A.I. Artificial Intelligence (2001)

De film begint best goed. Goed uitgewerkt verhaal, goed geacteerd van Osment, en veel potentie. Niets op aan te merken. Alles kleurt nog keurig binnen de lijntjes.

Daarna wordt al vrij snel duidelijk dat dit niet in het lijstje met topfilms van Spielberg hoort. Het verhaal lijkt plotseling te stoppen... Tegen het einde glijdt de film namelijk steeds meer weg, met dat absurde einde als totaal dieptepunt. Alsof Spielberg het na een kleine 2 uur wel welletjes vond en het uit handen gaf aan een amateur... Zo'n gemiste kans.

Bijzondere film in het oeuvre van Spielberg. Nooit is hij zo ver gegaan wat filosofie en existentialisme betreft. A.I. was eerst een project die bij Kubrick in voorontwerp zat en die er na Eyes Wide Shut moest komen maar de regisseur overleed. Spielberg zette het reeds geleverde werk verder en droeg de film aan Kubrick op.

A.I. is grotendeels een hervertelling van Pinokkio, en er wordt in de film voortdurend naar gerefereerd. Echter gaat de film nog iets verder en vult dat aan met complexere thematieken die ook in Blade Runner terug te vinden zijn namelijk artificiële wezens die zich bewust zijn van hun bestaan en de zin van hun bestaan. Zijn zoektocht naar de Blue Fairy lijkt wat obsessioneel en herhalend doorheen de film maar je mag niet vergeten dat David een machine is die enkel het doel nastreeft waarvoor hij geprogrammeerd werd, en dat tot in de oneindigheid.

Soms is de toon best zwaar, duister en melodramatisch. Ook de filosofische en ethische vraagstukken maken het iets minder doorgrondelijk. Visueel haalt de film een uitgesproken cyberpunk design uit de doos vooral in het middenstuk en ook de restanten van New York op het einde ogen opvallend. Grappig dat men de twin towers nog ziet in dit futuristische decor. Ik vind het een erg geslaagde film van Spielberg.

Geweldige film die me heel lang is bijgebleven. Verhaal en acteerwerk was prima in orde en de narrator gaf de film een bijzondere sfeer. Hier is een toekomst te zien waarbij A.I. (robot)technologie de mens heeft overstijgt, maar niet in negatieve zin. De mensheid is niet door A.I. of robots uitgeroeid, maar is puur door klimaatverandering verdwenen. Het had een klassieker kunnen zijn ware het niet dat dat hele gewelddadige "Flesh Fair" gedoe met Mad Max achtige taferelen op (fossiele?) motoren de sfeer van de film danig heeft verpest. De film is daardoor ook te lang geworden. Hadden ze die gewelddadige onzin er uit gelaten was de film veel beter tot zijn recht gekomen en nu waarschijnlijk een klassieker geweest.

Niet mijn smaak. Ik vond het begin wel aardig, maar later werd het allemaal erg sentimenteel en kinderachtig.

Voor de tweede keer gezien. Kon mij nog enkele fragmenten herinneren. Maar wat een juweel van een film. De zoektocht van David naar de blauwe fee zodat zij hem in een mensenkind kan omtoveren. David wordt geïnspireerd door het verhaal over Pinoccio.
Het einde is erg sentimenteel. Toch paste het prima in het verhaal.
De decors zijn prachtig.
Het acteerwerk is top. Vooral Osment maakt veel indruk. En niet vergeten Jude Law als de cassanova.
Spielberg laat zien dat hij het scifi genre als geen ander beheerst.
Het was een genoeglijke kijkavond.

'k Heb me gek genoeg in het verleden nooit al te zeer kunnen toeleggen op deze film. Hij stond op, ik pikte wat flarden op, maar dat was het dan. Dus eens besloten om er echt voor te gaan zitten, maar moet eerlijk bekennen dat het nog steeds niet zo evident was om de aandacht erbij te houden, en werd er halfweg een lange pauze genomen.

