Zorro (1975)

Dit is een van mijn favoriete films, die je dan ooit als tiener op TV hebt gezien en die achteraf eigenlijk niet eens super goed zijn, maar waar je toch wat mee hebt.

Vind de muziek juist wel goed, van de zelfde makers als de muziek bij de meesten Bud Spencer en Terence Hill films, heb zelfs de cd er van.

en eh Alain Delon te weinig charisma voor Zorro?????

Tja, en Freddie Krueger is zeker een te lieve man om in horrorfilms mee te doen?

Kinderfilm die op momenten te clownesk wordt met flauwe slapstick en humor om door te kunnen gaan als een "top"verfilming. Met name Sergeant Garcia die keer op keer vernederd wordt door Zorro. En dan de kindjes die telkens "Zorro! Zorro!" mogen roepen wanneer hij ten tonele verschijnt. De muziek is afgrijselijk slecht en speelt op repeat modus want meer dan de titelsong hadden de makers niet voorzien. Delon vond ik nog goed in zijn driedubbele rol. Eerst Don Diego de la Vega, maar van de echte man achter Zorro krijgen we niet zoveel te zien, en ook over zijn achtergrond wordt niks verteld. Dan de fatterige gouverneur Don Miguel, waarin Delon heerlijk verwijfd doet om Huerta te misleiden.

Tot slot de schermheld Zorro, eigenlijk niet meer dan een Latino versie van Robin Hood, waarbij kolonel Huerta kan doorgaan voor de sherif van Nottingham en Hortensia als Lady Marian. Zoals hier reeds gezegd is het eindduel één van de beste ooit in een film: zeer lang en intens. Wel moet je het abrupte cartoon-einde er ook bij nemen. Een matige film, maar dit is wel de Zorro-figuur die me als kind heeft getekend.

Op klassieker zondag even aan de slag met deze Zorro met Alain Dellon uit 1975. Zorro ken ik vooral van de jaren '90 serie met Duncan Regehr en de dikke en sullige sergeant die veelal voor de komische noot moest zorgen, en eerlijk gezegd keek ik er wel naar maar deed het mij bijzonder weinig. En dat betrof de Zorro films met Banderas niet anders, iets wat destijds wel tegenviel bij uitkomst als overdreven spektakel, maar bij de aanstaande herkijk wellicht mee gaat vallen.

Maar goed, Zorro 1975 met Alain Dellon, en zo'n naam is toch wel een goed uithangbord dus kom maar op. En eerlijk gezegd is het begin niet om door te komen met veel flauwe humor en rare karakters, een vervelende hond en het ronduit irritante karakter Joaquin. Ik kan er dan ook amper mijn hoofd bij houden het eerste half uur tot drie kwartier waar slechts het kostuum met masker en de rol van de bevolking me doen herinneren waar ik ook alweer naar kijk, namelijk de caped crusader met de grote Z.

Maar zo midden in het plot waar Don Diego zich als lafaard voor doet om niet in het oog te lopen, zal in de serie ook zo geweest zijn, ontwikkelt zich toch een aardig kat en muis spel tussen Zorro en Kolonel Huerta met als koddig hoogtepunt het visuitje met alle dubbelgangers om Don Diego vrij te pleiten. Daarnaast mondt het geheel uit in een behoorlijk avonturen geheel met genoeg spektakel, gevechten en zowaar een heuse veldslag op het einde met de dood of de gladiolen tussen Zorro en Huerta.

Top notch is het toch allemaal zeker niet, maar hersteld het geheel zich toch redelijk na de slechte opening en krijgt het op zijn minst een voldoende.

Een spaghetti western met Zorro! De figuur van Zorro gaat al een tijdje mee en kent al vele films en series. Het blijft vooral luchtig en avontuurlijk en dat is gelukkig ook hier het geval. Alain Delon past vrij goed in de hoofdrol en het geheel is een mooie mix van humor en avontuur. Het verhaal is bekend en zal weinig verrassen. Maar bij Zorro vergeef je dat de filmmakers, het hoort er wat bij. Niet memorabel dus, maar wel genoeg entertainment.