Okja (2017)

Woooh, wat een heerlijke koddige, satirische film! Echt te gek! En blijkbaar kunnen dit soort films niet (meer) in Hollywood gemaakt worden? Iets in de trant van een doelgroep die niet duidelijk was? Daarom kon de film niet gemaakt worden? Enfin uiteindelijk met een Hollywoodwaardig budget van vijftig miljoen dollar heeft Netflix het wel aangedurfd en het resultaat is oogstrelend. Vertederend alsof regisseur Joon Ho Bong een kruisbestuiving heeft weten te maken tussen een live-action Ghibli- tekenfilm en Steven Spielbergs E.T. Of anders een meer aaibare en nog perfectere versie van zijn eigen eveneens maatschappijkritische spektakelfilm The Host. Echter is er meer want het verhaal stemt ook tot nadenken. Het meisje dat het tegen de grote multinationals opneemt. Die alles doen onder het mom van vraag en aanbod voor nog meer winst. Onze eigen nauwelijks afnemende vleesconsumptie. Kapitalisme tegenover natuur? En dan de acteurs; de bekendste verrassen door anders dan anders te doen. Zo is Jake Gyllenhaal te zien als zoöloog Dr. Johnny Wilcox, zijn rol is zeer vermakelijk maar ook over de top. Een soort van tragische clown. En als hij dan de pias is dan was Tilda Swinton de circusdirecteur. De zowel ijdele als egoïstische Lucy Mirando. Perfect gecast beide! Girlpower komt ervan tienermeisje Mija (Seo-Hyun Ahn) die ondanks alles haar varken probeert te redden. En naar varken gaan toch wel de meeste credits. En niemand minder dan de Nederlandse Oscarwinnaar Erik-Jan de Boer heeft die verzorgt. Okja het reusachtig varken is met zijn blik in die ogen, zijn geluidjes, de bijna echte huid en in alle bewegingen zo gedetailleerd en subtiel dat het volkomen bijdraagt aan de geloofwaardigheid en emoties van dit fantasievolle dier. Erg goede film!

Weer een hele andere film dan het vorige meesterwerk van deze regisseur. Erg mooi gemaakt, dat varken is erg geloofwaardig. Maar vond de boodschap van stoppen met vlees eten er te dik op liggen.

En de film was met dat meisje (hoe goed ze het ook speelt) iets te kinderlijk. Een ouder meisje had de film beter gedaan denk ik.

Een nieuwe Joon-ho Bong is altijd interessant. Al zijn bekende voorgaande werk heb ik bekeken en met 4 sterren beoordeeld. Misschien wel mijn favoriete Zuid-Koreaanse filmmaker.

Ik was daarom erg benieuwd wat hij van dit project zou gaan bakken. Ook deze Okja vind ik een zeer toffe film, jammer genoeg niet zo goed als zijn voorgaande films.

De film is uiteraard weer grappig. Vooral de dialogen tussen de twee Zuid-Koreanen in de vrachtwagen in Seoul vond ik hilarisch. En wat heeft hij een geweldige cast bij elkaar verzameld, met Tilda Swinton, Paul Dano en Jake Gyllenhaal is hoogtepunten. Geweldige karakters.

Het plot zelf is een satire op de hedendaagse commercialisering, in dit geval het commercialiseren van big-achtige wezens. Hoe verzin je het? De biggetjes zijn ontzettend schattig en het is moeilijk om er geen zwak voor te krijgen. Ondanks deze positieve punten miste ik een echte wow-factor. Een soort wending, of twist, of iets anders bijzonders, Wat zijn andere films wel hadden. Toch heb ik me prima vermaakt en heeft het een bevredigend einde. Voor mij ook de beste Netflix Original tot nu toe.

De band tussen het meisje en Okja was wel leuk en lief. De stukken waar de Amerikaanse acteurs de overhand hadden vond ik helaas een stuk minder. Ook die linkse dierenactivisten vind ik niks, en dat ze met 'Mirando' een sneer naar Monsanto willen maken was ook wel duidelijk.

Een aandoenlijke film over een jong meisje en haar "supervarken", het lijkt trouwens meer op een nijlpaard met flaporen, dat je aan het denken probeert te zetten over de bio-industrie. Het heeft wel wat weg van een familiefilm maar ik denk dat deze toch niet geheel geschikt is voor kinderen. Hoe schattig Okja er ook uitziet, er zitten ook best wat confronterende beelden in. Okja is mooi gemaakt, de cgi ziet er prima uit. Verder een redelijke cast maar hoe de typetjes neergezet worden vond ik wat minder geslaagd, een beetje te overdreven. Desalniettemin wel een aardig filmpje.

