Milk (2008)

Huilt Penn ook in deze film weer?

Oh...the horror

Gus van Sant laat de contemplatieve cinema achter zich en creëert een oerdegelijke biopic. Niks om van op te kijken - alhoewel er altijd nog tere zieltjes zijn die zo'n onderwerp controversieel vinden. Juist dat maakt zo'n film redelijk interessant, de politieke lading die het heden ten dage mogelijk nog heeft. Nu alleen hopen dat men er nog oor voor heeft. Als film zelf is het allemaal aardig, volgt het de bekende paden en weet het uiteindelijk nergens écht te vervelen. Heel veel meer is het niet. Een blik op een politieke niche die langzaam uitgroeit tot een volwaardig onderdeel van 'het systeem'.

De film ligt dus veel meer in de lijn van Good Will Hunting dan in de lijn van z'n laatste 4 films?

O absoluut, alhoewel Good Will Hunting inmiddels totaal is weggezakt. Maar het is filmisch erg conventioneel (op wat found footage/foto slides na dan wellicht).

Erg jammer. Ik was niet meteen aan het wachten op een conventionele, verhalende film van Van Sant na wat hij heeft bewezen met zijn Death Trilogy. Al denk ik dat ik de film waarschijnlijk wel zal gaan zien

Ben ik niet helemaal eens, het is zeker niet hetzelfde als zijn laatste 4. Maar er zitten toch wel typische van Sant dingen in deze film. Verder zou ik ook niet te huilerig doen als je dat wel vindt van deze film, is vrij duidelijk een film die Gus om persoonlijke redenen maakt. Niets wijst erop dat dit nu meteen zijn voice gaat worden en we zijn rustigere sfeer voor dood moeten zien.

Inderdaad, een conventioneel gemaakte film, maar over een niet zo conventioneel thema, en die vanaf de eerste beelden je bij de strot grijpt. Ik ging deze film kijken met erg veel voorkennis over het gebeuren in San Francisco, dat scheelt misschien ook voor de betrokkenheid.

Penn speelt heel naturel, vind ik, en dat was prettig om naar te kijken. Een prachtig dragende rol, over een uitermate warm en humane persoonlijkheid. Brolin vond ik houterig en onovertuigend; zijn pruikachtige kapsel maakte het nog erger. Ik vind het eerlijk gezegd onbegrijpelijk dat hij is genomineerd voor bijrol-Oscar. Emile Hirsch had wat mij betreft een bijrol-Oscar-nominatie moeten krijgen - hij zet een fantastische rol neer als mede-activist Cleve Jones. Enorm charismatisch, grappig en met een improvisatorische kwaliteit. Ben opeens erg benieuwd geworden naar Into the Wild, waarin Emile Hirsch de hoofdrol speelt. En ja, ik moet het even zeggen, maar oef, wat is die James Franco een moooie jongen. Jammer dat ie homo is. Oh, wacht...

Elfmans muziek is volstrekt anders dan die in de Burton-films. Hij volgt veel meer de conventioneel opgezette film, met aanzwellende violen bij de ontroerend bedoelde massascènes (waar ik dan ook netjes de tranen in de ogen kreeg). Vaak zeer effectief, ondersteunend, en verder niet storend.

Extra toevoeging: nadat ik dit hier had neergezet, ontdekte ik (erg laat?) dat Moviemeter tegenwoordig een berichtensectie heeft én een meningensectie. Nu heb ik dus wel een mening, maar die kan ik niet kwijt bij de meningsectie... Hmm. Kan iemand mij hier uitleg over geven?

(Is geen aparte sectie; als je wilt dat jouw bericht ook onder 'meningen' valt hoef je slechts het sterretje links bovenaan je bericht aan te vinken.)

Zie ook hier.

Degelijke biografie van Gus van Sant over homoactivist Harvey Milk, een prima rol van Sean Penn. Het was in eerste instantie even wennen (nogal overdreven af en toe), maar zo was de beste man waarschijnlijk ook echt. En al is het misschien een vrij degelijke film qua aanpak, het is het sterke acteerwerk dat dit toch een prima film maakt. Dat gaat zeker niet alleen op voor Sean Penn, de bijrollen zijn minstens zo goed (o.a. Emile Hirsch).

Net gezien en ik ben ontroerd en verwarmd door de film. Een politiek drama met Sean Penn zou ik doorgaans meteen links laten liggen, maar ik wil met alle geweld alle genomineerde Oscarfilms zien, dus ook aan Milk moest ik geloven. Maar ik ben erg blij deze gezien te hebben. Ik heb Sean Penn nooit een interessant acteur gevonden, maar deze nominatie en hopelijk verzilvering is hij dubbel en dwars waard voor deze rol. Even raar om hem met een man in bed te zien, maar hij speelt deze rol zo sterk en innemend dat je dat als kijker snel vergeet; Je ziet Harvey Milk, niet Sean Penn. Opvallend is ook de adequate schetsing van het tijdsbeeld en de goede montage/afwisseling met beelden uit die tijd. Very Van Sant-y.

