Traité de Bave et d'Eternité (1951)

Oftewel een typisch Frans avant-garde manifest, met de gebruikelijke strekking dat alles kapot en iedereen dood moet.Film bestaat uit 3 delen:

In deel 1 brult Isou ons zijn esthetica toe,begeleid door pokkenherrie op de achtergrond.In Beeld zien wij Isou zelf die doelloos door het quartier latin doolt.Wat die esthetica betreft: film moet zich losmaken van de fotografie en het geluid dient zich los te maken van het beeld. Isou beroept zich hierbij op uiteenlopende figuren als Stroheim, Bunuel,Eisenstein en zelfs Picasso, maar de voornaamste inspiratiebron is niemand minder dan de Goddelijke Markies. Op de achtergrond horen wij steeds een zgn. voordacht van Isou die tijdens zijn performance door de brave burgers wordt uitgejouwd.

Deel 2 poogt deze opvattingen te demonstreren dmv een soort proto NV anti- love story, met als aankondiging dat deze film kan bogen op het beste scenario ooit.De beelden bestaan uit verminkte film á la Brakhage,beeld dat op zijn kop staat en dergelijke ongein.

Deel 3 is een lettristisch manifest,wat betekent dat we figuren allerhande "gedichten" horen voordragen in het genre:

oote

oote oote

boe

Het moge duidelijk zijn dat de hele NV reeds in deze film zit,en dat zgn. vernieuwers als Resnais en Godard niet veel meer hebben gedaan dan de wijze raad van Isou op te volgen.

Wie deze film nog te softcore vindt, zou zich ook kunnen wagen aan iets als" hurlements pour De Sade" van Delbord, waar het beeld helemaal is afgeschaft maar verder dezelfde strekking heeft.

Zelf werd ik wat nostalgisch van dit filmpje:wie nu zoiets zou maken kreeg waarschijnlijk per direct een subsidie.Zo is er natuurlijk geen fuck aan.

Een lange, onplezierige zit, maar wel een van de belangrijkste avant-garde films van de vorige eeuw. Hoewel het lettrisme een van de meer arrogantie-gevoelige kunstfilosofische stromingen van de vorige eeuw was (Isou's neo-Hegeliaanse verklaringen omtrent het 'einde van de kunst as we know it'), heeft het toch iets aandoenlijks. Waar zijn de tijden dat artiesten zich uberhaupt nog ergens druk om konden maken alsof hun leven ervan af hing?

En druk maken doet Isou zich, met dit anti-entertainment manifest. Maar net als de films van Warhol, Snow en Brakhage is Isou meer geinteresseerd in een mediafilosofische beschouwing. En als zodanig was hij met Venom and Eternity een klein decennium voor het losbarsten van de nouvelle vague extreem origineel en doordacht bezig. En net als met het werk van Warhol en Snow (Brakhage zeer zeker uitgezonderd) is deze film geen doorkomen aan, maar zal iedere intellectueel bewuste filmfan er wel degelijk de experimentele mijlpaal die het is in herkennen.

Fascinerende film. Een anti-film eigenlijk. Ik had me voorbereid op een lange en moeilijke zit en makkelijk was het niet, maar het viel niet tegen. Ik heb films van Godard gezien waar ik meer moeite mee had om maar eens wat te noemen.

En vooral ook een statement van jewelste. Zoals dat bij dit soort manifesten gaat nogal overtuigd van zijn eigen gelijk. Zo sterk dat de film min of meer dood wordt verklaard zonder dat deze film gemaakt is navolging zou krijgen. Isou trekt regelmatig de vergelijking met andere kunstvormen, bijvoorbeeld met schilderkunst voor en na het kubisme en Picasso.

Film moet van Isou (midden 20 toen hij dit maakte!) tot de grond toe worden afgebroken. Tekst en beeld moeten volkomen los van elkaar komen en het beeld is moedwillig beschadigd. In het meest extreme stuk blijft er gebrabbel (door elkaar geknipte menselijke geluiden) en een leeg beeld met enkel beschadigingen over,

Ook interessant is het om mijn eigen reactie te peilen. Het succes van film is wezen jokken tegen je hersenen. De losse beeldjes worden door je hersenen aan elkaar gekoppeld tot een coherent geheel. Wat je hersenen ook doen is het beeld aan het geluid koppelen. In deze film is dat met nadruk niet zo en toch betrapte ik mezelf er keer op keer op dat als er een figuur in beeld kwam ik deze associeerde met wat er op dat moment vertelt werd. De film daagt je uit om dat soort dingen los te gaan laten.

Fijn dat ik dit gezien heb.

4.0*

Dat smaakt naar een kijkbeurt!!!

Waarempel, wat schetst mijn verbazing, een geheel nieuw opgepoetste 35mm restauratie. Te zien op 25 juni in WORM (Rotterdam).

AS donderdag, de gerestaureerde print in Filmhuis Cavia Amsterdam. Met inleiding van Pip Chodorov!

Dat ging niet vanzelf. Voornamelijk filmtheoretisch en kunstbeschouwend erg interessant. Maar ik zal hem niet snel nog een opzetten voor het kijkplezier ervan.