Vet over de top geacteerd op bepaalde momenten. Eerst had ik het gevoel dat ik naar een Koreaanse kinder avonturen film zat te kijken, maar al snel werd me duidelijk dat deze film een boodschap heeft. En films met een boodschap daar heb ik iets mee. Dit is het soort film dat een kind kijkt en de rest van zijn of haar leven niet vergeet, deze film kan werkelijk iets uitmaken. Dan zijn er nog de mooie shots, de fantastische cast en de wetenschap dat Glen nog Leeft (TWD ) die deze film voor mij tot een toppertje maken. Meer dan het verhaal over een Koreaans meisje en haar genetisch gemanipuleerde nijlpaardvarken, maar een film die op een soms grappige manier laat zien waar sommige bedrijven nu al mee bezig zijn ........ Money makes the world go round.

Ik had al niet veel met de regisseur zijn vorige film Snowpiercer maar ook deze film vond ik nergens spannend of verrassend uit de hoek komen. Het enige dat ik erg sterk vind is hoe Okja eruit ziet en hoe de acteurs met hem in contact komen (aaien enzovoort). Ik weet ook niet goed wat ik van Gyllenhaal zijn acteerprestatie moet vinden. Overacting? Of net niet? Op bepaalde momenten grappig maar geregeld ook eerder irritant dat je hem voor zijn kop wou slaan. Hij moet oppassen met dit soort rollen want voordat hij het weet is hij niet meer geloofwaardig in het serieuzere werk dat hij doet.

Verder is deze film enorm voorspelbaar. Van elk personage weet je al snel hoe ze in elkaar zitten en je weet eigenlijk al direct hoe de film zal aflopen. Natuurlijk wilt niemand een (huis)dier geslacht zien worden, maar wat met al die andere dieren waar we geen band mee hebben. Wat hebben zij misdaan? Dat zie je al snel in de reactie van de gewone mensen toen ze beelden lieten zien van het misbruik dat deze dieren achter de schermen bij Miranda werd aangedaan. Als ze zulke praktijken zien, worden ze boos. Maar anders kraait niemand ernaar.

Toch eten we massaal vlees. We beschouwen dieren en vooral varkens zoals Okja als voedsel. Zolang we niet moeten aanzien hoe het dier geslacht wordt, interesseert het de meeste mensen niet hoe het stuk vlees op hun bord gekomen is. Zo zit de wereld helaas in elkaar en dat zal ook met deze film vermoedelijk niet veranderen. Ik weet ook niet of ik de boodschap of de uiteindelijke moraal van de film inhoudelijk wel zo goed vind. Het heeft voor mij iets weg van: red mijn huisdier of dus red Okja maar over die andere duizenden superpigs wordt niet gesproken. Dat die geslacht worden interesseert niemand. Niemand komt op voor die dieren. Wat maakt Okja zo speciaal, ze is zogezegd de beste, maar waarom? De film heeft misschien een bevredigend einde maar of de boodschap de juiste is trek ik toch in twijfel.

Het blijft een beetje behelpen met de Netflix-originals de laatste tijd. Deze veelbelovende Zuid-Koreaanse film is bijvoorbeeld uiteindelijk vlees noch vis. Mooi gemaakt, met fraai camerawerk en uitstekende special effects, maar inhoudelijk is de film te dun en het akteerwerk van vrijwel alle amerikaanse akteurs (met name Tilda Swinton en Jake Gyllenhaal) is behoorlijk over de top. Deels familiefilm, deels dystopische toekomstvisie, deels aanklacht tegen de huidige consumptiemaatschappij. Helaas ook slechts deels geslaagd.

Sterk.

Een film die een behoorlijke spiegel voorhoudt en rake klappen uitdeelt aan de vleesindustrie. Ontzettend knap hoe zoveel loodzware thema's samenkomen in wat aanvankelijk aanvoelt als een kinderfilm. Okja zegt wat over onze omgang met dieren, de natuur, huichelachtige pr-afdelingen, de holocaust en hebzucht, maar begint en eindigt klein en zwijgzaam. En dan valt er links en rechts ook nog wat te lachen. Heel knap gedaan. Acteerwerk is soms wat flets, maar dat was dan ook de bedoeling. Vond Paul Dano als altijd erg sterk.