Naast Sean Penn zijn ook James Franco en vooral Emile Hirsch errug goed in hun rol.

Milk is een aanrader wat mij betreft, dus ook als je niet van politieke films en/of Sean Penn houdt.

Ik vond Brolin (en zeker Sean Penn) beter dan Hirsch wiens spel af en toe niet wist te overtuigen. Maar omdat hij de perfecte look heeft voor de rol stoort het nauwelijks.

Het is me opgevallen dat biopics een soort opleving gehad hebben de laatste 10 jaar, volgens mij vanaf A Beautiful Mind. Ik kan er in ieder geval flink wat noemen en ze hebben ook erg veel aandacht gekregen over het algemeen, mede dankzij de veel Oscarnominaties. Persoonlijk vond ik de meeste van deze biopics degelijk, met meestal een score van 3* of 3,5* (en La Vie en Rose als dieptepunt met 1,5*), maar het maakte ook de indruk van een beperkt genre. Eigenlijk zijn alle biopics op dezelfde manier opgebouwd. Meestal begint zo'n film met de hoofdpersoon die óf stervende is, óf een dieptepunt in zijn carriére heeft, of wat voor reden dan ook om zijn leven te gaan reflecteren. Vervolgens gaan we terug in de tijd en zien we zijn hoogte- en dieptepunten. Waarom alle biopics met een flashbackstructuur werken is mij een raadsel, maar dat even terzijde. Biopics overstijgen zelden het gevoel van een soort geschiedenisboekje over een persoon. Ze gaan niet zozeer de diepte in als dat ze een overzicht van de belangrijkste punten in een leven geven. Daarom bereikten denk ik ook zo weinig biopics de 4 sterren bij mij.

Milk is gelukkig een uitzondering; sterker nog; het is denk ik de beste biopic die ik uit het huidige decennium gezien heb. Toegegeven, de flashbackstructuur is ook hier aanwezig en ook hier draait het vooral om hoogte- en dieptepunten vanaf Milks politieke bewustwording. Het succes van de film schuilt erin dat de film er net ietsje creatiever mee om weet te gaan, maar bovenal vond ik de film energieker dan de gemiddelde biopic. Ik zou bijna zeggen dat je door de film heenvoelt dat Gus van Sant geloofde in de acties van Harvey Milk. In ieder geval slaagde hij erin om mij toen Milk vermoord werd het gevoel te geven dat er een groot man gestorven was. Toch geen geringe prestatie. Veel biopics geven mij wel een beeld van de hoofdpersoon en weten hem of haar begrijpelijk te maken, maar met hoeveel hoofdpersonen in een biopic leef je doorgaans mee?

Milk is over het algemeen een conventionele film, ja, maar nooit té conventioneel. Ik heb de laatste 4 films van Van Sant niet gezien (ik moet er eens aan beginnen), maar hier bewijst hij zich zeker een bovengemiddelde regisseur als het om beeldtaal gaat. De lichte, melkachtige kleurenfilter die over de film lijkt te hangen is op zichzelf al mooi, maar soms wordt een gebeurtenis ook wat apart getoond (bijvoorbeeld de scène met het fluitje). Knap is ook dat de overgang van archiefbeelden naar opgenomen beelden zo vloeiend verloopt. Je kunt ze wel uit elkaar houden, maar door het camerawerk en de kleuren aan te passen op de archiefbeelden val je nooit van mooie in lelijke beelden. En nee, dat wil niet zeggen dat je dan de hele tijd naar lelijke beelden kijkt. Ik heb volgens mij nog nooit zo'n goede wisselwerking tussen bestaande en nieuwe beelden gezien volgens mij. Sterk gemonteerd ook.

Sean Penn speelt hier ook zijn beste rol. Ik ben nooit echt een fan hem geweest, maar door deze film zou ik het bijna worden. Zijn huilscènes verpesten het meestal en het is dan ook eens leuk om hem eens een hele film een positief ingestelde man te zien spelen. Zijn charisma is zo groot dat hij me gemakkelijk door de film heen hielp. Natuurlijk krijgt hij ook mooie begeleiding van de bijrollen. De Oscarnominatie voor Brolin is overigens wel wat overdreven. Ik vond 3 rollen van hem uit 2007 helemaal geweldig en het lijkt wel alsof de Oscars zich met de nominatie van dit jaar willen verontschuldigen voor het missen van die rollen. Hij doet het verder wel goed, maar zijn rol gaat niet echt diep en werd naar mijn mening niet helemaal lekker uitgewerkt. Dat is één punt waarop de film beter had kunnen zijn. Sowieso een biopic-kwaal: bijrollen die nooit helemaal de aandacht krijgen die ze verdienen.

