Moulin Rouge! (2001)

Wel studiowerk natuurlijk maar hoe HJS aan zijn vervorming theorie komt is mij een raadsel. McGregor heeft jaren musical ervaring, Kidman's zangtalent is al bekend sinds home & away en genoeg special features die over de stage production gaat. Bovendien een artist pur sang als Luhrman hier van beschuldigen is uit den boze natuurlijk.

Voorheen had ik een lichte afkeer tegen musicals, veroorzaakt door The Sound of Music en Grease. Maar na het aardige Hairspray, het erg leuke Singin' in the Rain en nu Moulin Rouge! is mijn vertrouwen weer een beetje terug gewonnen.

Moulin Rouge! is een leuk vertelt verhaal over liefde. Alles is gegoten in een vrolijk, fantasierijk jasje en dat beviel me wel.

De liedjes vond ik erg leuk, juist omdat je zoveel herkende, vele zullen dit juist een minpunt vinden maar voor mij pakte het goed uit.

4.0*

Zeker weten een van mijn favorieten,

prachtige film, romantisch, zielig..

:$

Alleen al voor de muziek een dikke 4*

waarom moete mooie films altijd slecht aflope

Verbijsterend mooie klassieke musical in 'modern' jasje.

Modern tussen aanhalingstekens, omdat het lang geleden is dat er zo'n ouderwetse musical uit Hollywood is gekomen.

Luhrmann houdt zich vrijwel volledig aan alle musical conventies, inclusief de kleurenpracht, verbluffende sets, karikaturale side characters en Busby Berkely choreografieën.

Ook de opname van niet originele liedjes in de film is een typische Hollywood/MGM traditie in de trant van klassiekers als Singin' in the Rain en an American in Paris.

Fantastische prestaties van de gehele cast, ondermeer Jim Broadbent, John Leguizamo en een heerlijk perverse Richard 'The Duke' Roxburgh. De echte sterren zijn Nicole Kidman en Ewan McGregor als volledig overtuigend liefdeskoppel.

De kennismaking in de kamer van Satine wordt door deze twee naar enorme hoogte getild. Van pure (fysieke) komedie naar het moment dat McGregor met een geweldige stem Satine zijn liefde betuigt. Hoe Kidman op dat moment haar karakter 180" draait is pure, pure klasse.

Het verhaal is wonderschoon, vol met razendslimme en fantastisch getimede plottwists en uiteindelijk uitmondend in een waanzinnige, tot tranen toe diep ontroerende finale.

Absoluut briljant.

Moulin Rouge! blijft absoluut één van de mooiste films die ik ooit heb gezien.

Nicole Kidman en Ewan McGregor acteren en zingen allebei prachtig.

Het verhaal is zo romantisch en ontroerend dat je het nooit meer vergeet.

Ik kan gewoon geen minpunten vinden aan deze film.

Moulin Rouge heeft een soort van vertellen in het verhaal.

Je wordt erin meegesleept. Je kunt deze film in je top 100 zetten als je houd van musicals muziek entertaiment. Hele Degelijke film

een film om U tegen te zegge

zeer mooi en ontroerend spectakel

zeker zien !!!!

Deze film wordt enorm onder gewaardeerd.

Alles aan deze film klopt en ik denk dat deze film veel hoger moet staan in alle ratings. Helaas weten weinig mensen musicals op de juiste waarde te waarderen.

SPECTACULAR SPECTACULAR!!!!!

Heb deze film gezien in de bus, toen we opweg waren naar Parijs.
De kwaliteit was dus niet schitterend en ook het licht dat op het tv'tje viel maakte het beeld er niet duidelijker op.

Toch heb ik van deze film genoten. Het musical-achtige, wat me vaak wel wat stoort, was hier geweldig. De verschillende deuntjes werden prachtig gezongen en ook de grappige dansacts tijdens de muziek maakten het enkel maar beter op.
Vooral het moment waarop men uit een aantal bekende liedjes een paar strofen neemt en die dan samenbrengt in 1 lied was schitterend.

Wat ik iets minder vond, was het begin. Dit was iets te chaotisch naar mijn smaak. Ook het einde vond ik niet zo goed. Ik vond het nogal langdradig.

Maar hij was zeker de moeite waard om te zien.
Nu geef ik hem 3.5 sterren, maar wie weet gaat die nog wel een halfje omhoog als de kans heb om de film in betere omstandigheden te zien.

Ondanks Ewan McGregor en Nicole Kidman die goed spelen, ondanks de geweldig geschreven nummers, ondanks de technisch perfecte kwaliteit die Baz Luhrmann levert (editing, bijvoorbeeld) heb ik niet kunnen genieten van de film. Moulin Rouge begint met een aantal enorm drukke scènes waar de Franse stijl van afdruipt (overdreven personages, overacting, een enorme drukte op vlak van editing en cinematografie, etc.), een stijl waar ik volledig niks mee heb. Daarop volgt een nog véél drukker muzikaal nummer waar ondermeer Nirvana's "Smells Like Teen Spirit" prominent aanwezig is tot op het punt waar ik al geen zin meer heb om de film verder te kijken. Naarmate het verder vordert brengt de film zich terug in balans, maar net voor je die neutrale blik terugvindt klinkt er weer zo een verschrikkelijk misplaatst popnummer. Of het nu een liefdescompilatie is met U2 en Kiss, een voze Argentijn die er "Roxanne" uit perst of een dialoogvorm van "Like a Virgin": het zorgde elke keer voor een demoraliserend tikje. Al de andere positieve of negatieve punten spelen daarbij geen rol: wanneer je door een stijlkeuze van de film met tegenzin verderkijkt kom het nooit meer goed.

