Grave (2016)

Interessante film, die me qua sfeer een beetje aan Noé doet denken. In ieder geval worden er flink wat grenzen opgezocht wat tot enkele gruwelijke beelden leidt.

Met name de scène waarin ze haar opgegeten haar uitspuugt, en de scène waarin ze haar zusters vinger verorbert doen een flink gevoel van walging in me opwellen. Goede scènes dus, want een geslaagde film moet in mijn ogen iets in je opwekken zolang het maar geen onverschilligheid is.

Zoals gebruikelijk bij dit soort films een sterke soundtrack met een focus op ambient geluiden. Visueel degelijk, maar er had wat meer gecreëerd kunnen worden in de scènes die wat minder grafisch zijn.

Al met al geslaagd, al is de impact kleiner dan bijvoorbeeld het betere werk van Noé. 3,5*.

Best een tof filmpje van Franse bodem. Grave is weer eens wat anders, voornamelijk een drama met een licht horrorrandje waarin beginnend studente en vegetarier Justine tijdens de ontgroeningen een hele nieuwe kant van zichzelf ontdekt - ze blijkt vlees en dan in het bijzonder menselijk vlees toch wel heel lekker te vinden. Het basisidee van meisje gaat studeren, komt in een compleet andere wereld terecht, probeert haar weg daarin te vinden, en de boel escaleert op onnatuurlijke wijze deed me ook behoorlijk denken aan Thelma, al is die wat meer arthouse-achtig en is Grave een stuk, ehm, rauwer. Het horroraspect valt dan wel weer mee, maar de film is vakkundig in elkaar gezet. Goed geacteerd en gefilmd, en door de onvoorspelbare aard van zowel Justines ontwikkelende kannibalisme als de extreme ontgroeningspraktijken bij de dierenartsopleiding blijft de film interessant genoeg over de hele lengte. Met als laatste leuke ontwikkeling dat het niet alleen Justine is - het is een familiekwaaltje waar ook zus en ouders aan lijden. Dikke prima.

Boeiend coming-of-age drama met een lichte, doch bijzonder intense, horrortoets. In Grave opent het eten van een rauw schapenmaagje bij een vegetarische studente alle deuren naar de diepste krochten en vuilste verlangens van de mens.

Enerzijds lijkt de jonge filmmaakster Julia Ducournau te vertellen dat we onze grenzen scherp moeten bewaken voor we volledig ontsporen, anderzijds doet ze het omgekeerde: Justine is dusdanig strikt opgevoed dat wanneer ze voor het eerst in aanmerking komt met verleiding en verlangen er geen houden meer aan is. Hoe dan ook is 'jezelf zijn' een onvermijdelijk gegeven in de film. Het eten van steeds meer menselijk vlees loopt parallel met het beestachtig zuipen en vogelen. Alle remmen los tijdens het ontgroeningsjaar aan de universiteit.

Ducournau heeft een eerder cynisch mensbeeld. Zelfexploratie haalt niet het beste in de mens naar boven, en zichzelf te fel onderdrukken is onhaalbaar. De mensheid is in essentie niet beter dan prooidieren in het bos die hun naasten oppeuzelen wanneer nodig. 'Dit is niet menselijk', grauwt een student wanneer Justine als een schoothond hijgt naar het stoffelijk overzicht van een overledene. Zelfs zusterliefde moet eraan geloven wanneer de nood het hoogst is. Voor Justine is een verkrachte mens trouwens niet erger dan een verkracht paard.

Het bijzonder sterke acteerwerk van Marillier en Rumpf en de stilistische klasse van Ruben Impens tilt Grave naar een hoger niveau. De graad van intensiteit wordt bereikt doordat Ducournau haar ietwat bevreemdende plot - met nu en dan zelfs een lichtkomisch randje - situeert in een realistisch kader aan de universiteit. Die geloofwaardigheid zorgt voor walging, maar ook voor aangrijpende momenten en mededogen.

Wat een debuut...

Het horror genre boezemt mij bij voorbaat angst in. Ik kijk het niet graag, maar soms kan ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.

Gelukkig blijven de echte gore scenes uit. Het is eerder een psychische horror. En dat kan ik wel waarderen.

De film is op een paar momenten na overtuigend. De emotie die gebracht moet worden komt door goed filmwerk en degelijke acteerprestaties over. Een paar scenes zou ik memorabel durven noemen. De soundtrack mag er ook zijn.

Een dag later denk ik nog eens aan de film terug en zoek ik naar een paar nummers. Dan heeft de film het bij mij goed gedaan.

4

Sterke,originele en ook wat bizarre film die met gemengde gevoelens achterliet.Maar uiteindelijk overheerste,mede door het doortastende einde toch het positieve gevoel.

