L'Enfant Sauvage (1970)

Deze film is gewoon zwart-wit. Stills in kleuren (de still waar men het over heeft IS niet eens een still, gewoon een foto) etc., zijn gewoon promotie-materiaal. Net zoals zwart-wit films ook niet automatische een zwart-witte filmposter hebben.

Truffaut weet me eindelijk weer eens te raken na Les Quatre Cents Coups. Veelal op conto van het kindacteurtje Jean-Pierre Cargol, fantastische prestatie.

Truffaut blijft zakelijk, vals sentiment is nergens te bespeuren, ook dat is een kunst. Daarnaast valt het camerawerk op, van wijde shots tot de oeroude techniek van 'iris-in & iris-out', dat veelal gebruikt werd in de stille cinema. [ja, dit moest opgezocht worden] Dit werkt wonderbaarlijk. Dikke 4 sterren.

Ik snap het enthousiasme niet zo goed. In tegenstelling tot de vorige Truffaut die ik zag (La sirene du Mississippi) is dit qua verhaal slechts een doordeweeks filmpje en ook nog eens zeer alledaags gefilmd.

De basis voor het plot is op zich wel interessant maar niet echt geschikt om er een film van te maken. Als je tien minuten hebt gezien heb je alles wel gezien, bij wijze van spreken.

De frisheid en originaliteit in filmtechniek ontbreken in L'Enfant Sauvage volledig. Wat over blijft is een vrij kleurloze prent met aardig acteerwerk, maar het zal me niet lang bijblijven. Net aan de 2,5*.

Mmmm, apart onderwerp. Kinderen die zijn opgegroeid zonder contact met andere mensen zijn voor de wetenschap ongelofelijk interessant (NarcissusBladsp haalt dit al aan!).

Gelukkig volgt hier geen Junglebook- of Tarzan-achtig verhaal, maar een redelijk realistisch plot. Want zover ik weet zullen dit soort kinderen nooit meer normaal kunnen functioneren in de mensenmaatschappij en Truffaut laat de jongen ook niet verder komen dan een soort huisdier-staat.

Het enige ècht onwaarschijnlijke waar ik Truffaut op kon betrappen was met de scène met de spiegel (dat blijkbaar moest aantonen dat de jongen zijn eigen spiegelbeeld niet herkende..). Itard pakt daarna een appel en houdt deze achter de jongen, die deze vervolgens in de spiegel probeert te pakken! Daarna geeft hij de appel aan de jongen die hem (nogal hongerig) verorbert. De schaal met appels staat echter direct in het zicht naast de spiegel? Een wild, hongerig 'beest' als de jongen zou dit dan natuurlijk onmiddelijk gezien hebben en bovenop deze schaal zijn gedoken! Foutje, mijnheer Truffaut! Had Itard gewoon een appel uit zijn zak laten halen en er was niets aan de hand geweest

Ik vraag me trouwens wel af waarom Truffaut de film in 1970 in het zwartwit heeft geschoten? Had hij hier een bedoeling mee? Als ik niet beter geweten had , dan had ik gedacht dat dit een film uit de jaren veertig, begin jaren vijftig was!

Truffaut gaat hier beslist de moeilijke toer om over dit gebeuren een film te maken.

Wellicht zal menig filmliefhebber zich meer aan een fictie story verwacht hebben, met climaxen en een einde dat triest of vrolijk is.

Truffaut doet dat niet. Hij brengt op een eenvoudige manier een relaas over de wederopvoeding van een wild opgegroeide jongen en tekent de positieve evolutie daarin.

De film heeft me geboeid, als een documentaire met hart.

Leuke kennismaking met Truffaut en dat terwijl ik meer dan 5 films van hem op mijn to see lijst heb staan die een hogere prioriteit hadden. Eerste half uur is ronduit sterk. Sterke opening, prachtig gefilmd, veel sterke momenten en prima acteerprestaties met name van de acteur die het compleet geloofwaardige personage Victor neerzet, maar ook van Truffaut zelf. Die laatste 3 punten blijven in het daaropvolgende uur ook wel sterk, maar het is meer van hetzelfde en ik had dan ook het gevoel alsof ik dit al een paar keer eerder had gezien (hoewel ik niet direct een voorbeeld heb van een oudere film). Film blijft over het algemeen vrij boeiend, maar heeft wel een paar inkakmomenten. Daartegenover staan ook een paar ontroerende en zelfs schitterende scenes. Heb nog niet (uiteraard na 1 film) kunnen ontdekken wat Truffaut typeert als filmmaker, maar ben daar wel ontzettend benieuwd naar geworden.

Tijden geleden had ik van Truffaut Les Quatre Cents Coups gezien, een best goede film over een miskende jongen. Ook deze is erg de moeite waard. Het lijkt me dat opvoeding en onderwijs thema's zijn die Truffaut vaak gebruikt vanwege zijn eigen moeilijke jeugd.

L'enfant sauvage laat heel geleidelijk zien hoe Victor van een wild beest verandert in een jongen, die toch menselijk is. Soms een beetje van hetzelfde (net als de muziek), maar het hele leerproces is fascinerend om te zien. Mooi filmpje

L'Enfant Sauvage werkt denk ik het beste als je zelf een bijna net zo grote fascinatie hebt voor het onderwerp als Itard zelf had. Natuurlijk is interesse in waar een film over gaat altijd belangrijk, maar het bijna totaal observerende en ondramatische karakter van L'Enfant Sauvage maakt dat dit nog extra geldt voor deze film. Voor sommigen kan verveling wellicht toeslaan omdat het geheel toch een soort van herhaling van zetten wordt. Victor wordt telkens voor nieuwe, maar vergelijkbare proeven gesteld en we volgen langzaam zijn ontwikkeling, al blijft een echt grote doorbraak uit.

