L'Histoire d'Adèle H. (1975)

Een eigenaardig filmpje. Niet een van Truffaut's beste maar toch wel fascinerend, zeker als je je bedenkt dat Adele H. echt heeft bestaan en haar ware geschiedenis wordt getoond.

Het is dat zijn naam toch op de credits vermeld staat,anders zou je nooit weten dat dit een Truffaut film was.De sterkte van deze film is ook de zwakte:Adjani.Ze is 98% van de tijd in beeld en acteert fantastisch.Edoch:wat bezielde Truffaut om de 20-jarige A. (zie poster)te casten als de foeilelijke dochter van Victor Hugo,die ten tijde van het verhaal al in de 30 was?Het verhaalgegeven van hopeloze liefde wordt zo exteem ongeloofwaardig.

Dat de rest van de cast matig tot slecht acteert helpt ook niet echt,terwijl de film moeizaam op gang komt.Het indrukwekkende slot vergoedt echter veel.

Isabelle Adjani doet haar best, maar het script laat haar een beetje aan haar lot over. Wellicht is het dagboek van Adèle Hugo toch niet interessant genoeg om er een film van te maken. Blijft in ieder kwalitatief ver verwijderd van andere films van François Truffaut.

Er zijn best wat foto's bewaard gebleven van Adèle H. en ze was toch bepaald niet foeilelijk zoals pippo opmerkt. En als het súperbetrouwbare Wikipedia opmerkt "Adèle ... was known for her beauty and long dark hair" dan lijkt me Adjani een prima keuze voor de rol, zij het wel erg jong. Zij doet het trouwens meer dan goed in de rol van deerne met mentale problemen. Je ziet die Pinson ook denken "wat heb ik nu weer aan mijn broek hangen"

Zo is L'Histoire d'Adèle H. best intrigerend, maar het tragische verhaal is aan de magere kant -Victor Hugo is natuurlijk ook niet meer de ster van weleer, hij zal niet veel meer gelezen worden, dus als de identiteit van Adèle dan eindelijk wordt onthuld zal menigeen dat met een schouderophalen aanzien. Het constante geswitch tussen Engels en Frans is niet helemaal consequent.

Knappe film. Vlot en onderhoudend verteld.

Liefde en haat lopen niet ver uiteen.

Goede vertolkingen en Isabelle Adjani, die ik eigenlijk voor het eerst zag in "L'Ete Meurtrier", weet ook nu te overtuigen in deze vroegere film.

Prima drama. Het waargebeurde verhaal gebaseerd op het dagboek van de mentaal zieke dochter van Victor Hugo, die obsessief verliefd is op een Britse soldaat, en hem tot in Halifax achtervolgt onder een schuilnaam. De soldaat zelf is echter totaal niet meer in haar geïnteresseerd maar Adele brengt de man schade toe met haar waanideeën en bijhorend gedrag. Zo stuurt ze een vals bericht van hun huwelijk de wereld in . Ik kende dit verhaal niet maar de theatrale rol van Adjani, die toen pas negentien was, is bloedstollend en Truffaut is een regisseur die passionele liefdes met talent in beeld kan zetten.

Ik wilde deze film vooral zien omdat François Truffaut hem heeft gemaakt maar deze lijkt in het niets op wat ik van hem ken. Niettemin ondanks de degelijkheid (want dit is gewoon een zeer klassiek gemaakte film) wel ervan genoten. Adjani komt met een zeer intense theatrale rol die denk ik ook wel zo gespeeld moet worden om haar psyche een beetje te duiden maar het maakt ook dat ik niet er echt door geraakt werd. Maar als tijdsbeeld en beeld van het leven van Hugo's dochter wel boeiend. Visueel soms met aardige shots maar de kwaliteit van de fotografie is wel erg matig. 3,5*.

Matige film over een vrouw die een ziekelijke obsessie heeft voor een Britse militaire officier. De film speelt zich af in 1863 en is gebaseerd op het leven van de dochter van Victor Hugo. Isabelle Adjani draagt de film, maar het wist me allemaal niet echt te boeien (vooral omdat het nogal eentonig en langdradig is).