Grave is goed van opbouw,bevat erg fraai camera werk en ook de acteerprestaties van de vaak jonge cast mochten er wezen.Tja en het scenario (toch wel het sterkste punt van de film) is gewoon erg vindingrijk.

Geweldige regie ook van Julia Ducournau en gedurfd om met zoiets op de proppen te komen in één van je eerste (of de eerste) films.Ben nu al erg benieuwd naar haar volgende rolprent.

Zeker niet ieders smaak dit,maar ik ben diep onder de indruk van Grave.

Wat een bizar horrorfilmpje ! Merkwaardig verhaal rond twee zussen die een opleiding volgen voor dierenarts en in een nare wereld terecht komen van ordinaire ontgroeningsrituelen waarbij sommige rituelen nog wel leuk en grappig overkomen, maar sommigen ervan zijn gewoon erover. Ik vond het wel een film vol dramatiek en een paar heftige scènes op gebied van gore. Dus horror is er zeker aanwezig, maar in een andere vorm zoals de meeste horrorfilms. Hier komt het realistischer en gruwelijker over.

Het verhaal zelf is heel bizar om te volgen en ik weet niet goed wat ik er nu eigenlijk van moet vinden.

Wel goed acteerwerk van beide zussen en de gore scènes komen sterk over. Het slot heeft enigszins een verrassing in petto en is goed gekozen want als geheel blijft het verhaal daardoor wel overeind. Speciaal filmpje dat niet iedereen zal bekoren. Vrij heftig op momenten en schokkend. 7/10

Deze befaamde film ook maar eens bekeken en vond hem eigenlijk niet mis. Niet echt een zuivere horrorfilm, want er is toch ook heel wat ruimte voor drama.

De cast deed het prima en verder zag de film er prima uit.

Het was niet slecht.

Geweldig.

Tot nu toe gewoon de beste nominatie uit de horror-draft die ik heb gezien. Deze film gaat waarschijnlijk ook gelijk in mijn favorieten lijst, want wat was dit een briljante ervaring zeg. Zelden zo onder de indruk geweest van een horrorfilm.

Of ik er van flauw moest vallen, nee dat niet, maar de film kent inderdaad een hoop ongemakkelijke en vieze momenten die op zijn beurt ook zeker opvallen. De film neemt je eigenlijk al vrij snel mee in de ervaring, en is vanaf minuut 1 al boeiend.

Er had geen betere keuze kunnen zijn dan Marillier, de onschuldige uitstraling die ze geeft is eigenlijk gewoon perfect. Maar ook iedereen om haar heen acteert bovengemiddeld, en kent de film een intrigerende toon.

De horror is vrij hard, maar niet in een manier zoals je hem zou verwachten. Ik heb mijn eten ook maar even laten staan, want het wordt eigenlijk niet geschuwd. Sterker nog, ze gaan er behoorlijk op in. Ook visueel is de film dik in orde. Mooie shots en beelden van het Belgische landschap.

Dit is gewoon een toppertje, die absoluut nergens verveelt en nergens te lang aanvoelt. Misschien niet geschikt voor iedereen, maar dit is gewoon een van de allerbeste horrorfilms voor mij. Geen onzin, niet onnodig veel drama en telkens weer iets bijzonders. Ik hou hiervan.

Leuke en interessante film, een soort cross-over van horror en coming of age waarin de jonge Justine van zachtaardig, vegetarisch muurbloempje in een vleesetende vamp verandert. Eén en ander wordt zo nu en dan met de nodige audiovisuele flair in beeld gebracht (ik denk hierbij natuurlijk met name aan de fantastische long-take discoscène maar ook aan de sterke seksscène). Sommige dialogen en acties zijn wat ongeloofwaardig en er kon wel een minuutje of 20 af, maar een fijn debuut van Ducournau is het zéker.

Kermode zette hem trouwens recentelijk op 5 in zijn lijstje van beste 10 films van de laatste 10 jaar.

Dit is echt mijn ding qua horror. Een sfeervolle coming of age die stap voor stap ontspoort. De film deed me denken aan Låt den rätte komma in, Linkeroever en Thelma. De jonge actrice Garance Marillier draagt de film zonder probleem en het tempo wordt mooi hoog gehouden. Boeiende sfeer en interessante scènes vol vraagtekens. Die interessanter zijn dan de antwoorden. In dit genre is het einde minder belangrijk. De reis is belangrijker dan de bestemming. Ik hoop meer van dit te zien.

Raw

Uitstekende horrorfilm van Julia Ducournau. Raw is op de eerste plaats audiovisueel echt een pareltje, en ook het acteerwerk van actrice Garance Marillier is geweldig. Je leeft echt mee met Justine, en het hele universiteitsgebeuren wordt goed weergegeven.

