Hellraiser: Bloodline (1996)

Do I look like someone who cares what God thinks

Ik hou niet van oneliners, helemaal niets zelfs, maar Hellraiser blijft een uitzondering. Zal wel zijn omdat elke Pinhead quote wel ergens voorkomt in één of ander obscuur hardcore nummertjes.

Blijf dit een aardige film in de reeks vinden. Ooit in de bioscoop gezien, maar ook nu nog blijft hij leuk. Het onstaan van het doosje (eerste stuk) vind ik boeiend, en mooi vormgegeven, middenstuk ietsje minder, maar naar het einde toe wordt het allemaal weer wat leuker.

Voor een keer ook eens een leuke climax, ipv een Pinhead die nogmaals het doosje ingezogen wordt. Kan hier weinig op aanmerken, behalve de logische kritiek dat dit pulp is, en weinig van een meesterwerk heeft natuurlijk. Puur vermaak, niet veel slechter dan het eerste deel (waarom zijn die toch steeds zo heilig ?), 3.5*

ik blijf het nog steeds als een fan erg goed vinden

vooral ook het begin met de man in het groot huis was creepy die man ook.

en de rest erg gaaf de tweeling.

de duif scene was ook super.

blijf bij

5 sterren

Zeer saai en verhaal was totaal niet boeiend of spannend. Er zitten nog een paar leuke scènes in die de film nog een beetje overeind houden.

This year, the past, the present and the future will all meet at the crossroads of hell

De Hellraiser reeks begint langzamerhand toch wat slijtage te tonen. Deel 2 en 3 haalden nog wel ergens het niveau van het eerste deel maar ik hou men hart toch al vast voor de volgende 4.

Hetgeen waar ik me het meest aan stoorde is dat Pinhead er soms zo fake eruit zag. Zo waren op sommige momenten zijn littekens tussen zijn pinnen gewoon verdwenen... Maar voor de rest zagen de effecten er wel weer mooi uit. Hoe de twee broertjes een Cenobite werden was echt cool.

Het verhaal is wel interessant. Het heel ontstaan van de kubus en de bloedlijn van de Merchants is dan ook wel boeiend om te zien. Tot het dan opeens zo stompzinnig wordt afgebroken doordat Pinhead ineens met Angelique in het ontwerp wordt gezogen. Vanaf dan wordt het allemaal wat saaier. Wat ik trouwens wel niet snapte is hoe de kubus in die pijler van die ondergrondse garage terecht komt? Het stuk waar Angelique die man verleidt en ze op de pijler slaagt en dat ze kubus in haar handen heeft.

Al bij al is Hellraiser IV een redelijk vermakelijk deel dat toch nergens het niveau van zijn voorlopers haalt.

2.5*

De cenobites zagen er weer cool uit, maar daarmee is alles gezegd. Ongelofelijk flutverhaaltje dat teruggrijpt naar het ontstaan van de befaamde puzzlebox. Daar zat ik persoonlijk niet meteen op te wachten. Verder vind ik dat hele ruimtegedoe maar niets, het doet afbreuk aan de sfeer die de eerste films zo duister maakten. Enkele scènes zijn nog wel tof, bijvoorbeeld die flashbacks naar de 18de eeuw die even terugkeren naar de essentie van Hellraiser: pijn en lust. Maar voor de rest is dit huilen met de pet op. Zielige effecten en een hoop overbodige onzin (die hellehond bijvoorbeeld...).

Slaat de plank toch redelijk vaak mis..

Vooral in het begin was even slikken, ruimteschip? 18e eeuw? huh?
Zijn ze een paar keer op hun hoofd gevallen o.i.d voordat ze hiermee aan kwamen zetten, waar is dat voor nodig.

Die drang om een verklaring te geven achter de doos is zo ontzettend kut, neemt het hele mysterie achter de kubus weg! Mysterie betekend voor mij een stuk meer spanning, het is leuker om niet te weten hoe het nou gekomen is.
Het eerste stuk beviel me dan ook best slecht, al zag het er met vlagen wel oke uit.