Verder moet ik toegeven dat de film pas echt grote hoogten begon te bereiken toen Milk verkozen werd tot supervisor. Daarvoor was het nog te fragmentarisch. Maar buiten dat om is dit toch wel mooie prestatie. Ook nog een extra applausje voor Van Sant dat hij zijn film nooit sentimenteel laat worden, waar dat toch makkelijk kon. Nee, zo'n optocht op het einde tonen is geen vorm van sentimentaliteit, die hoorde er gewoon bij en heeft natuurlijk ook echt plaatsgevonden. Ik kreeg er stiekem kippevel van.
4*

De film levert een mooi gemaakt tijdsbeeld op waarin er op leven en dood gevochten wordt voor gelijke burgerrechten en de homoscene op uitbarsten staat. Ik raad ook eenieder die geïnteresseerd is de documentaire te bekijken die ooit meen ik in de jaren 80 is gemaakt over Harvey Milk. Zonder deze documentaire denk ik, had Gus van Sant en m.n. Sean Penn de personages nooit zo treffend kunnen neerzetten. Hoewel het een en ander dramatisch verloopt, blijft bij mij een inspirerende en ook strijdbare boodschap hangen.

Een biopic dat eigenlijk 15 jaar terug gemaakt had moeten worden. Doet een beetje achterhaald aan, de tegenstanders van homorechten doen nu helemaal half-achterlijk aan om de acties van Harvey Milk controversieel te maken. En ja, dit moet je inderdaad in de tijdgeest zien, helemaal waar, en juist daarom vind ik de film niet opzienbarend genoeg.

Van Sant is weer op de degelijke toer, niet dat het onderwerp zich leent voor een Gerry-achtige regie, maar ik vond zijn 'experimentele' fase erg geslaagd (met name Elephant en Gerry, Paranoid Park was wat minder, Last Days nog niet gezien), en hoop eigenlijk wel dat hij die draad weer snel oppakt. Zoals gezegd is Milk erg degelijk, visueel gewoon zoals het moet zijn, maar daar is ook alles wel mee gezegd. Erg gewoontjes. Het verhaal wordt ook nogal braaf verteld en komt zelden verder dan weer die degelijkheid. Halverwege begon ik dan ook wat verveelde trekjes te vertonen.. 'kan er een versnellinkje bij, iets, iemand?'.

Penn, ja bij vlagen wel wat over the top, het zal er wel bijhoren, maar ook weer meer dan degelijk vind ik het niet. Denk wel dat hij die oscar pakt, gezien het onderwerp wat de jury ongetwijfeld wat meer aanspreekt dan een ouwe worstelaar (misschien wat voorbarig, The Wrestler moet ik nog zien namelijk).

Zeker geen slechte film dus, maar geen must-see.

3*tje.

Wat een prachtig mooie film! Vanaf het begin heb ik geboeid zitten kijken en luisteren naar dit politieke drama, Sean Penn is zo'n geweldig acteur!

Voor iedereen een aanrader, Gus van Sant levert hier een briljante film af. Een MUST SEE!!!

3 films van aronofsky in je top10, waaronder The Fountain, geen wonder dat je Rourke de Oscar toewenst alvorens de film gezien te hebben. Persoonlijk vind ik Harvey Milk een rol die meer talent vereist (hetgeen Sean Penn tot mijn verbazing bezit) en dus de juiste winnaar.

Ik zeg helemaal nergens dat het niet mag, alleen denk ik dat de kracht nadrukkelijk groter was geweest als de controverse wat groter zou zijn. Ik spreek voor mezelf en vond het zoals ik al zei allemaal niet zo heel erg opzienbarend omdat die christenfundementalisten intussen algemeen beschouwd worden als debielen, en toen ook in de bewoonde wereld nog een grote aanang hadden. Beetje achterhaald dus.

Graag gedaan, je bent nooit te oud om te leren.

Ik wens Rourke helemaal de Oscar niet toe, waar lees je dat? Eigenlijk vind ik Sean Penn altijd een erg goed acteur, en Rourke vind ik eerlijk gezegd een nogal geromantiseerde rocker, eigenlijk zal het me een zorg zijn wie er wint, zolang het maar de beste is. De oscarjury is daarentegen vooral geinteresseerd in beladen rollen en zo op het eerste oog is die van Rourke dat zeker niet, vergelijk dat maar eens met Penn.