Er zitten wat gruwelijke scenes in de film maar het leven van Justine, en de manier waarop zij moet zien om te gaan met haar "eetlust", is toch het interessantste gedeelte van de film. Want zoals zo vaak zijn de beste horrorfilms uiteindelijk toch de films die de personages en hun karakterontwikkeling op de eerste plaats zetten. En de expliciete horror op de tweede plaats. En dan is het ook visueel nog een feest om naar te kijken, met een zeer sterk einde.

ontzettend indrukwekkend!

Niet verwacht dat dit zo zou binnen komen. Zat gedurende de hele film aan het scherm vast gekleefd. Julia Ducournau levert voor haar debuut een ontzettend sterke en originele film af. Garance Marillier is erg knap en ik was een soort van betoverd door haar acteerwerk, geweldige actrice! Ook de soundtrack en visuals zijn erg sterk. Dit was voor mij een erg unieke filmervaring en dat is ook de reden dat hij mijn top 10 heeft gehaald!

5.0*

Zo'n beetje helemaal wat ik er van verwacht had.

Alleen jammer dat het begin wat traag is. Op zich begrijp ik de introductie wel, maar erg overtuigend is het niet. Maar eens de de film in zijn kaarten laat kijken, krijg je toch een erg vreemd filmpje voorgeschoteld. Nietsontziend en naargeestig, waar de troosteloze omgeving naadloos op aansluit. Focus ligt toch vooral op het drama, maar de combinatie met de horror is origineel en wordt ijzersterk ten tonele gebracht door de twee hoofdrolspeelsters.

4*

Lang geleden dat ik zo een goede horror heb gezien, Gedurfd zoals eigenlijk alleen de Fransen (Franstaligen) kunnen, maar ook hilarisch op sommige momenten. Een aantal scenes die me zeker bij zullen blijven, maar ook een sterke en uitéénlopende soundtrack. Hoofdrolspeelster steelt echt de show, een uitmuntende prestatie. Genoten, 4.5*

Eens geprobeerd vanwege het griezel aspect en de aardige beoordelingen. Echter, ondanks enkele aardige elementen best wel tegenvallend.

Het idee is opzich interessant, iemand die geleidelijk aan een transformatie in die zin meemaakt. Van vegetariër naar het tegenovergestelde. Waar begint dit en waar stopt dit? De uiteindelijke ontknoping is dan nog wel even waard te noemen. Maar heel erg boeien kan de film mij niet. Daarnaast doen de 'horror' momenten mij een beetje komisch aan en loop ik vooral vast op dat verschrikkelijke stupide, maar kennelijk algemeen geaccepteerd beeld, van studenten, ontgroening, lichamelijke en geestelijke vernedering en lage zedelijke moralen. Ik vind dat allemaal zo verschrikkelijk dom, maar dat terzijde...

Raw heeft twee prima acterende dames met Marillier en Rumpf, dan is film qua stijl met cameravoering in combinatie met muziek ook nog wel op een paar aardige momenten te betrappen, maar daar heb ik dan toch wel het meeste mee gezegd en is de film vooral een tegenvaller qua tempo, sfeer en spanning. Aardig voor een keer maar ook niet meer dan dat.

Sterk die dreiging en gevoel van onbehagen die je in veel scènes voelt. 'Waar gaat dit heen, dit gaat niet goed', ging er steeds door me heen. Alleen jammer van dat einde. Heeft ze haar vader echt nog nooit in haar leven met ontbloot bovenlijf gezien?

En wat betekende die scène vlak voor het einde waarbij de studenten zich met een omgeslagen deken verzamelen?

Deze Frans-Belgische productie heeft zowat arthouse horror kwaliteit. Het heeft veel weg van een drama - inclusief bij momenten typisch melige soundtrack - en verder gaat het er dan toch wel op een toffe manier over. Het is allemaal mooi gefilmd en goed geacteerd. Leuk doordacht gegeven deze veterinaire omgeving die sowieso niet voor gevoelige zieltjes is, het studentikoze verhaal op de achtergrond verder en dan de gruwel die steeds meer in de focus komt te staan. De intro is bevreemdend en krijgt pas laat in de film haar betekenis. Maar dat geldt ook voor bepaalde andere scenes die nadien als puzzelstukjes in mekaar vallen. De grote verklaring van de gruwel ontbreekt wel maar dat schrijf ik dan maar toe aan het fantasy gedeelte. Het valt ook moeilijk serieus te nemen ondanks de ernstige insteek. De eindscene deed me glimlachen.

Onsmakelijke film. Moeilijk sympathie op te wekken voor een kannibaal. Een van die films waar ik -excusez le mot- op mijn honger bleef zitten.