Romantiek, passie, liefde?

Dat zijn schijnbaar de factoren die de film wil leveren, maar mijns inziens slaagt Luhrmann daar verre van in.

Het meest vervelende aspect van de film is zonder twijfel de uitermate kitscherige, sentimentele musicalprut, in sommige gevallen zeer simplistisch gemengd met wat bekende pop-nummers die het op zichzelf al niet veel beter doen. Het gebruik van deze nummers is daarnaast vaak doorzichtig, en in combinatie met het getoonde niet minder dan irritant.

Ook de personages, toch een belangrijk aspect in een romantisch drama, halen met veel plezier het bloed onder je nagels vandaan, om het vervolgens terug te implanteren met tien à twintig dodelijke ziektes, want wat een bordkartonnen, onintelligente, idiote en stupide types lopen rond in deze film: van de idealistische, verbazingwekkend domme Christian via de zich slapstickerig gedragende, vreselijk ergerlijke acteurs tot Satine, die zich van een harde, sterke vrouw ontwikkelt tot een hopeloze idealiste die zich via complete stupiditeiten in erg netelige posities wringt, allemaal kon ik ze, stuk voor stuk, niet uitstaan.

Daarnaast is de ontwikkeling van het verhaal, hoe weinig ik me er meestal ook van aantrek, nog idioter dan Ajax toen hij per ongeluk een kudde schapen afslachtte. De ontwikkelingen worden aan elkaar gereigd via liedjes en slapstick waarin logica volledig ontbreekt, waardoor het verhaal uiteindelijk gekenmerkt wordt door zo'n grote portie idiotie dat mijn wenkbrauw lichtsnelheden overschreed tijdens zijn opstijging.

Doch, alleszins weet Luhrmann erg mooie decors op het scherm te toveren, die, hoewel kitscherig, meer passie met zich meebrengen dan alle overige facetten van de film bij elkaar. Tevens weet hij een aantal behoorlijk aardige shots uit zijn camera te toveren, die vaak erg strak gemonteerd zijn, maar helaas zijn deze veelal van zo'n korte duur dat ze geen tijd hebben om te imponeren, vooral doordat het shot erna alweer een twintigmaal minder prachtige pracht bevat.

Romantiek, passie, liefde? Nah. 2*

Ps: zijn er nog meer mensen die denken dat Christian spoedig het doodslot zal bereiken dankzij een pijnlijke aftakeling door tuberculose?

De film is toch vooral een overdonderend kitcherig audio visueel spektakel. Een musical is sowieso niet iets dat je op plot of karakterontwikkeling moet beoordelen, dan zal je altijd negatief uitkomen.

Kleurrijker, sprankelender en vernieuwender ken ik ze niet.\

En nee, ik heb nog nooit nagedacht hoe het verder zou gaan met Christian. Boeit me ook voor geen meter.

Meh, daarvoor is het audio-gedeelte vele malen te ergerlijk en de sfeer veel te gemaakt tot idioot. De decors en de editing zijn, zoals eerder gezegd in mijn recensie, wel erg fris, maar er staan zoveel aspecten in de weg dat ik er uiteindelijk amper van kan genieten.

Het plot zal me een worst wezen zolang het geen onlogisch (waarmee ik op iets anders doel dan onwaarschijnlijk) verloop kent (dat niets toevoegt aan het geheel ivm humor) en zo in de weg staat van de totaalbeleving, wat bij deze film imo het geval is.

Verder heb ik helemaal niets gezegd over karakterontwikkeling, maar sprak ik over de karakters zelf, want als de personages werkelijk irritant zijn wordt het in een romantisch drama, waarin de personages zich nogal op de voorgrond bewegen, al heel moeilijk om interesse te voelen voor hun belevingen en gevoelens.

De personages zijn nog dunner dan celluloid, maar dat stoorde mij totaal niet. Heel veel interesse wekte ze ook niet op bij mij, net voldoende om mee te gaan in de fantastische muzikale en visuele achtbaanrit. (Vond de muziek wel erg leuk) En zo onlogisch was het toch allemaal niet. Beetje kluchterig allemaal, maar dit keer pakte het wel goed uit.

Nog niet gezien, net eens de trailer bekeken, en ja hoor.

Dit is echt zo een film die bij mij weleens een 0,5* zou kunnen halen.

Dus zeker eens kijken als ik de kans krijg.

't is een beetje love or hate it cinema. Als je niet van kitcherige popmusicals houdt kan je jezelf de kwelling besparen.