Joon Ho Bong

Toch wel jammer om een film met zoveel potentie het niet waar te zien maken. Het concept is boeiend, de liefde voor Okja is er zeker, het wat over the top wereldje kan prima werken, beetje kritiek op onze vlees consumptie kan niet per se kwaad. Maar uiteindelijk werkte alles net niet.

Okja is geen Totoro. Bong wil ons wel in het eerste deel veel liefde laten hebben voor Okja. Maar subtiel verschil met de Gibli film (die ik laatst nog eens heb herzien en staat als een huis) is dat Gibli iets heel goed doet wat Okja niet goed doet. Het gaat uit van de pluspunten van de natuur en de kracht ervan. Waardoor Totoro werkt als natuurwezen maar ook als knuffel die kinderen helpt als ze een zieke moeder hebben. Hier word Okja neergezet als held omdat hij het meisje red. Om het daarna extra zielig te maken voor ons als kijker als die bij de slachtbank komt. Dat is simplisme en effect bejag. En werkt daardoor niet zo sterk.

Super jammer. Wat Totoro juist toont is dat je niet Hollywood grootst hoeft te gaan om toch een boodschap te krijgen. Okja doet dat uiteindelijk wel. Het is ergens wel vermakelijk. Acteurs zijn verder goed genoeg. Jake vond ik niet heel sterk in een rol als deze en Swinton is een beetje voor Bong wat Helena Boham Carter was voor Tim Burton. Het oogt ook allemaal Koreaans netjes. Maar zoals bij eigenlijk al zijn films lijkt hij toch de nodige hart te missen. Dit hoefde niet zo groot. Had van Okja een real life Totoro achtige film gemaakt en het punt had veel subtieler en sterker naar voren kunnen komen.

Maar wellicht voelde dit als zijn redeem ticket naar Hollywood nadat Snowpiecer box office wise niet heel sterk was. Helaas is dit dan ook niet de regisseur die ik per se in Amerika aan het werk wil zien. Doe dan maar iemand die durft klein te blijven.

3 kleine sterren.

Okja mocht zich verheugen op behoorlijk wat pers-aandacht de afgelopen weken. Het blijkt best een onderhoudende film te zijn, bovengemiddeld, maar naar mijn smaak te bombastisch in uitvoering- er had wel een plotlijn of twee uitgelaten mogen worden (mijn suggesties: de evil twin en de interne strijd tussen Jay en K). Het varken Okja is niet zo schattig en knuffelbaar als ik vooraf had gevreesd, maar wel al te slim en heldhaftig. Het einde in het slachthuis (inclusief een Disney-achtige ontsnapping en een soort strijdkreet van de varkens) was mij te Amerikaans- laat dan liever een in-your-face slachthuis-scene zien met bloed en ingewanden in plaats van die keurig glimmende machines en mooi afgesneden koteletjes.

Met enkele bijzondere muzikale keuzes en nogal overdreven spel van de steracteurs probeert de regisseur er een eigenzinnig stempel op te drukken, en daarin slaagt hij redelijk. Meer zat er denk ik ook niet in, het onderwerp leent zich niet goed voor een grote publieksfilm, de echte scherpte blijft uit. Bong is een interessante filmmaker maar dit is toch de minste die ik tot nu toe van hem zag.

Als een film zo gehyped en geprezen wordt, wil ik er toch graag op korte termijn zelf een mening over hebben. Gisteravond dus opgezet.

Helaas vond ik Okja een redelijk teleurstellende film. Ik worstelde met name met de toon; klein, mooi gespeeld sentiment moet zich verhouden tot over de top-achtervolgingen en (veel te) expressief acteerwerk. Tilda Swinton past hier wat mij betreft gewoonweg niet, maar speelt dan nog sterk; Gyllenhaal daarentegen werkt daarentegen (zo uit m'n hoofd) voor het eerst écht op de zenuwen in een speelfilm. Naar gevalletje overacting.

Inspelen op de actualiteit is een kunst; Bong Joon-Ho doet dat zonder meer, maar bij die ene opzichtige visuele associatie (Auschwitz sloeg de balans voor mij toch negatief door. Okja is dan weer uiterst serieus, dan weer losgeslagen in haar toonaangevende wereld van excessief kapitalisme en dierenactivisme.

