Fighting (2009)

Montiel zet een stap terug.

Na het magnifieke A Guide to Recognizing Your Saints waren m'n verwachtingen hooggespannen, zelfs al klinkt de synopsis wat al te bekend in de oren. En Dito Montiel weet ze niet in te lossen, hoewel Fighting zeker geen complete flop is.

Waar zijn debuut een sterk uitgebalanceerde mix was van "stoere" en poëtische momenten is dat tweede hier bijna niet meer aanwezig. Slechts zelden komt het talent van de regisseur eens bovendrijven hoewel het er visueel allemaal nog best aardig uitziet en ook de soundtrack passend is. Begrijp eerlijk gezegd niet goed waarom de New Yorker besloten heeft om zo'n oppervlakkige prent te maken.

Oppervlakkig, ook al omdat Channing Tatum (in A Guide to Recognizing Your Saints nochtans op z'n plaats) niet de diepgang heeft om een film te dragen. De andere personages wisten me evenmin te overtuigen, waarbij bepaalde acteurs zo traag spreken dat je ze van een verstandelijke achterstand gaat verdenken (ja Terrence Howard en Roger Guenveur Smith!). Wel genoten van de foxy Zulay Henao, hoewel ze niet veel meer te doen heeft dan bekoorlijk staan wezen.

Op zich nog redelijk genietbaar maar mij allemaal veel te veel stoerdoenerij. Waar dat in Montiels vorige prent gecompenseerd werd door een soort melancholische schoonheid is Fighting veel minder bijzonder. Had op meer gehoopt.

Lekker.

Als een snack welteverstaan. Niets geen buik vol met goedvullende en verantwoorde vitaminen, maar who cares?

Ondanks dat dit een van de meest commerciele films is die ik heb mogen aanschouwen, kon ik het gelikte wel waarderen. Evenals de streetwise dialogen. Gelukkig heeft Tatum net dat beetje meer charisma dan een Stallone. Hij kan i.i.g. beter acteren, blijkt. Zonder Howard was hij misschien door de mand gevallen, gelukkig laat hij zich graag pimpen.

Ontzettend voorspelbaar en clichématig. Maar als dat dan toch moet, giet het dan i.d.d. in dit soort hapklare brokken. De soundtrack met The Delfonics en Marvin Gaye helpt ook erg mee.

Pure pulp, maar wel goed verteerbare pulp. Cannon had ze graag zo gemaakt, misschien nog met een klein beetje meer geweld erin.

Goed gaat iets te ver, maar vermakelijk is e.e.a. zeker. Ondanks de slecht in beeld gebrachte gevechten. Was dat niet het geval geweest, dan had ik hem makkelijk een drie sterren-goed gegeven.

Keurige BluRay trouwens.

Redelijk.

Het was me nooit echt opgevallen, hoewel ik al aardig wat films van Terence Howard gezien hebt, maar dat deze beste man zo beroerd acteerd. Mischien omdat dit zijn 1 van zijn weinige hoofdrollen is.
Ook Tatum bakt er maar weinig van, mischien moet hij het maar gewoon bij de kinder-, dans- en muziekfilms houden waar hij toch wat beter uit de verf komt.

Het verhaal in de film is zo cliche als het maar kan. Hoewel dit nog niet eens verschrikkelijk hoeft te zijn, was het dat in deze film wel. Aangezien het eigenlijk op alle fronten zo is, behalve de gevechten zien er aardig uit in deze film ja (vooral het gevecht met die chinees ), hoewel stukken minder als in Never Back Down.

Toch zorgt de leuke twist op het einde, die ik totaal niet zag aankomen, en de gevechten voor een nog acceptabel cijfer.

2*

Btw, Zulay

Aardige fight filmpje.

Fijn dat MMA het dreigt over te nemen in de hedendaagse vechtfilmpjes. Niet meer dat lame boksen.

Acteerwerk is niet over naar huis te schrijven. Tatum is zonder twijfel de nieuwe Mark Wahlberg en wat Terrence Howard in dit soort films doet snap ik ook niet eigenlijk. Standaard verhaal met een sub love plot die natuurlijk vaste kost zijn in dit soort film. Fighting moet op elk vlak zijn meerdere erkennen in het geweldige en onderschatte Never Back Down.

De vechtscenes zijn ook meer dan redelijk. Al is de film op dit vlak soms pijnlijk grappig, vooral die finishing takedown in het eerste gevecht is eigenlijk behoorlijk lachwekkend. Al met al kijkt dit anders heerlijk weg ondanks het wat saaie middensegment. Wel een erg vermakelijke final bout.

Een zeer vermakelijke fight movie maar weet helaas niet in de voetsporen te treden van Never back Down.

Niet veel speciaals.