Da's bij mij meestal ook zo: echt interesseren doen ze me niet, maar ze weten effectief als kapstok te fungeren voor flink wat romantische, lieve en/of schattige sfeerschepping. Echter, nu traden ze, vooral door dat hele musicalgebeuren, nog meer op de voorgrond dan normaal en in combinatie met ergernisopwekking werkt dat gewoon niet.

Volgens mij wringt de schoen hem vooral daar in: of je de muziek wel of niet leuk vindt scheelt bij een musical érg veel. Da's ook de grote reden waarom ik nog nooit een leuke musical heb ontdekt, vrees ik.

Niet? Gebeurtenissen worden aan elkaar genaaid via liedjes en de psychologie van de personages is bij vlagen werkelijk bizar: iemand zingt een liedje en alles is weer goed? Nu ja, musicals zijn waarschijnlijk gewoon niet mijn ding.

Ik hou er zeker niet van, maar ik zal zeker niet nalaten om de film te bekijken als de kans zich voordoet.

De onderste regionen van de stemtabel moeten ook worden opgevuld.

Ben jij lid van hetzelfde masochisme cluppie als Onderhond? Heb persoonlijk nooit begrepen waarom mensen bewust films gaan kijken die ze vrijwel zeker slecht gaan vinden.... Ik probeer me zelf ook breed te oriënteren, maar nooit met de insteek/behoefte om het slecht te vinden. Als ik dat vrees, kijk ik liever iets anders.

Ach, sommige films wil je als filmliefhebber gewoon gezien hebben, ook al vind je er waarschijnlijk niets aan. Zo wil ik Citizen Kane zeker een keer hebben gekeken, terwijl mijn verwachtingen rond die film verre van hoog liggen. Dat rechtvaardigt Nomak's wil om deze exacte film te gaan zien natuurlijk niet, maar dat moet hij verder zelf weten.

Onderhond ken ik niet persoonlijk, dus het is niet zo dat we afspreken en dan bewust een slechte film gaan kijken.

Ik durf wel al eens een film te bekijken die ik waarschijnlijk slecht ga vinden. Maar ik ga de film dan ook in met erg lage verwachtingen. Dit in de hoop dat het dan allemaal nog zal meevallen.

Als het dan nog tegenvalt, dan is een lage beoordeling meer dan verdiend.

zo ging ik op een dag (een hele tijd geleden) eens naar de videotheek om 10 films te huren. Ik had 9 films gekozen en als 10de wist ik niet wat kiezen. Ik nam dan maar One Flew over the Cuckoo's Nest mee om aan 10 films te raken.

Zonder enige verwachting en zonder de score van MM, imdb of wat dan ook te kennen.

Ik bewaarde de film voor de laatste dag om te kijken. En dat Meesterwerk is nu één van mijn lievelingsfilms en staat hoog in mijn top 10.

Dus soms kom je voor heel aangename verrassingen te staan als je films bekijkt waar je weinig of geen verwachtingen van hebt.

Bij Kane kan ik daar nog inkomen, maar bij deze film lijkt het me echt een kwelling als het je ding niet is......

Da's nogal een slechte vergelijking, want in het geval dat jij noemt heb je totaal geen informatie vergaard over de film in kwestie, terwijl je nu recensies hebt gelezen, een trailer hebt gezien etc. Nu weet je veel beter wat je kunt verwachten, en desondanks waag je je aan de film. Daarnaast zei je zelf: 'de onderste regionen moeten ook worden opgevuld', waarmee je insinueert dat je de film niet wil kijken omwille van zijn mogelijke kwaliteit, maar juist door het ontbreken ervan (wat nog eens aangesterkt wordt door het feit dat je 'dus zeker eens kijken' zei nadat je had gezegd dat hij de 0.5* wel eens zou kunnen halen). Begrijp me verder niet verkeerd: van mij mag je hem kijken om wat voor reden dan ook, maar je lijkt jezelf in dit geval wel erg tegen te spreken.

Nu moet ik je ook nog gaan gelijk geven, het is inderdaad een andere situatie en een zwakke vergelijking.

Maarja, naar een film als deze Moulin Rouge ga ik zeker nooit huren of kopen. Maar als de film op tv komt en ik heb tijd, dan kijk ik hoogstwaarschijnlijk wel.

Natuurlijk besef ik dat het een lage score kan worden, zelfs een kwelling zoals Reinbo het noemt. Maar in het beste geval valt het nog allemaal mee.

Goeie en komische film, prima geregisseerd en mooi in beeld gebracht. Ik vond Nicole Kidman op haar best en Ewan McGregor is gewoon een lekker ding. Het begin is wat te druk naar mijn idee maar na 15 min. wordt dat beter, lekker veel humor en leuke muziek, prachtige decors.

Op TV blijft er weinig van over. Een flink scherm en een dolby surround installatie is het minimum wil je van de kwaliteiten van deze film kunnen genieten. Het is immers vooral een audio visueel spektakel. Op TV met reclames tussendoor en bewegende logo's in beeld zou ik deze film een flink lager beoordelen....

deze film is goed om 1 keer te bekijken maar dan ook maar een keer. Is toch mijn mening.