Moulin Rouge! (2001)

ik ben een ontzettende musical fan. en ook wel van verfilmingen van musicals. maar na 10 minuten moulin rouge dacht ik, ze maken een geintje.. helaas voor mij ging het de hele film zo door. heb hem met moeite afgekeken en vermijd hem sindsdien. ik heb ook helemaal niks met nicole kidman. ik vind haar altijd hetzelfde zielige stukje opvoeren en ben dat wel een beetje zat.

Beetje té veel toneel ipv acteerwerk. Is ook de bedoeling, maar ik vind er geen reet aan. Dit zie ik liever in een schouwburg.

En dat overdreven "geloeder" van Nicole Kidman in deze film is tenenkrommend. Niet dat ze slecht speelt ofzo...

Vandaag voor de zoveelste keer bekeken en het blijft een pareltje, ik ga de slechtere kritieken hierboven dan ook straal negeren

Visueel prachtig, zalig dat ze net bekende nummers gebruiken en daar ook iets totaal anders mee doen (de versie van Roxanne is gewoon legendarisch), perfecte mix van kitsch en romantiek, de chemie tussen de 2 hoofdrolspelers zit volledig goed, ik heb niet eens minpunten voor deze film. Eén van m'n absolute favorieten, en dat zal altijd zo blijven!

Moulin Rouge is nog steeds dezelfde vrolijke, wervelende orkaan als voorheen, met zijn flitsende sfeerimpressies uit een tijd dat Parijs overspoeld werd door gelukzoekers uit alle windstreken, die aan de voet stonden van een culturele revolutie. De Ritalin mag dan geleidelijk aan steeds meer grip krijgen op zijn patiënt, Moulin Rouge blijft zijn eigen theatrale en unieke karakter, onverscholen en onophoudelijk aanhouden. Ik wens het niemand toe om deze film te zien terwijl je vastgebonden zit. Wat moet het vreselijk zijn om niet te kunnen meedeinen in deze overdadige, swingende, stuiterende en van passie bezeten attractie, die het magnus opus van Luhrman voorstelt omdat alle facetten die diens filmoeuvre kenmerken, optimaal aangewend worden. De olifant, de maan, de molen....Allemaal zo mooi en vindingrijk vormgegeven, Luhrman haalt het complete wapenarsenaal uit de kast! 4,5*

Ik hou eigenlijk helemaal niet van musicalfilms, laat staan van musicals. Maar deze film heeft me toch positief verrast, misschien wel door de goede acteurs, want de prestaties van Kidman en McGregor waren naar mijn mening zeer goed.

Soms was de film wel erg druk en hij ging hij erg snel, dit was niet altijd prettig. De chemie tussen Kidman en McGregor was wel goed. Het verhaal was matig: in feite was het niets anders dan een liefde tussen een man en een vrouw waarbij de vrouw wordt gedwongen van iemand anders te houden, niet erg origineel dus. Gelukkig wordt dit gered door de fraaie shots, het eerder vernoemde acteerwerk en de vrolijke musicalfragmenten. De scenes in "de moulin rouge" leveren toch nog aardige beelden op.

Prima film in zijn genre, maar wel voor de liefhebber.

Ik heb voor het eerst Moulin Rouge gezien, voor 'een flink scherm en een dolby surround installatie.' (om even Reinbo te quoten) Veel zang (McGregors zang was niet om aan te horen imo) en spektakel, veel clichés, o zo zoet, maar een geweldig filmwerk en goed acteerwerk van met name Kidman naar mijn mening. Ondanks dat ettenlange sentimenteel gezwijmel bij Satines dood heeft het geheel me toch weten te grijpen op de een of andere manier.
Niet 100% mijn stijl maar wel zeker de moeite waard om eens gezien te hebben.
Al met al 4*

Geweldig!!

het verhaal, de zang egt fantasstisch...!!

Ik heb get 4 sterren gegeven, want niet altijd was het zang geweldig en best veel chilche's maar wel fantastisch!!

het charmante aan deze prent is net dat het zichzelf niet al te serieux neemt

De eerste 20 minuten vond ik écht iets te druk en deed me veel te sterk denken aan sommige scènes uit Romeo + Julia (daar dacht ik op een gegeven moment ook dat alle personages zwaar aan de drugs zaten, beelden die veel te snel door elkaar flitsen, argh..).

Maar daarna vond ik de film alleen maar beter en beter worden. 'k Werd helemaal meegesleept door de muziek, Nicole Kidman, Ewan McGregor, de kostuums en het melige maar mooie liefdesverhaal natuurlijk

4*

Vermakelijk postmodern ADHD-spektakel vol hilarische WTF!?-momenten.