Ik kon me zeer goed verplaatsen in Itard. Het moment waarop hij bijna de moed opgaf om de training van Victor door te zetten viel geheel samen met het moment waarop ikzelf me afvroeg of dit experiment wel zin had en ik me afvroeg hoelang Itard het vol kon houden. De tijdssprongen tussen scènes zijn wat onduidelijk, maar toch kwam het op me over dat Itard zeer lang met Victor bezig is geweest. In werkelijkheid duurde dit proces vijf jaar, maar ik weet niet precies waar in de tijdslijn de film stopt. Hoe dan ook, om deze film te kunnen waarderen moet je ieder klein stapje vooruit of achteruit die Victor maakt boeiend vinden. Ik kan me voorstellen dat dit niet voor iedereen werkt, maar ik zat constant vol nieuwsgierigheid te kijken.

Het lijkt erop dat Truffaut de taak om een verzameling wetenschappelijke geschriften te verfilmen vrij letterlijk nam. Het is allemaal erg zakelijk gebracht, een filmisch equivalent van een document. Dat Truffaut geïnterresseerd is in hoe mensen in elkaar zitten en hoe ze psychologisch werken is me al eerder opgevallen. Dit stelt hem in staat om hier normale dramatische spanningsbogen te vermijden. Je hoeft maar naar de Jodie Fosterfilm Nell te kijken om te zien hoe het anders kan. Truffaut maakt echter zelfs niet veel ophef over zoiets als een rechtzaak om de jongen onder Itards zorg te houden. Dit zou het emotionele hoogtepunt zijn van een Hollywoodfilm. Truffaut laat er niets van zien en noemt het terzijde.

Het wordt daardoor een afstandelijke film, maar toch voelde ik de emotie wel. Truffaut oordeelt nergens of het experiment met de jongen goed voor hem is en tevens komen we niets te weten over de gedachten van het kind en wat we van Itard weten komt uit zijn geschriften. Je kunt je eigen meningen hierdoor op de vrije loop laten en Truffaut geeft ons net genoeg om dat interessant te maken. Het is net niet zo zakelijk dat het overkomt als een project gefilmd zonder interesse. En laten we het belang van de twee hoofdacteurs niet vergeten. Victor is een rol die gemakkelijk overgeacteerd had kunnen worden, maar Cargol lijkt haast een wild kind. Truffaut maakt ook geen overheldhaftig karakter van Itard.

Het enige echte nadeel is dat ik achteraf toch wat meer tijdsaanduidingen had willen zien. Ik beweerde dat de film wel duidelijk maakte dat er regelmatig aardig wat tijd verstreken was, maar bij een toch al haast documentaire aanpak als dit past een duidelijke tijdsaanduiding. Simpelweg omdat het er toe doet of er een week, een maand of een jaar verstrijkt na ieder nieuw fragment.
4*

Mooie film van Truffaut, die me behoorlijk wist mee te slepen en ook wist te raken. Het helpt hier natuurlijk enorm, dat hoofdrolspeler Jean-Pierre Cargo erg goed acteert. Vanaf het eerste moment dat ik hem zag voelde ik een bepaalde sympathie voor hem.

Ik vond het fascinerend om te zien hoef Truffaut zelf, die overigens ook prima acteert, hem op een zeer geduldige en zorgzame wijze slimmer probeert te maken. Het mag dan op sommige momenten een herhaling van zetten zijn, maar vervelend vond ik het geen moment.

De zwart-wit fotografie geeft het verhaal iets authentieks mee en daarnaast is het soms ook prachtig geschoten. Ik zat me op een gegeven moment wel af te vragen hoeveel verder het verhaal nu was in de tijd en ik zie dat sommige anderen hier ook last van hadden. Het is echter een kleine smet op een verder zeer goede film.

4,0*

Nestor Almendros' zwart/wit-fotografie is werkelijk schitterend.

Naar normen van Truffaut een vrij conventionele film, zij het met een origineel verhaal gebaseerd op ware feiten. De keuze voor zwartwit past wel bij het verhaal dat zich afspeelt eind 18e eeuw. Het creëert wel meteen afstand. Het verhaal wordt goed gebracht met een straight forward narratief en dat geldt dan ook voor de visuele aanpak. Naast de jongen wordt de hoofdrol (als leraar van de jongen) vertolkt door Truffaut zelf en hij doet het heel geloofwaardig. Acteren kon hij dus ook.

Het verhaal van de jongen die als een dier opgroeit en dan in de beschaving wordt geplaatst is zoals gezegd biografisch en gebaseerd op geschriften van meer dan 200 j geleden. Als semi-biografisch verhaal heeft het een boeiende kern - de confrontatie tussen de jongen en de beschaving - waarbij het an sich voortkabbelt tot het einde zonder grote uitschieters. Het is toch wel een verhaal dat op zich tot de verbeelding spreekt. En zeker ook in de tijd waarin het zich afspeelt. Het is de tijd van de Franse revolutie, de grote idealen, het geloof in rede en wetenschap, het geloof in de vooruitgang en maakbaarheid van de samenleving. Er was ook interesse in wat een mens nu onderscheidt van een dier. In dat licht was er bijzondere interesse voor die enkele gevallen van kinderen die in isolement overleefden in de vrije natuur, waaronder de case van Victor die hier verfilmd is. De film heeft een documentaire feel wat voor die tijd misschien vernieuwend was. Knap werk.