The Bad Lieutenant: Port of Call - New Orleans (2009)

De originele Bad Lieutenant uit 1992 had ik al gezien, maar deze versie nog niet. Nic Cage in een rol die hem op het lijf is geschreven als corrupte aan drugs verslaafde cop. De film kabbelt wat verder zonder een boeiend verhaal eraan verbonden, maar het verdorven misdaadsfeertje is wel leuk om te volgen. Zonder Cage en zijn bizarre uitspattingen is er eigenlijk niets bijzonder aan deze film.

Iemand enig idee wat dan de oorspronkelijke titel voor deze film was, was het Port of Call - New Orleans?

De verwachtingen zijn hooggespannen voor een remake van 'Bad Lieutenant' (1992) door Werner Herzog en met een hoofdrol voor Nicolas Cage. New Orleans na Hurricane Katrina is ook nog een perfecte setting voor een moeras van machtsmisbruik en corruptie. Maar 'The Bad Lieutenant: Port of Call - New Orleans' (2009) komt uiteindelijk niet eens in de buurt van het origineel, omdat het naarstig een cultfilm probeert te zijn in plaats van dat het die status over de jaren heeft verdiend. Waar Harvey Keitel's religieus gemotiveerde schuldbesef in het origineel nog een tragisch randje had, daar wordt de absurditeit van Nicolas Cage's verlangen om goed te doen in een slechte wereld kluchtig uitvergroot. Zoals zijn personage toch vooral een komisch typetje wordt met zijn verslaving aan pijnstillers, absurde hallucinaties en morele flexibiliteit. Misschien nog wel kwalijker dat deze remake een stuk behoudender is als het aankomt op de deconstructie van de mannelijkheid van diens hoofdpersoon. Het is allemaal veel te glad en clichématig om recht te doen aan de indringende rol waarmee Keitel zichzelf ooit letterlijk en figuurlijk blootgaf.

Port of Call New Orleans is geloof ik de gewoonste film die ik tot dusver van Werner Herzog zag.

Niet dat dat nou betekent dat het een gewone film is, er is nog zat maf gedoe en buitenbenige idioterie over. Nick Cage bijvoorbeeld, die wellicht zijn beste rol ooit speelt en nogal overtuigend overkomt alsof hij de gehele draaitijd onder de invloed van minimaal drie of vier verschillende middelen was - maar tegelijkertijd wel droog stond volgens zijn eigen relaas. Weinig ruimte voor de bijrollen - eigenlijk maakt alleen Eva Mendes indruk.

Het verhaal is aan de ene kant ver over the top in het gedrag van Cage, aan de andere kant vrij mak in de vrije visuele expressie - als ik de hagedissen en de dansende ziel maar even zo mag samenvatten. Van mij had dat laatste wel wat harder aangezet mogen worden, aan de andere kant vult Cage die latente ruimte zonder enig probleem op. Toch, iets verder in die hoek had misschien een meer beklijvende film opgeleverd.

Dan zou je denken dat de inbreng van Herzog toch wat aan de magere kant is - maar, ik heb het nog niet over het einde gehad. En dat is wel erg poetisch, en daar denk ik zijn hand dan toch weer heel duidelijk in te zien.

Zalige film. Een soort off beat noir misdaad comedy. De eerste keer dat ik Cage in zo’n rol met dubbele bodem zie en hij trekt dat prima. De manier waarop hij een hoge rug zet en wat voortbanjert onder de invloed van pijnstilling en drugs. Het script is prima uitgewerkt met zijplotjes die toch echt bijdragen aan het geheel. De melange van realiteit en de vertekende visie van Cage wordt fijn weergegeven. Het is nu zeker geen film die drugsgebruik verheerlijkt. Last but not least genoten van de locaties in New Orleans waar het zich afspeelt. Dat zorgt bijkomend voor een broeierig sfeertje.