film die zich kenmerkt in hard geluid is knap.

Erg leuke rollen verder. In het begin vond ik ze wat te theatraal, maar eenmaal je opgewarmd bent aan de snelheid en drukte van de film is het optimaal genieten. Dan past het er allemaal gewoon goed in en kan je er weinig meer tegenin brengen. Overigens ook geweldige combinatie tussen nummertjes die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben. Kon een aantal keer leuk met het ritme meetikken.

Dit is een film die echt speciaal voor mij geregisseerd lijkt te zijn. Eindigt overigens ook goed. In het middenstuk lijkt de film iets te lang in sentimentele liefdesnummers te vervallen, maar gelukkig verliest Luhrmann verder zijn controle nooit. Kleurrijke, frisse, grappige en buitengewone film waarvan je er tegenwoordig weinig meer van ziet. Ben gelijk benieuwd geworden naar de nieuwste film van Luhrmann.

Heel veel drukte van een regisseur die schaamteloos zijn cinematografische spierballen laat rollen, met uitzinnig camerawerk, extravagante sets en kostuums, en vertolkingen waarbij niemand zich hoeft in te houden – more is more zal ik maar zeggen. Het is niet mijn stijl, en na een uur begin ik het allemaal wel zat te worden, maar dat het goed gedaan is staat buiten kijf. Echt leuk vond ik alleen de scène waarin Ewan McGregor Nicole Kidman het hof maakt met Your song, maar dat heeft ook veel te maken met het feit dat dat zo'n prachtig nummer is.

Moulin Rouge is voor mij een klassieker. De film kwam uit toen ik nog maar elf jaar oud was en was één van mijn favoriete films in mijn tienerjaren. De DVD heb ik destijds grijs gedraaid en de liedjes uit de film stonden op repeat. Toch heb ik de film al een tijdje niet meer gezien, ook al zei ik twee jaar geleden nog “Het wordt tijd dat ik Moulin Rouge weer eens kijk.”

Vervolgens zag ik bij Lisa van Leave No Story Behind een tweet voorbij komen over dat ze de soundtrack aan het luisteren was onderweg naar haar werk, en zag ik Moulin Rouge voorbij komen in de top 100 films die samengesteld is door De Filmkijker. De tekenen waren duidelijk, het werd tijd dat ik Moulin Rouge weer eens keek. Het werd uiteindelijk Moederdag 2015 dat ik deze film keek met mijn vriend die hem nog nooit had gezien. Maar dit vond ik wel een film die hij gezien moest hebben, al is het maar omdat ik zo’n groot fan van de film was als tiener.

Hoewel ik in het begin van de film dacht “Waarom was dit ook alweer zo’n favoriete film van mij?” besefte ik dat aan het eind van de film maar weer al te goed. Het begin is extravagant en behoorlijk druk, maar dat neemt wel – een beetje – af in de loop van de film. Het is ook in de loop van de film dat hij echt goed wordt, wanneer je merkt hoe het verhaal zich ontrafelt.

Natuurlijk, de film is al behoorlijk oud inmiddels, een echte klassieker. Het is op een aparte manier gefilmd en het zou me niets verbazen als de film volledig voor een green screen is gefilmd, op bepaalde stukken na dan. Het is niet een standaard film, maar daar wen je snel genoeg aan. Het verhaal is een ontzettend mooi liefdesverhaal, krachtig. En het zal je misschien verbazen, maar het zit propvol met klassieke popnummers, die je waarschijnlijk allemaal wel mee kunt zingen.

Ik zal heel eerlijk zijn; ik ben geen fan van Nicole Kidman – die hier overigens nog redelijk haar eigen schoonheid had in plaats van een gezicht vol botox -, maar in de loop van de film lijken haar acteerkunsten beter te worden. Ewan McGregor is een echt watje in deze film, maar het werkt, en hij zingt heel zuiver.

Ik ben blij dat ik eindelijk weer eens naar Moulin Rouge heb gekeken en zal dit in de toekomst nog zeker veel vaker doen. Het is en blijft een klassieker. Zoals ik al aangaf heb ik de liedjes vroeger grijs gedraaid en ook na het zien van de film heb ik er weer een paar in mijn playlist gezet. Mijn favorieten? Op nummer twee staat Come What May, maar mijn absolute nummer één is toch echt Roxanne. Een super powerfull nummer dat je bij zal blijven. Ja, Moulin Rouge is zeker een klassieker die je gezien moet hebben!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Nicole Kidman marathon 16#

Vandaag de film officieel gezien. Het duurde even, maar wauw wat een geweldige film is dit! Stond al zo lang op mijn kijklijstje, maar ik had het veel eerder moeten doen. Een meesterwerk kan ik wel zeggen. Al hoewel niet helemaal perfect.

Alles in deze film is goed. De muziek (waanzinnig), het acteerwerk, de kostuums, het decor, het camerawerk en bewerking, de dansscenes enzovoorts. De film is niet alleen grappig op momenten, maar bovenal droevig. Het wisselt zo goed af dat je de ene keer met een traan en het andere moment met een lach zit. De eerste helft is vrij bombastisch en groots en de tweede helft is weer meer dramatischer. Al vond ik de eerste helft beter.

Nicole Kidman is nog nooit zo knap geweest! Ze acteert ook nog eens verbluffend. Weer een hele andere rol dan die we hiervoor gezien hebben. Absoluut één van haar beste rollen en films (tot nu toe). Mooie stem ook. Ewan McGregor mag zeker niet vergeten worden. Geweldige stem, steengoede acteerprestatie. Ze doen het beide heel erg goed en hebben overduidelijk een goede chemie.

Als ik dan toch een puntje van kritiek mag geven is de lengte van de film. Het had van mij nog een halfuur langer mogen duren. Ik had graag nog wat meer verdieping willen zien in hun liefdesverhouding. De droevige momenten kwamen aan bod, maar had graag meer leuke momenten willen zien. Bijvoorbeeld leuke dates in Parijs enzovoorts. Ook de eindscene waarin Kidman sterft was emotioneel en goed uitgevoerd, maar ik had het toch liever op een andere manier willen zien. Dus echt live op het podium voor het publiek waarbij het nog melodramatischer wordt, want dan past bij deze film. Dat het publiek ook echt gelooft dat het geacteerd is, maar daarna de twijfel toeslaat dat het toch echt is. En dan valt het doek. Ik twijfel of ik het niet beter had gevonden als je op het begin niet hoort dat ze al dood is. Ik weet niet of dat iets had uitgemaakt.