I Love You, Beth Cooper (2009)

Waardeloos eerste half uur, bij vlagen echt tergend slecht en vooral irritant. Gelukkig weet de film wat uit dat dal te klimmen en wordt het daarna wat leuker allemaal.

Veel soeps is het echter nog niet, maar de film kent een paar aardige hoogtepunten, zoals het moment dat Beth die nerd op een hilarische manier omver rijdt. Ook die ''indians!'' verwijzing naar Easy Rider was geweldig grappig. Sowieso was die vriend met z'n moviequotes een grappig pluspunt in de film.

Het hoofdpersonage is eigenlijk gedurende de hele film wat vervelend. Veel té kneuzig allemaal. Die drie legermannen waren ergerlijk, maar die grote brede gast (''hey, leave my friend alone!'') compenseerde dat dan weer op een leuke manier.

Toch een fikse tegenvaller.

Laat ik maar beginnen met het belangrijkste, de acteurs. Wat een belachelijk zooitje bij elkaar geraapt zeg.
De 2 hoofdrolspelers zijn echt dikke drollen, totaal niet grappig en kunnen niet acteren.

Daarbij helpt de rest eigenlijk ook niet, want het is gewoon ook allemaal niet grappig.
Ik heb best een droog en laag niveau van humor, en een kameraad van mij waarmee ik het keek ook. Maar hier was gewoon bijna niks te bespeuren wat op een grap leek. Gewoon 1x een glimlach gehad tijdens de film, echt te weinig voor een komedie.

Als ik toch iets positiefs op mag noemen is het Hayden Panettiere, wat een ongelooflijk lekker ding. Ze kan ook nog is redelijk acteren, wat deze film dus van de totale ondergang redt. Al kan het ook liggen aan de rest van de cast, aangezien die er niets van bakten, dan valt zo'n schoonheid toch wel makkelijker in positieve zin op.
Jammer dat ze op die lelijke, gespreksloze en onnozele oen valt aan het einde vd film, want dat slaat echt nergens op.
Ze verdient een betere film dan dit!

1*

Opmerkelijk oprechte tiener komedie.

Het is altijd fijn als films doen wat je verwacht van hen. Nog fijner als ze beter uitpakken dan je verwacht had. 'I Love You, Beth Cooper' is de tienerkomedie met grappige situaties, hier en daar cliché sidekicks en leuke avonturen die je er van verwacht, maar daarnaast is het een goede verwoording van hoe tieners zich voelen als graduation dan eindelijk voorbij is. De relatie zoals die wordt opgebouwd tussen Beth en Denis is natuurlijk en logisch. Bovendien eindigt hij niet zo cliché en walgelijk, wat hem des te mooier maakt. Erg sterk ook hoe homoseksualiteit en ouder-problemen worden aangekaart. Soms persiflages, maar nooit onwaardig. Minpunten zijn de ontknoping van de vlucht van Kevin of de standaardisatie van Treece (als je dan een domblondje doet, doe het dan echt hilarisch).

Al met al is de film een leuke achtbaanrit, maar met een oprechte ondertoon. Het is uitzonderlijk, maar niet onhaalbaar in je eigen leven.

Verrassend sterk.

3.5

Five little words can change your life

Gisteravond had ik eigenlijk wel zin in zo'n leuk coming of age filmpje à la Superbad. De keuze viel al snel op I Love You, Beth Cooper, vooral doordat de hoofdrol wordt vertolkt door de immer bevallige Hayden Panettiere. De verwachtingen stonden dus hoog gespannen, al had ik enigszins schrik voor een The Girl Next Door rip-off.