En ja, ik ben een groot bewonderaar van Aronofsky, verder totaal niet aan de orde lijkt me.The Wrestler is wel even totaal iets anders dan de vorige drie films, die switch kan ook gewoon slecht uitpakken. Misschien leuk om de komende dagen The Wrestler hier in de gaten te houden, dikke kans dat er binnen twee dagen een recensie van me staat.

Sean Penn gaat er in deze film trouwens nergens over, ik denk dat je dat wil/verwacht te zien.

Verder geen idee wat je van The Wrestler zal vinden. Aronofsky laat de moeilijke thema's en symmetrisch opgebouwde fotografie een keertje links liggen en dat resulteert in een minder pretentieuze/betere film. (off topic natuurlijk)

ik denk het niet

Ik heb er nog eens over nagedacht en kan er niet mee akkoord gaan dat deze film beter zou zijn als men tegenwoordig massaal homoseksuelen zou stigmatiseren en uitstoten. Dit staat volkomen los van de film en zou niet mogen meespelen in je beoordeling.

En ik blijf er bij Sean Penn gaat net zo ver als het hoort, overtuigend en expressief zonder aan geloofwaardigheid in te boeten of storend te zijn.

Onzin natuurlijk. Ik ervoer het nou eenmaal als achterhaald gisteravond, zelfs al is het een historisch document. Er had 15 jaar terug gewoon meer kracht van uitgestraald, en of je het daar nou mee eens ben of niet, zo denk ik erover.

Niet ongeloofwaardig, alleen af en toe wel iets te ver over the top.

Met Paranoid Park ging Van Sant duidelijk de light-tour op, en bij Milk lijkt nu ook de aspartaam op te raken

Geen tijd voor een wandelingetje van een kwartier dus, nochtans Van Sants specialiteit. Nee, veel verhaal hier, aangedikt met wat moraal en gesnotter.

Toch is het best genietbaar. Dit soort moderne Amerikaanse cinema blijft gewoon leuk. De MTV-achtige filmstijl maakt het allemaal wat luchtiger, zodat die 128 minuten echt wel vlot wegkijken.

Niet dat het verder ook maar ergens super wordt ofzo. 3* moeten wel volstaan dus...

Goed gefilmde biopic. Het verhaal wordt duidelijk weergegeven maar sommige karakters worden ietwat verwarrend aangeduid. De film ademt de juiste sfeer van de jaren 70 met een bijzonder goede rol van de charismatische en strijdende Penn.

Een *4.0

Uitstekende film met een geweldige rol van Penn, die hier beter (en gelukkig ook subtieler) dan ooit is. Regisseur Van Sant bewijst dat hij met een meer mainstream-achtige film nog steeds prima uit de voeten kan. Het tijdsbeeld is goed getroffen, ook door het monteren van archief-materiaal door de film heen. Hier en daar wat sentimenteel, vooral tegen het einde, maar dat is de film vergeven. Overwegend wordt de juiste toon getroffen. Je kunt je in ieder geval weer heerlijk opwinden over het bekrompen Amerika. Sterke supporting cast ook, met vooral James Franco opvallend als de ex-vriend van Milk.

Ondanks dat ik niet van dit soort politieke films hou vond ik hem niet tegen vallen.

Penn zet een goede rol neer, zeer overtuigend. Hoewel ik me wel stoorde aan bepaalde "stereo-typerende" homo's!!! Ziet Amerika (en de rest van de wereld) de homo gemeenschap zo???

De score van Elfman was passend en ook de beelden van vroeger zijn erg goed toeegevoegd en maakt het geheel meer overtuigender.

Opzich kijkt de film lekker weg en verveeld geen moment. Er zitten toch wel wat zij-taken in het verhaal zodat het politiek gedeelte niet alleen de hoofdmoot speelt.

Persoonlijk vind ik het geen oscar-waardige film daarvoor vind ik de film toch net iets te stereotyperend (er wordt gewoon iets te veel nadruk gelegd op het gedrag van homo's en dat had niet gehoeven)....nogmaals dat ik mijn mening.

Al met al is de film voor mij een 4.0* waard....

Zelfs Penn's huilhoofd kan Milk niet verpesten (hoewel hij wel weer zijn uiterste best doet), een boeiend verhaal over een mij volslagen onbekende geschiedenis. De editing met echte footage werkt uitstekend en maakt dat ik eigenlijk liever nog eens een documentaire over dit onderwerp kijk. Prima supporting cast, mooi tijdsbeeld, goede film.

3,5*.