Credits wel voor de computeranimatie trouwens, een knappe prestatie van 'onze' Erik-Jan de Boer. Een waardeloze film is dit in veel opzichten zeker niet, maar overschat vind ik deze Okja zonder meer.

2,5*

"They need to taste fucking good."

Het is zeker te merken dat Joon Ho Bong voor deze titel de vrije hand heeft gekregen van Netflix, maar of dat nou goed heeft uitgepakt valt te betwisten.

Centraal staat een genetisch gemodificeerde varken dat tien jaar lang verzorgd wordt door een tiener, zonder dat ze weet dat het dier weer terug moet naar de fabriek waar het vandaan komt. Wat ogenschijnlijk begint als een kinderfilm ontaardt al gauw in een hoop merkwaardigheid, wat maar weer eens de excentrieke stijl van Joon Ho Bong benadrukt.

'Okja' lijkt een aanklacht te zijn op de vleesindustrie, maar de manier waarop de film zich ontvouwt leidt enkel af van de boodschap. Daarvoor slingert de toon alle kanten op en neemt de hysterie de overhand. Als dan zelfs Jake Gyllenhaal hieraan moet meedoen ben je mij als kijker kwijt. Toch zitten er een aantal sterke momenten in die tekenend zijn, maar tegelijkertijd ook geforceerd aanvoelen.

Wat mij betreft had de film meer in lijn mogen zijn met het begin in Zuid-Korea waar je kennismaakt met het koddige beest. Qua CGI wordt deze prima weergegeven, hoewel het nooit levensecht wordt. Het ligt er maar net aan hoe de band tussen het varken - dat er eerder uitziet als een nijlpaard - en Mija op je overkomt, aangezien het meeste hiermee staat of valt wegens gebrek aan scherpte.

Al met al een potentieel interessante film waar stiekem een satire in zit verborgen, maar het komt er gewoonweg niet uit. Na de eindcredits volgt er trouwens nog een extra scène.

2,5 Sterren.

Deze film zal enkel en alleen om 1 reden blijven hangen, en dat is het varkentje. Ik wil er ook eentje..

Visueel ook nog wel aardig, maar het plot zal mij verder een worst (hihi) wezen.

Kleine 3*

Red de plofbig

Waarom is de ene je vriend en de andere je voedsel? Deze tekst zag ik vanochtend op een pamflet die op een stoplicht geplakt zat. Langs de tekst stonden een puppy en een klein biggetje afgebeeld. Precies deze discussie wil de film Okja ook ontketenen en er wordt dan ook flink geprobeerd om op het geweten van de vleeseter in te werken. Niet geheel toevallig promootte de stichting Wakker dier deze titel ook al op hun Facebookpagina. Gratis marketing!

Naast jou als kijker bewegen om voortaan naar de vegetarische afdeling bij de Albert Heijn te gaan heeft regisseur Joon Ho Bong zich (gelukkig) ook nog bezig gehouden met het vermaken van de kijker.
Okja trapt dan ook gelijk sterk af met een betoog van (wolf in schaapskleren), Miranda Otto en trakteert de kijker even later ook nog op een spectaculaire achtervolgingsscène . Wel allemaal in dienst van het verhaal want geen moment voelt overbodig.

Wat helaas wel overbodig en een doorn in mijn oog bleek te zijn was de rol van Jake Gyllenhaal als ''dierenliefhebber''. Serieus. gast. Met deze rol verlies je bij mij in een keer het respect wat je als acteur hebt opgebouwd. Gyllenhaal irriteert hier mateloos, acteert voor geen meter en trekt als hij in beeld is alle aandacht naar zich toe op de meest vervelende en negatieve manier. Gelukkig is zijn rol niet al te groot. Ook een nadeel vond ik dat de film na zijn sterke start, een klein beetje inkakt in zijn middenstuk.

Gelukkig is Okja nog steeds beter dan 90% van de originals die Netflix on-line gooit. Nog een heel sterk punt vond ik bijvoorbeeld dat het verhaal zich deels in Zuid Korea afspeelde inclusief de originele taal en lokale acteurs. De hoofdrolspeelster spreekt aan het einde van de film nog steeds amper een woord engels. En zo hoort het ook. Ook veel beter dan dat whitewashing gebeuren in bijvoorbeeld Ghost in the Shell.