De acteerprestaties van Channing Tatum hebben me nog nooit echt kunnen bekoren, en ook in deze film slaagt hij er niet in. Terrence Howard daarentegen viel vrij goed mee.

Het script was absoluut niets bijzonders, en vrij voorspelbaar.

Script: 1,5/5

Acteerprestaties: 2,5/5

Geboeidheidsgraad: 3/5

Conclusie: 2,3/5

Was best nog wel een vermakelijk box-dramaatje. Die Tatum heb ik nu ook voor het eerste keer gezien en hij deed het nog best wel goed. Fighting is helemaal zo'n slechte film nog niet. Ok, het verhaal is wat aan de slappe kant maar aan de andere kant heb ik me wel zeer vermaakt met deze film. De vechtscenes zien er ook best tof uit. Een beetje een vorm van Rocky en Raging Bull deze film maar dan met een beetje gas terug. Ook mag het overtollige drama niet ontbreken.

Gewoon prima wegkijkertje. Niet meer niet minder.

3,5*

Wel moet ik nog even toevoegen dat de muziek een erg pluspunt is

Some dreams are worth the fight

Ik had gisteravond met een maat wel zin in zo'n ouderwets knokfilmpje. Waar het vroeger meestal over boksen ging is de vechtstijl nu veranderd naar MMA. Normaal gezien geen slechte keuze, zie Never Back Down, maar hier werkt het langst geen kanten.

Het verhaal in Fighting is te verwaarlozen en ik had niets minder verwacht eigenlijk. Wat ik wel had verwacht waren een aantal lekkere harde gevechten waar het bloed en de tanden in het rond vliegen.Tjah, dan is dit toch echt wel een zware teleurstelling. In heel de film komen misschien maar een vijftal gevechten en die zijn, met uitzondering van het eindgevecht, maar een aantal minuten lang. Ook snap ik het niet dat Sean ineens zo goed is geworden in het vechten. In zijn eerste match krijgt hij het pak rammel van zijn leven en wint hij gewoon met pure chance doordat zijn tegenstander op een wasbak vliegt, geldt ook voor het tweede gevecht met die gigantische knul. Je ziet hem doorheen heel de film nooit trainen, met uitzondering van dat minuutje in de tram op het einde maar opeens is hij bedreven in de MMA. Slechte gevechten dus maar ook de tonnen clichés irriteerden me verschrikkelijk zwaar. De verplichte romance, het verraad, het terug goed maken, de mysterieuze fighter waar Sean tegen moet vechten die met zijn verleden heeft te maken, het gevecht tegen die knul dat Sean natuurlijk wint, ... Ook duurt de film met gemak een kwartier à 20 minuten te lang en had het beter geweest als men meer aandacht aan het vechten had geschonken in plaats van de relatie tussen Sean en Harvey die gigantisch saai is. Tot slot zijn er gewoon te veel fouten in de film die het allemaal nog wat vervelender maken.

Er waren verschillende mensen die Tatum al afkraakten in zijn rol nog voor ze de film hadden gezien. Ik had altijd de neiging om het tegendeel te beweren want mij leek Tatum juist wel een goede acteur te zijn voor deze rol maar daar zat ik dan toch wel even dik fout. Praten kan hij blijkbaar niet, ik verstond er bij vlagen toch niet veel van maar vooral het overdreven stoer kijken was verschrikkelijk. Het was wel hilarisch dat, wanneer hij zo stoer probeerde te kijken, hij een harde twitch in zijn oog leek te hebben. Tatum was dus de eerste maar spijtig genoeg niet de laatste miscast want die rol is nog voor Terrence Howard weggelegd. In Iron Man was hij goed en in The Hunting Party was hij zelfs uitmuntend maar hier is hij verschrikkelijk. Het nichterige stemmetje, het continue gezeik over allerlei bullshit, ... De enige die op haar plaats stond was Zulay Henao maar die moest dan ook niet veel meer doen dan wat mooi te wezen. Brian White was trouwens ook nog een gigantische kwal in zijn rol van nemesis.

Fighting is een serieuze teleurstelling en het is dan ook bijzonder moeilijk voor te stellen dat dit wanproduct van dezelfde regisseur is als A Guide to Recognizing Your Saints, waar Tatum wel op zijn plaats was. De gevechten zijn veel te kort en er is gewoonweg teveel oeverloos gepraat in de film.

1*

Fighting doet onmiskenbaar denken aan Never Back Down, maar dan zonder diens montagefranjes en soepeler ogende gevechten. Laten we wel zijn, als je een film met een titel van dit kaliber bekijkt, verwacht je een hoop geknok en veel actie. Juist op dat gebied wordt Fighting ernstig verwaarloosd.