Op het einde slaat de film een serieuzere weg in, maar dat kon ik onmogelijk serieus nemen met al die kitsch en herrie. Romeo & Juliet is ook hyperactief, maar dat bombast staat in groot contrast met de puurheid (=water) van de relatie tussen Romeo en Juliet. Hun relatie kon ik nog wel serieus nemen, die tussen Christian en Satine echt niet. Vond R&J uiteindelijk toch een stuk beter.

Het zingen is soms pijnlijk geforceerd en qua geluid ook vaak te gestilleerd. Bovendien wankelt McGregor's personage wegens zijn wel heel erg romantische kijk enorm op de scheidslijn van geloofwaardigheid. Maar wat was de film waanzinnig. De film heeft zo'n rap tempo en Luhrman's personages zijn zo overtuigd dat je momenten van twijfel over of het geheel legitiem is bijzonder kort zijn. Moulin Rouge is een geweldige muzikale trip en een van de weinige romantische verhalen die me oprecht wist te bekoren. Heel bijzondere musical.

Believe In Truth, Beauty, Freedom, and above all things, Love

Ik had Moulin Rouge al een tijdje op de decoder staan maar jammer genoeg zit ik met een luxe probleem, er staan gewoon teveel films op de decoder waardoor ik nooit goed weet wat te zien... Nu is één van mijn beste kameraden grote fan van deze film en toen hij hoorde dat ik de film nog nooit had gezien begon hij mij allerlei stukjes op Youtube door te sturen. Wanneer ik Roxanne zag was ik verkocht, dit weekend moest ik Moulin Rouge zien.

Vanaf de openingscredits had ik het gevoel dat het Parijs van 1900 niet echt realistisch ging worden voorgesteld. Het ziet er allemaal wat glad en digitaal uit en vooral de effecten komen vaak nogal kitscherig over. Gelukkig druipt heel de Moulin Rouge over van de kitsch dus passen de felle kleuren en de bombastische gebouwen perfect in de film. Het geeft de film een mierzoet tintje maar storen deed het me nergens. Qua nummers vond ik Moulin Rouge maar een raar geval. Normaal wordt er bij een musical meestal gekozen voor zelf geschreven nummers maar Luhrmann kiest er voor om bekende nummers in een nieuw jasje te steken. Zo krijgen we erg sterke combinaties zoals de tango versie van Roxanne, het origineel is al een goed nummer maar de combinatie van Komans rauwe stem en McGregors sopraanstem is fenomenaal maar jammer genoeg wordt er soms de bal misgeslagen door bijvoorbeeld Madonna's Material Girl te verweven in Marilyn Monroe's Diamonds Are A Girl's Best Friend. Een origineel idee en in het algemeen goed geslaagd want het is wel leuk om The Beatles in een zelfde nummer te horen met Kiss of Nirvana met Lady Marmelade.

Ik had eigenlijk geen idee waarover de film ging gaan maar Nicole Kidman was eigenlijk al reden genoeg om deze op te nemen. Ik had in het begin mijn twijfels of ze de rol zou kunnen volhouden maar toen de aftiteling over het scherm rolde wist ik dat dit één van haar beste rollen was. Haar stem, haar charisma, de manier waarop ze Diamonds Are A Girl's Best Friend vertolkte maar vooral haar uiterlijk maken haar terecht de ster van de Moulin Rouge. Ik sprak hierboven al van de korte fragmentjes die ik gezien had en Ewan McGregor was hierop meerdere keren in beeld gekomen maar ik beschouwde hem als een struikelblok. Zijn jongensachtige sopraanstem leek me niet in de film te passen maar als er één ding is dat ik de afgelopen jaren heb geleerd is dat je iemand niet mag beoordelen op kleine stukjes en McGregor bewijst dit nog maar eens door een ijzersterke rol neer te zetten. De chemie tussen hem en Kidman is om je vingers van af te likken. John Leguizamo, een acteur die bij mij vooral bekend is van zijn rol in de Ice Age trilogie, is ook lekker op dreef. Het was vooral knap om te zien hoe ze zijn hoofd netjes op het lichaam van een dwerg kregen, al was dit blijkbaar niet altijd het geval doordat Leguizamo tijdens de climax constant op zijn knieën zat met veel bezoeken aan de kinesist als gevolg. Jim Broadbent, nu vooral bekend door de Harry Potter rollen al is hij hier wel praktisch onherkenbaar door zijn fat suit, zet ook een sterke rol neer net zoals Jacek Koman die de hilarische Argentijn neer zet. Richard Roxburgh is als The Duke dan ook de minste acteur van de film maar weet dit naar het einde toe wel wat goed te maken.