Eerlijk gezegd, Superbad is de koning van dit soort films maar toch slaagt I Love You, Beth Cooper er bijna in om hem van zijn troon af te stoten. De critici waren niet mals voor de film, net als de users hier op Moviemeter maar dat verdient de film echt niet. Columbus slaagt er in om een mooie oprechte, soms ietwat voorspelbare maar altijd bijzonder vermakelijke film neer te zetten. De humor raakt nooit het irritante randje van puberaal maar weet een aantal keren droog uit de hoek te komen (Beth die Denis gigantisch hard aanrijd met haar auto, Denis die mensen te lijf gaat met een Star Wars zwaard, ...) I Love You, Beth Cooper is dan ook in alle opzichten een typische coming of age film. De personages komen realistisch over en vooral Rich heeft een vermakelijke evolutie. Maar de kracht van de film schuilt hem vooral in het einde dat voor een keer is niet cliché is. Deze keer geen nerd die met de schoonste griet van de school gaat lopen maar gewoonweg twee mensen die een nieuwe levenservaring hebben opgedaan en allebei beseffen dat ze iets moois hebben gehad in de voorbije nacht. Ik vind het dan ook ergens jammer dat Denis op het einde nog zegt dat hij direct terug op bezoek gaat gaan bij Beth. Van mij had het mogen eindigen met de 'I will see you at the reunion' quote. Ach, je kunt niet alles hebben en het zou te zot zijn mocht ik hier nu punten voor gaan aftrekken want de scènes die daaraan vooraf gingen waren gewoon 4* waard. Die flashbacks zijn trouwens zo cliché als de pest maar geven het verhaal nog net dat extra humoristisch tintje. Van mij mag Columbus ophouden met Harry Potter of Percy Jackson en zich meer gaan concentreren op dit soort films.

Hayden Panettiere is eigenlijk al een reden om een film te gaan bekijken. In Heroes is ze al onweerstaanbaar maar wanneer ze dan nog in dit soort films gaat spelen ben ik helemaal verkocht. Met reden want dit doet ze gewoon uitstekend. Ze weet haar personage iets bitsig mee te geven maar ondertussen komt ze ook heel aaibaar uit de hoek. Iemand die een veel lagere aaibaarheidsfactor heeft is haar tegenspeler, Paul Rust. In het begin van de film irriteerde ik me aan zijn idiote kop maar wonder boven wonder begon ik dit naarmate de film verder ging meer en meer appreciëren. Panettiere en Rust slagen er dan ook in om hun personages op een geloofwaardige manier neer te zetten, iets wat niet zo simpel moet zijn geweest. De ster van de film is dan toch wel Jack Carpenter die de rol van Rich, de beste vriend van Denis, op zich neemt. Meestal zijn dit soort types de stereotiepe bordkartonnen personages maar Carpenter weet zijn rol goed in te vullen. De vele moviequotes die hij willekeurig uitstoot is voor een liefhebber sowieso al de moeite. Twee mensen waar ik minder ben over te spreken zijn Lauren London en Lauren Storm die de rollen van Beth haar vriendinnen op zich nemen. Waar de andere cast juist zo hard hun best doen om niet in clichés te vervallen lijken zij juist extra hun best te doen om dit wel te doen. Ontzettend jammer want het had de film misschien nog net dat extraatje kunnen geven.

Ik zei het al, de critici zijn niet mals geweest voor de film maar dat is onterecht want I Love You, Beth Cooper is een verfrissende komedie die nooit echt vervalt in standaard verhaallijntjes of personages. Panettiere neem je er natuurlijk zonder moeite bij.

4*

Standaard romcom met een mooie Hayden Panettiere, en een aantal bekende koppen alleen niet memorabel genoeg om te weten waarvan.

Het ergste minpunt vind ik dan nog de cast. De schitterende Hayden Panettiere blijf ik graag naar kijken en kan zeker acteren. Maar de rest.. kunnen blijkbaar niet (slecht) acteren op een leuke manier. De meesten hebben dan ook gelukkig niet al te veel beeldtijd. Alleen Jack Carpenter (die ik volgens mij al eerder een film een gekke filmfreak heb zien spelen) nog redelijk wat.. hij was dan nog niet eens zo storend, maar ook niet echt goed.

Alleen jammer dat ze dan zo'n oetl*l in de hoofdrol moesten gooien, oke hij moet het imago van een nerd hebben en als een nerd spelen, maar dat is geen excuus voor slecht/ongrappig/onleuk (is dat wel een woord? o.O) acteren. Jammer genoeg kwam er daardoor voor mij ook geen chemie over..

Ook een gebrek aan leuke grappen, maar de cast draagt daar ook z'n steentje aan bij.