De film probeert te nadrukkelijk zielen te winnen voor de uitzichtloze situatie van Sean Arthur, die zichtbaar ploetert en de nodige complexen met zich meedraagt. Het verhaal in deze film is er een uit duizenden andere films en toch lijkt het niet tot de regisseur doorgedrongen te zijn dat hij gewoon een oeverloos standaard film gemaakt heeft. De film kent een voor Hollywood begrippen gebruikelijke dosis oppervlakkige karakterontwikkeling en een tenenkrommend einde, die de hele grimmige verpakking, waarover de film ''hoopt te beschikken'', zelf al op een belachelijke manier onderuit weet te halen.

Voorspelbaar, beproefd, 0% authenticiteit, slecht acteerwerk.....Gek genoeg weet de film niet te vervelen en kijkt hij wel vlot weg, waardoor hij het maximum aantal punten scoort voor films, die geen memorabele scenes in huis hebben. 2*

Aardig filmpje om tussen door te kijken. Ik heb ergens gelezen dat het een actie film was met goede acteurs. Nou dat vond ik wel mee vallen al zijn de twee hoofdrol spelers nou ook weer niet bepaald slecht te noemen. De gevechten zijn mooi gechoreografeerd. Deze film is eigenlijk wel een exacte kopie van Wrong Bet met Van Damme, maar dat maakt niet uit want hij heeft gewoon een hoog entertainment gehalte.

Dus verwacht niks nieuws maar voor een avondje knokken ben je aan het juiste adres bij deze film.

Is het trouwens iemand opgevallen dat Tatum helemaal niet traint voor de aankomende gevechten en toch beter word, dat vond ik een beetje raar

Verrassend rustige film die wel sympathie weet te kweken maar helaas nergens echt overtuigt. Tatum is wel geschikt voor dit soort rollen.

Redelijk

Inderdaad een "Wrong Bet" kloon maar dan een matige. Verhaal is matig, gevechten zijn matig en de acteer prestaties zijn ook nog eens matig. Met pijn en moeite kunnen uitkijken.

De clubs, het geld, de vrouwen, de profiteurs, de coach... het zit er zoals gewoonlijk allemaal weer bij.

Channing Tatum en Howard zijn goed, niets op aan te merken. Door hun overtuigende spel kan ik dit clichématige verloop prima wegslikken. Het blijft allemaal redelijk eenvoudig, de ontmoeting tussen Sean en Harvey is nogal toevallig en de gevechten zijn niet heel erg bijzonder maar dat is niet erg. Storend werd het nergens, gewoon een partijtje knokken met de bijbehorende tafarelen.

Roze konijn, de strenge oma van Zulay, Sean die in slaap was gevallen op een parkbankje, de geheime ruime achter de winkel... dit zijn toch dingen die de film 'eigen' maken en dat kan ik altijd wel waarderen.
Ook het shot vanuit de lucht bij het gevecht op het dak is wel aardig.

American flag.


Niets vernieuwends, maar kijkt verassend lekker weg.

Flutfilm.

Het verhaaltje is al honderd keer eerder gedaan, maar dat is het probleem zo nog niet. Een film als Warrior heeft eigenlijk dezelfde inhoud. Dan is het van belang om het goed uit te werken, en op dat vlak faalt Fighting.

Ondanks de nodige dosis drama en trauma zit er 0,0 gevoel in deze film. Nergens wordt dat aspect interessant. Dan maar hopen op genoeg vechten. Valt ook dat tegen.

Alsof dat nog niet genoeg is, blijkt het einde nog tenenkrommender te zijn dan gedacht.

Channing Tatum heeft al een heleboel rollen met potentieel gekregen, maar nog nooit overtuigd. Ook hier staat ie ongelooflijk slecht te acteren. Hij slaagt er zelfs in het niveau van betere acteurs - lees: Terrence Howard - mee omlaag te trekken.

Het camerawerk is doorsnee. De gevechten zijn (helaas) niet echt rauw in beeld gebracht en zodoende weinig opwindend. Fighting mist de energie en het testosterongehalte van andere vechtfilms als Warrior.

Tijdverspilling.

1

“In the words of the late, great, Marvin Gaye. Let's... Get... It... On!”

Redelijke film die een serieus drama pretendeert te zijn, maar eigenlijk niet meer is dan een Van Damme kloon. En daar is op zich niets mis mee. Probleem is wel dat het drama de overhand heeft, en juist daar overtuigd de film niet. Tatum en Howard doen het aardig, maar mompelen veel en lopen verdwaasd en lethargisch rond. Henao heeft een leuke bijrol en die moeder van haar is ook fantastisch. Voor de rest is Fighting een weinig indrukwekkende film die zowel de intensiteit van Fight Club mist, als de pretentieloze invalshoek van een Van Damme film.