Moulin Rouge heeft maar één uitgangspunt en dat is de liefde. Liefde in zijn puurste vorm, liefde die alles hoort te overwinnen, liefde die simpelweg alles is. Een zoet verhaaltje over een onmogelijke liefdesrelatie tot gevolg maar mij hoor je niet klagen. Vroeger zou ik hier op zijn afgeknapt maar tegenwoordig kan ik hier echt van genieten, het komt allemaal wat cliché en standaard over maar bij dit soort films stoort dit helemaal niet. Oké, je kunt het plot dan wel met je ogen toe voorspellen maar dat neemt niet weg dat de climax, en het moet gezegd worden dat het wel een erg sterke climax is, nog altijd ontzettend vermakelijk is inclusief de tanentrekkende eindscène tussen Kidman en McGregor. Luhrmann weet dan ook een perfecte combinatie te vinden tussen het zoete, het grappige en het drama. In de openingsscène is het wel het grappige dat overheerst, de introductie van de Argentijn en Toulouse-Lautrec was fantastisch, maar voor de rest is het puur genieten. De film heeft een ietwat langere speelduur maar verveelt dan ook voor geen moment.

Ik ben nog ergens aan het twijfelen wat ik de film uiteindelijk zou geven. Een dikke 4* of een kleine 4.5*. Voor ik aan deze recensie begon had ik hem op 4* staan maar Tango de Roxanne geeft de doorslag.

The greatest thing you'll ever learn is just to love, and be loved in return

4.5*

Ik heb niks met musicals, zo ook niet met Moulin Rouge. De enigszins leuke setting van Parijs wist me aan te spreken. Daar houdt het wel bij op.

Een van de beste halve films ooit. Vanaf het hilarische begin tot aan het uur is Moulin Rouge geweldig. Heerlijk overdreven, lekker bombastisch en goed foute muziek. Daarna vind ik het allemaal wat te gewoontjes worden. Het einde vind ik ook te braaf.

McGregor en Kidman zijn erg sterk, maar de show wordt toch echt gestolen door Jim Broadbent. Heerlijk personage speelt die man.

Toch gemengde gevoelens nu. Ik heb echt genoten van het begin, maar de tweede helft vond ik maar middelmatig. Dat samen wordt een ruime voldoende, maar toch zit ik een beetje met zo'n gevoel van 'hier zat veel meer in'...

Superkitsch in optima forma.

Je houdt ervan, of je haat het, ik vind het geweldig, iemand hierboven noemde het een adhd-spektakel, en dat vind ik wel een goede omschrijving.

In het begin vond ik het erg rommelig maar na 10 min ben ik van deze film gaan houden heb m al minstens 50 x gezien en is dan ook mijn nr 1 film! Alles zit erin liefde, humor, theater, zang, drama enz! En na 50 keer zit ik nog te janken aan het einde!

Niet echt een fan van Nicole Kidman, maar wordt zeker positiever bekeken na het zien van deze film. Geweldige stem, had ik niet achter haar gezocht!

De eerste keer dat ik deze film zag, was in de bioscoop. Volgens mij heb ik daar nog steeds een trauma aan overgehouden, want tsjee, wat een drukke film!

Door het drukke en rommelige gebeuren heen, zag ik overigens wel het mooie uit de film.

Prachtige stukken gezongen! The Elephant Song en Your Song ben ik helemaal verliefd op geworden. Ook natuurlijk op Roxanne.

Geweldig hoe de stukken tekst op een andere manier worden gezongen en toch totaal in de film passen..

Zoals hierboven wordt gezegd: álles zit erin. Blijft een favo film van me, al moet ik 'm zeker weer niet té vaak zien, omdat mijn ogen dat niet aankunnen haha,.

Ik zou precies hetzelfde gezegd hebbe. Eerste keer denk je aan het begin: wat is dit nou voor rommelige film. Maar als Satine begint te zingen, ben je verkocht (ik tenminste).

Mijn favoriete film waarbij ik na 1000 keer kijken nog steeds tranen krijg bij het einde....

Typisch filmpje.

Hoewel de decors er nog wel gaaf uitzagen vond ik sommige songs behoorlijk maar sommige ook vreselijk. Sommige scene's vond ik ook weer typisch zoals: een vrouw sterft in de armen van de jongen, zielig hoor.
Alles was weer redelijk voorspelbaar te noemen. En Kidman vind ik eigenlijk helemaal niet zo'n goede actrice. Vond haar best zenuwslopend acteren en ik kon haar soms wel achter het behang plakken. 1,5 voor de decors en een paar sympathieke songs.

Wow! Dit is een film met prachtige beelden en heerlijke muziek. Nicole Kidman steelt de show.

Blijft een heel vermakelijk stukje film waarvan je bijna spontaan homo-sexueel wordt. Toch blijf ik het einde veel te geforceerd en te makkelijk vinden. De hele tweede helft van te film is wat te serieus.