Als je je niet te veel stoort aan de boodschap die Okja er soms net iets té dik bovenop heeft liggen zul je er geen spijt van krijgen als je deze een kijkbeurt geeft. Waarschijnlijk wordt dit wel een van de meest unieke films van 2017. Alleen daarom moet je hem eigenlijk ook al zien.

4,0*

Gyllenhaal ging wat mij betreft deze keer toch net over het randje heen.

Sowieso ademt de film een wat bevreemdende sfeer uit. Het middenstuk is helaas weinig boeiend en trekt zich lang. Het einde is dan wel weer sterker.

De boodschap is nogal helder. Of je er iets mee doet? Dat ligt aan jezelf.

Bijzondere film, die laat zien dat je pro-animal-'propaganda' niet per se in drammerige 'seen it all before' docuvorm hoeft te gieten, maar er een creatieve en originele draai aan kunt geven.

Wel zijn de algehele toon en de personages nogal een rommeltje. Tilda Swinton en vooral Jake Gyllenhaal zijn nogal over de top, de stukken in Korea met Mija en haar opa zijn dan weer redelijk no nonsense Koreaans, en de ALF-mensen zitten daar weer ergens tussenin. Ook het verhaal en de sfeer wisselen sterk tussen spannende actie, malle typetjes, serieuze ontroering en soms kluchtachtige chaos waarbij je je afvraagt of je moet of wil lachen om wat er gebeurt. Een iets consistenter geheel was misschien beter geweest. Het was waarschijnlijk een kwestie van contrast tussen good and evil creëren, maar ik vond het niet goed bij elkaar komen op deze manier.

De scenes met Okja en Mija zijn dan ook veruit de beste, zeker het allereerste begin in het bos is erg knap gedaan, en ook de scene in het slachthuis is erg ontroerend en confronterend. Alles met Swinton en Gyllenhaal vond ik er persoonlijk niet helemaal uitkomen, zeker niet met die evil twinsister die nog even verschijnt op het laatst.

Toch nog wel een voorzichtige 4* hiervoor, vond het verfrissend, knap gemaakt, en de boodschap uiteraard eentje die gezien mag (moet) worden.

Best fijn.

Bong zal wel nooit m'n favoriete regisseur worden, maar met Okja laat hij toch aardig wat creativiteit zien. Genoeg zaken die fris en leuk aanvoelen, anderzijds is de film ook niet bepaald beschaamd om hier en daar wat inspiratie weg te plukken.

Wanneer Mija op de slapende Okja ligt bijvoorbeeld, krijg je gewoon een stukje live-action Totoro voorgeschoteld. Ook die idyllische bossetting lijkt naar Miya's meesterwerk te refereren. Maar verder is dit toch vooral een film die op zichzelf staat.

CG is goed, wat zeker helpt aangezien je toch een tijdje zit opgescheept met het wezen zelf (wel meer nijlpaard dan varken wat mij betreft, maar soit). De film ziet er verder ook wel netjes uit, soundtrack irriteert niet en het acteerwerk is op niveau. Al zijn sommige acteurs duidelijk beter op hun gemak dan andere. Dano doet het geweldig, Gyllenhaal vond ik de plank misslaan. Je ziet wel waar Bong heenwil met die rol, maar Gyllenhaal is niet de juiste persoon daarvoor.

Het antivlees gebeuren op het eind ligt er iets te dik op (met een hele rondleiding in de slachtfabriek), gelukkig heeft de film verder kwaliteit genoeg om het geen doorslaggevend minpunt te maken. Toch had het best een niveautje minder gekund.

Maar leuke film met een eigen sfeertje en een best uniek verhaal. En zo fijn dat het bioscoopcircus volledig afgesneden wordt voor films als deze.

3.0*

Aandoenlijke film die ons kennis laat maken met het nijlpaard-achtige supervarken Okja.

Meteen wordt duidelijk dat deze film een aanklacht is tegen de vlees-/bioindustrie en de manier waarop er met dieren om wordt gegaan.

De film laat twee 'kampen' zien: Het Animal Liberation Front wordt gezien als de geweldloze good guys, de vleesindustrie als de harteloze, zakelijke bad guys die politiegeweld niet schuwen.

Het mag dan een film zijn die met een knipoog genomen kan worden, maar het wordt hiermee wel erg zwart-wit beeld neergezet, terwijl vrijwel elke eco-activistische organisatie (zo ook het ALF) ook wel een schaduwzijde heeft (bijv. het gebruik van geweld, vernieling of extreme uitspraken).

