Me'ever Laharim Vehagvaot (2016)

Die releasedatum lijkt me wat overdreven. Op IMDB staat 26 januari 2017 als releasedatum.

Foutje inderdaad. Moet zijn 20 juli dit jaar.

De ervaringen van drie leden van een vierkoppig Israëlisch gezin in Jeruzalem, maakt niet alleen duidelijk hoe ver zij uit elkaar zijn gegroeid, maar ook dat ze moeite hebben om te achterhalen wat hun huidige plaats is in een verscheurde maatschappij waarin wantrouwen en vooroordelen aan de orde van de dag zijn.

De vader is een oud-soldaat die na 27 jaar met pensioen is gegaan en nu een carrière als verkoper wil beginnen, iets waar hij weinig kaas van heeft gegeten. De moeder is een lerares die een gewaagde beslissing neemt wanneer één van haar leerlingen haar complimenteert met haar uiterlijk. De dochter is een ogenschijnlijk rebels meisje dat meedoet aan protesten die uit de hand lopen, maar die ook in haar ééntje probeert chocola te maken van een wereld waarin Arabieren en Israeli's maar niet vreedzaam met elkaar lijken te kunnen leven.

Regisseur/scenarist Eran Kolirin slaagt er onvoldoende in om de verhalen samen te smelten tot één groot geheel, bovendien bevat het scenario te weinig verrassingen om de middelmaat te ontstijgen. De bedoelingen zijn goed en het acteerwerk is zeer degelijk, maar de film is wat oppervlakkiger dan ik had gehoopt en durft de vinger niet echt op de zere plek te leggen in een land dat behoefte heeft aan antwoorden. Deze film werpt echter vooral vragen op...

Verrassend fijne stijl heeft deze Kolirin, waar ik nog niks eerder van zag. Jammer dat de punten die worden gemaakt tot stand komen via een aantal onwaarschijnlijkheden. En toch ook wat platgetreden paadjes hier en daar. Maakt de film nogal geforceerd, terwijl het droogkomische net zo verfrissend is binnen de ernstige context van waar het zich afspeelt.

Op zich een prima vermakelijk filmpje, dat en passent laat zien hoe opmerkelijk en onvoorstelbaar het leven in Israël (vanuit mijn perspectief althans) is. Vader en moeder lijken speelballen van het leven. Dochter heeft in de gaten dat ze zelf invloed uit kan oefenen. Ze bepaalt zelf waar de grens ligt.

Hoewel vooral vader en zoon vreselijke dingen doen en dat zelf geloof ik ook wel inzien, worden de emoties van de personages in deze film nauwelijks invoelbaar gemaakt. Dat is volgens mij een keuze, geen ongelukje. Op zich best knap, maar daardoor blijft het allemaal wat afstandelijk en worden plot en beelden belangrijker. Die zijn beide niet interessant genoeg om het ver boven de middelmaat uit te tillen.

Waarom moest ieder gezinslid de vierde wand doorbreken?!