Insanitarium (2008)

Jeff Buhler gaat nog een grote meneer worden. Na het scenario van Midnight Meat Train nu zijn eerste langspeelfilm. En meteen een genrepareltje als je het mij vraagt.

Invloeden liggen bij onder andere One Flew Over The Cuckoo's nest en een reeks zombiefilms.

Het verhaal: een psychiatrische instelling wordt plots overspoeld door een ware zombieplaag. De reden? Een "mad scientist" - zo mogelijk nog gekker dan zijn patiënten - die met een revolutionair medicijn de psychiatrische problemen voorgoed uit de wereld wil helpen. Verwikkeld in het bloedbad doet Jack alsof hij gek is om zijn zus uit de dodelijk bizarre instelling te redden.

Het scenario mag dan niet overal uitblinken in originaliteit (hoewel, er zitten toch een aantal nooit eerder vertoonde elementen in verwerkt), de manier waarop de dynamiek tussen de verschillende personages wordt opgezet is erg slim en vooral geloofwaardig. Zo wordt de vriendschap tussen Jack en één van de "meer toegankelijke" patiënten een rode draad in de ontsnappingspoging. En het is pas bij de ontsnappingspoging dat alle remmen worden losgegooid en de film afstevent op een traditioneel zombiefestijn. Naar analogie met de traditionele zombiefilms iets té stereotiep en voorspelbaar met momenten, maar de stilering waarmee deze sequentie (en eigenlijk ook de rest van de film) wordt aangepakt tilt Insanitarium ver (!) boven de middelmaat uit.

Zoals eerder aangehaald was One Flew Over The Cuckoo's Nest een inspiratiebron, met name voor de visuele stijl. Veel strakke composities van de eindeloze gangen, gehuld in felle witte kleuren en groenige lichten, plus diagonale camerahoeken die perfect het gevoel van vervreemding, waanzin en desoriëntatie uitbeelden. Beslist een efficiënte keuze, want de wanhoop en onmacht die op de personages hun gezicht valt af te lezen wordt in diezelfde mate op de kijker geprojecteerd waardoor een intense filmervaring tot stand komt.

Eindbalans: De excellente visuals gecombineerd met een slim scenario en enkele bloederige impulsen maken van Insanitarium een waardevolle genreaanvulling die slechts sporadisch ten prooi valt aan enkele kinderziektes.

heerlijke bloederige psycho film en acteerwerk was ook goed

het is wat anders levende zombie's

4 sterren

In het begin had ik best goede verwachtingen van deze film, het verhaal sprak me wel aan en ik verheugde me om lekker warm onder mijn dekbedje te kunnen 'griezelen' met deze film. Helaas viel dat tegen, na een half uur vond ik de rommel op mijn bureau interessanter dan de film, waardoor ik ben gaan opruimen en met 1 oog de film ben blijven volgen.

Ik vond hem erg matig, in tegenstelling tot hierboven genoemde reacties vond ik hem niet origineel, eerder voorspelbaar. Er zullen vast genoeg mensen zijn die deze film kunnen waarderen, maar hij was niet aan mij besteedt. Jammer, want Jesse vind ik normaal erg prettig om te zien.

Nutty Professor

Film komt wat rommelig op gang. Eenmaal in het instituut begint het goed te lopen. De steriele ruimte ziet er gaaf uit en er komt aardig wat spanning in het verhaal.

Toch mist er wat geloofwaardigheid, doordat die film wordt overschaduwd door een licht goedkoop / amateur gehalte, veroorzaakt door o.a. de nutty professor – te veel typetjes, te weinig serieus te nemen personages. Een vergelijking met One Flew is echt te veel credit voor dit werkje. Een uitzondering is Matcalf die 't prima doet.

De tweede helft van de film is een ware slachtpartij waarbij er flink op los gehakt en gebeten wordt. Ziet er goed verzorgd uit en is best vermakelijk. Maar vind het verhaal toch te magertjes en te fantasieloos om het geheel serieus te nemen.

Even door het eerste uur heen worstelen (nogal sfeerloos, dom en cliché met een Hannibal Lecter-kloon, knul met prodent-tanden en knappe zus) en de 'geroemde' cleane setting vind ik niks, maar het laatste halfuur gaat het onverwacht flink los en vliegt het bloed je om de oren.

De tamheid maakt plaats voor een paar lekkere effecten en vanuit het niets komen bijna on-Hollywoodsiaans bebloede tieten door het beeld hoppen. Wel jammer van het einde en dat dit soort films het niet constant op de humor gooien á la Re-Animator, was er erg geschikt voor. Toch een vermakelijk laatste deel na het matige begin.

Vreemd dat sommigen dit als komedie bestempelen. Dat is totaal niet het geval namelijk. Voor de goede verstaander zijn er natuurlijk (zoals bij 80% van alle horrorfilms inclusief Saw en de hele mikmak) situaties of gelaatsuitdrukkingen waarom te lachen valt. Een komedie is echter iets heel anders.

Lekker filmpje waarbij de verhaallijn en sommige logica geheel ondergeschikt zijn gemaakt aan scenes waarin waanzin, paranoia, geweld, achtervolging en uiteindelijk veel gore centraal staan. De "thriller opbouw" is ook prima.

Minpuntjes zijn er ook: Penibele situaties waarin de personages zich bevinden worden soms wel wat makkelijk en plotseling opgelost met montagewerk. Zo denk je het ene moment dat iemand het niet gaat redden, terwijl een seconde later de situatie weer in hun voordeel in beeld komt.

Toch na een behoorlijk tijdje weer iets echt entertainends op horrorvlak kunnen vinden.

De film heeft me ontdaan achtergelaten. Niet zo zeer om de gore, maar omdat ik het onderwerp boeiend vond. Als nieuwsgierig aagje ging ik research doen en blijkbaar gebeuren zulke dingen ook in de realiteit, de middelen die ze in hun clienten spuiten zyn niet zo onschuldig als het lijkt. We zien zulke inrichtingen vanaf de buitenwereld als het ware.. maar de doordachte vraag is: Hoe gaat het er in werkelijkheid aan toe?