Ik vond het liefdesverhaal erg mooi maar toch wist de film me niet helemaal te pakken. Ik heb geen probleem met musicalfilms. Van tijd tot tijd is dat juist erg leuk maar ik vond dat er iets te vaak werd overgeschakeld naar zang en daar stoorde ik me aan.

De cast is magnifiek al zeg ik het zelf. We zien hier de losbandige kant van Kidman en dat ziet er helemaal niet verkeerd uit. McGregor ben ik nooit zo'n fan van geweest maar vidn hem hier toch ook wel erg lekker acteren. Verder zijn de sets en de optredens werkelijk heel goed. Er is iets wat me een beetje tegenspreekt aan deze film en ik weet nog niet precies wat.

Misschien als ik hem over een tijdje weer kijk rate ik hem hoger. Het is iig het kijkjen waard

Wervelend, kleurrijk, tragikomisch spektakel. Meesterlijk gefilmd en gemonteerd, dynamisch en flitsend. Heel goede muziek ook (leuk om ook eens Nirvana of Kiss te horen in een musical), een erg originele keuze, vooral in de eerste helft dan. In de tweede helft werd de muziek een beetje teveel van hetzelfde. Ik had dan liever nog wat minder voor de hand liggende nummers gehad, die toch goed zouden passen in de film (ik denk aan bv. een Whole Lotta Love van Led Zeppelin, een Wish You Were Here van Pink Floyd of een All I Want Is You van Bryan Adams, zoiets in die aard).

De acteerprestaties zijn dik in orde. Broadbent is geniaal, Roxburgh is een geweldige slechterik. McGregor had ik liever wat minder tranerig gezien, maar Nicole Kidman maakt alles goed. Wat een vrouw! Zij is gewoon de ster van deze film, ze steelt de show volledig.

En dan vergeet ik de set-decoratie nog! Zelden zo'n schitterend aangeklede film gezien. Alles is tot in de fijnste details afgewerkt, vol kleur. Meesterlijk gewoon.

Een enorm goede film dus, soms wat te overdreven en theatraal, maar over het algemeen een schitterend, wervelend en kleurrijk muzikaal spektakel.

een grote show, en natuurlijk niks logisch of realistisch maar prachtig gemaakte kijkervaring met regelmatig fijne muziek!

niet verkeerd alleen de muziek vind ik wel ontzettend storend.

Vroeger gezien,best een wel een bout film als ik het mag zeggen,

De USA kiest weer voor hun uber Kitschheid in deze film.

Je lange termijn geheugen valt een beetje uit elkaar denk ik..

Er was blijkbaar een goede reden dat ik deze film nog nooit gezien had, want het is maar een erg matige film, zo bleek vanavond. Musicals zijn zeker niet mijn favoriete genre en zullen dat ook nooit worden, maar af en toe komt er nog wel eens wat aardigs voorbij.

Daar hoopte ik bij deze film ook op, maar helaas. Ik moet wel zeggen dat de stijl van de film best mooi is, met mooie decors en een leuke setting in Parijs, kleurrijk en fantasievol. Het grote probleem is echter dat de film mij verder totaal niets deed. Kidman en McGregor zijn toch best fijne acteurs, maar zetten hier op een enorm overacterende manier een paar typetjes neer, bij wie ik totaal geen gevoel had of kreeg. Je merkte ook totaal geen chemie tussen hen. Verder is de muziek ook een rommeltje. De ene keer komen er best aardige nummers voorbij, de andere keer juist weer niet en terwijl de film visueel juist een erg sterke eigen stijl heeft, heeft de film dat op muzikaal gebied juist totaal niet.

Verder is het aan de ene kant fijn dat het tempo zeer hoog lag, waardoor de film toch nog wel enigszins in een redelijk tempo voorbijging, anderzijds was dat voor mij misschien wel een reden dat de personages niet aansloegen.

Maar goed ik heb de film nu eindelijk gezien en ik hoef hem niet snel weer te zien, daar heb ik gelukkig andere films voor.

1,5*

Moulin Rouge!

Dit was één van die films die ik eigenlijk nooit wilde zien !! Maar door wat aandringen van een aantal vrienden gisteren toch maar eens bekeken.

Na de eerste 10 min had ik zoiets van ok dit is niets voor mij maar omdat ik nog aan het eten was dacht ik van ik zal nog een 10tal min kijken tot ik gedaan heb. Die 10 min werden er plots 117.

Dit is uiteindelijk een mooi aangrijpende sprookje geworden met goeie liedjes een schitterende Ewan McGregor en een mooi inéén gestoken liefdesverhaal.

De grootste reden dat ik deze film niet wilde zien was Nicole Kidman waar ik me normaal enorm aan erger maar voor één of andere reden viel ze deze keer goed mee.

3,5*