Neemt niet weg dat de vleesindustrie wat mij betreft behoorlijk ingeperkt mag worden ten behoeve van dierenwelzijn en milieu.

Visueel ziet het er prachtig uit. De lompe Okja (uit de koker van animator Erik-Jan de Boer) beweegt zeer natuurgetrouw en ook is hij naadloos geïntegreerd in live-action omgevingen. Vooral de interactie met menselijke acteurs is uitstekend gedaan.

Het over-the-top spel van de Engelstalige acteurs (Tilda Swinton, Jake Gyllenhaal, Shirley Henderson) werkt wel erg op de zenuwen en maakt de film op een vervelende manier kluchterig en kinderachtig. Dat had de film eigenlijk niet nodig.

Alles wat zich in Amerika afspeelde was een allegaartje van stijlen: soms was het ontroerend, soms kluchterig, soms grappig. Het begin in Zuid-Korea en het einde waren wat mij betreft de beste delen van de film.

Aardige film waarin een groot bedrijf het voedselprobleem wil oplossen door supervarkens te creëren. Een redelijk avontuurlijk verhaal waarbij het verloop echter weinig verrassingen kent. Verder is de boodschap iets te overduidelijk aanwezig en is de mix van meerdere genres niet overal geslaagd. De film ziet er wel goed uit en vooral het supervarken is op een zeer realistische manier uit de computer getoverd.

“Translations are sacred.”

Het concept van Okja heeft aardig wat potentie en voor het grootste gedeelte wordt dat er ook wel uitgehaald. Vooral de band tussen Mija en Okja is leuk gedaan, en ook het acteerwerk (behalve een hysterische Gyllenhaal) is sterk. Maar ik had de hele tijd het gevoel dat Okja wat meer wilde zijn en ook een maatschappijkritische boodschap wilde verkondigen. En dat komt er toch niet helemaal uit. Want het wordt allemaal zo het belachelijke ingetrokken, dat er van een oprechte kritiek op hoe wij als mens met natuur en dier omgaan weinig overblijft. Maar als coming of age film rond een Japans meisje en haar mega varken werkt Okja prima.

Geweldig eerste uur met die achtervolging als hoogtepunt.
Film doet dan bijna alles goed afgezien van de afschuwelijke rol van Gyllenhaal

Maar vanaf New York begint het toch allemaal wat gemakzuchtig en flauw te worden.
Het einde is dan wel weer sterk.

Netflix films... Zeker nieuw sinds dit jaar?

Na de moddervette Snowpiercer... en enkele zeer sterke titels in Zuid-Korea, besluit Joon Ho Bong te pendelen tussen Amerika en Zuid-Korea met zijn film Okja. Ik had al bepaalde verwachtingen en bereidde me voor op een hoop melancholie. Iets wat je wel vaker krijgt als het gaat over een klein meisje met een fictief of bestaand diersoort/wezen. Maar in plaats daarvan is Okja nog wel vrij luchtig en prima te verteren. Het heeft wel iets weg van de Hongaarse White God... maar dan met een superbig... Big? Ik vond het meer een kruising tussen een hond en een nijlpaard.

Deze Okja is sinds de kindertijd van Milja haar favoriete hechte huisdier. Ze trekken er vaak op uit in de bossen en kunnen niet zonder elkaar. Totdat er een een of andere Amerikaanse crew langskomt die Okja willen kopen voor experimenten en tentoonstellingen in Amerika. Jake Gyllenhaal speelt hier wel een opmerkelijke rol als klunzige manager... waarbij ik eerder dacht dat het door Sacha Baron Cohen was gespeeld. Afijn, het beest word gekocht en gaat per vliegtuig naar Amerika... Tegen alle principes van Milja in. Ze laat het er niet bij zitten, breekt haar spaarvarken, propt wat centjes in haar zak en binnen no time staat ze, moederziel alleen, in New York voor de deur van het bedrijf Mirando in New York, om vervolgens meteen te moeten ontkomen van te bewaking. (Oké... Dit is dus allemaal erg ongeloofwaardig... Lijkt mij...)