Dan kom ik uit op een middelmatige komedie met enkele leuke momenten, die alleen nog bekijkenswaardig is vanwege Hayden Panettiere 2,5*

3,0* het doet wat het moet doen en kijkt lekker weg, beter dan de standaard high school movies. Natuurlijk was het kijken naar Hayden Panettiere het alleen al waard om deze film te zien.

I fuck you, Beth Cooper

Dit soort filmpje vind ik meestal wel vermakelijk, maar deze was alles behalve vermakelijk. Vooral de eerste drie kwartier waren tenen kromend slecht. Typische cliché verhaal: een Joodse mega-nerd, die zich niet normaal kan gedragen bij een meisje en uiteindelijke eindigt met het lekkere wijf. Hoe bedoel je onrealistisch? Super irritante acteurs die totaal niet kunnen acteren. Het gedrag van de hoofdrol speler: WTF? Welke nerd gedraagt zich daadwerkelijk zo? Zelfs iemand met Down-syndroom kan zich beter gedragen bij een meisje. Het enige voordeel van deze film is Hayden Panettiere. Zij is echt een lust voor het oog voor mij.

Anyway, ik heb mij bijna de gehele film geïrriteerd aan het gedrag van Paul Rust.

De film heeft een goed begin en daarna nog wat aardige en zelfs sfeervolle momenten. Een groot nadeel is echter dat het scenario nogal doelloos en onbeholpen aandoet. Het acteerwerk was niet goed maar ook niet zo slecht dat het vervelend word. Panettiere vond ik zelfs tegenvallen maar toch straalde de film veel plezier en positiviteit uit en dat compenseerde veel.

Matig.

In deze film vond ik het wel verfrissend dat de nerds een keer niet als een soort "nitwits achter de babes aan blijven lopen maar dat er echt een vriendschap ontstaat. Verder heeft deze film een aantal lang leve de lol momenten. Ik kan niet echt iets noemen wat er voor mij uitspringt maar ik vind het best wel een leuke en onderhoudende film.

No, Denis! Denis, have you ever seen any of the Friday the 13ths? You run upstairs, you die!

Veel leukere film dan ik vooraf dankzij het matige Moviemeter gemiddelde dacht.
I love you, Beth Cooper is een erg aardige film geworden. Waar je vooraf denkt aan de zoveelste ''nerdy tieners willen seks'' komedie, daar gaat deze film gelukkig een hele andere richting in.

De film weet humor te combineren met een leuk road trip achtig verhaal waarbij Denis zijn Beth Cooper waar hij al zolang verliefd op is echt leert kennen. Waar zij denkt dat hij haar dan minder interessant zou vinden, daar vind hij (uiteraard) haar daardoor nog veel leuker.Gelukkig is de film niet zo klep en langdradig, maar zit er genoeg humor in. Beth die Denis aanrijdt, het ''Star Wars'' gevecht, de vechtpartij bij het feestje waar ze niet uitgenodigd waren, de daaropvolgende auto die de hele muur aan gort rijdt etc etc. Het bleef lekker luchtig en dat was erg prettig.

Want het verhaaltje an sich stelt natuurlijk weinig voor en verloopt wel zoals je het verwacht. Gelukkig was het einde niet zo suf dat Beth en Denis met elkaar naar bed gaan. Ze beseffen beiden dat ze een mooie avond en nacht hebben gehad, maar gaan daarna wel hun eigen weg. Ik vond de quote ''thank you.... for loving me'' ook erg passend en mooi.

Wat betreft de hoofdrolspelers...die Denis is me wel een zak hooi zeg. Jammer dat ze niet een wat betere acteur hadden gecast. Dit kon echt een stuk beter. De film-quotende vriend vond ik weer wel erg leuk. Hij had toch soms wel een paar hilarische filmquotes .
Van de meiden was alleen Hayden Panettiere echt enorm de moeite. Ze speelde haar rol van Beth prima. Bijzonder aantrekkelijke dame die ook nog eens behoorlijk acteerde.

I love you, Beth Cooper is geen bijzondere film, maar wel 1 met een boodschap en het is een film geworden die me een prettig gevoel gaf.

You're not alive unless you're livin'.

3,5*

Leuk tussendoortje.

