Momma's Man (2008)

Zeer geslaagde variatie op het slacker-thema. Mikey, ergens in de dertig, staat na bezoek aan ouders dezelfde avond weer op de stoep met de mededeling dat het vliegtuig vol zat. Dan morgen maar. Morgen wordt een dag later en voordat Mikey het weet zit hij weer op zijn oude gitaar te raggen en zijn oude stripboeken te lezen. Hij begint ook de telefoontjes van zijn vrouw (die met hun kind ergens aan de west-coast zit) te negeren. Al snel wordt duidelijk dat Mikey zich in een existentiële crisis bevindt. Sterke mix tussen gortdroge humor en een onderhuidse treurnis die steeds pregnanter wordt. Wat er met Mikey precies aan de hand is mag de kijker invullen, maar dat doet aan de invoelbaarheid gek genoeg weinig af. Want al begrijp ik Mikey slecht, ik had zeer met hem te doen. Waarschijnlijk omdat ik hem op een dieper fundamenteler niveau juist weer heel goed begrijp. Kleine film, groot effect.

Kan eigenlijk niet veel toevoegen aan het stukje van Olaf K., hoewel ik de uitwerking van het interessante basisgegeven een beetje mak vond. Volgens mij valt er dan ook een veel sterkere film uit te puren. Vooral het feit dat Mikey ineens met drempelvrees heeft af te rekenen vergalde het wat voor mij. Dat gegeven wordt er naar mijn gevoel een beetje met de haren bijgesleurd en deed overdreven aan. Momma's Man zou minstens even boeiend zijn door zachtjes op het uitgangspunt voort te borduren.

Niettemin een aangename, nostalgische prent waarbij je zelf nog eens wordt teruggebracht naar het veilige en gezellige nest van vroeger. Mikey houdt zich liever hier op dan terug te moeten naar een wereld vol verantwoordelijkheden waarin hij zelf de rol van de volwassene moet opnemen.

Visueel redelijk sober, maar dat ouderlijke huis is toch wel echt een fantastisch decor om dit tragi(komi)sche verhaal in te laten afspelen.

Een film die een aantal sterke observaties bevat waarover een waas van heimwee hangt. Aardig, maar hier had meer ingezeten.

Mike, Mikey voor intimi, is getrouwd en heeft een kind. Na een onduidelijke zakenreis blijft hij hangen bij zijn ouders in New York in plaats van terug te gaan naar vrouw en kind in Californië.

Ik kan wat minder sympathie voor hem opbrengen dan eerdere posters. Mike komt op mij over als een loser die zichzelf een schop onder z'n kont moet geven. Zoals hij doet, zo ga je als volwassene niet met mensen om. Dan sleep je ze mee in je eigen misère. Redelijk.