Er volgt een kat en muisspel tussen de mensen van Mirando en Okja, Milja en een groepje dierenactivisten. De film lijkt nu wel alle kanten op te gaan en lijkt het erop alsof de regisseur hier voornamelijk focust op een duidelijke boodschap tegen de commerce en de vleesindustrie... Opzich is dat wel erg sterk en direct neergezet en voornamelijk de gezusters Mirando zijn van die typische zakenvrouwtjes die overal geld in zien... Ze worden hier wel op een haast griezelige wijze neergezet.

Ondanks best wel wat rammelingen in het script en onlogischheden wist Okja voor mij erg vermakelijk te zijn en voelt het regelmatig aan als een soort feelgoodfilm vol maffe wendingen... Ook Okja zelf is een geinig beest en het acteerwerk is zeker goed gedaan. Bij het einde wordt de film wel een beetje een tranentrekkertje.

Erg vermakelijk, luchtig, sympathiek en ondertussen lekker direct. Het had best wel een bioscoopfilm kunnen worden...

4,0*

Laat het maar aan Joon Ho Bong over om allerlei genres en tonen te mixen en er ook nog goed mee weg te komen. Okja voelt deels als een live-action Ghibli, zeker gedurende de eerste akte met het kleine meisje en haar plofvarken. Maar tegelijkertijd is de film een compleet idiote en kleurrijke satire met de meest over de top typetjes. Was Tilda Swinton in Snowpiercer nog een vleesgeworden tekenfilmfiguur, hier is ze bijna subtiel naast Jake Gyllenhaal in zijn rol als een Freek Vonk on crack. Wie zoekt naar subtiliteit moet even verder zoeken, maar je treft hier wel een uiterst amusante rit bomvol creativiteit.

De film is sterk in zijn rustige momenten, alles rondom Mija en haar supervarken werkt goed - mede ook door de sterke animatie. Maar ook in de actiesequenties werkt de film sterk. Gedurende de derde akte wordt iets zwakker, maar de afsluiting is wederom van hoog niveau. De film heeft a lá de Ghibli films een interessante boodschap en ergens ook fijn dat naast de 'kwaadaardige zakenmensen' ook de demonstranten niet geheel serieus genomen worden (die dude die niets meer wil eten, omdat volgens hem al het voedsel slecht is). Maar los van de boodschap is Okja ook gewoon sterk entertainment.

4 sterren.

Hedendaags sprookje met maatschappelijke relevantie. Iedereen ziet graag dieren, maar van zodra we ons biefstuk op het bord willen is die liefde precies weg. We zien liever niet hoe duizenden dieren elke dag door de vleesindustrie van het leven beroofd worden, of denken daar liever niet aan wanneer het vlees in ons mond ronddraait. Het is deze dualiteit tussen dierenliefde en onze massale vleesconsumptie die in deze satire aan de kaak gesteld wordt.

Een groot bedrijf, Mirando, heeft een nieuw supervarken ontwikkeld en de kweek ervan toevertrouwd aan verschillende boeren wereldwijd. De jonge Mija heeft een innige band ontwikkeld met Okja (die wat meeheeft van een grote hond) tot hij op een dag opgehaald wordt door de firma. Ze doet er alles aan om haar favoriete huisdier terug te krijgen en krijgt daarbij de hulp van militanten van het ALF, het dierenbevrijdingsfront.

Okja mikt sterk op sentiment (zeker wanneer het biggetje gered wordt) en wil duidelijk het publiek gevoelig maken om dieren respectvol te behandelen. Gyllenhaal speelt één van de mafste rollen, zoniet de mafste rol uit zijn carrière. De film is lichter verteerbaar dan een cordon bleu en doorspekt met voldoende humor en hartverwarmende momentjes.

Eerlijk gezegd had ik totaal geen zin meer in vlees. Dus daarin is de film al geslaagd wat boodschap betreft. De vreselijke beelden van voorbije maanden over het dierenleed in de vleesindustrie hier in België schoot me telkens in mijn hoofd. Dus qua inhoud ook nog heel actueel. Nu, ieder maakt zijn mening hierover, maar wat zeker een feit is dat de dieren niet op een vreselijke manier moeten lijden.