Om eerlijk te zijn had ik hier niet meer van verwacht dan een een standaard teenage comedy. Viel toch nog mee. De film is weinig memorabel. Het verhaal is vrij standaard en stelt weinig voor. Cliché hier, cliché daar, maar de film kwam soms nog wel origineel uit de hoek en had een paar leuke quotes en geslaagde grappen. De hoofdrol speler vond ik tegenvallen. Hij had een onprettig hoofd om naar te kijken. Hayden Panettiere dan weer wel. Maar het leukste personage is toch wel die van Jack Carpenter, het zijn toch zijn grappen waardoor de film zijn charme krijgt.

Vermakelijk. Bij vlagen grappig, maar het had toch beter gekunt. Panettiere en vooral Carpenter houden de film van een onvoldoende af.

3,0*

Eigenlijk de zoveelste tiener komedie over een nerd die verliefd is op het populairste en mooiste meisje van de school. Uiteraard heeft dat meisje ook een vriend die het niet zo heeft op de nerd. Tjonge jonge wat een lekker origineel cliché verhaal ! De humor is verder best flauw en de acteurs en actrices stellen ook weinig voor (met name hoofdrolspeler Paul Rust) met uitzondering van Jack Carpenter (nerd vriend die best grappig was) en Hayden Panettiere. De laatste speelde best goed en zag er fraai uit. Vooral dankzij haar heb ik deze flauwe tiener komedie nog kunnen uitkijken.

Hayden Panettiere is een beauty. Wat een mooie vrouw. Echt een snoepie. Zij is dan ook het hoogtepunt van de film te noemen.

Het begon al met een tenenkrommende speech die niet veel goeds beloofde. Dan start een aaneenschakeling van clichés, maar er zitten ook herkenbare situaties in. Het voelt alsof alle andere bekende soortgelijke films in de blender zijn gestopt en dit er uit kwam.

En het meest storende, die hoofdrolspeler... moet die nou serieus doorgaan als iemand die afstudeerde? Zou me niks verbazen als die vent al tegen de 30 aanloopt, want het leek echt in geen geval op een jonge kerel.

Niet echt heel grappig, maar wel redelijk onderhoudend genoeg om uit te kijken. Gelukkig hadden we Hayden nog.

Lekker filmpje voor tussendoor, alles behalve origineel en eigenlijk verdomd slecht uitgevoerd maar o-zo-vermakelijk. Af en toe geslaagde grappen, en het grote gedeelte tenenkrommend slecht. Acteer werk was erg vervelend en ook de veiligheid waar de film op speelt, was erg jammer. Deze ''nacht van zijn leven'' had veel grootser en leuker kunnen zijn. Daarnaast irriteerde ik me meerdere malen aan de hoofdpersoon's neus, maar dat terzijde. Vermakelijk tienerfilmpje, maar eigenlijk te slecht voor woorden. 2 sterren

Leuke highschoolcomedy waarin de studiebol van de school tijdens zijn afstudeerspeech verklaart dat hij van het mooiste meisje van de school houdt. Flink overdreven allemaal en ook het romantische einde voelt wat geforceerd. Maar aan de andere kant komt de film soms weer oprecht uit de hoek en blijken de personages minder cliché dan verwacht. Er gebeurt in ieder geval genoeg, waardoor de film nergens verveeld.

Leuke aftiteling ook waarbij je de schoolboekfotos te zien krijgt van schrijver en producers enz.

Een meevaller. Ik heb het normaal gesproken niet zo op Amerikaanse high school-komedies, omdat die vaak binnen de kortste keren platvloers en banaal worden. Maar dat valt in deze film alleszins mee, afgezien van het blijkbaar onvermijdelijke macho-gedoe van een aantal sportschoolfiguren. De relatie tussen sukkel Paul Rust en bloedmooie Hayden Panettiere is zo onwaarschijnlijk, dat dit in zijn uitwerking toch tot een heel aardig verhaal leidt. Niet bijzonder, maar het aanzien best waard vanwege een aantal leuke momenten.

Geen geweldige komedie, maar als film op zich niet zo beroerd. Kijkt best lekker weg. Paar mooie dames. Toch zijn de 2 gasten niet nerderig genoeg, waardoor er te weinig te lachen valt. Film had ook wel wat korter kunnen duren. Het boze militair-vriendje begon me ernstig te irriteren.