Dan het middenstuk, in de tijd waar het zich al die tijd al af had moeten spelen, hierin zitten dan wel weer een paar toffe scénes in (Die bewakers bijv, die later nog leuk werk verrichten als cenobite). Helaas verliest Pinhead z'n glans nogal in dit 4e deel, de dreigende sfeer van het eerste deel werd al zwaar verwaarloosd in deel 2 en 3, maar hier word het tot de grond toe plat getrapt, doodzonde, meer daden i.p.v woorden zou niet mis zijn.

Het laatste deel was wel oke, de setting beviel me nog steeds niet helemaal maar echt tegenzitten deed het ook niet meer, einde was in de hellraiser traditie; met klote effecten wel tof eigenlijk.
Over de gehele film lieten ze aardig wat visuele steekjes vallen, maar er is ook genoeg om leuk te vinden om deze niet te bestraffen met een onvoldoende!

2.5* deel 5 mag wel weer terug naar aarde komen

Alans anagram.

Dit vierde deel waarin de duivelse kubus opnieuw wordt geworpen is, ondanks de andere invalshoek, een verwaarloosbare. Waar de eerste twee delen nog voor enig vermaak zorgden en het derde de herinnering daaraan, is dit vooral een zwaktebod waarbij enkel wat gorigheid de gemiddelde horrorfan zou kunnen bekoren.

De naam Alan Smithee (een anagram voor The Alias Men) zou bij de oplettende kijker vooraf al enige alarmbellen moeten doen afgaan. Kevin Yagher kon schijnbaar de klus niet naar behoren klaren. Een duidelijk geval van ‘schoenmaker blijft bij uw leest’. Gelukkig keerde hij snel terug naar op oude nest om op vertrouwde en wèl geslaagde wijze de kijkers stuipen op het lijf te jagen met make-up.

Doorsnee.

de box(je de dvd box niet de kubus)gekocht met alle zeven delen.

en tot nu toe vallen ze tot deel 4 allemaal niet tegen.

alleen vond ik dit einde wel een echt einde waardig,de ruimte is eeuwig,en nu is de eeuwige pinhead ook als onsterflijke in een oneindig universum van donkerheid.

the end,... maar ja voor de meeste horror films geld dat evil dies,dus vooruit binnen kort deel 5

laasts bij een maat een deel gezien met een reporter deel zeven ofzo,en die was echt shit.

in zijn geheel een fantasierijk deel met genoeg gore.3 sterren.

Dit was een verdienstelijke poging om het Hellraiser-universum wat uit te breiden en het een soort van uitgebreide oorsprong te geven.

Doordat de film zich in drie verschillende tijdperiodes afspeelt werd het in ieder geval een stuk minder snel saai, hoewel de film een aardig begin niet door weet te zetten en het en beetje met een sisser eindigt.

De gore is wat aan de tamme kant, ten minste de versie van slecht 81 minuten die ik gezien heb. Hierboven staat 85 dus ik denk toch dat ik een geknipte versie heb gezien; er zaten zeker gore stukken in de film maar daar werd voor mijn gevoel iets te vaak omheen geknipt. De nieuwe tweeling-Cenobite is overigens wel een aardige creatie, en de demonische hond was ook aardig ontworpen.

Acteerprestaties zijn voor een film van deze aard zeer behoorlijk. Doug Bradley steekt er natuurlijk met kop en schouders bovenuit, maar de rest van de cast is ook adequaat. De space-marines zijn de minst uitgewerkte personages en dienen uiteindelijk voornamelijk als speeltjes voor de Cenobites. De film zou moeten eindigen met een klapper, maar het gedeelte op het ruimtestation had ik mijn aandacht er al niet echt meer bij.

Zelfs voor een film van slechts 85 minuten was het iets te langdradig, maar toch had deze film een redelijke afsluiter kunnen zijn geweest, ware het niet dat Pinhead zo'n franchise-kanon is dat we nu zelfs zitten opgescheept met een nieuwe, bolle Pinhead.

een leuk vervolg weer.maar vind toch de eerste drie delen het leukst.maar heb me toch weer prima vermaakt.maar zeker nog een voldoende voor mij.