Hij begint nochtans zeer interessant, uitzoekend of mensen van robots kunnen houden, nadat robots al succesvol zijn geprogrammeerd om van mensen te houden. We zien in het verhaal dan ook een koppel schoorvoetend robot David in hun midden opnemen, nadat hun eigen zoon Martin ziek werd. Martin wordt miraculeus beter en met de twee zoontjes samen onder één dak, één echte en één mechanische, ontstaat er een 'broeder'strijd om de liefde van de ouders en zelfs om de mechanische teddybeer Teddy. Waarbij Martin allerlei middelen zoekt om David in diskrediet te brengen (waaronder een pluk haar van mama Monica knippen, die bij Teddy belandt), wat uiteindelijk ook lukt.

Omdat David inmiddels ingesteld werd, kan hij in principe enkel nog worden teruggestuurd voor vernietiging. En omdat 'moeder' Monica dat niet over haar hart krijgt, besluit ze hem te dumpen in het bos, met de teddybeer hem gezelschap houdend. Wat volgt is een zoektocht van David naar de blauwe fee uit het verhaal van Pinokkio om hem in een levend jongetje om te toveren en zo met Martin mee te kunnen dingen om de liefde van mamlief.

Samen met andere robots komt David op een soort circus/gladiatorenvermaak terecht, waar robots op tal van manieren worden vernietigd. Met gigolo Joe ter steun weet hij te ontsnappen aan vernietiging, en na een bezoekje aan Dr. Know (James Bond krijgt ook zo z'n hommage ) krijgt hij van Joe te horen dat mensen maar houden van wat robots voor hen doen, en dat ze de fout begingen van robots te slim, te snel en te talrijk te hebben gemaakt. Hierin ligt dan ook de crux van de hele film, zou je denken. Maar vanaf dan gooit Spielberg het over een heel andere boeg. Het lijkt zelfs wat alsof tot hier het Kubrick-stuk liep en Spielberg het vanaf dan verder invulling gaf.

Er volgt dan nog een hele trip, want samen met Joe vliegen David én Teddy naar het onderwater gelopen Man-hattan (steeds inclusief koppelteken geschreven), normaal verboden terrein voor mecha's zoals hen. Het is een knap familiaal sprookjesachtig (doet me ook denken aan The Wizard of Oz) avontuur vol prachtige beelden, enigszins gek hoe ik er tot nu zo weinig van had opgepikt. In Man-hattan komt David zichzelf tegen (letterlijk), en ook zijn pleegvader, professor Hobby. Ook krijgt hij een hele lijn David-en Arlene-robotten te zien met "at last - a love of your own" op de dozen prijkend. In de onderwaterwereld te Man-hattan waan je je in de Efteling, met "Once upon a time" opschriften, Pinokkio-taferelen en uiteraard de blauwe fee, en dan neemt een vertelstem het over en verwatert de film naar mijn gevoel iets te zeer.

David komt dan nog in contact met wat buitenaardse wezens lijken maar eigenlijk een verdere evolutie van A.I. robots moeten voorstellen, nadat hij 2000 jaar bevroren raakte. En daar komt de pluk haar dan boven water, want daarmee valt de inmiddels al lang overleden Monica mee te reproduceren, zij het slechts voor één dag. Wat de cirkel min of meer rond maakt. Er volgt ook nog een filosofisch slotbetoog rond menselijke ziel, geloof, kunst en wetenschap, ... en de vertelstem rondt het af.

Alles samen een wel heel uiteenlopend magisch geheel, mij iets te feeëriek allemaal. Maar sowieso wel een hoogwaardig verhaal en mooi gefilmd, dus verdient ie wel iets meer dan de al bij al vrij lage waarderingen die deze film kreeg. Voor mij zit hij wat tussen de 3,5 en 4 in, maar neig toch meer naar 4* uiteindelijk. Zeker omdat het uiteindelijk een familiefilm is met dieper liggende betekenissen waar je ook als volwassene mooie dingen uit kan halen.