Die barbaarse manier zou toch niet van deze tijd mogen zijn. Terug naar de film want die zat toch wel goed in elkaar qua actie, fantasie ( het gecreëerde schepsel ), inhoud, mooie beelden, rustgevende scènes, cultuurverschillen....allemaal mooi in balans. Kan er weinig kritiek op geven. Alleen de invulling van bepaalde rollen had beter gekund. Gyllenhaal kwam echt niet over en de jonge hoofdrolspeelster Seo-Hyeon Ahn vond ik ook niet overtuigend. Mooie film met een duidelijke boodschap en dat mag ook wel een keer. 7/10

Het begin was verbluffend mooi en treffend,het wezen was prachtig.

Maar de muziek die af en toe gebruikten leek wel van een bar mitswa feestje te komen en paste totaal niet .

Verder werd het halverwege te kinderachtig , niet de hele tijd, en soms was het in evenwicht voor een volwassen film , vaak tergend cliché.

De rol van Gyllenhaal was een verschrikking , een staaltje overacting waar je U tegen zegt .

Als ze hier nicolas cage voor hadden gecast had niemand dit serieus kunnen nemen .

Het doel om je bewust te worden van de horror die de vlees / bio industrie heet te veroordelen treft wel doel .

Maar dat was met name door het eind die je hoe dan ook aan het denken zet .

Maar de manier waarop Tilda Swinton aan het onderhandelen was , was ook weer beneden pijn voor een film voor volwassenen . Als of het de villain was uit , bijvoorbeeld 101 Dalmatians

Dit kan je allemaal niet storen ,,,maar de wereld is niet meestal niet zo zwart wit.

En ik had gehoopt op een wat volwassener benadering van het onderwerp.

Plus punt , na de laatste scene's was ook toch wel erg onder de indruk van de manier waarop ( de vormgeving, de natuur shots, het kleine meisje en haar band met Okja ) zijn voortgebracht .

Maar de nadelen wegen zwaarder,dus een onvoldoende van mijn kant ,'2,5 *

Okja is in de eerste plaats met een mooie boodschap. De boodschap rond dierenmishandeling en vleesconsumptie komt niet onmiddellijk aan bod, maar komt het sterkst tot uiting naar het einde van de film toe. Vooral de beelden in het slachthuis en het lange buitenpad tussen de opgesloten dieren door, maakten veel indruk op mij.

Ook het begin van de film was sterk en deed me denken aan een gezellige familiefilm. De band tussen het meisje en Okja was boeiend om te volgen. Vriendschap, trouw en liefde stonden daar centraal. De sfeer in de film is bizar te noemen. Misplaatste humor, irritante opgewekte muziek en bovenal idiote over the top acteerprestaties van Cruella De Vil Swinton en niet in het minst Gyllenhaal. Gyllenhaal kan stukken beter, maar deze rol is zo’n typische rol voor een bad guy in een familiefilm. Slechte karakters, maar al bij al softe acties. Ook hoe het conflict op het einde werd opgelost sluit daarbij aan: eenvoudig en simpel.

Leuk verhaal, mooie CGI en al bij al erg vermakelijk. Geen topfilm, maar best wel ok. Okja zag eruit als een kruising tussen een nijlpaard en een hond met flaporen. Hoe komt men er op? Pluspunt is alvast de goede en overtuigende interacties met in de eerste plaats met het meisje.

Ik vond dit vooral een vermakelijke film. Goed tempo, enkele lieve scènes met het meisje en het beest (cgi had beter gemogen trouwens) en ondertussen inhoudelijk nog een boodschap gebracht. Dat is gewoon goed gedaan op die manier. Ik vond Gyllenhaal wel een vreselijke rol hebben trouwens, maar de rest doet het een stuk beter, al acteert bijvoorbeeld Dano altijd op dezelfde manier. En aan het eind met die al beesten achter tralies klaar voor de slacht was emotioneel ook erg sterk gedaan. 3,5*.

Erg mooi.

Denk ik, want eerlijk gezegd word ik nou niet zo vertederd door het varkentje. Misschien dat het iets Koreaans of Aziatisch is dat ik mis. Wel ontegenzeglijk erg mooi gemaakt, Okja ziet er prima uit en de interactie met het meiske en de andere gewone acteurs zijn echt prima. En ja, Swinton is dan altijd wel een erg speciaal geval - wat een bijzonder mens toch, en ook hier weer. Al is het dan misschien niet precies sympathiek. Gyllenhaal krijgt nogal wat kritiek dan, maar ik vond het eigenlijk best goed - en Dano ook.

Het verhaal is dan wel net wat te weinig opvallend ben ik bang. Of misschien net iets te subtiel voor mij als botte en lompe Hollander.