In ‘Hellraiser IV: Bloodline’ reizen we zowel naar de toekomst als ook terug in de tijd om te zien wie er nu eigenlijk de maker is van de iconische Lament Configuration puzzelbox. De film pretendeert hiermee zowel de prequel als het sluitstuk van de serie te zijn. Helaas is dit continue gespring in de tijd iets wat de film er niet beter op maakt. 2127 Ergens in de ruimte, in een ruimtestation, probeert Dr. Paul Merchant (Bruce Ramsay) de puzzelbox te openen en de cenobieten vrij te laten om ze vervolgens voor altijd uit te schakelen. Hierna wordt er een mogelijkheid gecreëerd om terug te blikken in de tijd en zijn we in Frankrijk, ergens in de achttiende eeuw, de onschuldige speelgoedmaker, Phillip L’Merchant (wederom Bruce Ramsay) in opdracht van een magiër een puzzeldoosje maken. Na de introductie van Angelique, die er nu niet echt uit ziet als cenobiet, verplaats de film zich naar 1996 alwaar John Merchant (je raad het al Bruce Ramsay) het gebouw blijkt te hebben ontworpen dat we aan het eind in deel drie zagen, de zwakke link met de voorgaande film. Deze vierde ‘Hellraiser’ is wat mij betreft een rommeltje en bezit maar een fractie van de sfeer van de andere delen. Er zijn voor de liefhebber nog wel een handjevol leuke Gore scenes maar te weinig om de film te redden. Daarnaast praat Pinhead te veel en maakt hij nog nauwelijks indruk. Dit was de laatste film die de bioscoop haalde en waarbij Clive Barker (uitvoerend producent) betrokken was. Je kan concluderen dat voor hem de koek op was!

Hellraiser: Bloodline; de laatste Hellraiser die in de bioscopen uitkwam en kan ook wel gezien worden als het laatste deel van de Hellraiser quadrilogy (of tetralogy, zo u wilt). Want ondanks dat er nog tig vervolgfilms kwamen, in deze vierde film wordt deels de verhaallijn van de vorige film(s) voortgezet. Nooit verwacht dat men nog zou terugkomen op het einde van Hellraiser 3: Hell on Earth. In de regiestoel ditmaal voornamelijk Kevin Yagher, een grote naam in de horrorwereld (hij creëerde Chucky en deed de make-up van Freddy in drie films), die zijn grote naam hier inwisselde voor het psuedoniem Alan Smithee. Joe Chappelle, het genie achter Halloween: The Curse of Michael Myers - nam het stokje over. Als dat niet hoopgevend klinkt.

Hellraiser: Bloodline is opgedeeld in drie delen; een stukje geschiedenis over het ontstaan van het puzzeldoosje, een groter segment in het heden en een stuk in de toekomst, in de ruimte. Inderdaad, waar Jason tien films nodig had, Pinhead gaat - à la Leprechaun - in zijn vierde film al de ruimte in. Wie een beetje weet wat er achter de schermen plaatsvond (of alleen al gebaseerd op het feit dat Yagher zijn naam van de productie af wilde halen), verwacht een rommelige film - en dat krijg je ook. Hellraiser: Bloodline is op geen manier veel slechter dan zijn voorganger, maar een rommel is het wel.

Geheel in de stijl van de vorige drie films is het acteerwerk weer enorm ondermaats, vooral hoofdrolspeler Bruce Ramsay is niet om aan te zien. Ik was blij dat zijn zoontje Courtland Mead maar een minimale rol had, want dat ventje is ook onuitstaanbaar. Een stuk beter te behappen is Doug Bradley, gevoelsmatig iets minder aanwezig dan in Hell on Earth, maar nog steeds niet te beroerd om scènes op te leuken met zijn duistere gebabbel over pijn en spelletjes. Hellraiser: Bloodline is een inconsistente B-film, maar elk segment dat de film presenteert heeft wel iets vermakelijks. Daarnaast voelt het einde als een prima slot van een aardige quadrilogy. Kunnen we allemaal net doen of al die sequels die hierna kwamen nooit zijn gebeurd.

Was dat maar waar.

2,5 sterren.