Panettiere is gewoon een lekker ding, waardoor je wel blijft kijken, maar qua plot is het allemaal wat te kwijlerig en saai. 2,5 sterren is dan ook het hoogste dat ik hier aan kan geven.

Aardig filmpje, keek goed weg. Ik kon me erg vinden in Hayden Panettiere. Leven in het moment, houd ik wel van.

Ik keek heel de tijd naar Jack Carpenter, want hij deed me zo ontzettend veel aan Jay Baruchel denken! Ik weet nu nog steeds niet of hij gay is of bi of hetero, maar ok.

Helaas heb ik tijdens de hele film, met krommende tenen gekeken naar het gestuntel van Paul Rust. Die jongen kan wat incasseren! Vandaar dat mijn cijfer niet zo hoog is.

2,5*

googelde movies like american pie.

kwam hier op uit onder andere.

best geinig.mist wel wat.

maar voor een keer is het te doen.

Leedvermaakkomedie.

Af en toe erg grappig, maar ook wel wat onvoldoende over-the-top om iets bijzonders te zijn - nogal wat van de situaties en grappen hadden veel vetter aangezet kunnen worden, en dat was de film wel ten goede gekomen wat mij betreft - had in ieder geval geholpen om het geheel langer dan een dagje of wat te onthouden.

Hayden Pannettiere had ik al eens eerder gezien en viel me toen erg tegen, maar dat is hier geen punt meer. Kennelijk wat bijgeleerd of wat volwassener geworden. Of misschien gewoon een iets betere regisseur.

I Love You, Beth Cooper

Na aanleiding van Sex Drive (2008) hadden we wel zin in een 'deel 2'. Daar is dus I Love You, Beth Cooper uit gekomen en we hebben ons wel vermaakt. Ik ben persoonlijk erg fan van deze komedie films en daarom kwam deze ook op mijn beeldscherm terecht. Nee, ik heb me erg vermaakt met deze film en het helpt je wel om de middag door te komen. Ik vond het verhaal leuk om te volgen en het concept prima. Leuk vermaak voor in de middag!

3.0*

Flauwe Columbus.

Had ook niet meteen verwacht dat dit soort films uit zijn brein zouden komen, al geeft Columbus me tegenwoordig een nogal wanhopige indruk. Dit soort films zijn ook een heel stuk anders dan zijn wat grotere producties. Prima dat regisseurs het soms wat kleiner willen aanpakken, maar dit lijkt me niet bepaald de beste manier.

De opening was niettemin nog wel lollig. De film maakt ook direct zijn komische inslag duidelijk, maar ook wat voor soort film je de rest van de tijd zal gaan zien. Het trucje om het de kijker zo ongemakkelijk mogelijk te maken is ondertussen al vaker gedaan, daarom besluit Columbus dit de hele film lang zwaar aan te houden en er geen wijzigingen aan toe te passen. Logisch.

Het zorgt voor een film die wel aardig wegkijkt, maar na zoveel domme interacties tussen en vanuit de twee jongens met de meiden was ik er wel klaar mee. Sowieso bijzonder hoe ze in deze situaties terechtkomen. Lijkt me dat deze film is geschreven door iemand die totaal geen voeling heeft met het materiaal waarmee hij of zij bezig is. In ieder geval herkende ik hier nergens echt een jonge cultuur in.

Verder probeert de film wat hartverwarmender te zijn naar het einde, maar na alle nogal merkwaardige scenario's die daaraan voorafgaan komt dit deel niet echt binnen, laat staan dat het je weet te charmeren. Het is wel jammer, want het acteerwerk was niet per definitie heel slecht. Panettiere past perfect in deze film en beschikt over precies de juiste uitstraling. Trekt de film eigenhandig ook een heel stuk verder.

Jammer dat de film eigenlijk te flauw is en steunt op humor die al na 15 minuten was opgebrand, maar verder gebeurt er wel behoorlijk wat, hoe flauw dit ook mag zijn. Er zitten nogal wat bedenkelijke scenario's in deze film waardoor je de opbloeiende relatie tussen Panettiere en Rust nooit serieus kan nemen, maar het kijkt wel aardig weg en duurt niet te lang.