Ik ben nu een weekje Hellraisers aan het (her)kijken, en met dit deel vier is het wat mij betreft wel genoeg geweest. Deel 3 was al niet heel fantastisch, deze tikt ongeveer hetzelfde niveau aan maar dan op een andere manier. Om maar eens positief te beginnen, het was wel leuk om wat van de achtergrond van het ehm, Hellraiser-universum te weten te komen, met een verhaaltje over de oorspronkelijke maker van de Lament Configuration. Wel blijf ik de Pinhead uit deel 1 en 2 zoveel gaver vinden dan de cliche demon die hier in 3 en 4 aan bod komt, maar dat terzijde. Het tempo zit er ook wel aardig in, aangezien dit werkelijk drie verhalen in 1 zijn: een best vermakelijk oorsprongsverhaal, een redelijk maar niet heel geinspireerd stuk in het heden, en een deel in een toekomstig ruimteschip wat van mij niet had gehoeven.

Dat gespring in de tijd maakt het er allemaal niet coherenter op. En ondanks de nieuwe settings in verleden en toekomst blijft het overkomen als een wat uitgekauwd verhaal. Weer dezelfde pinhead zonder diepgang en met dezelfde slappe praatjes over pijn, weer dezelfde soort kills met vleeshaken, en weer een paar oninteressante cenobites die er met de haren bijgetrokken worden. En als ik bovenstaande comments lees is het hierna alleen maar bergafwaarts - ik geloof het voorlopig wel even met die Hellraisers.

Dwaas.

En een hele grote stap terug in de reeks. Ik wist al dat de reeks steeds minder ging worden maar ik had niet verwacht dat het plots zo snel zou gaan. Prima dat ze Hellraiser een volledig nieuw jasje willen aantrekken, maar als dit dan het alternatief is hadden ze er prima mee op mogen houden van mij.

De hele setting naar de ruimte verplaatsen is al een beetje geforceerd, maar kan opzicht nog wel werken. Na 10 minuten zitten we echter weer 400 jaar terug naar 1 of ander oorsprongsverhaaltje te kijken. Ik ben niet zo'n fan van die tijdsperiode (kostuumfilms), maar het zou nog kunnen werken. In deze film werkt het alleen absoluut niet.

Sowieso is de oorsprong van dat puzzeldoosje oersaai te noemen. Ik snakte gewoon naar Pinhead zelf, want wat we hier te zien kregen was een goed voorbeeld van creatieve armoede. Gewoon willekeurige getallen in de tijdslijn pakken, wat cliché ideetjes daarbij gooien en vooral Bradley minder screentime geven en Hellraiser 4 is geboren. Ik kan niet geloven dat ze nog serieus aan het script hebben gewerkt, wat mij betreft hadden ze er gelijk een komedie van mogen maken.

Bradley doet het wel weer iets beter in vergelijking met het vorige deel, maar zijn screentime is beperkt en het duurt ongeveer 45 minuten voordat we hem mogen zien. Hij maakt zijn entree vervolgens wel op een degelijke manier, maar hij mag niet meer in de schijn staan van zijn eerste twee films.

Verder is het acteerwerk nog slechter in vergelijking met voorgaande delen. Maar dit keer komt het op het niveau terecht waarbij bepaalde crewleden eigenhandig de volledige film weten te ruïneren. In dit geval was dat Vargas, veruit 1 van de slechtste acteerprestaties die ik heb gezien. Ik was blij als we haar eindelijk een scene niet te zien kregen. Ik kon dan ook wel janken toen ze terugkeerde als cenobite.

Verder slaat het verhaal nergens op en maken enkele gore scenes, Bradley zelf en wat leuke settings als enige elementen een beetje indruk. De rest van deze film kon me gestolen worden. Tijdens de finale in het ruimteschip komt de film iets meer tot leven maar eigenlijk veel te laat en op een te lege manier. Slecht deel in de reeks dit, was tevens ook de reden waarom ik mijn Hellraiser-marathon weer stopte. Hellraiser 5 komt dan later wel.

In een ruimtestation in 2127 blijken Pinhead [Doug Bradley] het martelen nog niet te zijn verleerd. Paul [Bruce Ramsay] is een afstammeling van Phillip [Bruce Ramsay], die in de 18e eeuw in Frankrijk in opdracht van Duc de L’Isle [Mickey Cottrell] de puzzel ontwierp die aan de basis staat van de hele Hellraiser-mythologie. Een derde verhaallijn speelt zich af in het heden, maar voegt weinig toe. Een amusante, maar weinig effectieve benadering waarin het ontbreekt aan spanningsopbouw en samenhang. Kevin Yagher was zo ontevreden over het eindresultaat dat hij besloot zijn naam van de credits te laten verwijderen. Vervolg: Hellraiser: Inferno.

Het was zaterdagavond, dus na Das Boot, toch ook nog even griezelen met dit deel uit de pinhead/ hellraiser reeks. En hoewel ik naar de eerste Hellraiser opvallend positief was, de tweede al een klappie minder vond, lijkt het erop dat het alleen nog maar slechter wordt.

Uiteraard zijn er weer de vaste ingrediënten met gewillige slachtoffers, de doos van Pandora, en Pinnie zelf natuurlijk bijgestaan door een paar nieuwe karakters. En na een uitermate lange en oninteressante introductie is het toch wachten dat de baas zelf verschijnt wat dan eindelijk gebeurd met 35 minuten, het is het punt waar ik hoop op verbetering wat vervolgens niet gaat komen. Want waar de Cenobites Angelique en de wording van de Siamese Twins best leuk zijn biedt dit vierde deel ontstellend weinig.

Want heden verleden, ruimteschip tot Frankrijk begin 18de eeuw, het zal me werkelijk op een gegeven moment waar het prullerige plot al even moeizaam is als de opnames en ontwikkeling van de film destijds. Het is slappe zooi van de bovenste plank waar mijn gedachten regelmatig afdwalen naar het productiejaar 1996 en mijn schooltijd, hobby's, mensen met wie ik omging en muziek die ik luisterde. Oh, verrek ja, ik zit een film te kijken, laat ik toch maar een beetje opletten. Het mag duidelijk zijn dat dit geen voldoende gaat krijgen en met Inferno, die ook nog heb liggen, hoop ik tegen beter weten in op beterschap.

Erg slechte film, nou ja, bijna dan! Alweer het vierde deel van Hellraiser-reeks. Dit keer in de ruimte, dus sci-fi. Dat maakt het allemaal niet leuker of geloofwaardiger erop. Een van de weinige hoopvolle pluspunten is dat Pinhead nog steeds wordt gespeeld door Doug Bradley. Ik heb er echter niet echt van kunnen genieten. Gerust overslaan als je deze film nog niet gezien hebt.

Herzien op 4K van Arrow Video met Dolby Vision.

Ah eind jaren ’90 - begin 2000, de space hype. Meerdere horror films waagde zich naar de ruimte, denk hierbij aan Friday the 13th, Critters, Leprechaun en ook deze Hellraiser. De koek was op en ze moesten wat nieuws verzinnen, stuk voor stuk zijn al deze films ook geflopt. Het was de laatste Hellraiser-film die in de bioscoop werd uitgebracht en de laatste waarbij seriebedenker Clive Barker officieel nog een belangrijke rol speelde, tot de reboot in 2022.

In dit vierde deel gaan ze terug naar de oorsprong van de puzzelbox, wat zo’n 200 jaar eerder plaatsvond. Op zich geen verkeerde zet, maar helaas is de uitwerking niet best. Dat heeft wederom te maken met bemoeienis van de studio, in dit geval Miramax, die eisde dat de film drastisch werd veranderd. Regisseur Yagher was het hier niet mee eens, omdat de veranderingen te veel afweken van zijn visie en verliet de productie. Hij kreeg het pseudoniem ‘’Alan Smithee’’ toegewezen, een alias dat gebruikt wordt door regisseurs die anoniem willen blijven.

Zoals ik al eerder aangaf, sommige ideeën van het scenario waren niet slecht, een strijd om de leiding in de hel tussen Angelique en Pinhead klinkt op papier gaaf. Helaas is het resultaat een zeer onsamenhangende film, met veel gespring in drie tijdlijnen en Bruce Ramsay die in al deze tijdlijnen dezelfde rol vertolkt. Wederom is de sfeer van de eerste 2 films ver te zoeken en zijn de special effects slecht gedateerd. Pinhead heeft weinig te doen, maakt weinig indruk en heeft nu zelfs een Cenobite hond om zijn werk op te knappen.. Voordeel is dat de film maar 80min duurt.

Hierna volgde nog de voor mij betere deel 5 Inferno en daarna nog een hele reeks waar de één nog slechter was als de ander, had er aantal op dvd. In 2022 herpakte de makers zich gelukkig met de reboot, die onlangs op 4K is uitgebracht.